Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
God, hoeveel er ook te zuchten valt in ons eigen leven en in het leven van mensen om ons heen, DANKEN zulllen wij u bovenal :
Om de eerste dag van de rest van ons leven, om het licht dat telkens weer doorbreekt, om de warmte die de kilte verdrijft, om de geuren van groen om ons heen.
Om de mensen die wél worden bevrijd, om wie zich niet neerleggen bij onrecht, om wie opstaan tegen leugen en bedrog, om wie werken aan een betere toekomst.
Om wie zich geven aan het welzijn van mensen, om wie verzorgen, verbinden en genezen, om wie een toevlucht zijn voor ontheemden, om wie vertroosten, verzachten en sterken.
Om wie het patroon van geweld verbreken, om wie het oude liedje niet meer wil zingen, om wie het waagt zonder te willen winnen, om wie nieuwe wegen zoekt, ook de smalle.
Om alle kinderen die ons leven versieren, om alle momenten van vrolijk plezier, om de vriendschap,gemeenschap en liefde, om alle verrukking van kunst en cultuur.
Om alle getuigen wier woorden nog spreken, om alle opwekkende mooie verhalen, om alle goede gebaren en wenken, om alle dromen en daden van hoop.
Om de laatste der dagen, het diepste geheim, als alle tranen zullen worden afgewist, en alle ogen zullen worden geopend in het zoete licht van de morgen ...
Wij zouden de vreemdelingen heel dankbaar moeten zijn voor al het positieve dat zij voor onze maatschappij betekend hebben en nog betekenen. Ik denk dan aan al dat vuile, zware en ongezonde werk dat die vreemdeling gepresteerd heeft in de mijnen en in de zware of chemische industrie....en nog presteert. Onze huidige welvaart hebben we in grote mate daaraan te danken... Dank je wel vreemdeling ! Ik denk dan aan ons pensioen. Het zijn de kinderen van nu die zullen zorgen voor het pensioen van de komende oudere generatie. Allochtonen zorgen gelukkig nog voor veel kinderen... Dank je wel vreemdeling ! Men suggereeert nu reeds om vreemdelingen naar Vlaanderen te halen om het tekort aan werkkrachten in sommige sectoren op te vullen ... Dank je wel, vreemdeling ! 90 % van de vreemdelingen zijn goeie vrienden of goeie buren die moeite doen om met ons, Vlamingen, in vrede samen te leven. Dank je wel vreemdeling !
De kernvraag is : Willen wij eigenlijk wel samen leven met mensen met een andere huidskleur of een andere cultuur ? En daar wringt het : vele mensen zijn bang van die vreemdeling, die onbekende, van wie ons al jarenlang een verkeerd beeld wordt opgehangen en van wie men de indruk geeft dat we die vreemdeling nog altijd kunnen buiten zetten... Problemen zijn er en die moeten aangepakt worden...maar wanneer gaat men het positieve eens afficheren ! Als mensen willen samen leven gaan ze op zoek naar mogelijkheden tot communicatie...en de voorbeelden zijn er...
Mensen die positieve boodschappen te vertellen hebben, zijn op deze site welkom; de andere horen we al genoeg en worden hierin niet opgenomen.
dank je wel voor je interesse!
deze site is de site van VREEMDELING op ons eigenste seniorennet.
In het zoeken naar God moet men zich realiseren, dat er niets te zoeken of te bereiken is. Hoe kun je zoeken naar iets dat vlak voor je ogen is? Hoe kun je bereiken wat je al bezit? Wat we hier nodig hebben is niet inspanning maar herkenning. Hou op met zoeken hou op met reizen en je zult arriveren. Je hoeft nergens naar toe te gaan. Wees stil en zie wat vlak voor je ogen is. Hoe sneller je reist hoe meer inspanning je besteedt aan het reizen, des te waarschijnlijker is het dat je het spoor bijster raakt. Mensen vragen waar ze God kunnen vinden. het antwoord is : Hier Wanneer ze hem kunnen vinden. het antwoord is : nu. Hoe ze hem zullen vinden. Het antwoord is: wees stil en kijk.
Ik geloof dat je moet aanvoelen wat je eigen normbesef is en welke waarden in het leven belangrijk zijn.
Het belangrijkste is natuurlijk dat je respect hebt voor alles wat groeit en leeft, dus geen zinloos geweld gebruiken, eerbied hebben voor het leven van een ander, niemand iets kwaads aandoen of toewensen. Ook beschermde dieren en vogels sparen.
Niets in de natuur vernielen.
Ontzag hebben voor ouderen.
Begrip hebben voor de ander, hen liefdevol behandelen en proberen het goede in de ander te zien en hen niet minachten of minderwaardig behandelen.
Ook de spullen van een ander met rust laten, niets stelen, vernielen of afpakken en ook niet jaloers zijn om wat een ander heeft.
Kortweg gezegd: Leven en laten leven.
Verbeter de wereld, begin met jezelf.
Heb begrip voor een ander, die anders is dan jij bent.
Zie het goede en het mooie in de mensen en niet de vervelende dingen.
Doe geen dingen die een ander niet leuk vindt, maar houdt rekening met de ander.
Sta altijd klaar om anderen te helpen, daar waar het nodig is, wees galant, wees een heer ook in het verkeer.
"Maria, lieve Moeder; ongeluk bleef ook U niet bespaard. Toch waart Gij gelukkig omdat Gij de wegen van de Heer bewandelde. Ik kom naar U op bedevaart, omdat ik U bewonder: Geef mij iets van uw geloof en uw trouw en volharding."
NOOT VOORAF : Hebben jullie dat ook al gemerkt hoeveel taalfouten gemaakt worden op een blog ... soms om bij te huilen. Bij onderstaande heb ik bijna elk woord moeten corrigeren alvorens te kunnen publiceren. Ik begrijp dat de nieuwe spelling soms moeilijk te volgen is, ook voor mij, maar dt-fouten en etc. daar ben ik wel overgevoelig voor. En nu toch even lachen :
10 schoolgeboden
Gij zult niet te laat komen ..... Neem gelijk de hele dag vrij . Gij zult geen persoonlijk geluid maken .... Wekkers geven meer effect . Gij zult niet fluisteren .... Schreeuwen hoort men beter . Gij zult niet in de gang rennen ...... Glijden gaat sneller . Gij zult geen propjes schieten ..... Tassen komen harder aan . Gij zult niet lenen .... Pak het gewoon . Gij zult niet spieken .... Pak gewoon z'n blaadje erbij . Gij zult niet op het plein fietsen ..... Pak gewoon eenbrommer. Gij zult u w huiswerk maken .... Maar laat het eerst een ander doen . Gij zult het leven vande leraar niet zuur maken ..... Dat doet zijn vrouw al .
Denkend aan het tuinpad van mijn vader bij dit zonnige weer, kijkend naar mijn fiets en dan die zonnegloed op mijn gelaat, was de beslissing vlug genomen. Vandaag zal ik de stad achter me laten om naar mijn geboortedorp te fietsen, als het ware een lokroep, zeker in deze meimaand, de Mariamaand. Op enkele km zie ik de ranke toren van de basiliek van Dadizele uitstijgen tussen de bomen over het vlakke land. Jammer genoeg is de weg er naartoe de voorbije jaren één groot autokerkhof geworden waar vooral veel tweedehandswagens worden verhandeld aan mensen uit de voegere Oostbloklanden. Prachtige nieuwbouwvilla's zijn dan hoog omheind door veiligheidsstaal en bewakingscamera's, maar dat vergeet een mens algauw wanneer je richting centrum Dadizele fietst. Zeker de blauwe vaandels met het Marialogo heten je welkom en ineens voel je dat je weer thuis komt. Thuis nu bij de hemelse moeder en straks bij mijn eigen moeder en vader. De basiliek is steeds nieuw, al ken ik die van kindertijd, maar met de deuren van het hoofdportaal wijdopen val je in de armen van Onze Lieve Vrouw van Dadizele, zeker nu juist een eucharistieviering op het einde loopt. Ik blijf dus dan maar achteraan staan met de ogen gericht op het miraculeus beeld ginder helemaal voorin met hoog in de lucht een kroon, getooid met witte linten die naar alle zijden naar beneden worden gedrapeerd tussen de vier steunpilaren.. Meteen maak je deel uit van die biddende gemeenschap.Maar ook de Mariale gezangen, de kaarsen, de wierook van de vele missen van vandaag doet je vergeten dat er nog een pc-wereld is en gelukkig maar. Omwille van die plotse kilte na de fietstocht loop ik dan maar het Rosarium binnen, een mooi bedevaartspark naast de kerk waar ik meteen word meegedragen door een Franstalige groep die in een oase van groen het wesgegroet bemediteren. Klinkt zo anders en niew in een andere taal. Vanop een afstand aanschouw en beleef ik dit moment .... laat ons hier drie tenten bouwen. Het park heeft zoveel aan kunst te bieden, aan stilte en natuur.
Maar ik moet haast maken wil ik nog mijn ouders spreken. Toch lonkt een tafeltje op een terras juist voor de basiliek me uitnodigend. Wat kan het leven mooi en eenvoudig zijn.
En dan komt een bejaard koppel naar me toe, vragen of ik bij hen kan zitten .... Ik weet niet of en hoe ik juist nu deze mensen moest ontmoeten, maar op deze plaats heb ik niets anders kunnen doen dan luisteren naar het verdriet van dat koppel dat haast geen enkele band meer heeft met hun kinderen ... Heb me achteraf afgevraagd of precies dat nu "bedevaarten" is.
Bijna aan mijn ouderlijk huis aangekomen, zie ik mijn ma het gras afrijden ... zie ik mijn pa het grasgedeelte tussen zijn fruitbomen ook al afrijden ... en ik keek er naar en dankte voor zo een ouders, denkend aan wat dat ander koppel me daarnet toevertrouwde.
Nog wat bijpraten en dan rij ik terug naar huis, naar "stad" ... Het was een mooie en zeer intense dag, eens alles loslaten .....
Na een mooie en zonnige dag had ik heel wat inspiratie om alle indrukken van gisteren neer te pennen tot het verschrikkelijke nieuws tot me doordrong van de moorden in het Antwerpse.
Nog intenser werd de shok wanneer ik las dat de jongen iemand is die studeert te Roeselare.
Misschien wordt het "morgen beter" en vind ik de juiste woorden en intonatie om wel het mooie van gisteren hier neer te pennen. Vandaar dat ik bij deze dan ook via een noodrem overstap naar een hoopgevende tekst van één van onze meest gelezen en gewaardeerde blogvrienden, ons aller chauffeurke die ons gratis van mens naar mens brengt. Danke makker!
VOOR ALLEN EEN ZONNIG EN STRALEND WEEKEND!
Ja, wat betekent vriendschap? Voor de één zal dat veel betekenen, en anderen zullen het niet kennen. Sommigen zullen de vriendschap nog moeten ontdekken, en anderen zijn ze verloren. In het dagelijkse leven kan men veel vrienden hebben, en deze heb ik ook gehad in de periode dat ik in de sport zat. Tientallen vrienden waar ik samen het ijs mee afschuimde. Maar dat waren de vrienden die ik gewoon vriend noemde, zoals ik een vriend was voor hen. Maar echte vriendschap heeft nog een andere betekenis. Vriendschap in de vorm van een mens die er altijd voor je is. Iemand die klaarstaat op het moment dat je het nodig hebt. Iemand die kan luisteren en praten over je problemen. Iemand die er is, soms alleen voor jou. Echte vriendschap is soms mooier dan liefde. In feite is echte vriendschap hetzelfde als liefde, maar dan zonder verplichtingen. Echte vrienden blijven meestal ook voor het leven. De vrienden die ik vroeger had zijn vertrokken. Ze zijn vertrokken door verhuis, en blijkbaar was de afstand te groot. Behalve voor feesten en bbq's konden ze nog even de weg afleggen. Maar ja, vriendschap is toch veel meer dan eten of feesten hé. Nu ik niet meer buiten kom, heb ik ook geen vrienden meer. Ik bedoel dan echte vrienden, en niet de pintenpakkers op café. Mijne beste vriend zou wel eens mijn vader kunnen zijn. Vroeger gaf hij mij wel lappen op mijne kop, maar dat was om niet van dienen rechte weg te vallen hé. Hij kon vroeger roepen en tieren op mij, maar dat was omdat ik niet goed hoorde. Maar hij was er steeds als ik in de miserie zat. Veel woorden maakte hij er niet aan vuil, maar wist wel steeds kordaat en juist op te treden.
In feite zou ik nog vergeten dat ik misschien nog wel een andere vriendschap heb! En dan kijk ik eens naar mijn schermke, waar ik die woorden zie verschijnen. Via dit scherm leerde ik ook mensen kennen, en één persoon is denk ik wel een echte vriendin geworden. We kunnen praten, we zijn er met een luisterend oor we.....we.......we hebben elkaar via het scherm leren kennen, maar de kennis van de persoon gebeurde naast het scherm. We bellen regelmatig om iets te laten horen. Soms elke dag, soms niet. Een vriendschap zonder verplichtingen, maar waar men de warmte van de betekenis van vriendschap voelt.
Voor de rest zit ik in mijn hoekje, en probeer ik zoveel mogelijk de vriendschap uit de woorden en teksten te halen die op het schermke verschijnen. De vraag is hoe begin je aan vriendschap?
Wel, geef de persoon een vriendelijk woord en een lach, en de eerste stap naar vriendschap is gezet. Maar vergeet niet dat echte vriendschap een constructie is waar moet aan gebouwd worden. Steen per steen, woord per woord van persoon tot persoon.
Ontmoeten is meer dan iemand tegenkomen of bij elkaar zijn. Je ontmoet niet zoveel mensen.
Ontmoeten heeft iets van verwondering en herkenning. De ander is het antwoord op de vraag op iets in jou.
Een echte ontmoeting raakt je. Ze vraagt openheid van jou.
Niet dat je alles moet zeggen tegen de ander. Maar wel dat die ander jou iets mag zeggen of vragen.
Ontmoeten is de ander binnen laten in het huis van jezelf. Met het risico dat hij of zij ontdekt dat niet alles echt is in je huis.
Dat je je soms anders voordoet, dat je kwetsbaar bent en soms anderen gewoon napraat. Iemand ontmoeten is iemand binnen laten in de binnenste cirkel van je leven.
Hij zal vragen naar je ervaringen, gewoontes, gevoelens en opvattingen.
Pas als je de ander zo diep laat binnendringen kun je van een ontmoeting spreken. Een ontmoeting laat sporen na.
.... Ja, soms moet een mens een titel bedenken om iets proberen weer te geven op een blog, maar bij het lezen van de bovenstaande roman wilde ik gewoon een paar citaten weergeven die elk op zich een dagelijkse gedachte kunnen zijn.
In elk geval kan ik het boek op zich ten zeerste aanraden; het werd me zélf sterk aanbevolen en ik heb het dan ook in één ruk uitgelezen. ... Hoe mooi LIEFDE kan zijn ...
Hier dan een paar rake "slagzinnen" ....
"DE ENIGE ECHT VRIJHEID DIE WE HEBBEN ZIT IN ONS HOOFD."
"GA HET ONHEIL NIET UIT DE WEG ALS JE ER IETS KUNT TEGEN DOEN, MAAR ALS JE HET NIET KUNT, GA DAN."
"GELUK HANGT VAN NIEMAND ANDERS AF DAN VAN JEZELF."
En wanneer ik deze nu nog eens neerschrijf denk ik aan een paar blogvrienden maar in eerste plaats aan mezelf, zo een tijd terug. Wie de blog of het ventje hierachter kent, zal weten waar ik het over heb.
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.