De linkse maffia is buiten zinnen na de afwijzing van minarettenbouw door de Zwitserse bevolking. De grote woorden woorden en dure begrippen worden uit de kast gehaald : "vrije meningsuiting", "ik ben beschaamd" en dreiging met "economische sancties", benadrukken de wanhoop van de verliezers. En zeggen dat men er quasi zeker van was (wij ook trouwens, mea culpa) dat de het referendum geen gevolgen zou kennen. De linksen zijn slechte verliezers, maar dat is niets nieuws.
In onze brievenbus : Niet per definitie slecht ... door Kevin
Niet per definitie slecht is hetgeen er dit weekend gebeurde. Natuurlijk had de pers meer oog voor de mensen maar de inhoud was vele malen belangrijker. Vertelde Karel Dillen ons niet ooit dat de partij slechts het vehikel is tot het doel ? Consequente houding van Frank dus, die zeker en vast vanuit het VB-parlement alles in de gaten zal houden.
De visietekst is om van te smullen. We zijn goed bezig op dat gebied, nu dus zeer dringend de neuzen allemaal terug in dezelfde richting, we hebben immers een regime omver te werpen !
En ja ik weet dat ze ons niet echt willen, en ja ik weet dat ze ons het liefst van al in de goot zouden zien eindigen. Maar gaan we dat daarom zomaar laten gebeuren? Na zoveel jaren Vlaamse strijd ? Neen toch !
Integendeel beste angeltjes : Vlaanderen stort langzaam maar zeker de afgrond in. Absoluut schuldig verzuim zou zijn als wij aan die afgrond gingen staan om de goegemeente uit te wuiven. We dragen met alle Vlamingen een verpletterende verantwoordelijkheid. Massa-immigratie, Islamisatie, Belgische ziektes en drastische economische achteruitgang. Beste Dewevers van dit mooie Vlaamse land, de boodschap is duidelijk, helder en absoluut aanvaardbaar : VOOR Vlaanderen ! want het is nodig.
Onze gedachten staan op de agenda, hoog tijd ze uit te voeren!
We moeten niet wanhopen, her en der wankelt lokaal het cordon. Er zijn al samenwerkingen en hier en daar neemt men al voorstellen uit ons midden over. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat we het kunnen breken. Maar we moeten handig zijn, en we hebben een handige voorzitter. Dat heeft hij dit weekend bewezen in deze historisch moeilijke tijden voor mijn favoriete partij. Leerde Schiltz zaliger ons al niet dat het pas in 2011 tijd zou zijn voor onafhankelijkheid, pas als er collectieve verarming kwam?
Neen dus, wij moeten ons niet schamen, noch ons programma verloochenen. Maar we moeten Vlaanderen onze visie aanbieden. Beter, en meer uitgekookt dan ooit te voren. Handiger, want wij willen iets bereiken.
Semper Fi !
Kevin
Met of zonder hoge hoed : we stappen verder met Vlaams Belang
Het is me wel het dagje geweest, gisteren. Gelukkig kregen we hoopgevende berichten uit Zwitserland, want anders was het helemaal "un sombre dimanche" geworden. Zaterdag leek alles koek en ei met het Vlaams Belang tot Valkeniers tijdens de Zevende Dag Vlaanderen verraste met de mededeling over het ontslag uit het Partijbestuur van Frank Vanhecke. Bruno hield zich kranig, en velen in het land vloekten op dat moment.
Wij bemoeien ons niet met de interne keuken, maar als zowat iedereen zijn mening geeft (tot in de buitenlandse pers toe) dan willen wij ook een en ander kwijt.
Wij hebben altijd zonder onderscheid des persoons onze steun verleend aan àlle VB-mandatarissen die iets zinnigs te vertellen hadden. En ook aan tal van lokale politici, quasi onbekenden soms, kortom aan iedereen die zich niet schroomde voor deze vermaledijde partij naar voor te treden. Tijdens de verkiezingscampagne hebben wij onze sympathie voor Marie-Rose Morel niet weggestoken, alhoewel we zeer goed wisten, dat iedereen dat niet toejuichte. We hebben zorgvuldig een evenwicht nagestreefd in volstrekte neutraliteit, voor zover die bestaat. Tot op vandaag vinden wij haar een politica die wat te vertellen heeft en we zouden graag zien, dat zij regelmatig het woord voert om politieke standpunten te verdedigen.
De functieverdelingen geschieden echter binnen de partij en die zijn wat ze zijn. Ik wil misschien graag hoofdredacteur worden bij de Morgen, mijn lijfkrant, maar als de Raad van Bestuur mij nog even op "hold" zet, moet ik wachten. Zo gaat dat in Grotemensenland.
Voor de gewone man en vrouw die geen politiek mandaat bezit maar wel een politieke overtuiging, primeert het doel (of het ideaal) boven ruziemakende politici. Het is zoals in een gezin : de ouders zien al hun kinderen even graag maar willen niet dat er voortdurend gekibbeld wordt.
Zij die in de moeilijke aanvangsperiode van Vlaams Blok gestreden hebben voor het Vlaams-nationalisme en zich ontpopt hebben tot ervaren en bekwame politici, moeten niet opzij geschoven worden voor getalenteerde nieuwkomers. In de geesten en harten van de kiezers is er plaats voor iedereen en trouw en erkentelijkheid zijn begrippen die in het Vlaams-nationalisme een emotionele en morele waarde bezitten.
Gisteren lazen we op de website van senator Freddy van Gaever onder de titel "Proficiat, Bruno" een lichtjes slordig geschreven maar pertinente analyse :
...Zo lees ik ook uit een krant dat Marie-Rose Morel een onverkiesbare plaats had gekregen bij de verkiezingen voor het Europese parlement. Dit is wederom de waarheid geweld aan doen. Ik heb vanop afstand de hele saga met Marie-Rose wat kunnen volgen. Voor mij begon die toen ik op zekere dag een oproep kreeg van FDW om te helpen bij het trachten binnenhalen van deze talentvolle jonge politica. Ik zie me daar in de "reuze living" van Morels ouders nog zitten. Of het iets heeft bijgebracht heb ik nooit juist geweten maar enkele dagen later kreeg ik wel een bedanktelefoontje van FDW met de melding dat wat Marie-Rose betrof "het blijkbaar "in de sacoche" was!"
Daarna ging alles razend snel. Ze kreeg een verkiesbare plaats voor het Vlaams Parlement en met de door FDW dagelijks aangevoerde brandstof ging haar stijging in de hiërarchie van de partij als een raket de hoogte in. Zelfs Marijke Dillen ging tot verbazing van velen een "rij naar achter" in het Vlaams Parlement en Marie-Rose mocht naast haar grote sponsor op de eerste rij plaats nemen. Tevens werd ze gebombardeerd tot vice-fractieleider. Het kon niet meer op.
We kunnen ons dan ook voorstellen wat voor een gezicht FDW moet getrokken hebben toen hij wat later op de frontpagina van "Het Laatste Nieuws" kon vernemen dat zijn tijd feitelijk voorbij was en er nu andere kleppers dienden te komen en een andere koers diende te worden gevaren! We zullen nooit weten of Marie-Rose er toen reeds aan dacht om snel ondervoorzitter of zelfs de eerste vrouwelijke voorzitter van de partij te kunnen worden maar wat we wel weten is dat dit intervieuw, volgens onze bescheiden mening, haar grootste fout is geweest. Het getuigde in de eerste plaats van een grote vorm van ondankbaarheid.
De rest is geschiedenis. De wrijvingen met FDW hadden als gevolg dat ze zich niet meer thuis voelde in het "Vlaams Parlement" en haar mening terzake regelmatig ventileerde in "de boekskens". Europa bleek de oplossing. Samen met één van haar verdedigers Frank Van Hecke namen ze samen de twee beste plaatsen in namelijk de eerste en de laatste. Wat er evenwel is gebeurd, is het feit dat FDW waarschijnlijk eens wou laten zien hoe de verhoudingen binnen de partij WERKELIJK lagen. Hij ging op een veel slechtere VOORLAATSTE plaats staan en behaalde 150584 stemmen en Marie-Rose 108629. Aangezien iedereen wist dat FDW niet naar Straatsburg zou gaan ging zijn zetel naar de eerste opvolger en dat was Philip Claeys en niet Marie-Rose. Zelfs voor mij was de monsterscore van Filip op een voorlaatste plaats, een verrassing.
Wat er daarna allemaal is gebeurd, is irrelevant maar heeft de partij zeker schade toegebracht. Door de stemming van gisteren (zaterdag in de Partijraad) is en wat men er ook mag over vertellen véél goedgemaakt. Het siert Marie-Rose dat ze tijdig heeft ingezien dat ze althans zeker voorlopig een strijd tegen FDW niet kan winnen. Ik wil haar verklaring graag geloven dat ze onze partij "graag ziet" en hoop dat ze in de toekomst ook in die zin zal handelen. Ze blijft een van onze talentvolste dames en we kunnen dergelijk materiaal zeer goed gebruiken in de toekomst om ons gebouw terug te verstevigen. De eerste periode van Marie-Rose bij het Vlaams belang is gisteren afgesloten. Nu ze aan de tweede periode begint en voor zover ze haar belofte gestand houdt, twijfel ik er niet aan, samen met velen, dat ze bij de eerste volgende verkiezingen het Vlaams Belang zal kunnen vertegenwoordigen hetzij in Europa; hetzij in de Senaat; hetzij als Volksvertegenwoordiger of Vlaams Parlementslid. Het belangrijkste feit is echter dat Bruno Valkeniers nu en gesteund door een ruime meerderheid terug kan gaan bouwen aan een nieuw elan van onze partij. Dat kan maar lukken als talenten zoals er zovelen zijn bij het Vlaams Belang alle neuzen in dezelfde richting zetten en het eigenbelang wat vergeten.
Tot zover senator Freddy van Gaever, wiens lange carrière als ondernemer met ups en downs voor de nodige wijsheid en afstandelijkheid heeft gezorgd in het maatschappelijke verkeer en het intermenselijke debat. Op het moment dat hij deze tekst schreef, had Frank Vanhecke zijn ontslag nog niet naar buiten gebracht, vermoeden we.
Uit de talrijke persoonlijke reacties die wij dezer dagen ontvingen (wij proberen iedereen te antwoorden maar verzoeken om geduld), halen we er een uit, die weer anders klinkt dan die van Van Gaever :
"De partijraad van het Vlaams Belang besliste om zijn boodschap te polijsten met het doel minder twijfelende kiezers op stang te jagen en een opening te scheppen naar het beleid in de lokale besturen. Kortom, hij wil een stap zetten naar het bestuur, naar de reële macht. Valkeniers zegt het duidelijk. "We moeten gelijk krijgen en niet alleen hebben. Via dit gelijk komt de macht." Hij dwaalt.
De Belgische particratie sloot het VB uit de club en wil en zal geen zaken doen. Het helpt niet, ook niet als u nu uw taal aanpast of een mooi pak aandoet met hoge hoed. In deze tijden ligt het begin en het einde van de macht bij de media. Communicatie en informatie zijn de sleutel tot de macht. Over het doorbreken van het mediacordon heb ik niets gehoord. Nochtans is dit essentieel tot het veroveren van enige macht en de mogelijkheid om het programma uit te voeren. Angeltjes, als voorbeeld, heeft dit begrepen. Om uit de schutskring te geraken zijn er veel ingrijpendere maatregelen nodig dan het oppoetsen van het taalgebruik.
In een land met een schijndemocratie valt er weinig uit te richten met kiezers. Hij die 51 % van de kiezers kan overtuigen of verzamelen met een passe-partout boodschap weet dat hij slechts schapen in de kudde heeft. Als de wolven verschijnen rennen zij alle kanten uit. Het programma van het VB is revolutionair tegen de Belgische staat. Niets voor een kudde schapen."
Tot zover deze reactie van iemand die nadenkt en de politiek volgt en afstandelijk benadert.
Ieder heeft zijn visie op de problemen en velen begrijpen niet dat mensen in wie men jarenlang geloofd en vertrouwd heeft (en nu nog) plots de collegialiteit opgeven en verwoed op zoek gaan naar het eigen gelijk. De electorale schade die Vlaams Belang ditmaal oploopt en die niet gering zal zijn, moet men enkel wijten aan zichzelf. Tenzij er bewust aangestuurd wordt op een verdere achteruitgang die men dan in de schoenen van het nieuwe Partijbestuur kan schuiven. Dit kunnen we ons echter niet voorstellen. En de kleine militant, het passieve lid en de twijfelende kiezer die ploegt voort zoals de boer...
De nieuwe marsrichting die Valkeniers heeft uitgestippeld, wordt gevolgd door de grote kanonnen Annemans en Dewinter, met hun respectieve aanhang en door vele anderen die slechts één clanvorming kennen : die van het overkoepelend belang voor Vlaanderen. Het klinkt cliché maar het is waar.
Een radicale, nationalistische en republikeinse volkspartij, die op een stijlvolle, doordachte en overtuigende manier ijvert voor een onafhankelijke Vlaamse staat met een eigen identiteit in een confederaal Europa. Wij geloven in dat project, en we stappen mee.
Met of zonder hoge hoed. En als iemand van ons uitschuift, helpen we hem/haar recht en we stappen verder met de eensgezinde ploeg, die niet afwijkt van het gestelde doel.
De redactie van Angeltjes.
En altijd maar jammeren en klagen ...
De uitkomst van het referendum over het minaretverbod in Zwitserland heeft geleid tot boze reacties in islamitische landen. "Dit voorstel... moet niet alleen worden gezien als een aanval op de godsdienstvrijheid, maar ook als een poging om de gevoelens te beledigen van de moslimgemeenschap binnen en buiten Zwitserland", aldus de invloedrijke Egyptische grootmoefti Sjeik Ali Gomaa.
Ali Gomaa vertegenwoordigt de Dar al-Ifta, die namens de overheid in Egypte officiële uitleg geeft van de islamitische wetgeving. Hij reageerde tegenover het Egyptische staatspersbureau MENA op het feit dat een meerderheid van de Zwitsers zondag tijdens een referendum instemde met het instellen van een verbod op de bouw van nieuwe minaretten.
Gomaa riep de circa 400.000 moslims in Zwitserland op om via de dialoog en via juridische procedures actie te ondernemen tegen het minaretverbod, als dat van kracht wordt.
NvdR : Er is niemand die die jammeraars uitgenodigd heeft om in Zwitserland (of elders in Europa) te komen wonen. Wij verhuizen toch ook niet naar een van hun Prachtlanden om daar de bouw van kerken te eisen ?
CH-Minarettenverbod : slecht voor toerisme !
Het zal nog niet zijn, dat het niet waar is. Wij maakten gisteren onmiddellijk melding van de boycot die uitgeroepen werd door onze eigen net opgerichte VZW BOYCOT ZWITSERLAND, of vandaag bevestigt de Zwitsere ministerin van justitie dat haar land vele toeristische inkomsten zal mislopen.
De 0000, zoals steeds bij de pinken als het er op aankomt, de goede zaak te steunen, meldt op de luxueuze webstek (door ons allen gesponsord) het heuglijke nieuws :
Verbod op minaretten slecht voor toerisme.
ma 30/11/2009 - 07:55De Zwitserse minister van Justitie waarschuwt dat het verbod op nieuwe minaretten negatieve gevolgen kan hebben voor de uitvoer en het toerisme. Gisteren hebben de Zwitsers in een referendum tegen de bouw van nieuwe minaretten gestemd.
Wij hebben vanmorgen een telefonische mededeling gekregen van een vooraanstaand ambtenaar dat de Vlaamse minister voor Financiën & Wiskunde een "aanzienlijk" bedrag zal storten op onze geheime rekening in Zwitserland om de boel verder te saboteren.
Voor de bevordering van de islamin Europa, steun "VZW Boycot Zwitserland" via de rekening van Angeltjes (rechterkolom bovenaan), die misschien doorstorten.
Mumbai : 1 jaar later
.
De tienjarige Devika Rotwan overleefde de onmenselijke moslim-aanslagen in Mumbai, Ze is voor het leven gehandicapt. Tijdens het proces wees ze haar aanvaller aan. Hopelijk zal haar dit geen verdere weerwraak bezorgen.
't Een is 't een en 't ander is 't ander
In Zwitserland is er meer reden tot juichen dan in Vlaanderen
(Met dank aan de inzender)
Puccini , tovenaar van de Hartstocht (2) - Mannen en vrouwen, daar draait het om in het leven
Puccini is 22 als hij met een studiebeurs het Conservatorium van Milaan binnentreedt, waar hij ondermeer compositieles krijgt van de gekende Amilcare Ponchielli. De studies worden soms verwaarloosd, want het bruisende stadsleven oefent een grote aantrekkingskracht uit op de ambitieuze en aantrekkelijke jongeman uit het provincienest Lucca. Hij verkeert vaak in geldnood en dan wordt er aangeklopt bij mama Albina, die het zelf niet breed heeft. De theoretische lessen zijn niets voor de ambitieuze romanticus, die inmiddels ook Wagner heeft ontdekt. In de instrumentale werken die hij aflevert voor zijn eindexamen hoort men reeds de aanzetten tot de lyrische ontboezemingen die hij later zal gebruiken in zijn succesvolle opera's. De grootste muziekuitgever van die dagen (en nu nog actief), Giulio Ricordi gelooft in het talent van de jonge Puccini en hij verleent hem een maandelijkse toelage als voorschot op de opera's die hij zal maken.
In 1885 keert Giacomo terug naar Lucca, waar hij een affaire begint met de getrouwde Elvira, die haar man in de steek laat en gaat samenwonen met de componist. Een ongezien schandaal in die dagen : zij vluchten naar Milaan waar ze opgaan in de anonieme massa. In 1893 gaat Manon Lescaut in oerpremière en onmiddellijk is het een eclatant succes. De Italiaanse dirigent (en jarenlang intendant van het Amsterdamse Concertgebouworkest) Riccardo Chailly, die o.m. een briljante opname maakte van Il Trittico, spreekt over de reële levensomstandigheden die Puccini schildert in een door iedereen begrepen en unieke stijl : "Mannen en vrouwen, daar draait het om in het leven".
In 1894 verhuist het samenwonend stel naar het piepkleine dorpje Torre del Lago, op enkele kilometers landinwaarts bij de Ligurische kust en gelegen aan de oevers van het Lago Massaciuccoli. De circa 120 inwoners krijgen als buur de grootste Italiaanse componist uit die periode, die het leven van sommigen flink zal door mekaar schudden. "Hij zocht de stilte op" zegt kleindochter Simonetta Puccini "hier kon hij ongestoord werken in de stilte en de rust en genieten van de natuur en de jacht." Jazeker ... en nog veel meer.
De Platenruiter
Morgen : Aflevering 3" Geleefd voor de kunst ende liefde "
Justitie faalt door misleiding : De echte problemen (13)
De vergoeding van magistraten is een heet hangijzer. De uitvoerende macht heeft wel de mond vol van objectieve werklastmeting maar men mag geredelijk aannemen dat dit niet toegepast zal worden op de hoogte echelons. Alleen al de kostenstructuur van de steeds rabiaat als gepolijste piramide voorgestelde structuur van de rechterlijke macht zou dringend een andere schematische voorstelling eisen. Mooi niet dus. Minder magistraten met meer ondersteunend doch zogezegd juridisch geschoold personeel past perfect in het plaatje van de piramide waar niemand wil in het inwendige doolhof wil verloren lopen.
De echte maar pro-forma en gemakkelijkheidhalve vergeten pijnpunten zijn veel ernstiger van aard in een land waar zoveel geld en potentie over de balk in het water gegooid wordt..
Afgezien van de praktische aspecten van elke reorganisatie moet deze van de rechterlijke macht en justitie gestoeld zijn op vaststellingen met betrekking tot algemene beginselen. Wat was en is er fout gegaan met onze rechtsbedeling. Waarom? Waardoor? Waarmee? En wanneer?
Het zou een studie waard zijn om te onderzoeken welk het verband is geweest tussen de wetswijzigingen inzake valsheid in geschriften, procedurefouten en verjaring. Een causaal verband tussen de inmiddels gebleken disfuncties heeft meestal dieper liggende oorzaken.
Schoolvoorbeeld zijn de wettelijke bepalingen inzake verjaring. Hoe sneller een misdrijf of burgerlijke vordering verjaart hoe sneller de afbouw van het werkvolume en hoe meer er naar gestreefd wordt door alle belanghebbende partijen. Magistraten, misdadigers en de meest gerede burgerlijk verantwoordelijke, allen op gelijk wijze.
De goede bedoeling wordt hierdoor de doelstelling ten nadele van een billijke rechtsgang. Dit is de belangrijkste verklaring van het bijna automatisch beroep aantekenen tegen een beslissing in eerste aanleg. Net alsof de eerste rechter minder waardig zou zijn, wat in de praktijk bijna nooit het geval is. Een nieuw hoofdstuk schrijven aan het gerechtelijk wetboek inzake alle gevallen van verjaringstermijnen en schorsing ervan, is dat te veel gevraagd aan de wetgevende macht?
De procedurefouten en hun gevolgen zijn een ware dada voor het hof van Cassatie. Zou er mits een kortstondige inspanning geen wetgevend werkje kunnen gepleegd om deze bezigheidstherapie voor de hoogste magistraten van tot een minimum te beperken? Ze zouden dan meer tijd krijgen om zich bijvoorbeeld te wijden aan een nieuwe en belangrijke taak bij voorbeeld sluitende tuchtprocedures ten laste van onrechtvaardige magistraten die over de schreef gingen en waarvan elke weldenkende burger van mening is dat zij nog mogen genieten van een minimum leefloon respectievelijk minimum pensioen.
De toetsing aan de algemene rechtsprincipes wordt verondersteld gewetensvol te gebeuren in hoofde van elke magistraat. De toetsing aan de grondwet is in dit gefederaliseerde land echter zo een dergelijk gloeiend heet hangijzer dat niemand er nog om maalde. Vandaar als symptoom van de angstige onwil de nog vrij recente oprichting van een rechtbank buiten categorie in de rechtsstaat: het grondwettelijk hof.
De massale bevoegdheidsuitbreidingen inzake administratieve aangelegenheden die uiteraard de burgers rechtstreeks aanbelangen is ook te beschouwen als een symptoom voor de weigering zulke aangelegenheden te onderwerpen aan gewone beroepsrechters. De parallelle rol van Raad van State is gegroeid als een uitwas buiten proportie. Deze laatste twee items getuigen van een gewilde politisering van de rechtspraak dewelke men niet durfde toevertrouwen aan de derde staatsmacht.
Gaius
Morgen aflevering 14 en slot. “Slotsom: de kern van het probleem.”
29-11-2009
Offerfeest Antwerpen, schandelijke slachtpartij in Park-Noord
In dit weerzinwekkend verhaal is er een foute rolverdeling: de werkelijke beesten zijn zij die zich te buiten gaan aan dergelijke barbaarse praktijken. Geen enkele religie van welke aard ook mag zich hiervoor een vrijgeleide toe-eigenen. En de echte schapen zijn zij die langs de zijlijn werkeloos toekijken en in makke onderwerping het schouwspel ondergaan.
Van het Aards Paradijs zijn ons enkele zaken overgebleven : de maan, de sterren, kinderogen en dieren.
Pion Liber
VB-raadsfractie Antwerpen beschouwt zich als Mekka van Vlaanderen
Gemeenteraadsfractie VB beschouwt zich als het Mekka van Vlaanderen.
Wij moeten dat beamen. Zoals blijkt uit onderstaande afbeelding genomen met een verborgen camera aan de Scheldeoevers.
Leden van de Antwerpse Vlaams Belangfractie maken zich op om naar de gemeenteraad te trekken.
Boycot racistisch Zwitserland voor uw vakantie
Neen, wij gaan niet meer skiën in racistisch Zwitserland, na het schandelijke afwijzen van de bouw van minaretten.
.
Wij gaan gezellig op vakantie naar de Prachtlanden.
Boycot Zwitserland VZW een initiatief gesoepsidieerd door Jozef de Witte en zijn werkgever de Lotto, de Standaard, VRT, de Bisschoppenconferentie, Humo-in-staking, de VZW Islam-ies-uw-vriend, de samenwerkende vennootschap "Groen ! ist Mein Koran", en de Vlaamse Regering.
57 % Zwitsers stemmen tegen de bouw van minaretten
Tegen alle verwachtingen en peilingen in, hebben de Zwitsers zich per referendum met 57% uitgesproken tegen de bouw van minaretten. Enkele reacties :
- De Groenen willen naar Straatsburg stappen om de uitspraak te laten vernietigen. "De moslims hebben geen oorveeg gekregen maar een vuistslag in volle gezicht"
- Oscar Freysinger (u kent hem nog ?) SVP/UDC volksvertegenwoordiger uit Lausanne is blij verrast met deze onvoorziene uitslag. "De moslims behouden volledig hun rechten op de uitoefening van hun godsdienst"
- De bisschoppen zijn ontsteld. "Misschien heeft het meegespeeld dat in bepaalde moslimlanden de christenen gediscrimineerd worden ?".
- De moslims zijn zeer ontgoocheld.
- Enkel in de Franstalige kantons Genève, Neuchâtel en Vaud + Basel Stadt wordt pro de minaretten gestemd (zie kaart : rode vakken)
59% van de Zwitsers zou tegen de bouw van minaretten zijn.
Het gaat niet om de definitieve uitslag, deze zal pas later komen. Over gans het grondgebied is er een meerderheid die het initiatief van de SVP/UDC steunt. Wat nu ? Zou de UNO niet opgeroepen kunnen worden om troepen te sturen ?
Wij gruwen van het woord "vuilbekkerij", dat in de politiek al enige tijd opgang maakt : het houdt een schijnheilige interpretatie in van woorden of uitdrukkingen die niet passen in het politiek-correcte plaatje.
Het zijn de media en de politici van de traditionele partijen die beslissen wat zij willen bestempelen als vuilbekkerij. Ex-minister Dirk van Mechelen van de VLD zei op televisie tijdens een van verkiezingsdebatten, dat hij "gruwt" van de uitdrukking van "the pocket van Mohamed" die Filip Dewinter op een partijbijeenkomst lanceerde. De zenuwachtige onderbreker van de VRT, Lieven Verstraeten, zet een vies gezicht op (wat de man geen extra inspanningenn kost) als hij de kans krijgt een VB-er in zijn netten te strikken en hem te confronteren met deze "ijselijke" uitdrukking.
Als u aan een toevallige voorbijganger in de straat vraagt wat die vindt van de uitdrukking van Dewinter, zal die daar ofwel om lachen ofwel onverschillig aan voorbijgaan. Vuilbekkerij is iets totaal anders en u zal ons niet euvel duiden, dat we geen voorbeelden aanhalen, alhoewel we ons heel erg moeten inhouden.
Het zijn de media en de politici die "vuilbekkerij" lanceren, zodanig dat het gebruik van het woord, op zich al vieze rillingen bezorgt.
Moeten wij zeggen wat wij politieke vuilbekkerij vinden ?
- De Gucht die de kiezers van het Vlaams Belang bestempelt als mestkevers. Dat is een bevolkingsgroep stigmatiseren en beschimpen : schandelijke vuilbekkerij.
- Louis Tobback die iedereen oproept "het Vlaams Blok/Belang" te bestrijden met alle mogelijke middelen. Dat is niet alleen vuilbekkerij, dat is uitlokking tot geweld, aanzetten om de regels van de democratie omver te halen.
- Herman Decroo, die zichzelf de plezantste vindt en die Vlaams-nationalisten vergelijkt met mentaal gehandicapten. Vuilbekkerij, die verraadt hoe deze blaaskaak denkt over de mensen.
- Bart de Wever die tijdens een televisiereportage Vlaams Belangers bestempelt als marginalen. Dat nijpt nog meer dan wat de anderen zeggen, want De Wever behoort plusminus tot het zelfde politieke kamp.
Het is maar om even op een duidelijke manier te zeggen, hoe schijnheilig het regime te werk gaat. Allicht wist u dat wel.
Ray
Manten weet van wanten : Goedkope hotels
Toedeloe, triestige planten !
De kranten hebben zich de voorbije weken behoorlijk ingespannen om een sfeer van tweedracht, revolte en interne haat te suggereren bij de leiding van Vlaams Belang. De indruk moest per se gewekt en in stand gehouden worden, alsof meerdere strekkingen mekaar naar het leven stonden.
Een onbeduidend groepje zogenaamde journalisten die al jaren een persoonlijke kruistocht voeren tegen het Vlaams-nationalisme en het Belang in het bijzonder, schreven dag na dag steeds hetzelfde maar in andere bewoordingen. Dat de openbare omroep (ook de radio) zich niet onbetuigd liet, verwondert niemand. De openbare omroep is het ministerie van propaganda van het regime.
In de komende dagen en weken zullen er allerlei interpretaties en nabeschouwingen gegeven worden over de teksten die vervat zitten in de visietekst van de partij. En natuurlijk zal er aangebeld worden bij de kopstukken om ze te betrappen op tegenstrijdigheden. Al dan niet met verborgen camera's en spionage-microfoontjes en natuurlijk in vitriool gedrenkte pennen.
De grote verliezers van de problemen die Vlaams Belang heeft meegemaakt sedert de uppercut van de laatste verkiezingen, zijn de media. Het doorzichtige ophemelen van VB's grootste concurrenten heeft gedeeltelijk succes gekend. Het verdere scenario om de partij af te maken, is niet gelukt. Daar heeft men zich misrekend : het klassieke Vlaams-nationalisme wordt nog steeds gestuurd vanuit een basis, die gewend is te incasseren en voor wie trouw en eer geen ijdele woorden zijn. Die ingebakken mentaliteit overstijgt de klassieke partij-aanhankelijkheid.
Hoe Vlaams Belang verder zijn parcours aflegt, is een tactisch en strategisch gegeven waar het nieuwe bestuur zich zal mee bezighouden en waar wij gelukkig niets mee te maken hebben.
Het moet aangestipt worden dat in de hele opgeklopte heisa er nooit gesproken is over ideologische tegenstellingen en dat is belangrijk. Geloof me, mocht er slechts een spoortje van ideologische afwijking merkbaar geweest zijn bij de protagonisten, u zou er over gehoord hebben. Sommige tegenstanders hadden er een arm of een been voor over gehad om een tweede Volksunie-broederstrijd mee te maken. Het ging echter helemaal niet over links-rechts of over een beetje "schijnzelfstandigheid in een verwaterend belgië" tegenover een compromisloze Vlaamse Republiek.
Eensgezind en verenigd staan de schildwachten van het partijpolitieke Vlaams-nationalisme klaar om de weg naar de republikeinse autonomie voor te bereiden. Dàt is een zware opgave en daarvoor verdient deze partij gelukwensen en waardering.
Tot slot wensen wij te benadrukken, wat we in het verleden reeds meermaals gezegd hebben : als het vermaledijde cordon sanitaire zal doorbroken worden, moet dit in de eerste plaats gebeuren op gemeentelijk vlak. De talrijke plaatselijke mandatarissen dragen een grote verantwoordelijkheid, zij staan dicht bij de bevolking en velen beschikken over een degelijke ervaring en zij zijn goed ondersteund en ingewerkt. Gemeenteraadsleden hebben meer wettelijke mogelijkheden en controlemiddelen dan parlementsleden.
Er is geen alternatief voor Vlaams Belang. Tot de tegenstanders en begrafenisondernemers zeggen wij op zijn Angeltjes' : Toedeloe, triestige planten !
Ray
Ach, minaretten in de Alpen, het zou zo mooi zijn
.
De Zwitsers stemmen vandaag over een verbod op minaretten. De conservatieve Zwitserse Volkspartij (SVP/UDC) wil een verbod op de bouw van de torens in de grondwet opnemen. De kerken adviseren hun leden tegen te stemmen.
Het is allemaal begonnen in de stad Bern, waar het gemeentebestuur twee jaar geleden een vergunning afgaf voor de bouw van een 6 meter hoge minaret. Een deel van de bevolking van Bern protesteerde hevig en procedeerde tot op het hoogste niveau, maar de ranke toren mocht er toch komen.
Rechts Zwitserland vond dat er een grondwetswijziging moest komen en verzamelde voldoende handtekeningen (ruim 133.000) voor het houden van een referendum. Bijna alle initiatiefnemers komen uit de SVP/UDC, maar ook de kleine orthodox-christelijke partij EDU haakte aan bij het initiatief.
Het referendum beroert de gemoederen van de burgers in Zwitserland. De voorstanders van het verbod brachten affiches uit waarop een gesluierde vrouw te zien is met op de achtergrond een Zwitserse vlag die doorboord wordt door minaretten. Het kunstwerk zorgde voor de nodige ophef. De Zwitserse Federatie van Islamitische Organisaties liet weten dat lang niet alle moslims zich met de vrouw op het affiche konden identificeren en vond het bovendien kwalijk dat de minaretten voorgesteld werden als raketten. Dan moeten ze maar eens lezen wat Erdogan gedicht heeft over deze torens. In de steden Bazel, Lausanne en Neuchâtel mocht de poster niet meer opgehangen worden. Ook Zwitserland heeft zijn islamcollaborateurs.
De traditionele Zwitserse politieke partijen hebben gepleit voor een tegenstem, terwijl de regering het plan bestempelde als een aantasting van de godsdienstvrijheid in het land. Maar er heerst verdeeldheid. Het bedrijfsleven vreest bovendien dat investeringen uit moslimlanden uit zullen blijven als het voorstel het vandaag haalt.
De Zwitserse kerken hebben hun leden opgeroepen om tegen te stemmen. De Rooms-Katholieke bisschoppen waarschuwden voor een terugdringing van de godsdienst uit de publieke ruimte en drongen erop aan om het initiatief af te wijzen vanuit „trouw aan onze christelijke wortels en de democratische beginselen van ons land.” .De zogenoemde Freikirchen, die onder de koepel van de Evangelische Alliantie vallen, gaven eveneens een negatief stemadvies. De moderne christenen zouden hun vader en moeder laten kruisigen om de moslims te behagen.
Fractieleider Christian Waber van de christelijke EDU liet deze week in de krant Neue Zürcher Zeiting weten het initiatief bijzonder christelijk te vinden. „In Zwitserland kunnen alle religies beleefd worden, ook de vele richtingen binnen de islam. Zwitserland is echter een christelijk land. En het eerste gebod luidt: Gij zult geen andere goden voor Mijn aangezicht hebben. (...) Vanuit de minaret wordt Allah echter geprezen als de enige God.”
Volgens de laatste peilingen zal 51 procent van de burgers gaan tegenstemmen en 36 procent van de Zwitsers voor. Er zijn dus behoorlijk wat twijfelaars onder de bevolking van het Alpenland.
Het gaat natuurlijk niet uitsluitend om minaretten maar ook om de ganse opdringerigheid van de aanhangers van de godsdienst van de vrede, die overal waar zij verschijnen, de wetten naar hun hand willen zetten. Terwijl ze in de eigen Prachtlanden elke andersdenkende geen enkel recht toestaan.
Wij achten de kans dat de bouw van minaretten zal gestopt worden in Zwitserland gering : Europa levert zich om onbegrijpelijke redenen over aan de islam. De weldenkende burgers die deze overgave niet wensen, worden bovendien geïsoleerd in het politieki en maatschappelijk landschap.
Zo, dat hebben we weer eens goed gezegd : deftig en duidelijk.
Ray
Statige stad Genève gebrandschat door links tuig
.
In het statige en mondaine Genève hebben een 3000 manifestanten betoogd tegen de ministerconferentie van de Wereldhandelsorganisatie. De aangevraagde manifestatie ontaardde van bij de aanvang in brutaal geweld en zinloze vernielingen. De vele juwelenwinkels op de doortocht van de betoging werden bekogeld met stenen, hotels werden aangevallen en de "idealisten" hadden het vooral bekeken op de vele luxueuze wagens langsheen het parcours. Om even appelen met peren te vergelijken : wij hebben nog niet vaak, om niet te zeggen nooit, betogingen gekend door zogenaamd rechtse organisaties die met een dergelijk niets ontziend geweld en brutaliteit gepaard gaan. Nochtans schreeuwen de media moord en brand als een rechtse organisatie een toegelaten debat inricht, zoals in de democratische studentenstad Gent.
.
(foto's : Tribune de Genève)
Puccini, tovenaar van de Hartstocht (1) Steeds omringd door vrouwen
Giacomo Puccini wordt geboren in Lucca (Toscana) op 22 december 1858. Zijn vijf rechtstreekse voorouders waren allen verbonden als musici en componisten van religieuze muziek aan de stedelijke en kerkelijke overheid. Er is voor de jonge knaap geen andere beroepskeuze weggelegd. Op 5-jarige leeftijd overlijdt zijn vader en wordt zijn muzikale kennis verder verzorgd door plaatselijke leraars. Als jongeman geraakt Giacomo echter gefascineerd door de opera en al zijn karige financiële middelen gebruikt hij om opvoeringen bij te wonen in Lucca en in het nabije Pisa, waar hij te voet heentrekt, en fel onder de indruk van Verdi's Aida terugkeert. Puccini wil méér dan kerkmuziek maken : hij wil zoals Verdi grootse opera's voor het theater componeren.
In het gezin is hij uitsluitend omringd door vrouwen : zijn moeder, zijn grootmoeder en zes zusters (van wie één later in het klooster zal treden, waar Giacomo zich zal laten door inspireren voor zijn eenakter Suor Angelica). Het is onvermijdelijk, dat een jongeman die in zijn jeugd en puberteit opgevoed wordt in een exclusief vrouwelijke omgeving, hier zijn ganse leven de sporen zal van meedragen, zegt professor Dieter Schickling. "De vrouwen" sparen elke stuiver om de jonge Giacomo naar het Conservatorium van Milaan te laten vertrekken ...
De Platenruiter
Morgen : deel 2 - "Mannen en vrouwen, daar draait het om in het leven."