als ik drijf op de schaduw van heden
en het mij voelbaar ontbreekt aan gerief
maakt het ademen diepe sneden
roept de rust en komt de nacht als een dief

niet dat ik door het sterven ben aangeraakt
of vast de wakken tel voor morgen,
door deze of gene word gelaakt
neen, de ziel is gedwongen verborgen

toch bouw ik op oude stenen
zij vormen het beeld met geduld
om weer iets van de toekomst te lenen
dat nu nog met nevel is omhuld

 

 

mijn gedachten zijn vaak

door verwachten bevangen

alsof jij of jij nog zal komen

waarom blijft toch mijn ziel

aldoor naar het ideaal verlangen

waarom blijf ik, mens, dromen

 

wil zo graag vergeten

aldoor wat was

en door mijn verdriet

al vele malen is opgegeten

 

opdat ik vlucht voor wat is geweest

en mij slechts hoop wil aanmeten?

 

ik leef de droom van Eden

bron van stromende liefde

het maakt me zwevend in het heden

zie de onmiskenbare schoonheid

kom, ga met me mee

naar de glimlachende blijheid

 

 

 

 

 

dit dicht vlak en braak vol ledigheid

kent geen noemenswaardige inhoud

er is zoveel onzinnigs geschreven

dat ik mij daarom van harte onthoud

van scheutigheid door mij bedreven

 

niet dat ik niets heb te vertellen

oh, je kent me van haver tot gort            

vandaag ontzie ik jou te kwellen

heden geen overpeinzing of

nutteloos ongerijmd gedicht

op jouw overdadig besmeurd bord

 

ik reik jou de doodsaaie verveling aan

vol met nietszeggende woorden

ik dacht nog over mijzelf te praten,

het eeuwig wederkerend fileleed

of de vlieg die ik wilde vermoorden

maar nee, ook dat zijn holle vaten

 

slaapverwekkend is nu mijn schrijven

nodigt uit tot lege armzalige gedachten

wat heerlijk eens niet te moeten

niets stichtelijks of pijn te verzachten

niet naar rijmend gezeur te smachten

ik ga dan maar, wel op blote voeten

 

 

 

 

 

ik roer mijn vinger

door het schuim

van de cappuccino

 

dat blijft altijd achter

omdat ik snel de koffie drink

wat ongeduldig,

een onverklaarbare haast

 

zonde denk ik vaak

dat witte schuim

en lik mijn vingers af

met de cacao nasmaak

 

wat een genot

eerst slurpen

en dan de rand

van het kopje aftasten

 

alsof ik

een vrouwenlijf

betast

en gejaagd                    

verorber

 

nog een graag

ober

 

 

 

 

in mijn glazen woning

getralied door geweten

voel ik zo vaak

het verlangen

naar het lichte buiten

alsof ik ben bezeten

door illusie bevangen

 

waarom verscheurt

buiten en binnen

mijn diepe wens

door liefde gekleurd

 

is het de verstilde leegte

door stilstaand bloed

tot ijzig verbeurd

 

ik versterf door de dagen heen

slechts terend op enkele tellen

schrijnend gehouwen

in mijn grafsteen van ooit

wil ik dat nog voelen

 

dit eeuwig kwellen?

 

 

 

 

 

hij kwam langs,

onverwachts

en toch gehoopt

hij speelde met snaren

van een verborgen viool

wat heeft hem toch genoopt

het klankspel niet voor

zichzelf te bewaren

 

 

 

of een stille plek te zoeken

een verborgen begraafplaats

waar hij voor niemand

en toch allen

een bescheiden triomf

kon boeken

 

 

waarom sneed hij mij

door hart en ziel

en deed mijn

wereld bestormen

ik zal de klanken

moeten doven

in stil verdriet

de trillingen dempen

in verdrongen dieptes

van verdorde ranken

 

 

denken zal ik slechts

aan het kruisigingsmoment                

van een verleden lente

ik zoek dan opnieuw

mijn weg

zomaar, dwalend,                         

haast dromerig blind

zo ga ik weer binnen

in mijn zwartomrande heg

 

 

 

                                   

 

 

mijn benen

strek ik

tot op de andere

lege zetel

 

zo een omzichtige daad

noem ik vermetel

jij zat er eerst

wist me geen raad

 

ik wil zo graag

mijn diepste verlangen

ketenen aan mijn ziel

of strak omarmen

bezingen met

liefdesgezangen

 

het zegt zoveel

over het aardse lijden

nog meer over

ons menselijk bestaan

we willen de

onontkoombare

eenzaamheid

zo aldoor mijden

 

ik wil zo graag die

momenten herbeleven,

de tellen van intimiteit,

 

maar word dan gejaagd

voortgedreven

tracht me vast te klampen

door dromen begeleid

 

als ik dan de ander vind

die mij kent en begrijpt

zal ik langzaam gaan beseffen

wat mij aan het leven bindt                 

 

het gevoel er te mogen zijn

wordt hoe langer hoe meer gerijpt

het verlangen zal dan sterven

om de ware liefde te erven

 

 

 

 

 

hoe lieflijk en licht

gaat mijn blauwe vlinder

zij zweeft fladderend rond

in mijn gedachten

en wappert zachte wind

met haar tere vleugels

langs blad en bloem

wie zal daar niet

stilletjes naar smachten      
 

als ik haar zie

en een glimlach schenk

voelt zij als het ware

de vreugde van een mens

 

in een stille wenk

verbindt zij wat geluk

in een niet verwoorde wens

 

met haar sprankelende

wuivende gebaren

licht zij harten op

laat mij voelen

wat niemand echt

kan verklaren

maar liefdevol

tederheid aan

de ander hecht

 

 

 

 

 

in een strakke trui

en dito broek

loopt zij mee in het groen

ze heeft een rode blos

en wapperend haar

met een blik in haar ogen

gericht op ver mededogen

 

nee, ze is hier duidelijk;

een spanning, sterk aanwezig

ik voel me soms een dier

zeker in het groen

ach, je kent mij

ik zou nimmer wat doen

 

ze is een lopend voetstuk             

en kletst al maar door

ik zie haar wel, maar

niet dat ik haar hoor

ze is een engel uit

het maagdenkoor

 

haar blonde, wilde haren                    

winden mij erg op

en al dat ander

haar borsten met name

ach alles tezamen             
maar ja, ik blijf koen

ik zou nimmer wat doen

 

o ja, het ging om               

de honden

die laten we uit

een ommetje mag het heten

ik was het bijna vergeten

 

ik ben dan wel oud

maar nog niet versleten

 

 

 

 

hoe kunde gij me kenne

als de deur me hinne zie
ge kunt ut noit witte

ik fuul me dan veugelvrie          

nim munne ope hand

zo werm tussen dun oewe

worde ge dan nie overmand

over wie ik zij

bende dan nie angeland

zo wezenluk dichbij

 

da bin ik

unne mens van flees

heur munne siel roepe

di ben ik

wa ge in mun oge lees

 

         

 

su sieje for uut

in dencke versoncke

hie in sorge gesinckt

die bure in gewesend

gelieke unne droncke

 

 

sie komme nie frie

um hiere te sijne

skouder am aender

doch nimmer int reine

 

 

so goat die daghe

so stille ende vurt

icke fuule die swaore ruste

gelieke er bie heurt

 

 

so sie treffe mekaore

met unne seeje geskeide

dele die werlt

umme ut ene te mijde

 

 

so dele sie

aol in stille

sie kunne nie anders

sie souwe nie wille

 

 

 

 

 

het is nog vroeg

als de nacht eindigt en de

uil van het donkere licht

voor mij uit zweeft naar

de blauwe fontein               

waar druppels

schitteren in vlagen

van de stervende

maneschijn

 

 

door knarsende kiezelstenen

schuifel ik naar de bank

gelegen aan het pad

langs de waterpartij

hier zet ik mij neder

en zie de dag traag

ontvouwen met een

schaduw aan mijn zij

 

 

deze plek van eindeloze duur

schept vreugde in een

onnoemelijk ogenblik

hier ontmoet ik de schepping

waar licht en teer ruisen

van de waterstralen

het wonder opnieuw

in mij laten dalen

 

 

 

 

een kind

groeit in

eigenwaarde

 

als liefde

zijn weg vindt

 

was jij het

die het baarde

 

werd je

echt bemind?               

 

 

 

                       

 

 

mijn lippen zuigen

aan jouw vel

 

 

en als ik mijn tong

van passie vertel

 

 

kreunt het zuchten

van jouw lijf

 

 

en ruik ik al

het zwetend vocht

 

 

zijn we al

in een hemels verblijf?

 

            

 

 

ik ben dichter

van het eerste uur

nog sterker,

van het eerste kwartier

of twintig minuten

dus niet een noeste werker

of gedreven poëtendier      

 

nee, ik zit en handel

en de woorden,

zo die komen,

gaan met mij aan de wandel

 

het is niet de romantiek

die u verwacht

van langhaar en snor,

een afgezakte bril

en sacherijnig geknor          

 

het is wat toetsen aanslaan

op het bord

al schijn ik dat wel

met kracht uit te voeren

ja, immers na uiterlijk

een halfuur

moet ik weer voort

 

 

 

dag Hans          

zeg ik

en zie mijzelf

in de etalageruit

 

je oogt niet slecht,

mijn jongen,

voor jouw leeftijd sta je

nog betrekkelijk recht

en zie nog goed

jouw strakke huid

 

dag Hans            

zeg ik

en kijk nog dieper

in mijn ogen

duw haast mijn neus

tegen het raam

 

zeg ouwe viezerik

kan je het wel zien

ga naar binnen

en koop die blaadjes

over seks en                       

betaald beminnen

 

of loop door

maar blijf niet staan

 

pas dan --onbekende psalm--

 

pas dan

als Gij mijn verweerde hand;

gerimpeld

met aderen beslagen

ontvangt

in de rust van uw schoot

aanvaardt

Gij mijn zware dagen

 

 

 

 

uit de struik met eeuwige bloemen

vol van kleur en zachte geuren

waar engelen tijdloos aan alle zijden

de onzichtbare bekoren

wordt met liefdevolle zorg

nog zonder een uitgesproken naam

de echte oermoeder geboren

 

zij is verrijkt met

het oorspronkelijk verbond;

het voortschrijdend leven

aan elkander te smeden

om zo de schepping

van vrouw op vrouw

bezield door te geven

 

maar als haar kind te vroeg sterft

zal zij zuiver ervaren

dat de toekomst niet wordt geërfd

het diepste lijden kan zij

slechts in haar hart bewaren

met onuitspreekbaar en

uitzichtloos geween

 

 

INTROÏTUS

 

schrijd binnen tot stof vergane mens

leg je neder voor het altaar van het leven

ik zal je begroeten met wierook en licht

je zegenen met water uit de Jordaan

de Geest laat ik voor eeuwig over je zweven

en hier allen zingen over je levensgedicht

zij zijn rondom jou en met je begaan

 

 

 

vier je eeuwig leven

schrijd binnen, jij, tot stof vergane mens

 

 

 

 

 

 

 

 

KYRIE

 

 

ik hoor jullie roepen naar mijn Naam

voel, ik ben aldoor met jullie begaan

laten we samen de schepping dragen

ik ben met jullie,

totdat we de eeuwigheid verstaan

 

de Aardse Liefde hoort jullie aan

en deelt Zijn lichtend beeld

laten ons samen het licht ontwaren

Hij is het die de mens

de hoopvolle genade toebedeelt

 

ik hoor jullie roepen naar mijn Naam

voel, ik ben aldoor met jullie begaan

laten we samen de schepping dragen

ik ben met jullie,

totdat we de eeuwigheid verstaan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

GLORIA

 

 

als ik juich met verdorde takken

zwaaiend naar mijn Oorsprong

als gedwongen naar nog enig houvast

doch wegdrijvend naar afgestorven wakken

 

ik kan niet meer zuiver denken

al zegt mijn hart zie op naar de Heer

en over liefde roepen en niet krenken

echter ik ben een dode mens

die het verleden verloor,

ik kan het niet meer

 

ik zou mijn handen willen reiken

naar hemelse geschenken

en de bevrijding willen bereiken

maar mijn afgestorven lijf

waar ik nu zo in beklijf

vertoeft in machteloos wenken

 

 

 

 

 

 

 

 

CREDO

 

 

de Heer van leven en sterven

heeft weet als behoeder van

vertrouwen wat de mens in

lijden zal beërven en zal aldoor

om verscheurde harten rouwen

 

het is de wanhoop in

eindeloze zwarte nachten

die het leven doet verachten

 

het onvermijdbaar verscheiden

van al wat geschapen is

laat de rots van geloof en hoop

versplinteren en doopvonten

met oeverloze tranen dempen

 

als verdoofd en verblind

lijkt de Geest onbereikbaar

om wat is, te verstaan

en verwordt tot aardse duivel

die ontvankelijkheid in

schreeuwend hellevuur

zwijgend laat vergaan

 

machteloos roept de mensenziel;

tot waartoe dient de Liefde

waarom is mijn bloed vergaan

 

 

 

 

 

 

 

 

AGNUS DEI

 

 

Uw Aardse Liefde, tot sterven toe bereid,

genageld aan het dode hout,

maar ook in nood op verlatenheid vertrouwt

zal zeker bij ons zijn, als het kwetsbare verleidt  

        

Uw Aardse Liefde, tot sterven toe bereid,

          genageld aan het dode hout,

          maar ook in nood op verlatenheid vertrouwt

          zal ons zeker nabij zijn, als de schaduw verleidt 

 

Uw Aardse Liefde, tot sterven toe bereid,

          ontvang de mens die is gegaan

          geef hem de vrede,

          in een hemels bestaan

 

 

 

IN PACEM

 

 

vaarwel mijn vrienden allen om mij heen geschaard

ik voel nog steeds jullie warme liefde

en neem het mee, alles wordt in mijn hart bewaard

het zal de tocht naar het onvergankelijke bemoedigen

alwaar de Schepper mij zeker zal verwachten

en engelen vol van Geest en zo fijn besnaard

jullie aardse droefenis

met verlichte vleugels zal verzachten

 

ik huil nog een keer mee en raak

met mijn ziel nog even aan grootse harten

terwijl de tedere rust mij al over de stilte verhaalt

en helpt bij het afleggen van aardse smarten

 

zing met mij het lied van de eeuwige vrede

opdat al jullie tranen aan elkander worden geweven

stilaan zal de Goddelijke vreugde opnieuw

in jullie worden geboren en doen herleven

 

ik mag nu gaan en hoor de cherubijnen roepen

zij willen mij op handen dragen naar de Heer

voor allen toch een troostrijke gedachte

vaarwel en wacht tot ik in jullie wederkeer

 

 

 

 

 

 

 

1. INTROÏTUS                           

                                                                                                             

oh, mens,                              

 

mijn beeld

in jou geschapen

ik treed nader tot jou

beziel je met ademende

genade

laat ons samen juichen

ons op gezamenlijk

licht beraden

 

langs verheffende wegen

omgordend door

voortdurende bloesem

laat ons zoeken

naar een scheppende zegen

 

 

2) ORA PRO NOBIS

 

verscholen in jullie

begrensd door

bescheiden licht

 

omgeven door

mensenpilaren

zocht ik jullie

Mij te vinden

 

slechts om jullie

aan mijn ideaal

te verbinden

 

 

3) KYRIE

 

mens,

 

ik ontferm mij over jou

leg je hand in de mijne

 

mens,

 

ik ben in jou

spiegel je ziel aan de mijne

 

mens,

 

ik heb je nodig

voel mij in het kleine

 

 

 

 

 

4) GLORIA

 

jij, mens,

 

het pronkstuk

van onze

scheppende daad

zing het lied

van vreugde over

de beeldende natuur

het ondersteunt

jouw vruchtbaar zaad

 

over de rijkdom

van menselijk raken

bejubel onze vriendschap,

onzichtbaar intens,

open de handen,

in voortvarendheid

om voor elkander

de liefde te maken

 

 

 

 

 

 

 

 

5) EVANGELIUM

 

morgen wordt het licht

ik weet het zeker

dan vervalt de duisternis

gericht op voelbaar zicht

 

het dal vult zich weer

met het blije lied

kom en kijk met mij

in het ontluikend verschiet

 

morgen, ja morgen opent mijn hart

het was voor lange tijd gesloten

verborgen in enge diepte

doordrenkt in troebele smart

 

ik weet het zeker

in mij wordt de zalige hoop

wederom in goud gegoten

als vandaag is verleden

ontspruiten nieuwe vreugdeloten   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6) CREDO

 

mens,

 

ik hoor je roepen

zuur en ontevreden

ondankbaarheid

stijgt voortdurend

uit je hart

ja,

het is ook moeilijk

de zin te beleven

bij ongelijke smart

 

ik zie je geloven

in vertwijfeling

sterft duizend keer

de dood

hoe moet ik jou

beloven

dat er een einde komt

aan de zielennood

 

mens,

 

trek op met elkander

ik zie de schepping verdeeld

in zwart en wit

in verderf, in mensen

meer en minder bedeeld

 

ik bemoedig de heelheid

met mijn oprechte tranen

vaak machteloos

in een verloren uur

toch geloof ik in kracht

verzameld in

goede momenten

mijn goddelijk geduld is

van oneindige duur

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7) SANCTUS

 

jij, mens,

 

bent verheven,

gevormd uit mijn bloeiende zucht

 

jij, mens,

 

verheven overrompeld

met gaven

toch zie ik

een schouwspel

van een eigenzinnige klucht

 

 

 

 

jij, mens,

 

verhef de aarde

geef je over,

deel met mij

het menszijn

het komt overeen

met mijn vurige wens

 

 

 

 

 

 

 

8) PATER NOSTER

 

ons mensen

verstrikt geraakt

in stoffelijke schijn

tevens tot duivel

vermaakt

ervaar de volheid

van liefde

 

geniet de eenvoud

in het zijn

zie licht in de ogen

van de ander

pas dan ontvang jij

de verbindende kracht

pas dan zal

de verwarring

door warmte

worden verzacht

 

 

 

 

 

 

 

9) AGNUS DEI

 

mensenkind,

 

je kunt grotendeels

zelf vernieuwend scheppen

 

mensenkind,

 

vertaal je eigenliefde

in delend scheppen

 

mensenkind,

 

draag je vruchten uit

het zal heelheid scheppen

 

 

 

 

 

 

 

 

10) BENEDICTIO

 

waar licht leunt tegen schaduw

spreekt men van menselijk leven

 

alleen in de horizon

komen zij tezamen                

daar kunnen wij allen

slechts van dromen

nu nog niet beleven

 

open wijds de ogen

houd het zicht op licht

 

het donkere zal ons dan

meer van verre omzomen

en zijn we hoopvol

op het goede gericht

 

 

(wordt op muziek gezet voor koor, solist en begeleiding)