Dec. 1994, het jaar dat ik met mijn jongens moest vluchten
we werden opgevangen en uiteindelijk konden we naar huis terug
Alles was tot aan de laatste schroef vernield
de schock was groot
vol trauma begonnen we aan de lange weg
Het huis stukje bij beetje hersteld
en nu nog steeds niet helemaal klaar
hard werken en toch zien in onze kracht terug te komen
Volgehouden door momentopnamen die nooit meer vergeten zullen worden
zoals dus ook onderstaande groep
Rowen Heze horen
Marco Paulo nam mij elk jaar er mee naar toe
in afwisseling van de Golden Earring en andere bands
het samen ondernemen bond ons tesamen
en nog steeds genieten wij intens die speciale dagen
Sterk en krachtig als we werden
wondertjes werden op ons pad gestrooid
Voor onszelf blijven staan in geloof en vertrouwen
ja we zijn er geestelijk rijk door geworden
simpelweg gelukkig met elkaar
Nu
het horen van het nieuwste stukje van Rowen Heze hieronder
begrijpen jullie natuurlijk wel
hoe enorm mij dit raakt
tot ontroerens toe
ik geniet
dansen jullie even met me mee?
|