22/11 Ik kon niet in de Hemel omwille van het Merkteken van Redding – Iedere Christen zou dit moeten zien! – Great Miracles Avenue

Ik stond in de keuken met iemand en plots begon het weer buiten te veranderen. Ik keek door het raam en zag de hemel zich openen. Ik zag dat er op een grote trompet werd geblazen. Het weerklonk zo luid dat het elke vezel van mijn wezen beroerde. De lucht rolde op en de Majestueuze Komst van Jezus Christus was zichtbaar. Zijn glans overtrof de schittering van duizend zonnen. Zijn glans verlichtte de donkerste hoeken van de aarde. De wereld veranderde in een ogenblik. Bergen stortten ineen, zeeën waren in beroering, de tijd onderwierp zich aan Gods wil. Ik zag de finale waar de wereld wegging zoals een ademtocht. Toen zag ik elke ziel van elke uithoek van de aarde voor de Troon des Oordeels staan. Aan mijn linkerkant zag ik een poort dat in heerlijkheid was gedompeld.

En aan mijn rechterkant een poort waar een onpeilbare duisternis dreigde. Op dat moment bleef de tijd stilstaan. Het beeld van bestaan werd geopenbaard zoals een oude boekrol. De Hemel en de Hel werden de lotsbestemming geëtst op elke ziel. In de rechtzaal van de afrekening waren certificaten slechts stukjes papier en het onderscheid tussen maatschappelijke klassen vervaagde tot onbeduidendheid. De grootsheid van rijkdom en de nederigheid van armoede kwamen samen aan de voet van de Troon des Oordeels, toen gelijkheid zich ontvouwde. De zekerheid van aards succes werd weggenomen. Ik zag armen en rijken naast elkaar staan in de kwetsbaarheid van hun mensheid. De rijkdom van de rijken was geen schild tegen de toetsing en de armoede van de armen was geen pleidooi voor genade.

Elke ziel werd geconfronteerd met het oneindige onderzoek van het leven. Tot mijn verbazing bemerkte ik sommige mensen in de menigte die een merkteken hadden dat leek op een kroon op hun hoofd, anderen hadden het niet. Ik wist niet wat dit betekende. Niet allen die er stonden voor hun oordeel kregen toegang tot de Hemel. Het waren er maar een paar. En deze hadden dit unieke onderscheidende merkteken. Ze werden als waardig beschouwd om door de poort te stappen naar de grote Hemelse stad. Ik zag de grote Hemelse stad in de verte liggen, met haar glorierijke torens en gouden straten, die reeds van ver zichtbaar waren. Ik hoorde van ver de harmonieuze melodieën van engelenstemmen die deze mensen verwelkomden.

Toen ik de Hemelse poort naderde werd mij kennis gegeven dat het merkteken aan deze mensen was gegeven op de dag dat ze Jezus Christus hadden geaccepteerd als hun Heer en Redder. Het diende als zegel dat hen scheidde van de anderen. Ik begreep waarom ze toegelaten werden om de poort naar de Hemel te nemen en anderen niet. Het toonde wat Jezus Christus heeft geopenbaard in Johannes 3. Als een mens niet wedergeboren is, wat de aanvaarding van Jezus Christus betekent als Heer en Redder, kan hij het Rijk Gods niet binnengaan. Toen het mijn beurt was kreeg ik de keiharde waarheid te zien. Er werd een boek geopend en het openbaarde dat ik het merkteken van Redding niet had. De poort waar degenen met een merkteken van Redding binnen waren gegaan was nu gesloten. Ik begreep dat de criteria om in de Hemel te geraken de prestaties van het menselijk bestaan te boven gingen.

Het merkteken van Redding was een onuitwisbare afdruk van Gods genade en was het enige paspoort tot de Hemel. Ik overwoog mijn leven dat een leven was van kerkdiensten bijwonen maar ik had Jezus Christus niet aanvaard als mijn persoonlijke Heer en Redder. Het was het resultaat van een gebrek aan persoonlijke relatie met Jezus. Ik besefte dat mijn geloof meer over routine ging dan een intieme connectie met onze Heer Jezus Christus. Degenen die dit merkteken van Redding niet hadden weenden bitter. Hun gesmeek om een tweede kans werd niet gehoord.