21/1 Zielen in het Vagevuur die lijden wegens ongepaste kledij

Vanmorgen nam de Engel mij mee om enkele zielen in het vagevuur te bezoeken.

Eerst nam de Engel mij mee naar een deel van het vagevuur, waar ik veel verschillende groepen jongere vrouwen ontmoette en sprak. Ze riepen me en smeekten me om hen te helpen en zeiden: Valentina, kun je ons helpen? Kunt je voor ons bidden? 

Ik vroeg aan sommigen van hen: Wat is de reden dat jullie hier zijn? Wat heb je gedaan?

De vrouwen antwoordden: We droegen modieuze kleding en waren provocerend gekleed: we droegen korte rokjes en jurkjes. Nu worden we daarvoor zwaar gestraft. We wisten niet dat we God zo erg beledigden.

Ik zei tegen hen: Mode is slecht. Het komt niet van God.

Niemand heeft daarover geschreven of ons iets verteld. We dachten dat het goed was, en nu we hier zijn, en kunnen we er niets aan doen. We moeten lijden, klaagden ze. 

Ik zei tegen hen: Ik heb een boodschap verspreid over hoe je je moet kleden.

Ze zeiden: Ja, maar niet in kerken en andere plaatsen. Niemand heeft het op schrift gesteld zodat mensen het konden lezen. 

Ik zei: Het is echt een belediging voor God om het vlees te laten zien, vooral voor de vrouwen.

Ze zeiden: We moeten hier nog een hele tijd blijven. Nu hebben wij er spijt van.

Ik zei: De Gezegende Moeder leert mij altijd en zegt tegen mij dat ik mensen moet vertellen dat we bedekt moeten zijn – niet boven de knieën maar onder de knieën en zelfs langer, om ons vlees te bedekken en niet blootgesteld te worden. Het is ook de schuld van de kerken, omdat ze mensen niet leren hoe ze zich niet moeten kleden. Sommige mensen kleden zich alsof ze naar het strand gaan. 

Nadat de Engel en ik de jonge vrouwen hadden verlaten, kwamen we langs een andere groep zielen die naar ons keken. Ze wezen en ik kon ze tegen elkaar horen zeggen: Dat is de vrouw. Zij is zieneres. De Engel en ik keken elkaar aan en glimlachten.

Deze zielen kwamen naar mij toe en zeiden: Valentina, jij bent zieneres – kun je voor ons bidden?

Ja, ik zal voor jullie bidden zei ik. 

We verlieten deze zielen en de engel nam me mee naar een ander deel van het vagevuur, waar ik een bepaald gebouw moest betreden.

Zodra we binnenkwamen, zei ik tegen de engel: Mijn hemel, ik zou niet graag in dit deel willen zijn. 

Het gebouw was enorm, erg vervallen en verwaarloosd - een angstaanjagende plaats. Binnen was een enorme gang met veel deuren. Deuren, deuren, overal deuren. Ik heb nog nooit zoveel deuren gezien, allemaal los en hangend. Ik liep door de gang en probeerde te zien wat zich achter de deuren bevond toen ik zware, angstaanjagende geluiden hoorde, zoals gehuil – de geluiden van boze geesten. 

De gekwelde zielen die hier gevangen zitten, zijn allemaal mannen.

De Engel kwam naar mij toe en zei: Nee! Ga niet verder naar binnen. Het is niets voor jou, en doe de deur niet open!

Later die dag offerde ik tijdens de Heilige Mis alle zielen die we bezochten aan onze Heer op, vooral degenen die vastzaten in het gebouw, en liet ze achter aan de voet van het Heilig Altaar. 

Ik zei: Heer Jezus, heb medelijden met de zielen die zich achter deze gesloten deuren bevinden.

Heer Jezus, ik open alle deuren, zei ik.

Onze Heer zei: Kijk, zij riepen tot Mijn genade.

Ik kon de geluiden die ik hoorde niet vergeten, zoals gehuil en gejammer. Niemand bidt voor hen. Het was zo donker, deprimerend en griezelig. Het kostte me een paar dagen om over deze ervaring heen te komen.

Deze laatste plaats die ik bezocht in het vagevuur was zo deprimerend dat ik zo blij was om naar mijn kamer terug te keren..

24/1 De mensheid negeert wat er naar de wereld komt 

'S Morgens, terwijl ik aan het bidden was, kwam de engel. Hij zei: Kom met mij mee.

Plotseling bevonden we ons in het vagevuur en bezochten we vele groepen zielen. De Engel was bij mij, en ik praatte met de zielen en bemoedigde hen. Ik was ook veel voor ze aan het schoonmaken. Dat vertegenwoordigt het reinigen van hun zonden, omdat ze zichzelf niet kunnen helpen. Dit helpt hen om dichter bij de Hemel te komen.

Opeens verscheen er een heel aardige heer. Hij was een Priester. Hij zei: Valentina, wil je een lekkere maaltijd voor me klaarmaken? Ik heb zo'n honger. Ik heb gewacht en gewacht, en niemand heeft mij geholpen.

Ik draaide me om en zei tegen hem: Wil je dat ik iets voor je kook?

Hij zei: O ja, alsjeblieft. Je kookt hele lekkere maaltijden!

Ik dacht: Oh mijn god, hij moet naar me kijken terwijl ik aan het koken ben.

Honger vertegenwoordigt dat de ziel hongert naar onze gebeden, zoals de Heilige Rozenkrans, de Litanieën en de Heilige Misoffers, en naar het feit dat ons persoonlijk lijden daarvoor wordt opgedragen.

Ik vroeg hem: Maar wat heb je gedaan dat je hier bent beland?

Hij klaagde tegen mij en zei: Op zoveel manieren heb ik onze Heer beledigd door in de kerk niet de waarheid te spreken, door niet over bekering of belijdenis te spreken. Ik heb al die dingen verwaarloosd. Ik was banger om mensen te beledigen dan om God te beledigen. Ik wist niet dat het onze Heer zo erg beledigt.

Voor elke priester is het zijn plicht om over deze dingen te spreken en de waarheid te spreken in de kerk, om een ziel te redden, zei hij.

Toen onderbrak de Engel mij en zei: Kom met mij mee. Onze Heer wil ons zien.

Ik begreep dat onze Heer niet wil dat de zielen zich te comfortabel voelen. Ze moeten lijden voor hun zonden en voor hun schulden boeten. Terwijl de Engel en ik in hun aanwezigheid zijn, lijden zij niet zoveel.

Plotseling bevonden we ons tussen de heiligen in de Hemel. Er waren veel groepen heiligen en er waren engelen aanwezig.

Eén bepaalde groep sprak met elkaar en met de engelen, en zij zeiden: De mensheid herkent de kwade macht en duisternis niet die nu in de wereld is en die de mensen verblindt. Ze zijn ongehoorzaam. Ze geven nergens om. Ze blijven het negeren. Ze leiden hun leven alsof alles normaal is.

Over drie tot vier maanden zal het zo erg worden in de wereld dat mensen zullen zeggen: “Dit is niet de wereld die we vroeger kenden. Het is totaal anders.’

De economie zal instorten en al het andere zal instorten, zeiden ze.

De Engel bracht mij naar de Hemel omdat onze Heer wil dat ik hoor wat er in de nabije toekomst in de wereld gaat gebeuren.

Heer Jezus, heb medelijden met de wereld. 

​25/1 Het verdriet van Kindje Jezus 

Vanmorgen, toen ik het Angelus aan het bidden was, kwam de Heilige Moeder met het kleine Kindje Jezus in haar armen. Ze zei: Ik kom met mijn Zoon omdat ik weet hoeveel je van Hem houdt, en ik wil dat je Hem troost. Ik zei tegen de Heilige Moeder: Oh, hoe mooi is Baby Jezus!

Toen legde ze Hem in mijn armen. Ik bewonderde Hem en aanbad Hem. Hij had zulke mooie, roze en mollige wangen.

De gezegende Maria, onze Moeder, klaagde: Ik blijf mijn Zoon aanbieden aan de mensheid, maar zij blijven Hem negeren en Hem volledig afwijzen.

Plotseling merkte ik dat Baby Jezus veranderde. Zijn Heilig Gezicht werd erg bleek en begon te bloeden. Ik was zo bezorgd dat ik zei: “ezegende Moeder, waarom bloedt Baby Jezus? Heeft Hij Zichzelf pijn gedaan?

Ze zei: Nee, mijn dochter! De mensen bezorgen mijn Zoon zoveel pijn dat Zijn Heilig Hart bloedt van verdriet omdat ze Hem afwijzen.

De Gezegende Moeder was zo bedroefd dat ze nauwelijks haar tranen kon bedwingen. Ze werd zo overmand door verdriet dat ze de woorden nauwelijks kon uitspreken.

Ze zei: Valentina, praat met mensen en zeg ze dat ze moeten stoppen met het beledigen van mijn Zoon.

Het is op het punt gekomen dat onze Heer zo beledigd is dat Hij er niet meer tegen kan.