29/11 Ik zag verschrikkelijke taferelen van wat ze doen - Great Miracles Avenue

Ik weet dat vele Christenen nog steeds luisteren naar mensen in naam van de entertainment industrie en ze volgen. Ze zijn agenten van de duivel. Daarom moet elke Christen ze mijden. Jay-Z is één van hen, hij is niet wie hij beweert te zijn, hij heeft een duister geheim dat God verkoos om te openbaren in dit seizoen. Ik kreeg een visioen. Mijn omgeving veranderde en ik zat niet meer in mijn woonkamer. Ik was op een plaats waar de sfeer anders aanvoelde. De lucht boven me was donker, zwaar grijs, alsof het ging regenen, maar er was iets onnatuurlijks aan toen ik daar stond. Ik zag beelden, flitsen van dingen die ik eerst niet helemaal kon begrijpen, ze kwamen snel achter elkaar, bijna te snel voor mij om te verwerken, en toen zag ik Jay-Z te midden van deze beelden.

Hij leek op het publieke imago dat we allen kennen. Maar dat had ik nog niet eerder gezien: zijn ogen waren koud en er zat geen leven in, alleen maar leegte. Ik zag hem op geheime verborgen plaatsen. Er waren kinderen bij betrokken, jong en onschuldig, van het ene land naar het andere gebracht, het was alsof hij een deel was van een of ander duister netwerk dat zich verplaatst voor doeleinden. De taferelen die ik zag flitsten voorbij, maar ik zag de pijn en angst op de gezichten van die kinderen. Ik merkte dat ik naar een enorm landgoed liep, weggestopt op een afgelegen locatie.

Ik weet niet hoe ik daar terechtkwam. Het was alsof ik in een oogwenk was getransporteerd van de donkere, beklemmende atmosfeer naar deze plek van bedrieglijke grootsheid. Het landgoed was enorm, uitgestrekt over hectaren land met perfect verzorgde lanen en hoge poorten. Het zag er luxueus uit, als een plaats waar hooggeplaatsten en beroemdheden samenkomen voor exclusieve privé-evenementen. Op het moment dat ik naar binnen stapte wist ik dat er iets vreselijk mis was. Ik zag weelderige decoraties, kroonluchters, marmeren vloeren, dure kunstwerken aan de muren. Toen zag ik jonge meisjes.

Ze waren verspreid over het landgoed. Sommigen zaten stil in kamers, anderen liepen lusteloos door de gangen Ze waren, gekleed in kleding die meer op kostuums leek dan op iets dat ze zelf hadden gekozen. Hun gezichten waren bleek. Hun ogen levenloos. Alsof wat voor hoop ze ooit hadden al lang verdwenen was. Er was geen gelach, alleen stilte en angst. Er was een meisje die langs me heen liep en ik kon vage maar veelzeggende blauwe plekken zien. Sommige oud, sommige vers. Ze bewoog voorzichtig alsof elke plotselinge beweging pijn zou doen.

Het was duidelijk dat ze mishandeld werden op een manier die hun geest brak. Ik zag een meisje bij een raam naar buiten staan ​​staren en ik kon haar wanhoop bijna voelen. Er was iets zo diep tragisch in hun stilte. Het was niet alleen dat ze fysiek gevangen werden gehouden, hun geesten waren verpletterd. Terwijl ik op het landgoed liep merkte ik de aanwezigheid op van rijke machtige mannen. Ze liepen door de hallen alsof ze de plaats bezaten. Ze waren hier niet voor zaken.

Ik kon hun bedoelingen voelen, de duisternis die hen volgde en de manier waarop ze naar de meisjes keken met koude bezitterige ogen. Deze mannen mannen met invloed en gezag in de wereld bezochten dit landgoed om redenen die de menselijkheid tarten. Toen zag ik Jay-Z weer. Hij was niet alleen een bezoeker. Hij had de controle.

Hij vulde het landgoed met gezag alsof dit zijn domein was. Het was duidelijk dat alles wat er op deze plaats gebeurde onder zijn hoede was. De meisjes, de mannen, de stilte, ze waren allemaal onderdeel van de manier waarop hij zijn web had gesponnen en toch was er iets nog donkerder aan hem. Iets buiten zijn invloed op de fysieke wereld. Plotseling voelde ik een koude. Ik draaide me om en hoewel ik niets kon zien, wist ik dat er een kwaadaardige aanwezigheid in de kamer was. Ik voelde me even verlamd, niet in staat om te bewegen alsof deze aanwezigheid me op zijn plaats had gebonden. Het daagde me dat Jay-Z's invloed niet beperkt was tot alleen dit landgoed.

Hij had connecties een netwerk dat veel verder reikte dan wat ieder van ons aan de oppervlakte kon zien. Het was alsof zijn duistere deals over de hele wereld reiken en dat kinderen werden verhandeld als onderdeel van dit afschuwelijke systeem. Kinderen werden van het ene land naar het andere verplaatst, verborgen achter de sluier van legitieme bedrijven en organisaties. Het was angstaanjagend om te beseffen hoe diep het kwaad ging. Het was duidelijk dat dit niet alleen om geld of macht ging, maar om controle, om het uitbuiten van de meest kwetsbaren voor de meest kwaadaardige doeleinden en Jay-Z stond centraal in dit alles.

Hij zorgde ervoor dat alles verborgen bleef voor de ogen van de wereld. Toen ik verder ging, hoorde ik gesprekken. Ze hadden het over de kinderen, over de jonge meisjes, alsof ze handelswaar waren om te verhandelen. Ik zag een jong meisje van nog geen 12 jaar oud, alleen in een hoekje zitten, haar knieën opgetrokken tot aan haar borst. Ze zag er kwetsbaar uit, alsof ze dagenlang niet had gegeten. Haar ogen waren rood van het huilen. Maar wat me het meest trof, was de blik op haar gezicht, berustend en hopeloos, alsof ze reeds had geaccepteerd dat niemand haar zou komen redden.

Toen ik dieper het landgoed inliep, werd me iets getoond dat ik niet had verwacht, een nog verontrustender onthulling. Jay-Z's betrokkenheid beperkte zich niet tot jonge meisjes. Ik zag ook jonge mannen. Ik kreeg korte maar levendige beelden te zien van deze jonge mannen. Velen van hen zagen er verloren uit, hun gezichten vertoonden tekenen van diepe schuld en schaamte. Er was iets dat hen gebonden hield, iets onoverwinnelijks maar krachtigs. Ik kon Jay-Z's manipulatie in de lucht voelen, de manier waarop Jay-Z de controle over hen had en hen in een staat van onderwerping hield.

Het was niet alleen fysieke controle, het was spiritueel, deze jonge mannen zaten gevangen en verstrikt in een soort slavernij die verder ging dan het vlees. Toen het visioen begon te vervagen, voelde ik mezelf een paar momenten teruggetrokken worden naar de realiteit. Ik zat stil, niet in staat om te bewegen of helder te denken, het besef van wat ik zojuist had meegemaakt, raakte me diep. Ik realiseerde me dat ik dit niet voor mezelf kon houden, het visioen was een oproep tot actie, een wake-upcall voor ons allen.