10/12 Wat Jezus me toonde over 2025 - Bible Tank

Rai Willow - 38-jarige vrouw uit een randstad in Sydney die op 9/6/2023 een BDE had. Ze had een trede van de trap gemist en viel naar beneden: Ik staarde naar mijn eigen levenloze lichaam. Ineens stond ik in een uitgestrekt stralend rijk gevuld met onbeschrijfelijke schoonheid. De lucht schitterde met kleuren die ik nog nooit eerder had gezien. De grond onder me was niet vast maar voelde levend aan, gonzend van energie. Het was glorierijk, buiten alle verbeelding. Maar ik was niet in vrede. Ik was vervuld van een gevoel van ongemak. Ik wist op de een of andere manier dat dit geen droom was. Het was echt veel echter dan het leven dat ik had achtergelaten. Toen zag ik Hem in de verte. Ik zag een man naar me toe lopen.

Zijn kleding was oogverblindend wit en straalde een glans uit die mijn ogen niet pijn deed maar me met ontzag vervulde. Hoewel ik Zijn gelaatstrekken niet kon onderscheiden voelde ik Zijn blik mij doorboren, Hij zag elke gedachte, elk geheim dat ik ooit had gehad. Rai, riep Hij. Zijn stem was anders dan alles wat ik ooit had gehoord. Het klonk als een melodie die ik reeds eeuwig kende, maar tot dat moment was vergeten. Hij zei: Je kunt hier niet blijven. Er is iets dat je moet zien, iets dat je moet vertellen.

Voordat ik kon antwoorden, dimde het licht om ons. Schaduwen kropen van alle kanten binnen en een visioen begon zich voor me te ontvouwen. Wat ik daarna zag zal voor altijd in mijn hart geprent blijven. De stralende gloed om me heen verdween en werd vervangen door een verstikkende Duisternis. Er begonnen langzaam beelden uit de leegte te verschijnen. Levendig, helder en verontrustend ech. Het was alsof ik de wereld van bovenaf bekeek, maar het was niet de wereld die ik kende.

Er flitste een datum voor me: 2025. Eerst leek het allemaal normaal. Ik zag gezinnen verzameld aan eettafels, kinderen spelen in parken en bruisende steden vol leven maar het tafereel duurde niet lang. Er begonnen zich scheuren te vormen, niet in de grond maar in mensen. Eerst subtiel als breuken in een glas, maar ze verspreidden zich snel. De atmosfeer was een atmosfeer van angst. Toen werden de beelden scherper en de horror ontvouwde zich voor mijn ogen. Ik zag conflicten: echtgenoten die ruzie maakten met hun vrouwen, ouders die tegen kinderen schreeuwden, vrienden die zich tegen elkaar keerden.

Het waren niet alleen meningsverschillen, het was woede. De woede tussen hen was intens, als een open wonde die weigerde te genezen. Achter dit alles zag ik iets veel onheilspellender: onvergevingsgezindheid. Het klampte zich aan hen vast als kettingen die hun zielen in bitterheid bonden. Toen sloeg zonder waarschuwing de eerste golf toe. De dood over de wereld. Het was als een schaduw. Plotseling en willekeurig werden gezinnen stil, terwijl geliefden werden weggeruk. Families werden gebroken door verdriet.

Dokters, kunstenaars en vernieuwers werden neergemaaid in de bloei van hun leven. Het was niet willekeurig. Dit waren mensen getekend door de greep van onvergevingsgezindheid. Hun weigering om bitterheid los te laten had hun Geloof verzegeld. Ik keerde me om naar de man in het wit. Mijn stem trilde en vroeg: Waarom gebeurt dit? Zijn gezicht was verdrietig, en tranen glinsterden in Zijn ogen. Hij zei: Onvergevingsgezindheid vernietigt meer dan relaties. Het vergiftigt zielen. In 2025 zullen velen zich eraan vastklampen en de dood zal hen opeisen. Bitterheid bindt hen en ze kunnen zich niet bevrijden. Er flitsten meer taferelen voor mijn ogen voorbij. Ik zag ziekenhuizen overvol met de zieken en stervenden.

Steden ondergedompeld in verdriet en de grond zelf kreunend onder het gewicht van zonden van de Mensheid. Natuurrampen raasden over de aarde, orkanen, aardbevingen, overstromingen. De ene heviger dan de vorige. Vlammen verteerden hele steden. Naties stortten in onder de druk van dit alles. Ik zag rijen mensen verzameld in een uitgestrekte kale woestenij. Hun gezichten waren hol, hun lichamen gebogen onder onzichtbare lasten. Ze wachtten in stilte. Hun ogen neergeslagen.

Ik vroeg: wat is dit voor een plaats? De man in het wit keek hen aan met mededogen en verdriet. Hij antwoordde: Dit is waar zielen komen om verantwoording af te legge. Velen leidden succesvolle levens maar droegen verharde harten. Ze klampten zich vast aan wrok tot het te laat was. Ik zag hoe de ene ziel na de andere naar voren stapte, elk geconfronteerd met een moment van afrekening. Hun verdriet was verpletterend. Ze zagen hun fouten met volmaakte helderheid. Elke gemiste kans om lief te hebben.

Elke kans om te vergeven, die ze hadden afgewezen. Het tafereel veranderde opnieuw en ik werd meegenomen naar een plaats van kwelling, anders dan alles wat ik me had kunnen voorstellen. Het was niet alleen vuur, het was hopeloosheid, spijt. Het verteerde de zielen die daar gevangen zaten. Hun kreten weerklonken eindeloos en elke kreet was doordrongen van angst. Hun harten hadden haat boven liefde gekozen, trots boven nederigheid en bitterheid boven genade. De man in het wit huilde openlijk. Hij zei: Dit is niet Mijn verlangen voor hen, maar keuzes hebben gevolgen.

Ik voelde een golf van hoogdringendheid. Er kwam een ander tafereel. Dit was totaal anders. Ik zag Licht door de chaos heen breken. Mensen knielden in gebed en families omhelsden elkaar en boden elkaar vergeving. Gemeenschappen kwamen samen. Gezichten ooit hard van trots gloeiden nu van vrede. Hun nederigheid scheen als een baken te midden van de storm. De man in het wit zei: De toekomst staat niet vast. Dit is waarom je moet terugkeren. Vertel de mensen wat je hebt gezien.

Waarschuw ze dat de tijd kort is. Ik wilde in deze vredige plaats blijven, maar ik wist dat Hij gelijk had. Hij keek me aan met Zijn ogen gevuld met zowel liefde als autoriteit: Rai, je missie is nog niet voorbij. Roep ze op tot vergeving, Liefde en Waarheid. De wereld is ervan afhankelijk. Voordat ik kon antwoorden wikkelde het licht zich om me heen en ik voelde mezelf teruggetrokken worden in de chaos van de wereld die ik had achtergelaten. Toen ik mijn ogen opende vond ik mezelf omringd door de zachte gloed van ziekenhuisverlichting, het ritmische gepiep van monitoren en tranen vulden de ogen van mijn man en kinderen.