18/12 Duistere gebeurtenissen zullen zich voordoen in 2025 - Great Miracles Avenue

Ruth Daniels - 34 jaar - lerares - visioen van 30/11: Er zal ons spoedig een tragische gebeurtenis voordoen in 2025. Iets dat iedereen zal treffen, ongeacht natie of gebied. Ik bevond mij in het visioen temidden van een oorlogsgebied. Ik hoorde geschreeuw en vernietiging van levens en verwoesting van gebouwen. Ik kon mensen horen bidden en die hun stem richten tot God en smeekten om vrede. Ze riepen: Breng vrede naar Amerika, breng vrede naar China, Rusland en Oekraine. Ze vermelden verschillende landen. Ik hoorde mensen deze namen vermelden in conversatie, op tv, op straat. Ik zag de vlaggen van Amerika, China, Rusland en Oekraine. Ik hoorde het nieuws, maar het speelde geen rol: ik zag de verwoesting wanneer de gevechten eindelijk waren gestopt.

Alles was verwoest: ingestorte gebouwen, straten vol puin, overal gewonde mensen. Ik zag op een plakkaat 2025. Ik kon op de gezichten van de mensen de ellende lezen. Toen de oorlog voorbij was, was alles nog erger. Voedsel werd schaars en mensen hadden het moeilijk om iets te eten te vinden. Ook zuiver water en basisbenodigdheden waren moeilijk te vinden. Mensen stonden urenlang in rijen en hoopten de basisbenodigdheden te vinden. De oorlog had zoveel verwoest dat er niets werkte zoals het zou moeten: geen fabrieken, geen winkels, geen werk, en vele gezinnen wisten niet hoe te overleven. Regeringen kwamen met nieuwe plannen om de economie te herstellen.

En een van de grootste veranderingen was het toelaten van robotten om vele jobs over te nemen. Ze zeiden dat dit zou helpen de industrie vlugger tot herstel te brengen en tot stabiliteit van de maatschappij. In eerste instantie leek het een slim idee. Robotten konden sneller werken, ze hadden geen rust nodig en waren goedkoop in onderhoud. Maar naarmate de tijd verstreek begonnen de gevolgen zich te manifesteren. Fabrieken, winkels en kantoren waren niet langer nodig omdat veel werknemers werden vervangen door machines en miljoenen verloren hun job.

Gezinnen worstelden om eten op tafel te zetten. Mensen stonden urenlang in de rij bij opvangcentra in de hoop op een beetje hulp. Iedereen worstelde om op eigen kracht te overleven. Zelfs onder Christenen was de strijd zo groot dat velen die ooit vastberaden waren in hun geloof begonnen te wankelen. In plaats van zich tot God te wenden voor hulp richtten ze hun hart op geld. Ze dachten dat het de enige manier was om te overleven. Ze begonnen er steeds meer op te vertrouwen en aanbaden het alsof het het antwoord was op al hun problemen. Het was moeilijk om te zien hoe snel mensen de beloften van God vergaten. Kerken veranderden in plaatsen waar geld werd geprezen in plaats van God.

De ontberingen van de wereld hadden mensen veranderd en niet ten goede. Ik liep een kerk binnen in de hoop troost en vrede te vinden in een tijd waarin de wereld zo gebroken voelde. Maar wat ik zag schokte me. In het midden van de zaalwaar het kruis of een altaar had moeten staan ​​was er een gigantisch dollarbiljet dat hoog hing, zodat iedereen het kon zien. Er was een donker schaduwfiguur, een demon. Alleen al zijn aanwezigheid zaaide angst. Zijn ogen gloeiden en het leek zich te voeden met de wanhoop van de mensen. Wat me nog meer verbaasde was dat de mensen, pastors, ouderlingen en kerkleden allemaal bogen voor de dollar. Ik kon niet begrijpen waarom dit gebeurde.

Kerken die voorheen God aanbaden leken nu geld te aanbidden. Ik zag dat degenen die bogen, zakken met geld kregen. Sommige mensen hielden de zakken stevig vast. Op hun gezichten stond een mengeling van opluchting en schaamte. Het was zonder twijfel dat ontberingen hen hiertoe hadden gebracht. Natuurlijk waren er de ontberingen: honger, schaarste aan middelen. Ze waren uitgeput door hun lijden en velen waren bereid hun geloof op te geven voor een kans om te eten, om voor hun gezin te zorgen of om nog een dag te overleven. Het tafereel brak mijn hart. Dit was niet hoe het bedoeld was. Geloof was niet bedoeld om te worden geruild voor tijdelijke verlichting, maar wanhoop had mensen ertoe aangezet te doen wat ze ooit ondenkbaar vonden. Op een gegeven moment werd ik vervuld van vreugde, en ik realiseerde me dat niet iedereen toegaf en ik zag een kleine groep Christenen die weigerden te buigen voor de dollar.

Ze hielden stand, zelfs toen de wereld zich tegen hen keerde. Maar deze gelovigen waren anders, hun kleren waren versleten en hun lichaam vertoonde de tekenen van honger, ze hadden weinig te eten en nog minder te drinken, velen van hen waren ziek en zwak omdat ze de basisbehoeften ontbeerden, ze leefden zonder de gemakken waar anderen naar op zoek waren en hun leven was vol strijd, omdat ze weigerden de dollar te aanbidden, ze werden behandeld als verstotenen, mensen bespotten hen en vermeden hen. Ze noemden hen dwaas omdat ze vasthielden aan hun geloof.

Ze werden gedwongen om ver weg te leven van de rest van de samenleving, op kleine verborgen plekken waar ze nauwelijks konden overleven. Ik had veel vragen om ze te stellen en ze vervolgens aan te moedigen, maar onmiddellijk eindigde het visioen en was ik weer bij mezelf.