14/1 Maak je klaar voor de laatste gebeurtenis - Great Miracles Avenue

Robert - 27/12: Jezus zal zeker spoedig terugkeren

Toen ik de atmosfeer voelde veranderen waren mijn ogen gesloten. Ik was niet langer in de kamer in de geest. Ik bevond me staande op een berg zo hoog dat de hele wereld zich voor mij leek uit te strekken. De helderheid van het visioen was verrassend voor mij. Ik kon mensen van alle leeftijden zien, jong en oud, bezig met hun dagelijkse routines. Sommigen waren aan het werk, kinderen speelden. Velen waren verstrikt in afleidingen. Het leven was gewoon vol activiteit en iedereen leek zich niet bewust van wat er zou gebeuren. Terwijl ik op de berg stond en de wereld eronder observeerde, begon de aarde plotseling te schudden. De trillingen waren hevig en in de verte zag ik een enorme vulkaan uitbarsten zonder waarschuwing.

Er was een enorme kolom van as. Rook reikte tot hoog in de lucht en smeltende lava stroomde meedogenloos over het land. Het tafereel was angstaanjagend. De lava verteerde alles wat het tegenkwam: bomen, huizen en wegen. Er werd niets anders dan vernietiging achter gelaten, maar het stopte daar niet. Toen de lava opkwam, brak er een mysterieus vuur uit het niets uit. Het verspreidde zich met grote snelheid, springend van van de ene plaats naar de andere, alsof er een onoverwinnelijke kracht was. Huizen werden in vlammen gehuld, veel velden veranderden in brandende vuren en hele steden werden platgebrand.

De hitte was intens en de lucht werd dik van de rook die alles wat het inademde verstikte. Paniek barstte los onder de mensen. Beneden ik kon families in alle richtingen zien rennen, wanhopig om te ontsnappen aan de oprukkende vernietiging. Brandweerlieden en reddingsteams snelden naar de plaats van de brandden. Ze werkten koortsachtig om de vlammen te doven maar het had geen zin. Het vuur was onstuitbaar ondanks alle pogingen om het in te dammen. Het geschreeuw van de mensen ging door merg en been.

Ik zag sommige mensen op hun knieën vallen huilend terwijl ze zagen hoe hun huizen en middelen van bestaan ​​werden vernietigd. Anderen renden doelloos en probeerden het vuur te ontlopen maar vonden geen veilige plek om heen te gaan. Het was alsof de aarde zich tegen hen had gekeerd en er was geen ontsnappen aan de vernietiging. Het was duidelijk dat geen enkele menselijke inspanning kon stoppen wat er gebeurde. De wereld beneden werd verteerd en er was niets dat iemand kon doen om het te veranderen

Toen was er plotseling stilte, het was alsof de tijd zelf was stilgevallen, de mensen stonden bevroren hun gezichten gaven een uitdrukking van angst en verwarring. Ze keken elkaar aan bijna alsof ze vroegen wat er in die stilte gebeurde. Een trompetstoot onderbrak de stilte. Iedereen richtte zijn blik naar de hemel en daar in de lucht scheen een schitterend licht feller dan de zon het licht was zo zuiver en intens dat het alles verlichtte. Ik keek om me heen en ik zag mensen binnen enkele seconden beginnen op te stijgen: families, buren en vrienden werden de lucht in getild. Hun gezichten straalden, ze waren vervuld van vreugde en geluk.

Het was alsof hun hele wezen werd getransformeerd, gloeiend van het licht van de aanwezigheid waar ze naar opstegen. Onder hen herkende ik bekende gezichten: mijn familie en degenen die dicht bij me stonden. Ze stegen op, hun uitdrukkingen vredig en vol verwondering aangetrokken tot de bron van het schitterende licht. Maar niet iedereen ging omhoog velen bleven achter en de reactie van degenen die achterbleven was hartverscheurend. Sommigen begonnen wanhopig te schreeuwen. Hun stemmen trilden van angst. Toen hoorde ik sommigen zeggen: de opname is hier, laat me alsjeblieft niet achter. Ze schreeuwden en strekten hun handen uit naar de lucht alsof ze probeerden te begrijpen wat er gebeurde.

Anderen vielen op hun knieën, snikkend, smekend om genade. Tranen stroomden over hun gezichten, toen ze zich realiseerden wat er gebeurde en dat ze waren achtergelaten. Sommigen renden doelloos alsof ze op de een of andere manier konden ontsnappen aan de realiteit van wat zich zojuist had ontvouwd. Paniek en wanhoop waren zo geweldig. Sommigen schreeuwden en anderen zaten verbijsterd in de stilte, niet in staat om te verwerken wat er zojuist was gebeurd. De scheiding was onmiskenbaar en de pijn van degenen die achterbleven was overal op hun gezichten te lezen. Het was een moment als geen ander: een mengeling van glorie voor degenen die waren meegenomen en ondraaglijk verdriet voor degenen die achterbleven.

De reactie van degenen die achterbleven was hartverscheurend. Ik zag hoe sommigen de namen van hun geliefden riepen, hun stemmen vol angst, maar er was geen antwoord. De spijt op hun gezichten was duidelijk. Het was alsof ze zich plotseling realiseerden dat ze de momenten hadden verspild, de waarschuwingen die ze hadden gekregen, hadden genegeerd en de kansen die ze hadden gemist. Sommigen vielen op hun knieën, hun handen voor hun gezichten terwijl ze oncontroleerbaar huilden. Toen net zo plotseling als het was begonnen, eindigde het visioen.

De Heer begon dit in mijn hart te leggen om te delen met iedereen die naar deze waarschuwing wil luisteren. De tijd waarin we leven is niet gewoon, overal zien we tekenen die wijzen op de nabijheid van de wederkomst van onze Heer Jezus. Hijzelf waarschuwde ons in Matteüs 24:6-8. We moeten waakzaam blijven want de Heer zal komen als een dief in de nacht zoals geschreven staat in 1 Tessalonicenzen 5:2. Laat ons als de wijze maagden in Matteüs 25 voorbereid zijn op de Komst van de Heer.