van: fortesinfide.nl: een paar punten uit de vele dwalingen in de Kerk van tegenwoordig 

Uit: 11/1 Los van Vaticanum II en terug naar de Middeleeuwen

Heterodox opererende religieuze ordes, zoals bijvoorbeeld de jezuïeten die leerstellig en moreel een funeste invloed uitoefenen blijven ongemoeid, erger nog zij ontvangen erkenning en aanmoediging en dus worden ook, zij het via een omweg, hun heterodoxe opvattingen bevestigd. Tegelijk worden traditionele gemeenschappen onderworpen aan vijandige en desastreuze visitaties. En dat terwijl zij vaak vitale gemeenschappen zijn met veel jonge enthousiaste leden. Hun enige, of minstens voornaamste misdaad lijkt te zijn dat zij gehecht zijn aan de traditionele leer en liturgie van de Kerk.

Bisschoppen, wier enige misdaad lijkt te zijn dat ze publiek de traditionele leer verkondigen, worden zonder enige behoorlijke aanklacht afgezet. De bisschoppen Strickland en Rey zijn daarvan de meest recente voorbeelden. Pure machtspolitiek ten dienste van een meer dan dubieuze agenda zonder enige canonieke basis dan alleen de volkomen willekeurige machtspositie van de paus die in mijn ogen meer lijkt op machtsmisbruik dan op een echt herderlijke uitoefening van het primaat. Ik kan me voorstellen dat de Oosterse orthodoxie denkt: tegen een dergelijk jurisdictieprimaat hebben wij theologische bezwaren en daaraan willen wij ons nimmer onderwerpen. In die zin is het pontificaat van Franciscus niet alleen een ramp voor de katholieke Kerk maar ook voor de oecumene.

Een recente uiting van buigen voor een werelds feminisme in de Kerk is de benoeming van een 62-jarige zuster tot prefect van het dicasterie voor de religieuzen. Als ondergeschikte medewerker van deze zuster is een kardinaal benoemd. Dat is niet de omgekeerde wereld maar de “omgekeerde Kerk”. Een niet-gewijde heeft nu bestuursmacht over alle religieuzen in de wereldkerk (ook over alle priester-kloosterlingen) en geeft leiding aan een bisschop die haar assistent is. Dit gaat in tegen de wezenlijke hiërarchische structuur van de Kerk. Immers in de Kerk van Christus komt het gezag, de bestuursmacht, niet voort uit het volk, zoals in moderne democratieën, maar het komt voort uit Christus zelf. Hij is het Hoofd van Kerk. Hij geeft leiding aan zijn Kerk en Hij doet vanaf het begin door het gewijde, apostolische ambt. 

Uit: 16/12 Twee jaar na het beperken van de Traditionele Latijnse Mis, bevindt het Aartsbisdom Washington zich in ernstige financiële problemen 

De officiële kerk onder leiding van Franciscus kiest fanatiek voor de moderniteit en voor de dictatoriale onderdrukking van de traditionele gelovigen. Overal worden traditionele missen verboden. Exemplarisch is het verbod voor de jongerenbedevaart van de Traditie met Pinksteren. Al geruime tijd begon de bedevaart in de Notre Dame in Parijs. Maar nu naar de heropening zijn ze daar niet meer welkom. Ook op het eindpunt Chartres lijkt te kathedraal voor bijna 20.000 jonge katholieken verboden. Het is onbegrijpelijk dat oude halfdode takken een veelbelovende jonge loot aan de boom met geweld proberen te verstikken.  

Sinds de onthulling van McCarrick’s zedendelicten in 2018 is het jaarlijkse operationele tekort van het aartsbisdom meer dan verdrievoudigd tot bijna 10 miljoen dollar per jaar, omdat de giften in het hele aartsbisdom zijn opgedroogd. 

11/12 De logica van de revolutie 

De Kerk verkeert in een diepe crisis, die tot uiting komt in de alom gepropageerde “synodaliteit”. Daarbij wordt een traditioneel kerkelijk begrip (vergadering van bisschoppen) misbruikt om de grondstructuur van de Kerk te vernietigen en om te vormen tot een modern democratische gemeenschap waarin het niet meer zozeer om Christus maar om de mens zelf en diens momentane behoeften en wensen draait. Het meest ver daarin gaat de zogenaamde Duitse Synodale Weg. Minder ver maar fundamenteel gebaseerd op dezelfde dwaling is het synodale proces van paus Franciscus dat door de wereldkerk – schijnbaar klakkeloos en kritiekloos – wordt overgenomen. 

De lont voor dit systeemvernietigende explosief werd echter al veel eerder aangestoken door de – nog steeds bestaande – hiërarchie. Veel bisschoppen delen al lang de lutherse opvatting dat de katholieke kerk de misvorming is van de ware kerk van het evangelie, die uiteindelijk vernietigd moet worden. Ze geven dit alleen niet onverbloemd toe en framen, net als Georg Bätzing, het beoogde doel als “anders katholiek zijn”. In lijn met deze opvatting zijn veel bisdommen in de westerse, vooral de Centraal-Europese wereld, al lang begonnen om de sacramenteel-ontologische band tussen wijding en leiderschapsgezag praktisch te veronachtzamen en te vertrouwen op de normatieve kracht van het feitelijke. In toenemende mate wordt kerkelijk leiderschap door priesters als optioneel beschouwd. Tenminste vanuit dit gezichtspunt is de leek de facto op gelijke voet geplaatst met de priester, in zoverre dat de leek net als de priester leidinggevende functies kan bekleden. Uit de huidige synodale praktijk kunnen we opmaken dat dit theologisch gezien niet beperkt kan blijven tot het parochieniveau, maar zich onvermijdelijk moet uitstrekken tot het bisschoppelijk gebied vanwege de substantiële sacramentele eenheid van priester en bisschop.