20/2 Vrouw ziet Kathryn Kuhlman in de Hemel - Great Miracles Avenue

Jane - BDE na val van trap: Ik deed mijn ogen open, maar de kamer voelde anders, bijna lichter. Het was alsof ik een compleet andere plaats was binnengestapt. Precies toen ik probeerde te begrijpen wat er was gebeurd, zag ik wezens en dit waren geen mensen, maar ik wist meteen dat het engelen waren. Ze liepen de kamer binnen. Ze zweefden niet en vlogen niet, maar ze stapten naar voren als mensen. Hun aanwezigheid was groots en vredig. Ze waren lang en gekleed in wapperende gewaden.

Ik had me altijd voorgesteld dat als er ooit engelen zouden verschijnen, ze mensen de lucht in zouden dragen, maar dat deden ze niet. Ze tilden me niet op, ze spreidden hun vleugels niet uit, ze stonden daar gewoon en plotseling veranderde de hele plaats en was ik in een ander rijk. Het waren alleen ik en de engelen op deze nieuwe plaats. Toen realiseerde ik me dat alles om me heen stralend was. Ik zag hoe de lucht eindeloos uitgestrekt was, maar het was niet blauw zoals op aarde. Het sprankelde met kleuren die alles overtroffen wat ik ooit had gezien. Tinten van goud, dieppaars en kristalblauw.

De lucht zelf voelde zuiver alsof elke ademhaling die ik nam me vulde met iets groters dan zuurstof. Het was leven, het was vreugde. Ik had nog nooit iets zo wonderbaarlijks en glorierijk gezien. Hoewel er geen zon was, baadde alles in glorierijk licht. Het was warm en troostend alsof de aanwezigheid van God erin gevormd was. Het vulde elke hoek en liet geen duisternis achter, geen schaduw en toen voelde ik Gods aanwezigheid. Het was niet alleen licht het was Gods aanwezigheid: Zijn liefde, Zijn kracht, Zijn heiligheid.

Het was overweldigend maar toch zacht. Ik wilde op mijn knieën vallen. Ik wilde aanbidden. Er waren hier geen twijfels, geen angsten, geen vragen. Wat een machtige plaats om te zijn. Toen hoorde ik een geluid, zo mooi, zo zuiver dat het mijn hart het gevoel gaf dat het zou barsten. Het was muziek maar niet zoals alles wat ik ooit eerder had gehoord. Stemmen vulden de lucht.

Ik hoorde als meer dan duizenden stemmen zingen in perfecte harmonie. Het geluid was perfecter dan het was opgenomen in een studio. Ik keek om me heen en zag engelen, heiligen, ontelbare zielen. Allen verzameld in aanbidding. Sommigen hieven hun handen op, anderen bogen, maar allen waren verloren in de aanwezigheid van God en toen zag ik tussen hen bekende gezichten staan. Oude pastors uit mijn gemeenschap, mannen die het evangelie hadden gepredikt, mannen die lang geleden waren overleden.

Maar ze zagen er niet meer oud uit. Hun gezichten waren jong, hun lichamen waren sterk, de rimpels van de leeftijd waren verdwenen. Eén van hen draaide zich om en zag mij. Ik was geschokt toen hij mij herkende en hij deed een uitspraak die nog steeds vers in mijn hart is. Hij zei: Je bent hier, en hij omhelsde mij en herinneringen aan zijn preken, zijn gebeden en zijn trouw flitsten allemaal door mijn gedachten. Er waren nog pastors die zich om mij heen verzamelden. Trouwe mannen en vrouwen die ik had gekend. Ieder begroette mij als een lang verloren vriendin. Hun vreugde was onmiskenbaar. We spraken maar niet met louter woorden. Het was alsof onze harten

direct communiceerden. Ze vertelden mij over de Hemel, niet alleen hoe het eruit zag maar hoe het voelde. Er was geen verdriet, geen spijt, geen pijn, alles was zoals het bedoeld was om te zijn. Plotseling zag ik een andere figuur in de verte. Ze stond tussen kinderen en toen ik dichterbij kwam zag ik haar. Het was Kathryn Kuhlman (Amerikaanse gebedsgenezeres en evangeliste). Haar aanwezigheid alleen al drukte warmte uit en er was iets onaards aan haar verschijning.

Niet alleen de schittering van haar wezen maar de manier waarop ze zichzelf gedroeg, vervuld van vreugde en vrede. De kinderen om haar heen hielden haar handen en gewaad vast. Ze draaide zich naar me om en hoewel ze niet in woorden sprak kon ik haar herkenning voelen. Ze wist waarom ik hier was. Kathryn openbaarde me iets dat een schok door mijn geest stuurde. Ze sprak over de 47e president van Amerika, ze riep de naam Trump niet één keer en niet twee keer maar drie keer. Elke keer weerklonk het in mijn gedachten alsof de Hemel zelf het belang in mijn geest benadrukte.

Ik wist dat ze niet alleen een man noemde. Ze verwees naar iets veel groters. Ze openbaarde dat Trumps naam niet werd uitgesproken op de manier waarop de wereld hem ziet als een politiek leider, een zakenman of een controversieel figuur. Ze zei dat hij de laatste heerser was. Ik kon de volledige betekenis niet helemaal begrijpen van wat ze zei. Kathryn openbaarde mij dat er in de tijd van Trump een grote oppositie zou ontstaan. Z​ze noemde de oppositie categorisch als de Antichrist. Hij zou niet komen zoals mensen verwachtten. Niet als een openlijke vijand in eerste instantie maar als iemand die iemand zou misleiden die oplossingen eenheid en vrede zou bieden. Maar onder de oppervlakte zou zijn ware aard geopenbaard worden.

Hij zou opstaan ​​tegen de Heiligen, tegen Christenen, tegen de waarheid en tegen het Christelijk geloof zelf. Ze openbaarde mij wat de wereld zou zien als politieke gevechten en een wereldwijde crisis, in werkelijkheid een diepgaande oorlog zou zijn, niet alleen van naties maar van zielen. De vervolging zou toenemen, wetten zouden worden verdraaid om degenen die voor rechtvaardigheid stonden het zwijgen op te leggen. De wereld zou wanhopig op zoek gaan naar stabiliteit en ze zou onbewust degene omarmen die haar probeerde te vernietigen. Plotseling ontvouwde zich een visioen voor mij.

Er werd mij geopenbaard dat er een groot conflict op komst was. Een strijd die niet alleen met wapens zou worden uitgevochten maar met misleiding, kracht en controle. De Antichrist zou opstaan ​​tegen Trump op een manier die de wereld niet onmiddellijk zou herkennen. Het zou in eerste instantie geen oorlog tussen naties zijn, maar een strijd van invloed, van ideologie, van geloof. Degenen die trouw bleven aan de Kerk zouden zichzelf in het centrum van dit conflict bevinden. In eerste instantie zouden er beloften van vrede zijn, van eenheid, van een wereld die leek te genezen.

De strijd zou niet zijn zoals de oorlogen uit de geschiedenis. Er zouden geen duidelijke legers zijn, geen voor de hand liggende vijanden. In plaats daarvan zou de oorlog worden uitgevochten in de hoofden van mensen. In een beleid, in technologie en in het stille zwijgen van degenen die weigeren te buigen. Kathryn openbaarde mij dat de wreedheid van de Antichrist door middel van controle zou komen, het zou in eerste instantie logisch lijken dat er nieuwe systemen zouden worden geïntroduceerd, financieel, politiek en zelfs spiritueel.

De Kerk zou worden verteld zich aan te passen of te verdwijnen, velen zouden compromissen sluiten, denkend dat ze deden wat nodig was om te overleven, maar degenen die standvastig bleven, degenen die weigerden te buigen, zouden vijanden van de wereld worden. Ze zouden worden verstoten, opgejaagd en gezien worden als de reden voor de problemen van de wereld.

Ze openbaarde me dat velen naar de regeringen, naar technologie en naar nieuwe leiders zouden kijken voor hoop, maar ware hoop zou niet worden gevonden in de systemen van deze wereld, maar in Jezus Christus. Toen veranderde alles in een oogwenk en kwam ik weer bij mezelf in het ziekenhuis.