20/2 Ik zag meer vrouwen in de Hel dan mannen, dit is de reden - Great Miracles Avenue

Sophia Barrow - 9/1: Ik zat in de woonkamer en ik kon me nog goed herinneren hoe ik door mijn tv-kanalen zapte toen er iets mijn aandacht trok. Ik zag een vrouw op het scherm verschijnen die zelfverzekerd lachte, maar het was niet alleen haar glimlach die mijn aandacht trok, het was ook haar haar. Het was lang, glanzend en gestyled op de mooiste manier die ik ooit had gezien. Ik staarde naar het scherm en werd er helemaal door aangetrokken. Hoe meer ik keek, hoe meer ik het wilde. Ik stelde me voor hoe ik eruit zou zien met hetzelfde kapsel. Ik wilde er zelf ook een, dus pakte ik mijn telefoon en maakte er een foto van op het scherm.

Ik moest dit aan de kapper laten zien, zodat zij hetzelfde bij mij kon doen. Ik wilde niet te lang wachten. Ik moest eerst wat geld van mijn werk ontvangen, maar na een paar dagen maakte ik de foto en ging ik rechtstreeks naar de kapper om mijn haar in dat kapsel te laten doen. Maar het grappige is dat ik, nadat ik mijn haar had laten doen, plotseling een scherpe pijnscheut door mijn hoofd voelde schieten. Eerst dacht ik dat het gewoon vermoeidheid was van het te lang in de kapper zitten, maar de pijn werd alleen maar erger. Het voelde alsof er iets zwaars op mijn schedel drukte. Ik probeerde het te negeren in de hoop dat het weg zou gaan, maar dat gebeurde niet.

Toen ik die nacht op mijn bed lag, merkte ik dat het steeds erger werd. Mijn zicht werd wazig en mijn lichaam voelde zwak. Zodra ik mijn hoofd op het kussen legde, overviel een diepe slaap me. Het was geen normale slaap, het was anders. Het was alsof iets me naar een andere plaats had getrokken, een plaats waar ik nog nooit eerder was geweest. De plaats was donker en vreemd. Dikke rook vulde de lucht, waardoor het moeilijk was om te ademen. Ik kon een vreselijke hitte om me heen voelen, heter dan alles wat ik ooit eerder had gevoeld. Ik keek naar beneden en zag vuur de grond verbranden.

Het brandde fel, maar het verspreidde zich niet als een normaal vuur. In plaats daarvan bleef het diep gloeiend rood, als gesmolten ijzer. Op dat moment werd ik zo bang, waar was ik? Ik bleef mezelf afvragen. Toen hoorde ik het geluid van geschreeuw, heel luide en pijnlijke kreten. Ik draaide mijn hoofd om en zag schaduwen van mensen in de verte. Ze huilden en smeekten om genade, maar niemand hielp ze. Hun stemmen waren vol pijn, alsof ze op een manier leden die ik niet meteen kon begrijpen. Ik wist dat ik in de Hel was.

De kwelling die ik zag was ondraaglijk. De dingen die ik zag, de manier waarop zielen op deze plaats werden behandeld. Woorden kunnen het niet nauwkeurig beschrijven. Mijn lichaam trilde toen ik een paar stappen vooruit deed en ik probeerde te begrijpen wat ik voor me zag. Er waren groepen mensen in verschillende gebieden van de Hel. Elk leed op manieren die ik gewoon niet kan beschrijven. Toen zag ik een bepaald gebied waar de lichamen van mensen bedekt waren met vuur maar ze verbrandden niet tot as.

Ze bleven schreeuwen terwijl de vlammen hen omringden. Dit waren mensen die zich ooit hadden gekleed op manieren die de duivel eerden, zonder dat het hen werd verteld. Het rijk maakte elk geheim openbaar en redenen worden niet verborgen. Zo wist ik onmiddellijk wat de reden waarom ze in de staat van kwelling zijn.

1 Ik zag vrouwen die tijdens hun leven zware make-up hadden gedragen. Hun gezichten smolten en hun make-up druppelde als was. Maar het stopte nooit. Het bleef terugkomen en de pijn bleef. Ze probeerden het eraf te vegen, maar hun handen gingen door hun gezichten als rook. Het gaf hen geen verlichting.

2 Er waren mannen en vrouwen gekleed in korte rokken, kleding die hun naaktheid openbaarde. Het vuur wikkelde zich om hun lichamen als kettingen die hen eindeloos verbrandden. Ze schreeuwden en probeerden zichzelf te bedekken, maar het was te laat.

3 Ik zag mensen met tatoeages op hun huid, de inkt op hun lichaam brandde alsof het leefde, de tekeningen en symbolen waar ze ooit van hielden, veranderden nu in vlammen, kropen over hun huid als vuurmieren, ze krabden en krabden aan zichzelf, maar niets hield de pijn tegen. Toen viel mijn blik op een andere groep mensen.

4 Ze hadden lang kunstmatig haar. Het haar brandde als droog gras, maar hoe erg het ook verbrandde, het bleef teruggroeien, waardoor de pijn eindeloos werd. Ze trokken eraan en probeerden het te verwijderen, maar het was alsof het haar een deel van hen was geworden en hen gevangen hield in hun lijden. Ik draaide mijn hoofd om.

5 En ik zag nog meer mensen, sommigen waren degenen die sieraden, ringen en kettingen droegen die de Duisternis eerden, nu waren hun lichamen gewikkeld in zware metalen kettingen die hen knepen, waardoor ze het uitschreeuwden van de pijn.

6 Anderen waren degenen die kwade trends hadden gevolgd, dansend op zondige muziek en woorden sprekend die vervloekten in plaats van zegenden, hun monden brandden met vuur, hun tongen draaiden van de pijn terwijl ze schreeuwden.

Terwijl ik daar stond, vervuld van angst, veranderde er iets, de terreurschreeuwen verdwenen, het was alsof alles in het leven plotseling was gestopt, het vuur nog steeds brandde en de mensen leden nog steeds maar alles voelde anders. Het was alsof het hele rijk op iets wachtte. Toen vulde een krachtige aanwezigheid de ruimte. Ik voelde het voordat ik het zag. Het was een kracht zo sterk, zo zuiver, dat het mijn lichaam deed trillen. De duisternis om me heen leek zich terug te trekken.

Toen verscheen een fel licht boven. Mijn hart klopte terwijl ik mijn hoofd optilde en mijn ogen worstelden om zich aan te passen. Het licht bewoog iets. Machtige witte veren spreidden zich wijd uit vulden de ruimte als een groot schild tegen de duisternis. Hoewel ik zijn gezicht niet kon zien wist ik dat het een engel was. Toen openbaarde hij me waarom ik naar deze plaats was gebracht. Hij liet me begrijpen dat veel zielen in deze kwelling waren beland vanwege de keuzes die ze tijdens hun leven hadden gemaakt.

Keuzes die klein leken maar eeuwige gevolgen hadden. Hij maakte duidelijk dat wat mensen dragen en hoe ze zichzelf presenteren ertoe doet. Hij openbaarde me dat velen waren misleid om de duivel te eren, zonder het te beseffen dat mode die trots promootte, ijdelheid en lust waren. Het was niet alleen kleding. Het was een valstrik om mensen weg te trekken van Gods wil. Kunstmatige schoonheid, verleidelijke kleding, tatoeages waren meer dan alleen uiterlijke schijn.

Ze droegen spiritueel gewicht en nodigden de duisternis uit in het leven van mensen. Hij liet me zien dat deze dingen niet ongevaarlijk waren. De duivel had ze gebruikt om mensen te verblinden door ze te laten geloven dat het slechts stijl of zelfexpressie was, maar in werkelijkheid bewandelden ze een pad dat rechtstreeks naar vernietiging leidde. Velen hadden de waarschuwingen genegeerd, en dachten dat het slechts regels waren die bedoeld waren om hun vrijheid te ontnemen, maar nu zaten ze hier gevangen in de vlammen van spijt.

Terwijl ik in de aanwezigheid van de Engel stond was alles wat ik had gezien, de gekwelde Zielen, de brandende lucht, de kreten van degenen die waren bedrogen echt. Het was niet alleen een visioen of een droom het was het lot van degenen die de wegen van de wereld hadden gekozen in plaats van de wegen van God. Onmiddellijk begon ik te voelen alsof een kracht aan me trok en voordat ik het wist was ik terug bij mezelf in mijn kamer.