|
11/3 Volgende pandemische uitbraak - Great Miracles Avenue
Nana uit Londen - visioen van 10 maart 2020: Ik was in mijn slaapkamer boven, er was een dikke grijsachtige rook komend uit de vier hoeken van de kamer. Ik controleerde de andere kamers boven en hetzelfde gebeurde daar Ik ging snel naar beneden om te controleren en tot mijn verbazing was het daar ook, het was geurloos. Ik voelde in mijn geest dat het een gevaarlijk gas was, maar ik kon niet detecteren waar het vandaan kwam. Ik besloot om bij mijn buren van hiernaast te informeren of zij dit probleem ook hadden.
Toen ik op het punt stond mijn voordeur te openen, hoorde ik een aankondiging via een luid geluidssysteem door heel Londen, waarin iedereen werd opgedragen om uit hun huizen te komen en de open lucht in te gaan Dit waren de exacte woorden: Kom eruit, giftig gas, kom eruit. Dit werd continu herhaald. We werden allen geëvacueerd naar veiligere plaatsen op verschillende locaties.
Door welke middelen was niet duidelijk in het visioen. Plotseling zag ik dat ik met een grote groep mensen was bij wat leek op een ziekenhuisongeluk, een spoedeisende hulp, maar dit was in een enorm park. Er waren lange gangen met hokjes en artsen en verpleegsters verzorgden patiënten. Sommige mensen lagen aan beademingsapparatuur, anderen lagen op brancards te wachten en sommigen werden binnengereden. Iedereen moest getest worden om te zien of ze waren aangetast door het giftige gas.
Er was angst en totale verwarring om ons heen maar tegelijkertijd waren sommigen van ons vredig en hadden vreugde. Ik werd getest en ik was niet aangetast. Ik realiseerde me al snel dat degenen van ons die niet waren aangetast gelovigen in Christus Jezus waren. We hadden deze gloed om ons heen en we herkenden elkaar zonder onze mond te openen.
We glimlachten alleen en met oogcontact communiceerden we via onze geesten. Hhet was alsof we in onze eigen andere wereld waren. Ik zag dat wij, de gelovigen, hielpen om de aangetaste mensen op pad te helpen en om voor hen te bidden via onze geesten zonder dat iemand het opmerkte. Op dit punt werd ik wakker van het visioen. Het was zo echt dat ik beefde en overweldigd werd door de liefde van God.
Josephine uit Kenya - een eindtijddroom: Ik zat in een rolstoel en ging ergens heen en moest stoppen bij een supermarkt om wat snacks te kopen voor onderweg. Ik weet niet zeker waarom ik een rolstoel had, want mijn benen waren prima en ik kon lopen terwijl ik in de supermarkt was. Ik stond op uit de rolstoel en besteedde veel tijd aan het zoeken naar een specifieke snack van mijn voorkeur, maar kon geen definitieve keuze maken. Minuten en uren gingen voorbij terwijl ik nog steeds in de supermarkt was en ik had geen snacks gekocht.
Toen dacht ik eraan om naar een andere supermarkt te gaan om te kijken of ik kon vinden wat ik zocht. Terwijl ik terugliep naar mijn rolstoel, haalden twee dames me in, een aan mijn rechterkant en de andere aan mijn linkerkant. We hoorden wat vreemde geluiden buiten de supermarkt en besloten om naar buiten te gaan en te kijken wat er aan de hand was. Het was chaos. Mensen schreeuwden en raakten in paniek en omdat we niet wisten wat er gebeurde, besloten we om een motor te nemen om ons daarheen te brengen. Toen we een van de motoren naderden die daar stonden, vonden we niemand behalve de kleding van de motorrijder op de grond.
We raakten alle drie in paniek en dachten allen: Zou dit de Opname kunnen zijn die gaande was, maar er was niemand om ons te antwoorden, dus bleven we daar staan. trillend en in paniek, niet vanwege wat er gebeurde, maar omdat we niet zeker wisten of we ook opgenomen zouden worden. We zagen mensen die begrepen wat er gebeurde, en proberen de lucht in te springen om te zien of ze opgenomen zouden worden, maar het was allemaal tevergeefs. De wereld was op dat moment in rep en roer.
We besloten toen alle drie om te bidden, zelfs te midden van alle chaos die gaande was. Niemand van ons kende elkaar, maar we begrepen elkaar en waren het met elkaar eens, dus knielden we temidden op de weg en we hielden elkaars handen vast en begonnen te bidden. Ik begon met God te danken en vroeg meteen om vergeving en genade. Ik kon mijn gebed niet afmaken, want we begonnen alle drie hevig tot God te huilen omdat we nog steeds daar waren.
Toen stonden we op van de grond en keken we meteen wat er rondom ons gebeurde. We bevonden ons ineens in een bus en we maakte ons geen zorgen over hoe we in de bus waren beland of wie erin zat. Wat we buiten zagen, was behoorlijk eng en verbazingwekkend. Tegelijkertijd was het alsof we in de lucht waren en we konden de lucht duidelijk en bijna zien. We zagen verschillende dingen en mensen in de lucht. Ik zag Jezus Christus als baby en een engel die vrij lang en groot was en zijn vleugels wijd open had en hij droeg gouden en zilveren kleren. Hij was ofwel de engel Gabriël of Michaël.
Ik zag veel dingen maar kan ze niet allemaal herinneren omdat we versteld stonden van wat we buiten zagen. De reis ging verder en degenen die de leiding hadden in het busje droegen witte pakken en helmen die leken op die welke in de ruimte worden gebruikt. Ze kondigden aan dat we allen de helmen moesten opzetten die aan de zijkant van het busje hingen voor ieder van ons. Ze waren bijna vergelijkbaar met die van hen. Niemand van ons stelde vragen, ook al waren we nieuwsgierig.
Toen we allemaal de helmen opdeden kwamen we in een andere dimensie terecht waar we niet meer in de lucht zweefden maar op de grond bewogen. Het was alsof we een nieuwe wereld betraden omdat er helemaal geen chaos was. Mensen leefden normaal en toen ze ons in de bus zagen vroegen ze zich af waarom we allen helmen droegen. De reis ging verder en op dit punt was ik moe en slaperig en dus ging ik in de droom slapen zo werd ik uiteindelijk wakker in het echte leven.
|
