12/3 Spooksteden - Great miracles avenue

Michael - El Paso, VS (dicht tegen de grens met Mexico) - visioen: God liet me vier steden zien die binnenkort spooksteden zullen worden en ik zie dat dit niet lang meer zal duren. Ik bid oprecht dat de bewoners van deze steden zich zullen houden aan de waarschuwing die God me gaf. Ik zag steden bij de grens: El Paso, Laredo, San Diego en Calexico. In dit visioen was elk van deze plaatsen zichtbaar voor mijn ogen. Hoe het mogelijk was om alles tegelijk te zien, kan ik niet uitleggen. Ik zag dat deze plaatsen vol leven waren met mensen die over straat liepen, naar hun werk gingen en hun dagelijkse leven leidden, maar plotseling zag ik dat alles veranderde. Ik zag een groep gemaskerde mannen de grens oversteken.

Ze droegen wapens en vielen mensen aan zonder waarschuwing. Er werd geschreeuwd. Ik hoorde geweervuur ​​en overal was chaos. De straten waren gevuld met angst. Deze gewapende mannen kwamen niet in tanks of vliegtuigen. Ik zag sommigen gekleed als arbeiders en anderen als reizigers. Het was duidelijk dat ze dit al lange tijd van plan waren en ze wisten hoe ze detectie konden vermijden. Sommigen kwamen binnen via officiële controleposten met behulp van valse identiteiten.

Anderen slopen binnen via zwakke plekken in de grenszone waar de beveiliging zwak was. Toen zag ik zonder waarschuwing hoe deze gewapende mannen de steden begonnen aan te vallen waar ze toevallig waren. Het waren strategische aanvallen. Het begon in één stad en verspreidde zich vervolgens als een lopend vuurtje naar de andere steden. De gewapende mannen richtten zich eerst op drukke gebieden: winkelcentra, restaurants en hoofdstraten werden geraakt explosies. Het deed de gebouwen schudden. Mensen schreeuwden en liepen weg, maar er was geen plek om te verstoppen.

De politie probeerde te reageren maar de aanvallers waren reeds veel te snel binnen. Ik zag de gewapende mannen bewegen in de duisternis en ze staken de grens stilletjes over. Ze kwamen in groepen gekleed in het zwart. Hun gezichten waren bedekt. Sommigen droegen geweren anderen hadden messen. Niemand wist dat ze kwamen. Overal waar ik keek was er angst. Ze trokken door de stad en namen alles in beslag nemen. Het was niet alleen één huis, niet alleen één familie, maar dit gebeurde overal. Sommigen werden ontvoerd en meegenomen in vrachtwagens. De aanvallen stopten niet na de eerste nacht.

Op een gegeven moment toen mensen dachten dat het ergste voorbij was, gebeurde het weer. De gewapende mannen bleven komen. Er waren er zoveel van hen die verschillende delen van de stad aanvielen. Ze sloegen nooit twee keer achter elkaar op dezelfde plek toe. Ik zag dat dit het onmogelijk maakte voor mensen om te voorspellen waar ze de volgende keer zouden aanvallen. Ze trokken van straat naar straat, braken binnen in huizen en sleepten mensen weg en staken alles in brand. Het geluid van geweervuur ​​en explosies was niet te verdragen en niemand kon slapen, niemand voelde zich veilig.

De politie en het leger probeerden terug te vechten maar het leek alsof de aanvallers altijd wisten wanneer en waar ze kwamen. Het was alsof iemand hen van tevoren de plannen vertelde. Ik zag de veiligheidsagenten wegversperringen opzetten, alleen maar zodat de aanvallers ze volledig konden vermijden. Toen de politie eindelijk een gebied bereikte dat werd aangevallen, was de schade reeds aangericht. De aanvallers waren verdwenen in de nacht, lichamen en brandende gebouwen achterlaten.

Mensen waren te bang om te praten. Na een paar dagen werd iets duidelijk: deze steden waren niet langer veilig. De regering verspilde geen tijd met het sturen van politieagenten en soldaten om de aanvallen te stoppen. Ik zag soldaten controleposten opzetten, wegen blokkeren en auto's doorzoeken op enig teken van de gewapende mannen. Helikopters zweefden boven de stad met felle schijnwerpers in eerste instantie hadden mensen hoop. Ze dachten dat met de politie en het leger erbij de dingen eindelijk beter zouden worden, maar de aanvallen gingen door, ongeacht hoeveel agenten er werden gestuurd.

Deze kwaadaardige aanvallers leken altijd een stap voor te zijn. De politie snelde naar een buurt alleen om te ontdekken dat deze reeds verwoest was. Tegen de tijd dat de soldaten op de ene locatie aankwamen, waren de aanvallers reeds naar een andere verhuisd. Het was alsof ze precies wisten wanneer en waar de autoriteiten gingen aanvallen. De regering probeerde hinderlagen op te zetten. Ze plaatsten undercoveragenten in verschillende gebieden wachtend tot de gewapende mannen zouden verschijnen.

Maar alles was tevergeefs. De aanvallers vermeden die plekken. Het was alsof iemand hen had gewaarschuwd. De politie wachtte urenlang in stilte alleen om te beseffen dat er niets gebeurde. Toen een paar kilometer verderop een ander deel van de stad werd aangevallen. Ik zag hoe, terwijl de stad in brand stond en mensen vluchtten voor hun leven, de regering eindeloze debatten binnen hoge ambten aan het voeren was. Ik zag leiders zitten rond lange tafels discussiëren over wat er gedaan moest worden. Sommigen sloegen met hun vuisten op tafel en eisten onmiddellijke actie.

Anderen leunden achterover in hun stoel, schudden hun hoofd en zeiden dat ze meer informatie nodig hadden voordat ze een beslissing konden nemen. Een groep hield vol dat de grenzen volledig moesten worden afgesloten. Ze betoogden dat als de gewapende mannen zo gemakkelijk binnenkwamen de beveiliging aan de grens te zwak was. Er moesten meer bewaker,s meer hekken, meer controleposten komen en wat er ook nodig was om ze te stoppen. Maar een andere groep verzette zich en zei dat het sluiten van de grenzen het probleem niet zou oplossen.

Ze geloofden dat de aanvallers zich reeds binnen verstopten tussen de mensen en wachtten op het juiste moment om opnieuw toe te slaan. Sommige functionarissen riepen op tot sterkere militaire actie en eisten dat elke straat werd gepatrouilleerd, dat elke verdachte persoon werd onderzocht. Anderen waarschuwden dat dit alleen maar meer paniek zou veroorzaken, dat onschuldige mensen zouden gewond kunnen raken. Niemand kon het eens worden over de juiste aanpak en terwijl ze debatteerden verslechterde de situatie.

Toen de regering uiteindelijk akkoord ging om meer troepen te sturen en de beveiliging aan de grens te verscherpen was het reeds te laat. De schade was aangericht. Ik zag dat de steden leeg waren geworden, bedrijven waren verlaten en de mensen die waren vertrokken hadden geen plannen om terug te komen. De aanvallers hadden reeds gewonnen niet alleen door levens te nemen, maar door het gevoel van veiligheid dat ooit bestond weg te nemen. Tegen de tijd dat de leiders met een echte strategie kwamen was er bijna niets meer over om te beschermen. Toen ik temidden in de lege straten stond, was het toen dat ik een stem hoorde: sterk en duidelijk. Het kwam uit het niets en het was geen luide stem maar het had gewicht en kracht die ik niet kon negeren. De stem sprak rechtstreeks tot mij en zei hen hun grenzen te beveiligen.

De woorden en waarschuwingen waren bedoeld voor de leiders, de mensen en de hele natie. De grenzen waren open, onbeschermd en zwak. Dit was hoe de vijand zo gemakkelijk binnenkwam. Als er niets werd gedaan zouden ergere dingen volgen. Dan sprak de stem opnieuw en zei dit tegen mij en ik citeer: waarschuw de mensen om te bidden de vijand is reeds een keer doorgekomen en ze zullen weer komen als er niets wordt gedaan. De steden zijn in ruïnes achtergelaten, families zijn uit elkaar gerukt en de mensen zijn uit hun huizen verdreven.

De stem legde ook de nadruk op gebed, vooral voor degenen in deze steden die ik reeds noemde. Er is een behoefte om te bidden als nooit tevoren. Dit is niet alleen een strijd van wapens en soldaten. Het is groter: geen muur, geen leger, geen strategie zal stoppen wat er komt. Alleen God kan de bescherming en wijsheid bieden die nodig is om deze storm te overwinnen. Als mensen zich tot Hem wenden zal Hij hen leiden. Maar als ze deze waarschuwing negeren, zal de duisternis zich verspreiden en wat ooit thuis was zal misschien nooit meer veilig zijn. De tijd om te handelen is nu om de grenzen te beveiligen en God te zoeken in gebed voordat het te laat is.