11/3 Christendom versus Islam - Divinity of Jesus

De reactie van de orthodoxe bisschop snijdt door tot de kern van het christelijke geloof. Jezus Christus is de enige weg naar verlossing citerend uit Johannes 14:6 Ik ben de weg de waarheid en het leven. Hij bevestigt wat elke christen beschouwt als een onwrikbare waarheid. Er is geen ruimte voor een pluralistische visie. Christus is het exclusieve pad naar God. In tegenstelling hiermee roept de moslimspreker op tot wederzijds respect maar de boodschap van de bisschop is duidelijk. Echt respect wordt gevonden in het erkennen van de waarheid van Christus. De nadruk van de bisschop gaat over

het delen van het evangelie omdat het de enige boodschap is die leidt tot het eeuwige leven. De islamitische visie op Jezus als een profeet, spreekt de bewering van het Christendom over Zijn goddelijkheid rechtstreeks tegen. Voor de bisschop is dit niet onderhandelbaar. Jezus is de Zoon van God en verlossing komt alleen door Hem. De waarheid over de goddelijkheid van Christus is niet iets om in de loop van de tijd te ontdekken. Het is onmiddellijk en absoluut.

* De prediker vestigt de aandacht op een realiteit die zelden wordt besproken in immigratiedebatten. De vrijheid om het Christendom te beoefenen in westerse landen versus de gevaren van het beoefenen ervan in plaatsen als Saoedi-Arabië of Iran. Westerse samenlevingen, met name landen als Canada, zijn trots op hun godsdienstvrijheid, maar de ongemakkelijke waarheid is dat deze vrijheden niet in een vacuüm zijn ontstaan. Ze zijn geworteld in Christelijke principes. Principes die de morele en juridische structuur van deze landen hebben gevormd.

Er zit een zekere ironie in de manier waarop westerse landen hun vrijheden aanprijzen terwijl ze vaak de Christelijke basis die deze vrijheden mogelijk heeft gemaakt, negeren. Het is alsof ze genieten van de voordelen van Christelijke invloed zonder de bron te erkennen of te respecteren. De vrijheid om religie te beoefenen, met name het Christendom, is iets dat westerse landen hebben vanwege hun Christelijk erfgoed. Dit gaat duidelijk over het erkennen dat de vrijheden die velen van ons als vanzelfsprekend nemen, en die waren gebouwd op het Christelijk geloof, zonder dat zouden die vrijheden misschien niet bestaan, of in ieder geval niet op de manier waarop wij ze vandaag de dag kennen.

* Nu gaat het dieper in op de tegenstrijdige aard van immigratie, vooral als je bedenkt dat veel moslims hun toevlucht zoeken in westerse landen, ondanks het feit dat hun religieuze praktijken authentieker worden gehandhaafd in hun landen van herkomst. De vraag rijst waarom je een plek moet verlaten waar je geloof het diepst geworteld is. Het dwingt ons om ongemakkelijke waarheden over religieuze vrijheid en onderdrukking onder ogen te zien. Het antwoord is duidelijk: toegang tot betere kansen, economische welvaart, onderwijs en persoonlijke vrijheid.

Maar opvallend is hier de impliciete kritiek van de prediker op islamitische staten door migratie te zien als een zoektocht naar vrijheid. Hij wijst subtiel op de beperkingen van de shariawetgeving zonder deze ronduit te veroordelen. Hij verbindt de welvaart van westerse landen met hun Christelijke fundamenten, wat misschien zelfs zonder het te bedoelen suggereert dat de rijkdom en vrijheid van het Westen een direct resultaat zijn van Christelijke waarden. Degenen die welvaart zoeken in het Westen omarmen deze waarden bewust of onbewust. Dit standpunt vat de complexiteit van migratie echter niet volledig samen.

Veel immigranten vluchten niet alleen om economische redenen, omdat ze op zoek zijn naar persoonlijke en sociale vrijheden die verder gaan dan materiële rijkdom, vrijheid van keuze, zelfexpressie en het vermogen om zonder onderdrukking te leven. Deze vrijheden zijn wat westerse landen bieden en ze bestaan ​​dankzij de Christelijke principes die deze samenlevingen hebben gevormd.

* Het legt een fundamentele kloof bloot tussen de vrijheden die we in het westen genieten en de strenge beperkingen waarmee mensen die onder strikte islamitische rechtssystemen leven worden geconfronteerd. De prediker benadrukt hoeveel moslims hun landen ontvluchten om te ontsnappen aan strenge straffen voor zonden zoals alcoholgebruik. Acties die niet alleen religieus verboden zijn, maar wettelijk strafbaar volgens de sharia.

Deze vergelijking gaat verder dan alleen rechtssystemen omdat het de botsing onderstreept tussen theocratische heerschappij en de seculiere vrijheden die we in het westen als vanzelfsprekend beschouwen. In westerse samenlevingen beschouwen we persoonlijke vrijheden zoals de keuze om alcohol te drinken of bepaalde kleding te dragen vaak als basisrechten maar in veel islamitische landen zijn dit niet alleen persoonlijke beslissingen het zijn morele imperatieven die door de wet worden afgedwongen. Het contrast is sterk.

Westerse rechtssystemen staan ​​persoonlijke keuze en vrijheid van religie toe terwijl de sharia strikte morele codes oplegt aan het dagelijks leven. Dit schildert het westen niet alleen af ​​als het land van vrijheid, het laat zien dat seculiere wetgeving gegrond in Christelijke principes. Het geeft individuen de vrijheid om buiten religieuze voorschriften te handelen zonder wettelijke straf te krijgen. Dit perspectief negeert het feit dat dergelijke vrijheden het resultaat zijn van eeuwen van Christelijke invloed en maatschappelijke strijd voor vrijheid. De vraag die dit oproept is ongemakkelijk maar cruciaal.

Zijn we werkelijk vrij in het westen of hebben we simpelweg religie ingeruild voor andere vormen van controle, of het nu door consumentisme, economische ongelijkheid of sociale druk is. Het is een vraag die het waard is om over na te denken als we de ware aard van vrijheid overwegen.

* De vrijheden die in het westen, met name in Canada, worden genoten, zijn niet zomaar toevalligheden; ze zijn diepgeworteld in Christelijke morele leringen. De prediker verbindt de juridische en culturele vrijheden van westerse landen duidelijk met de Bijbel en de Tien Geboden. Hij benadrukt dat deze religieuze teksten niet alleen heilige geschriften zijn, maar blauwdrukken voor het opbouwen van een rechtvaardige samenleving. Dit is een gedurfde en onmiskenbare bewering dat westerse samenlevingen, zelfs als hun wetten seculier zijn, fundamenteel Christelijk zijn in hun waarden. Hoewel het waar is dat het secularisme veel moderne westerse democratieën heeft gevormd; is het essentieel om te erkennen dat deze seculiere kaders zijn gebouwd op het fundament dat is gelegd door Christelijke principes.

De morele begeleiding die in het Christendom wordt gevonden, heeft de basis gelegd voor de vrijheden die we nu genieten. Deze vrijheden, van het recht om te aanbidden tot het recht om in vrede te leven, zijn rechtstreeks verbonden met de waarden die voortvloeien uit het Christelijk geloof. Bovendien is het idee dat moslimimmigranten zich tot deze vrijheden aangetrokken voelen omdat ze inherent verbonden zijn met het Christendom, geen oversimplificatie, maar een weerspiegeling van de onmiskenbare waarheid dat de welvaart en vrijheid van het westen vruchten zijn van het Christelijk Christendom.

Het gaat om de Christelijke principes die het Christendom hebben gevormd. Het zijn vrijheden waar immigranten kunnen op zoek gaan naar praktische vrijheden, maar ze komen binnen in samenlevingen die fundamenteel Christelijk zijn in hun morele structuur, of ze het nu beseffen of niet.

* Cliff Neal begint met het beantwoorden van een krachtige vraag over wie Jezus is en de gevolgen van verschillende overtuigingen door te zeggen dat als Mohammed de waarheid sprak, hij naar de Hel gaat en als Jezus de waarheid sprak, hij naar de Hemel gaat. Deze uitspraak benadrukt een groot verschil: Christenen geloven dat Jezus God is in menselijke vorm, terwijl moslims hem eren als een profeet. Dit is geen triviaal verschil. In Johannes 10:30 zegt Jezus: Ik en de vader zijn één. Dit is een directe aanspraak op Zijn Goddelijkheid en werd bevestigd door ooggetuigen zoals Johannes, Matteüs en Petrus.

* Cliff heeft het over de keuze wie te vertrouwen: Mohammed, een man die 500 jaar na datum leefde of mensen die leefden tijdens het leven van Christus. Hij maakt een geldig historisch punt. De evangeliën werden geschreven door mensen die dicht bij Jezus stonden terwijl Mohammed eeuwen later leefde. Historisch gezien hebben ooggetuigen meer geloofwaardigheid. Wat Cliffs keuze inhoudt is om degenen te vertrouwen die Jezus persoonlijk kenden boven verslagen uit tweede hand.

* Cliff dringt aan op een open-minded onderzoek. Als je ernstig overweegt om je tot de islam te bekeren, lees dan beter de Koran. Als je geïnteresseerd bent in Jezus, dan ben je het aan jezelf verplicht om de evangeliën te lezen. Deze oproep om naar kernteksten te kijken, zonder vooroordelen van buitenaf, is zowel respectvol als inzichtelijk. Door in de evangeliën te duiken zien we Jezus' woorden en daden uit eerste hand. Cliff's aanpak moedigt een eerlijk onderzoek aan en helpt ons te begrijpen waarom Christenen vertrouwen op Jezus' eigen beweringen over Goddelijkheid.