25/3 Het merkteken van de Antichrist - Great Miracles Avenue
Ik had een droom, maar het voelde als meer dan alleen een droom. Het was angstaanjagend. Het meest verontrustende is wat er aan het einde van de droom gebeurde. Ik kreeg het merkteken van het Beest, zelfs nu ik wakker ben en me er volledig van bewust ben dat het een droom was, voel ik nog steeds een vreemde pijn in mijn hand waar het merkteken was geplaatst. Wat me het meest zorgen baart, is de vraag of ik het merkteken in de droom heb ontvangen.

Ik was in de woonkamer met mijn man en kinderen. Ik was in de keuken en toen ik uit de keuken en in de woonkamer in stapte, was er niemand. Ik keek rond op zoek naar mijn man en kinderen, maar het enige dat ik zag, waren hun kleren op de grond. Het shirt en de spijkerbroek van mijn man lagen op een hoop op de bank. Zijn telefoon lag op de grond. De speelgoedauto lag verlaten naast een kleine stapel kleren van mijn zoon. Het was alsof hun lichamen waren verdwenen en alleen hun kleren waren overgebleven. Ik probeerde te begrijpen wat er was gebeurd. Er was iets mis.

Mijn benen voelden zwak, maar ik dwong mezelf om te bewegen. Ik struikelde naar de voordeur en duwde hem open. Het moment dat ik naar buiten stapte werd ik geconfronteerd met chaos. Mensen liepen de straat op en riepen namen en zochten koortsachtig. Auto's waren verlaten, sommige met deuren wijd open. Een paar motoren draaiden nog maar hun eigenaren waren nergens te bekennen. Ik zag een vrouw knielend op de stoep. Ze huilde terwijl ze zich vasthield aan iemands kleren. Een andere man stond midden op de weg roepend om zijn familie. Overal waar ik keek was er verwarring en angst.

Sommige mensen stonden stil en konden niet bewegen. Ze staarden naar de lucht terwijl anderen schreeuwden en huilden. Toen drong het tot me door dat dit de opname was. Jezus was gekomen en Hij had Zijn volk meegenomen en ik was achtergelaten. Ik viel op mijn knieën op de grond. Op hetzelfde moment voelde ik pijn en tranen stroomden over mijn gezicht. Ik raakte in de war en probeerde te begrijpen waarom ik er nog steeds was. Ik schreeuwde naar God smekend om antwoorden. Waarom waren mijn man en kinderen allemaal weg en was ik nog steeds op aarde?

Mijn stem trilde zo sterk. Ik smeekte Jezus en vroeg waarom hij me had achtergelaten. Had ik niet genoeg gebeden, had ik niet geprobeerd goed te leven? Ik dacht aan elk moment dat ik Zijn stem had genegeerd, elke keer dat ik de behoefte om dichter bij Hem te komen opzij schoof. Ik huilde enorm en vroeg me af waarom ik niet was meegenomen, maar er kwam geen antwoord, de Hemel was stil, geen stem, geen teken, niets. De enige geluiden waren de kreten van anderen die waren achtergelaten.

Ik voelde me leger dan ooit tevoren, het was alsof de Hemel zijn deuren had gesloten en me alleen in de duisternis had achtergelaten. Nadat de Opname had plaatsgevonden, veranderde het tafereel en begon ik mensen te horen praten over een nieuwe leider die de macht had overgenomen. Ik zag zijn gezicht verschijnen op schermen en posters die vrede en orde beloofden. Sommigen geloofden dat hij het antwoord was op de chaos, terwijl anderen waarschuwden dat hij gevaarlijk was.

Ik wist niet wat ik ervan moest denken, het enige wat ik wist was dat mijn leven was veranderd. Voedsel en water werden moeilijker te vinden, winkels waren leeg of werden bewaakt door soldaten. Ik werd zwakker met de dag, mijn maag deed pijn van de honger en mijn keel brandde van de dorst, zelfs lopen voelde als een worsteling. Mijn lichaam liet me in de steek, maar ik had geen andere keus dan door te gaan. Elke stap voelde zwaarder dan de laatste. Mijn handen trilden en ik kon in de droom niet eens goed zien.

De honger en dorst knaagden aan me, waardoor het moeilijk was om te denken. Ik had me nog nooit zo zwak gevoeld. Het was alsof het leven zelf weggleed en ik had geen kracht meer om ertegen te vechten. De honger werd ondraaglijk en elke beweging was een strijd. Mijn lippen waren droog en mijn keel brandde. Ik kroop terug naar mijn huis in de hoop dat er nog iets in de keuken was overgebleven. Terwijl ik de deur open duwde en naar de keuken ging, waren er soldaten die alles hadden meegenomen.

Het eten, het water, zelfs de kleinste kruimels. Ik probeerde te spreken maar het betekende niets voor he. Eén van de soldaten stapte naar voren en vertelde me dat er maar één manier was om aan eten en water te komen: dat ik het merkteken moest nemen. Zonder het merkteken zou ik niets krijgen. Mijn lichaam trilde van angst en zwakte. Ik wist wat het merkteken betekende. Ik had de waarschuwingen reedds eerder gehoord maar mijn lichaam schreeuwde om verlichting. De honger en dorst overstemden elke andere gedachte. Ik herinner me nog goed hoe ik naar de lege planken keek en toen keek ook naar de soldaten.

Mijn handen trilden, mijn hoofd voelde draaierig. Ik voelde alsof ik weggleed. Op dat moment was de pijn in mijn lichaam luider dan de waarschuwingen in mijn hart. Ik strekte mijn hand uit nauwelijks in staat om hem op te tillen en liet ze het merkteken op me plaatsen. Zodra het klaar was kwam er een koude over me. Het besef van wat ik had gedaan, daagde in mij. De soldaten gaven me een fles water en een klein stukje brood. Ik at en dronk onmiddellijk. Ik had het merkteken genomen en het voedsel.

Toen werd ik wakker. Ik kon nog steeds de angst en honger voelen. Het moment dat ik het merkteken nam speelde zich steeds opnieuw af in mijn gedachten. Tranen vulden mijn ogen en ik begon te huilen en ik voelde me zo beschaamd ook al was het maar een droom. De pijn voelde echt. Ik kon niet geloven dat ik zo gemakkelijk had toegegeven. Ik had voedsel en water boven mijn geloof gekozen. De spijt was die nacht groot. Ik wil dit zeggen: houd vast aan je geloof wat er ook gebeurt.

De komende tijden zullen ons op manieren testen die we nooit hadden verwacht en de beproevingen zullen toenemen. De druk van deze wereld zal zwaarder worden, maar we kunnen het ons niet veroorloven om angst en wanhoop ons te laten vergeten wie we zijn. Nu is het tijd om dichter bij God te komen, Hem te zoeken in gebed, Zijn Woord te lezen. Laat je relatie met Hem elke dag dieper worden. We weten niet wanneer de tijd zal komen, maar we weten wel dat sterk blijven in ons geloof de enige manier is om te volharden.