2013 - De 100-jarige beproeving - Joe Tremblay

Op 13 oktober 1884 werd Paus Leo XIII, vlak na het vieren van de mis, bleek en stortte in alsof hij dood was. Degenen die in de buurt stonden, snelden naar hem toe. Ze vonden hem levend, maar de paus zag er bang uit. Hij vertelde toen dat hij een visioen had gehad van Satan die de troon van God naderde en opschepte dat hij de Kerk kon vernietigen.

Volgens Paus Leo XIII herinnerde de Heer hem eraan dat Zijn Kerk onvergankelijk was. Satan antwoordde toen: "Geef mij een eeuw en meer macht van hen die mij zullen dienen, en ik zal haar vernietigen." Onze Heer gaf hem 100 jaar.

De Heer openbaarde toen de gebeurtenissen van de 20e eeuw aan Leo XIII. Hij zag oorlogen, immoraliteit, genocide en afvalligheid op grote schaal. Onmiddellijk na dit verontrustende visioen ging hij zitten en schreef het gebed aan de H. Aartsengel Michaël. Tientallen jaren lang werd het gebed tijdens de mis gebeden, tot in de jaren 60. Zoals veel van de spirituele verdedigingen van de Kerk, werd het in de tweede helft van de 20e eeuw stopgezet.

Sommigen hebben gespeculeerd dat de eeuw van de beproeving van de Katholieke Kerk begon in 1914. Ongeacht wanneer de tijd van beproeving officieel begon, is het belangrijk om op te merken dat drie jaar na het begin van de Eerste Wereldoorlog in 1917, hetzelfde jaar dat de communistische revolutie in Rusland werd ontketend, Paus Benedictus XV een encycliek schreef met de titel: Over het prediken van het Woord. Het zou profetisch blijken te zijn. Hierin behandelde hij een kwestie die "beschouwd moest worden als een zaak van de grootste en meest gewichtige zorg."

Tot 1917 was de westerse beschaving begonnen af ​​te drijven van het licht van het Evangelie. De Reformatie, de Franse Revolutie en, zoals gezegd, de Russische Revolutie, waren zeer instrumenteel in het inluiden van het tijdperk van het secularisme. Paus Benedictus XV kon niet ontkomen aan de conclusie dat de wereld aan het veranderen was. Hij schreef het volgende in dezelfde encycliek:

“Als we daarentegen de staat van de publieke en private moraal, de grondwetten en wetten van naties onderzoeken, zullen we ontdekken dat er een algemene minachting en vergetelheid is van het bovennatuurlijke, een geleidelijke aftakeling van de strikte standaard van Christelijke deugd, en dat mensen steeds meer terugvallen in de schandelijke praktijken van het heidendom.”

Met de terugkeer van het heidendom komt een intolerantie voor het Christendom. De Kerk zou in de 20e eeuw inderdaad meer martelaren voortbrengen dan in welke andere eeuw dan ook. Maar hoe slecht de zaken in de wereld ook waren, de echte beproeving voor de Kerk zou vijftig jaar later komen tijdens de seksuele revolutie van de jaren zestig. Vergelijkbaar met die van de Reformatie in 1517 zouden vele Katholieken de Kerk verlaten.

Priesterlijke en religieuze roepingen zouden opdrogen. Het aantal kerkgangers zou sterk afnemen. Katholieke geestelijken en leken zouden niet langer op dezelfde lijn zitten wat betreft geloof en gedrag. En wat betreft de vele kerkgangers die zouden blijven, zouden hun moraal en levensstijl vergelijkbaar blijken te zijn met die van niet-Katholieken.

Misschien is dit de afvalligheid die Paus Leo XIII in zijn visioen zag. Vroeg onze Heer niet in het Evangelie van Lucas: "Maar wanneer de Mensenzoon komt, zal hij dan geloof vinden op aarde?"

Wat Paus Leo XIII op 13 oktober 1884 voorzag - precies 33 jaar voor het wonder van de zon in Fatima - is niet alleen bevestigd door latere gebeurtenissen, maar ook door andere geloofwaardige bronnen. Het werk van ongerechtigheid dat in de late 19e en vroege 20e eeuw veel momentum had gekregen buiten de Kerk, stond op het punt zijn weg te vinden naar de instellingen van de Kerk.

In feite bevestigde Paus Paulus VI dat precies op 29 juni 1972 toen hij zijn publiek toesprak. Hij zei: "Het is alsof door een mysterieuze scheur, nee, het is niet mysterieus, door een scheur de rook van Satan de tempel van God is binnengekomen."

Ongeveer een jaar later, op 13 oktober 1973, ging OLVrouw van Akita, in een goedgekeurde verschijning in Japan, verder met dit punt en gaf ons een idee hoe deze "rook" zou uitpakken. Ze zei: "Het werk van de duivel zal zelfs de Kerk binnendringen op zo'n manier dat men kardinalen tegen kardinalen zal zien, bisschoppen tegen bisschoppen... de Kerk zal vol zijn met mensen die compromissen accepteren en de demon zal veel priesters en gewijde zielen dwingen om de dienst van de Heer te verlaten."

Dit is precies wat er gebeurde. Wat betreft de gewijde vrouwen in het religieuze leven, daalde hun aantal dramatisch in de jaren 1970. Eén gewijde vrouw, zuster Lucia, was de enige overlevende ziener van Fatima die dit alles zag. Haar neef, Pater Valinho, schreef haar in 1971 een brief waarin hij vroeg naar de stuiptrekkingen die de Kerk doormaakte. In antwoord op de brief zei ze: "Het is inderdaad triest dat zovelen zich laten domineren door de duivelse golf die de wereld omhult, en ze zijn zo blind dat ze hun dwaling niet kunnen zien."

"Ik ben ervan overtuigd," vervolgde Lucia, "dat de voornaamste oorzaak van het kwaad in de wereld en de afvalligheid van zoveel toegewijde zielen het gebrek aan eenheid met God in gebed is. De duivel is erg slim en let op onze zwakke punten, zodat hij ons kan aanvallen. Als we niet voorzichtig en oplettend zijn om de kracht van God te verkrijgen, zullen we vallen, omdat onze tijden erg slecht zijn en we zwak zijn."

Gebrek aan gebed en compromissen onder Priesters en religieuzen leidden tot een algemener probleem van versoepelde normen in de Kerk! Dit waren de manifestaties van een diepere en sinisterdere kracht die in de Kerk aan het werk was. Maar de Katholieke beoefenaar, of het nu een geestelijke, evangelist of leraar is, moet rekening houden met zowel natuurlijke als bovennatuurlijke oorzaken als er een remedie moet worden toegepast op de problemen die binnen en buiten de Kerk bestaan.

In 1944 publiceerde pater Paul Furfey, voormalig hoogleraar en hoofd van de afdeling Sociologie aan de Catholic University of America, een boek met de titel The Mystery of Iniquity. Hierin biedt hij prachtige inzichten in de noodzakelijke taak om de symptomen aan te pakken zoals ze met het blote oog zichtbaar zijn. Maar hij laat het daar niet bij. Hij zei dat permanente genezingen voor de dringende sociale problemen van vandaag vereisen dat we verder kijken dan secundaire oorzaken:

“Het mysterie van ongerechtigheid is aan het werk. De activiteiten ervan verschijnen gewoonlijk niet aan de oppervlakte van gebeurtenissen; het werkt eerder via secundaire oorzaken. Daarom, wanneer men de oorzaken van sociale problemen nagaat, ontdekt men dat de directe redenen voor deze problemen heel natuurlijk zijn en begrijpelijk voor de menselijke rede. Alleen door de keten van causaliteit ver genoeg terug te volgen, wordt men ertoe gebracht de werking van de Boze te vermoeden.

De Katholieke benadering van sociale problemen moet rekening houden met zowel natuurlijke als bovennatuurlijke factoren. Katholieken moeten zich bezighouden met natuurlijke factoren die ten grondslag liggen aan het kwaad van de samenleving en om deze het hoofd te bieden, moeten ze natuurlijke methoden gebruiken die door ervaring worden gesuggereerd.

Wij katholieken hebben een kostbaar bezit in onze leer van het mysterie van ongerechtigheid. Daarin hebben we de sleutel tot de oplossing van veel problemen die onze vermoeide wereld kwellen. Omdat we beseffen dat het mysterie van ongerechtigheid de fundamentele oorzaak is van deze problemen, kunnen we ze bij de bron aanpakken door bovennatuurlijke middelen te gebruiken. Hierin ligt de hoop op overwinning.”

De hoop op overwinning. Katholieken moeten zich bewust zijn van deze hoop. Ze moeten deze hoop uitleven. Maar om deze hoop te vertalen in een echte, solide overwinning, moeten we weten dat het kwaad wordt gecommuniceerd via praktische en zelfs gewone middelen. Via pastorale praktijken en gewoonten van evangelisatie en onderwijs die gebrekkig zijn. Het kwaad gebeurt niet zomaar. En dit is waar de encycliek On Preaching the Word van Paus Benedictus XV in beeld komt. In zijn brief uit 1917 voorzag hij profetisch enkele van de dingen waardoor de Kerk op de proef zou worden gesteld... op de proef gesteld binnen haar eigen instellingen.

In 1917 kon Paus Benedictus XV niet anders dan opmerken dat de wereld koud werd voor Christus. De observatie van deze ontwikkelingen riep een belangrijke vraag op: Waarom de verandering? Waarom was de westerse beschaving moe geworden van haar inheemse religie? In plaats van de wereld de schuld te geven, deed Paus Benedictus XV een serieus zielenonderzoek namens de Kerk. Hij vroeg: "Heeft het Woord van God dan opgehouden te zijn wat het door de apostel werd beschreven, levend en doeltreffend en scherper dan enig tweesnijdend zwaard? Heeft langdurig gebruik de scherpte van dat zwaard afgestompt?" Het antwoord is natuurlijk een volmondig "Nee!"

Wat was dan de onderliggende oorzaak van een wereld die seculier was geworden? Hoe ongemakkelijk het ook is, de Heilige Vader wijst op het antwoord: "Als dat wapen niet overal effect sorteert, moet de schuld zeker worden gelegd bij die dienaren van het Evangelie die er niet mee omgaan zoals ze zouden moeten. Want niemand kan volhouden dat de apostelen in betere tijden leefden dan de onze, dat ze meer geneigd waren tot het Evangelie of dat ze minder weerstand tegen de wet van God ondervonden."

Toch bleef het brute feit: de Kerk bezat hetzelfde Evangelie en dezelfde sacramenten als de apostelen, maar de resultaten in 1917 waren niet bemoedigend. En zoals Paus Benedictus XV suggereerde, gebruikten Katholieken in de 20e eeuw het Evangelie niet zoals ze zouden moeten. Dit, zei hij, was "een kwestie van de grootste en meest gewichtige zorg." Hoewel het probleem van het verkeerd omgaan met het Evangelie en de gemakkelijke toegang tot de sacramenten niet zichtbaar uitgesproken waren in de tijd van Paus Benedictus XV, zouden ze dat in de decennia die volgden wel zijn.

Met een griezelige blik zag de Heilige Vader het begin van wat een echte crisis zou worden. In zijn encycliek uit 1917, Over het verkondigen van het Woord, koos hij ervoor om zich te richten op het sacrament van de heilige wijdingen en de ijver die Bisschoppen moesten aan de dag leggen bij het selecteren van niet alleen geleerde mannen, maar ook heilige mannen voor het priesterschap. Hij herhaalde zelfs de vermaning die eeuwen eerder door het Lateraans Concilie was gegeven: "Als het ooit onmogelijk zou zijn om het huidige aantal te handhaven, is het beter om een ​​paar goede Priesters te hebben dan een veelheid aan slechte."

Paus Benedictus XV waarschuwde zijn broederbisschoppen voor het volgende: Als mensen gemakkelijk toegang vinden tot de kansels van onze kerken... is het uw plicht om ervoor te zorgen dat zo'n ernstig misbruik verdwijnt, en aangezien u aan God en aan Zijn Kerk rekenschap zult moeten afleggen van de manier waarop u uw kudde voedt, laat dan niemand ongevraagd de schaapskooi binnensluipen en de schapen van Christus voeden volgens zijn eigen fantasie.”

De Heilige Vader was openhartig genoeg om te zeggen dat als een onwaardige priester zielen op een dwaalspoor brengt door dwaling of schandaal, de Bisschop die hem wijdde, dan zou delen in zijn zonden. Hierop zei hij: “Als iemand onzorgvuldig en nalatig handelt in deze plicht, begaat hij duidelijk een ernstige overtreding, en op hem zal de verantwoordelijkheid rusten voor de dwalingen die de ongetrainde prediker kan verspreiden of voor het schandaal en het slechte voorbeeld dat de onwaardige kan geven.

De kerkvaders stonden erom bekend dat ze hun Priesters dezelfde waarschuwing gaven. Maar wat als een goede Priester slecht werd? Er zijn talloze voorbeelden in de heilige geschiedenis die laten zien dat een geestelijke zijn ambt op een solide basis kan beginnen, maar later weer in ongenade kan vallen. Misschien stijgt het menselijk applaus van een begaafde predikant naar zijn hoofd. Hoe dan ook, als een lid van de geestelijkheid zijn ambt misbruikte, raadde de Paus zijn broederbisschoppen aan om actie te ondernemen!

Voor het welzijn van de zielen moest vals medeleven met de onwaardige Priester opzij worden gezet. Hij zei: "Als u iemand betrapt op het misbruiken van het ambt van Priester voor zijn eigen glorie of voor winst, moet u hem onmiddellijk uit die functie verwijderen." En elders zei hij dat als een Priester tekort zou schieten in deugd of geleerdheid, hij "uitgesloten" zou worden. De criteria voor het kiezen van waardige mannen voor het priesterschap waren, volgens Paus Benedictus XV, drievoudig.

Ten eerste was de kandidaat een man "die zich altijd volledig conformeerde aan Gods wil." Met andere woorden, hij moest een man van deugd en ijver zijn, die Gods glorie boven zijn eigen voordeel stelde.

Ten tweede, “hij zal geen arbeid of problemen van welke aard dan ook vermijden.” De Heilige Vader vervolgde met te zeggen dat zo’n man niet buitensporig de gemakken van het leven moet begeren of zijn eigen gemak moet zoeken in plaats van het welzijn van zielen. Net als Christus en de apostelen, moet de man van de klederdracht de geest van opoffering bezitten. Als zodanig zullen kortetermijnoffers hem afschrikken van langetermijnwinsten.

In de derde plaats moet elke Priester een man van gebed zijn. Zoals de H. Bernardus een collega adviseerde: “Als je wijs bent, wees dan een reservoir, geen kanaal, wees zelf vol van wat je predikt en denk niet dat het genoeg is om het voor anderen uit te gieten.” Hij voegt er vervolgens aan toe: “Vandaag hebben we in de Kerk een overvloed aan kanalen, maar hoe weinig zijn de reservoirs!”

Deze Priesterlijke kwaliteiten zijn “een zaak van de grootste en meest gewichtige zorg” omdat uit de monden van onwaardige Priesters een verdraaide of verwaterde versie van het Evangelie komt. Het is zeker zo dat degene die bovennatuurlijke principes en tegenculturele doctrines weglaat, niet in staat is om zielen te redden. Het produceert dat nutteloze zout waar de Heer voor waarschuwde in zijn Bergrede. Zoals Paus Benedictus XV waarschuwde:

“Maar aangezien er onder de waarheden die door God zijn geopenbaard, sommige zijn die de zwakheid van onze verdorven natuur blootleggen, en die daarom niet berekend zijn om de menigte aan te trekken, vermijden ze deze waarheden zorgvuldig en behandelen ze thema’s waarin niets heiligs is.” Vervolgens laat hij ons nadenken over een bijzondere kwaliteit van de H. Paulus; één die moeilijk uit te oefenen zou blijken, maar één die van het grootste belang is voor de Priester als hij zielen voor Christus wil winnen. Hij zei:

“Alle leringen en geboden van Christus, zelfs de strengste, werden zo verkondigd door de H. Paulus dat hij niet beperkte, verbloemde of afzwakte wat Christus leerde met betrekking tot nederigheid, zelfverloochening, kuisheid, minachting van de wereld, gehoorzaamheid, vergeving van vijanden en dergelijke, noch was hij bang om zijn toehoorders te vertellen dat ze een keuze moesten maken tussen de dienst van God en de dienst van Belial, want ze konden niet beide dienen, dat wanneer ze deze wereld verlaten, een vreselijk oordeel hen wacht; dat ze niet met God kunnen onderhandelen; ze mogen hopen op eeuwig leven als ze zijn hele wet houden, maar als ze hun plicht verwaarlozen en hun hartstochten toegeven, zullen ze niets anders te verwachten hebben dan eeuwig vuur.

Want onze ‘Prediker van de waarheid’ had nooit gedacht dat hij zulke onderwerpen zou vermijden, omdat ze, vanwege de corruptie van de tijd, te streng leken voor zijn toehoorders. Daarom is het duidelijk hoe onwaardig die predikers zijn om te prijzen. Ze zijn bang om bepaalde punten van de Christelijke leer aan te raken, uit angst dat ze hun toehoorders aanstoot geven.” Vervolgens stelde hij een vraag die zo belangrijk is voor alle Katholieken die het geloof in de 21e eeuw willen bevorderen:

“Schrijft een arts nutteloze middelen voor aan zijn patiënt, alleen omdat de zieke man effectieve middelen afwijst? De test van de kracht en vaardigheid van de spreker is zijn succes in het laten accepteren van de strenge waarheid die hij predikt door zijn toehoorders.” Dit zal een sleutelfactor zijn om niet alleen het succes van de Nieuwe Evangelisatie te bepalen, maar ook voor de vernieuwing van de Kerk.