14/5 Maria Simma waarschuwt - The Grace Fountain

De meeste Katholieken geloven dat zolang ze doodzonden vermijden, regelmatig de mis bijwonen en van tijd tot tijd hun wandaden belijden, hun redding veilig is. Maar wat als die aanname onjuist is? Wat als juist datgene wat miljoenen als vanzelfsprekend beschouwen - de handeling die bedoeld is om de ziel met God te verzoenen - in talloze gevallen zo slecht wordt uitgevoerd dat het geen pad naar de Hemel wordt, maar een verborgen weg naar de verdoemenis.

Volgens Maria Simma, een mystica die wordt bezocht door zielen uit het vagevuur. Dit is niet zomaar speculatie. Het is een angstaanjagende realiteit. En de ene zonde die miljoenen zielen in stilte naar de Hel trekt. Het is geen moord, diefstal of overspel. Het is de armzalige belijdenis, de onwaardige, halfslachtige, oneerlijke benadering van het sacrament van de verzoening die de ziel spiritueel laat rotten terwijl het aan de oppervlakte schoon lijkt.

Het is een boodschap die in visioen na visioen wordt herhaald door de kreten van zielen die nu lijden omdat ze dachten dat hun zonden vergeven waren terwijl ze zichzelf hadden bedrogen. En het zijn niet alleen mystici die waarschuwen voor dit gevaar. De Catechismus van de Katholieke Kerk, de heilige Schrift en de leer van de heiligen weerspiegelen allen dezelfde waarheid. Biechten is geen magie. Het is geen vrijbrief om een vrijbrief. Het is een sacrament dat waarheid, nederigheid en echt berouw eist.

Zonder deze dingen wordt het een voorstelling voor mensen en geen verzoening met God. Tientallen jaren lang verschenen zielen uit het vagevuur 's nachts aan Maria Simma, smeekten om gebeden en openbaarden de redenen voor hun lijden. Steeds weer vertelden ze haar dat de wortel van hun pijn, de reden voor hun langdurige zuivering, hun onvermogen was om eerlijke en oprechte belijdenissen af ​​te leggen. Sommige van deze zielen hadden zonden verborgen uit schaamte.

Anderen hadden de bewegingen doorgemaakt zonder echt verdriet. Weer anderen hadden de ernst van het sacrament helemaal niet geleerd. Eén ziel had talloze keren de eucharistie ontvangen in staat van doodzonde, nadat hij tientallen jaren lang één enkele ernstige overtreding in de biechtstoel had verborgen. Die persoon was een trouwe kerkganger, bewonderd in zijn gemeenschap. En toch was hij spiritueel ziek gestorven, niet gereinigd maar veroordeeld.

Zoveel mensen geloven vandaag de dag dat biechten eenvoudigweg gaat over het zeggen wat je verkeerd hebt gedaan, het ontvangen van een penitentie en verder te gaan. Maar de Kerk leert iets veel diepers en veeleisenders De Catechismus stelt duidelijk in paragraaf 1451 en 1452:

Het berouw
Onder de akten van de boeteling komt het berouw op de eerste plaats. Dit is "de zielensmart vanwege de zonde die men bedreven heeft en de afschuw ervan, vergezeld van het voornemen voortaan niet meer te zondigen". 

Dit berouw wordt "volmaakt" genoemd, wanneer het voortkomt uit liefde tot God die bovenal bemind wordt ("contritie" ofwel "berouw uit liefde"). Door zulk een berouw worden de dagelijkse zonden vergeven; ook schenkt het vergiffenis van doodzonden als het vergezeld wordt van het vaste voornemen zo spoedig mogelijk tot de sacramentele Biecht te naderen. 

Zonder deze wroeging is het sacrament ongeldig, hoe volledig de uiterlijke biecht ook is. Erger nog, als iemand opzettelijk een zonde achterhoudt uit angst, schaamte of trots, dan ontvangt hij of zij geen vergeving voor de zonden die hij of zij belijdt. Wat dit zo gevaarlijk maakt, is hoe onzichtbaar het kan zijn. De boeteling knielt, biecht, ontvangt absolutie en gaat weg, denkend dat alles goed is.

Maar als hun hart hard was, als hun mond oneerlijk was, als ze biechtten met de houding van alleen maar een hokje aan te vinken, dan is hun nooit de genade teruggegeven. De ziel blijft in duisternis, ook al is het ritueel voltooid. Jezus waarschuwde zelf voor deze dubbelhartigheid toen hij zei: Marcus 7:6: Dit volk eert mij met de lippen, maar hun hart is ver van Mij. Is dat niet wat een slechte biecht is: een verering van God met de lippen terwijl het hart zich vastklampt aan zijn afgoden?

De duivel heeft dit sacrament meer lief dan enig ander wanneer het verkeerd wordt gedaan, omdat het een vals gevoel van veiligheid geeft, omdat het de ziel verdooft voor de aanwezigheid van zonde, omdat het het geweten het zwijgen oplegt onder de illusie van genade. En toch is de gruwel van een slechte biecht niet alleen het onvermogen om te vergeven. Het is de misleiding die het kweekt.

Een misleiding die Katholieken ertoe brengt het lichaam en bloed van Christus te ontvangen terwijl ze geestelijk dood zijn, waardoor heiligschennis op heiligschennis wordt gepleegd. De Kerk heeft altijd geleerd dat een geldige biecht vier elementen vereist: berouw, de belijdenis, de absolutie en de voldoening of penitentie.

En toch, hoeveel Katholieken begrijpen vandaag de dag nog wat berouw werkelijk betekent? Het is niet alleen een slecht gevoel. Het is een belijdenis van een gebroken hart omdat men de goedheid van God heeft beledigd. Niet vanwege angst voor straf, maar omdat men de liefde van Hem die de mens geschapen heeft, heeft gekwetst. Psalm 51: 19: Het offer voor God is een gebroken geest; een gebroken en verbrijzeld hart zult u, God, niet verachten.

Maar wat te doen met een hart dat koud mechanisch berekenend is? God ziet er onmiddellijk doorheen en het sacrament draagt ​​geen vrucht. Maria Simma was niet de eerste die daarvoor waarschuwde. De H. Johannes Vianney, de beschermheilige van de priesters, zei ooit dat het aantal mensen dat verloren gaat vanwege slechte belijdenissen groot is. De H. Teresa van Avila beschreef in levendige details een visioen van de Hel waarin ze zielen zag die te biecht waren gegaan maar verloren gingen omdat ze nooit echt berouw hadden getoond.

Zelfs de H. Padre Pio, bekend om zijn wonderbaarlijke onderscheidingsvermogen, weigerde absolutie aan degenen van wie hij aanvoelde dat ze er geen echt spijt van hadden. Hij begreep wat velen zijn vergeten. Absolutie is geen magie. Het moet worden aangepakt door een ziel die verlangt te veranderen. Waarom is deze zonde zo wijdverspreid? Omdat het zich verbergt achter een sluier van religieuze praktijk. Het vermomt zich als gehoorzaamheid. Iemand die God vervloekt en woedend is, weet dat hij gezondigd heeft. Iemand die steelt, begrijpt dat hij kwaad heeft begaan.

Maar iemand die achteloos te biecht gaat, trots, onoprecht, gelooft vaak dat ze hij het juiste heeft gedaan. Ze beschouwen zichzelf misschien zelfs als vroom. En daarom is deze zonde zo dodelijk. Ze doodt in stilte. Ze verdoemt de ziel terwijl ze de schijn van heiligheid bewaart.

Wat zijn de gevolgen van deze misleiding?

Ten eerste blijft de ziel gescheiden van God, ook al gelooft ze dat ze in staat van genade is.

Ten tweede worden de sacramenten die daarna worden ontvangen, met name de eucharistie, bronnen van verdere veroordeling.

Zoals de H. Paulus schrijft in 1 Korintiërs 11:27-29:Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt, zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat, roept zijn veroordeling af over zichzelf.

En uiteindelijk hoe langer de misleiding voortduurt hoe harder het hart wordt. De ziel leert in duisternis te leven, gevoelloos voor de geest, tot het moment van de dood komt en daarmee het oordeel. Er is altijd hoop. Maar die hoop vraagt ​​om actie. Het tegengif voor elke belijdenis is niet perfectie maar waarheid. De ziel moet voor God verschijnen, ontdaan van trots en elke wond blootleggen, hoe schandelijk ook. Ze moet niet alleen om vergeving roepen, maar om transformatie.

De belijdenis is geen transactie, het is overgave. Het is het moment waarop de ziel zichzelf onder goddelijke chirurgie plaatst en de grote dokter vraagt ​​om niet alleen haar zonden te verbinden, maar ze weg te snijden. En dit kan alleen worden gedaan als de boeteling bloedeerlijk is over wat ze heeft gedaan, waarom ze het heeft gedaan en hoe wanhopig ze wil stoppen met zondigen. Maria Simma zei ooit dat de zielen in het Vagevuur dankbaar zijn voor hun zuivering, ook al is het pijnlijk. Maar de zielen in de Hel zouden alles geven voor een tweede kans op een goede biecht.

Ze schreeuwen niet om verlossing maar om de tijd die ze hebben verspild door te doen alsof ze in het reine waren met God. Voor de sacramenten die ze ontheiligden. Voor de trots die hen ertoe leidde zonden te verbergen. Voor de angst die hen stil hield. En nu zijn ze voor eeuwig verloren. Vandaag zullen duizenden in kerken over de hele wereld gaan biechten. En tragisch genoeg zullen velen dat slecht doen. Niet omdat ze God willen bedriegen, maar omdat hun nooit is verteld hoe ernstig dit sacrament werkelijk is. Ze zijn nooit uitgedaagd om zichzelf met brute eerlijkheid te onderzoeken.

Ze hebben nooit begrepen dat biechten geen excuus is. Het is een ontmoeting met de levende God, Degene die elke zonde vergeeft wanneer het hart oprecht is, maar die niet met Zich laat spotten. De meest angstaanjagende waarheid van allemaal is dat veel mensen het pas zullen weten dat ze een slechte biecht hebben gedaan als het te laat is. Daarom is deze boodschap niet belangrijk in theorie, maar voor je eeuwigheid. Wacht niet tot het oordeel om te ontdekken dat wat je dacht dat genoeg was, helemaal niet echt was. Speel geen spelletjes met een God die Zijn Bloed gaf om je te verlossen.