18/6 Alleen Christus is Koning: Oorlog, vrede en het hart dat regeert - Bisschop Joseph Strickland (dank aan Martine)

Mijn lieve broeders en zusters in Christus,

We staan aan de rand van een bevende wereld. De oorlogswinden verzamelen zich opnieuw in het Midden-Oosten – de spanningen tussen Iran en Israël lopen op. Gaza bloedt opnieuw, en de wereld kijkt toe met gebalde vuisten of gevouwen armen.

In de verte manoeuvreert China zich stilletjes, niet alleen over geopolitieke grenzen heen, maar ook in het hart van de Kerk zelf. In Nigeria lijden onze broeders en zusters onder gewelddadige vervolging. In Europa heerst verwarring – cultureel, moreel, spiritueel. En hier thuis galmen de straten van protesten, sommigen scanderen "Geen koning."

En toch, als herder van zielen, zeg ik jullie: Er is een Koning. Er is er maar één. Hij schreeuwt niet. Hij pronkt niet. Hij regeert vanaf een kruis, en Zijn naam is Jezus Christus.

Laten we beginnen met wat er dreigt. Deze week komen wereldleiders steeds dichter bij een openlijk conflict in het Midden-Oosten. De agressie van Iran, de vergeldingsmaatregelen van Israël, de kreten uit Gaza en de dreigende vraag: komt er oorlog?

De Kerk heeft lang de leer van de "Rechtvaardige Oorlog" onderwezen – een weloverwogen, ernstige beoordeling van wanneer oorlog moreel toelaatbaar is. Deze leer is niet handig. Ze is niet politiek. Ze is diep Katholiek.

Luister naar de Catechismus:

“De strikte voorwaarden voor legitieme verdediging door middel van militaire macht vereisen een zorgvuldige overweging” (CCC 2309).

Een preventieve oorlog – een oorlog die niet ter verdediging, maar ter voorbereiding wordt gevoerd – is geen rechtvaardige oorlog.

Zoals Paus Johannes Paulus II vóór de invasie van Irak in 2003 zei: "Oorlog is niet altijd onvermijdelijk. Het is altijd een nederlaag voor de mensheid." (Toespraak tot het Diplomatieke Korps, 13 januari 2003)

En Paus Benedictus XVI (destijds kardinaal Ratzinger) waarschuwde met helderheid: “Het concept van een ‘preventieve oorlog’ komt niet voor in de Catechismus van de Katholieke Kerk.”

Terwijl we dus moeten bidden voor vrede, moeten we ook duidelijk zijn: een land heeft niet het morele recht om oorlog te voeren alleen maar omdat het vermoedt dat het aangevallen kan worden.

De Catechismus van de Katholieke Kerk (CCC 2309) schetst vier strikte voorwaarden waaraan gelijktijdig moet worden voldaan om een oorlog als rechtvaardig te beschouwen:

Ten eerste moet de schade die de agressor aan de natie of de gemeenschap van naties toebrengt, blijvend, ernstig en zeker zijn.

Ten tweede moeten alle andere middelen om er een einde aan te maken onpraktisch of ineffectief zijn gebleken.

In de derde plaats moeten er ernstige vooruitzichten op succes zijn,

En ten slotte mag het gebruik van wapens geen kwaad en wanorde veroorzaken die ernstiger zijn dan het kwaad dat moet worden uitgeroeid. De kracht van moderne vernietigingsmiddelen weegt zwaar mee bij de beoordeling van deze situatie.

Bovendien moet de bevoegdheid om de oorlog te verklaren legitiem zijn, doorgaans een correct samengestelde regering. Deze principes vormen de ruggengraat van de katholieke leer over rechtvaardige oorlog, geworteld in de Schrift en ontwikkeld door heiligen zoals Augustinus en Thomas van Aquino.

Wij moeten onze steun of tegenstand tegen een wereldwijd conflict niet afmeten aan vlaggen of bondgenootschappen, maar aan de eeuwige wet van God.

Terwijl er openlijk oorlogen dreigen, ontvouwt zich achter de sluier een andere oorlog: een stille strijd binnen de Kerk zelf.

Tijdens het laatste pontificaat werd een geheime overeenkomst gesloten met de communistische regering van China, waarbij de bevoegdheid over bisschoppelijke benoemingen werd overgedragen. Bisschoppen die ooit gevangen zaten vanwege hun trouw aan Rome, zijn aan de kant geschoven, terwijl door de staat aangestelde marionetten hun plaats hebben ingenomen.

Laten we niet naïef zijn.

Het regime dat Katholieken vervolgt, kerken platwalst, bisschoppen gevangen zet en de Heilige Schrift herschrijft, heeft de sleutels van een deel van de wijngaard in handen gekregen.

Door de atheïstische staat toe te staan toezicht te houden op de benoeming van bisschoppen, heeft de Kerk Caesar toegelaten tot het heiligdom. We moeten wenen. We moeten bidden. Maar we mogen niet zwijgen.

Terwijl de Chinese invloed zich stilletjes verspreidt, vloeit er openlijk bloed in landen als Nigeria. Tientallen priesters vermoord. Hele parochies platgewalst. Kinderen ontvoerd. Catechisten gemarteld.

Dit zijn geen statistieken. Dit zijn onze broeders en zusters. En toch – de wereld zegt niets.

Europa drijft steeds verder af in afvalligheid. Het geloof dat ooit kathedralen deed ontstaan, buigt nu voor de afgoden van relativisme en technocratie. Wetten vermenigvuldigen zich, maar deugdzaamheid vervaagt.

En in Amerika woedt het politieke klimaat. Katholieken voelen zich vaak verscheurd.

Deze regering heeft beleid gesteund dat ongeboren kinderen en de waardigheid van het leven beschermt, en daarvoor zijn we dankbaar. En toch is er naast al het goede ook een trots ontstaan – een zelfverheerlijking van politieke macht. En we horen leuzen als "No King" – een kreet van rebellie.

En laten we duidelijk zijn: geen enkele aardse heerser is echt koning. Geen enkele partij redt. Geen enkele vlag verlost.

Zoals paus Pius XI in Quas Primas verklaarde :

“Oh, wat een geluk zouden wij hebben als alle mensen, individuen, families en naties zich maar door Christus zouden laten regeren!”

En

“Wanneer mensen eenmaal, zowel in het privéleven als in het openbare leven, erkennen dat Christus Koning is, zal de samenleving uiteindelijk de grote zegeningen van echte vrijheid, goed geordende discipline, vrede en harmonie ontvangen.”

Dus wat moeten we doen? Hoe leven we als de wereld uit elkaar valt?

Wij houden vast aan de woorden van de H. Paulus:

“En de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, houd uw harten en uw gedachten in Christus Jezus” (Filippenzen 4:7).

Deze vrede is geen werelds comfort. Het is geen passiviteit. Het is de bovennatuurlijke stilte van de ziel, verankerd in Christus, zelfs als de storm woedt.

De H. Theresia van Avila verwoordde het het beste:

Laat niets je verontrusten, laat niets je beangstigen. Alles gaat voorbij: God verandert nooit. Geduld verkrijgt alles. Wie God heeft, komt niets tekort. God alleen is genoeg.

We zijn niet geroepen om onverschillig te zijn. We zijn niet geroepen om ons te verbergen. We zijn geroepen om te waken, te bidden en de waarheid te spreken met het vuur van de liefde en de helderheid van het geloof.

Daarom spreek ik nu tot jullie, van herder tot de kudde:

1) Bid voor vrede. Niet de vrede van stilte of verzoening – maar ware vrede, geboren uit gerechtigheid.

2) Verwerp onrechtvaardige oorlog. Laat je niet verleiden door propaganda. Meet alles af aan het Evangelie, niet aan het nieuws.

3) Sta achter de vervolgden. Noem hun namen. Draag missen voor hen op. Vertel hun verhalen.

4) Bied weerstand aan de misleiding van de draak. De Kerk is niet aan China om te regeren; alleen Christus is het Hoofd.

5) Verwerp valse koningen. Of het nu een keizer in Peking is of een politicus in Washington – alleen Christus is Koning.

6) Vertrouw je hart toe aan Christus. Bewaar Zijn vrede. Bewaak je ziel.

En vergeet vooral niet: we zijn geboren voor deze tijd. God heeft je in dit uur uitgekozen – niet voor troost, maar om te getuigen.

Neem dus je rozenkrans. Kniel voor de eucharistie. Spreek de naam van Jezus zonder angst.

Laat uw leven het volgende verkondigen: Geen andere Koning dan Christus.

Wij zijn geen wezen in de storm. Wij zijn de kinderen van de gekruisigde Koning. En Hij regeert – niet in theorie, niet in symboliek, maar in Waarheid.

“En Hij zal heersen van zee tot zee en van de rivier tot aan de einden der aarde” (Psalm 71:8).

Laten we voor Hem knielen. Laten we voor Hem opstaan. En laten we nooit vergeten: Zijn Koninkrijk zal geen einde hebben.

Tot volgende week – blijf waakzaam en blijf trouw.

Ik ben je herder en ik loop met je mee.

In Christus de Koning,

Amen