25/6 Pr Alar: De zonde die we ongemerkt kunnen begaan door de geloofsbelijdenis lauw te bidden - Housing our faith
Hoevelen van ons ratelen door de geloofsbelijdenis? Ik geloof in God, de Almachtige Vader. Het glijdt weg met het gemak van routine. De glans van vertrouwdheid. Pr Chris Aller heeft vaak gewaarschuwd dat we spiritueel afgestompt zijn geraakt. We behandelen goddelijke mysteries als uit het hoofd geleerde slogans in plaats van levende waarheden. Hij vertelt ons dat wanneer we zeggen "ik geloof", we niet een zin uit een kerkblad reciteren.

We staan ​​voor de troon van de Allerhoogste en verklaren met onze eigen wil en intellect: ja Heer, ik aanvaard alles wat U hebt geopenbaard. Ik zet mijn ziel hiervoor in. Maar hoevelen begrijpen echt wat ze zeggen "ik geloof". Hoevelen laten die twee woorden het hart raken en het geweten wakker schudden? De Catechismus van de Katholieke Kerk zwijgt niet over deze paragraaf 185. Deze paragraaf herinnert ons eraan dat wie zegt: ik geloof, zegt: ik beloof mezelf te houden aan wat we geloven. In paragraaf 176 wordt bevestigd dat geloof een persoonlijke daad is: de vrije reactie van de mens op het initiatief van God die Zich openbaart.

Dit is niet mechanisch. Dit is geen recitatie ter wille van de traditie. Dit is een reactie op een goddelijke ontmoeting. Het manifesteert zich in halfslachtige zielen die met lege geesten heilige handelingen verrichten. Het manifesteert zich wanneer mensen zeggen: "En (ik geloof) in Jezus Christus." En geen dag leven alsof dat geloof ertoe doet. Het uit zich in onze nonchalante acceptatie van seculiere ideologieën die de leer van de Kerk tegenspreken, terwijl we wekelijks bevestigen dat we geloven in één Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk. Geloven we echt in een Kerk die één is, onverdeeld in waarheid, Heilig, niet tolerant tegenover zonde, maar apart gezet voor God? Katholiek, universeel, die niet de moderniteit volgt, Apostolisch, gebouwd op de leer van de Apostelen, niet op de heersende meningen van onze tijd?