Boodschappen aan Valentina Papagna

21/6 Een nucleaire oorlog zal alleen plaatsvinden als ik het toesta

Vanmorgen, nadat ik klaar was met bidden, dacht ik bij mezelf: 'Wat is er met mijn been gebeurd? Vandaag kan ik normaal lopen en het doet geen pijn. Normaal mank ik.' Ik was zo blij dat ik geen pijn meer had, dat ik me herboren voelde.

Plotseling verscheen onze Heer Jezus, glimlachend en zei: Ik geef je vandaag de genade om even uit te rusten. Kijk, Ik geef je een kleine pauze. Allereerst wil Ik je bedanken voor wat je voor Mij hebt gedaan – voor je zware lijden. Je lijdt zoveel voor Mij, daarom verdien je een kleine pauze.

Ik was zo blij dat ik geen pijn meer had dat ik zei: "O Heer, ik kan lopen!"

Hij zei: Weet je, met alle problemen die er in de wereld zijn, komen we steeds dichter bij Mijn Vrederijk op Aarde. Wees moedig, want binnenkort zullen jij en Ik dat Vrederijk binnengaan. Ik zei: "Heer Jezus, mag ik U iets vragen? Komt er een kernoorlog waar de mensen op aarde zich echt zorgen over maken? Het zou verschrikkelijk zijn."

Onze Heer luisterde naar mijn vraag en zei toen: Valentina, alleen als Ik het toesta. Anders zal er geen kernoorlog uitbreken.

Onze Heer zei: Blijf bidden om het kwaad te stoppen.

Meer dan ooit heeft onze Heer onze gebeden voor vrede in de wereld nodig.

20/6 Bid vele Heilige Rozenkransen om de Kwade Plannen te Stoppen

Tijdens de Heilige Mis verscheen de Heilige Moeder.

Ze zei: Valentina, mijn dochter, ik kom je vertellen dat de wereld het hoogste punt van kwaad heeft bereikt. Nooit in de geschiedenis van de mensheid was het zo gevaarlijk als nu. Ze zijn zover gekomen dat ze kernwapens gebruiken."

Deze wapens kunnen alles doden en vernietigen als ze ze gebruiken.

Mijn kinderen, ik huil als ik de boosdoeners zie. Het is ondenkbaar hoeveel kwaad ze van plan zijn. Ze zouden eerst moeten onderhandelen over vrede. Mijn kinderen, nooit eerder heb ik jullie gevraagd de Heilige Rozenkrans te bidden zoals ik nu doe. Jullie moeten de Heilige Rozenkrans bidden en vele – misschien kan mijn Zoon al het gevaar en de kwade plannen die ze hebben, stoppen.

Heer, wees ons en de wereld genadig, en geef ons vrede vanuit de Hemel en niet vanuit deze wereld.

19/6 Lijden voor de heilige zielen die stierven in de oorlogen

Ik beëindigde mijn avondgebeden en dankte de Heer voor alle genaden die ik elke dag van mijn leven ontvang.

Ik dacht dat mijn nacht vredig zou zijn, maar toen beleefde ik één van de ergste nachten ooit. Ik had zoveel geleden dat ik niet kon slapen.

Ik zei tegen mezelf: als de pijn van de Heer komt, laat het dan zo, maar als dat niet zo is, ga dan weg, boze geest.

Plotseling kwam de engel en zei: "Je pijn is voor de mensen die sterven in de oorlogen."

Toen zei de engel: "Kom, ik neem je mee zodat je het zelf kunt zien."

Plotseling bracht de engel me naar een gebouw, helemaal verwoest en in puin.

Toen ik het gebouw binnenkwam, zag ik dat de vloer van beton was, maar toen ik verder naar binnen liep, begon ik weg te zakken, en toen ik naar mijn voeten keek, stond ik tot mijn afgrijzen in bloed. Het bloed begon overal in het gebouw uit te stromen. Het hele gebied was vol bloed – een mix van roze en rood. Mijn voeten zakten weg in de diepe plas bloed. Overal waren bloedklonters. Het was een vreselijk zicht.

Plotseling verscheen er een zeer heilige dame die zei: "Valentina, ik zal je helpen deze plek schoon te maken."

Er verschenen bezems en we begonnen de vloer schoon te maken door het bloed weg te vegen.

Terwijl we aan het schoonmaken waren, stonden links van me, een paar meter verderop, op een klein platform, de engel die me naar het Vagevuur had gebracht en onze Heer Jezus. Ze praatten met elkaar en ik was dichtbij genoeg om te horen wat ze zeiden.

Onze Heer zei tegen de engel: De slechte mensheid leert elkaar nooit te vergeven en lief te hebben, maar gaat door met vernietigen en doden – altijd haten.

Tegelijkertijd, terwijl ik schoonmaakte en naar onze Heer luisterde, was ik ook bang voor Hem, denkend dat Hij zou komen kijken of ik het goed deed. Op dat moment ervoer ik een diep gevoel van ontzag en eerbied voor onze Heer – een heilig ontzag voor God.

De heilige dame en ik maakten het meeste bloed schoon, daarom konden we nu de betonnen vloer zien, hoewel er nog wat bloedvlekken waren. Op sommige plekken moest ik het bloed en de menselijke resten van de vloer schrobben, maar de aanwezigheid van de heilige dame maakte dat een stuk makkelijker.

Ze leidde me naar een groot, met bloed bevlekt plastic zeil op de grond en zei: "Valentina, til dit plastic zeil op en neem het mee naar buiten (het gebouw) om het te wassen."

De heilige dame bleef binnen terwijl ik het plastic zeil naar buiten sleepte. Terwijl ik het afspoelde om al het bloed weg te spoelen, begonnen er tot mijn schrik stukjes menselijk vlees en botfragmenten op het plastic te verschijnen.

Plotseling voelde ik me misselijk en probeerde ik de stukjes vlees opzij te duwen in de modder, zodat niemand ze kon zien.

De engel kwam naar buiten, volgde me en zei: "Doe je best om het schoon te maken."

Ik zei tegen de engel: "Ik voel me misselijk! Ik haat bloed! Ik heb nooit van bloed gehouden."

De engel glimlachte en zei: "Het kan me niet schelen."

Ik antwoordde: "Ik heb dit allemaal gedaan omdat ik bang was voor wat onze Heer zou zeggen als ik mijn werk niet goed deed."

De engel zei: "Weet je dat je een sterke kracht van God hebt ontvangen? Anders, zonder Gods genade, zou je dit niet alleen kunnen doen."

Het reinigen van het bloed maakte me misselijk, maar ik kon er alleen mee omgaan dankzij Gods genade. Anders zou ik zijn flauwgevallen. Ik voelde Zijn kracht over me komen.

Ik zei: "Maar toch, ik haat het bloed. Alleen al door het te zien, word ik misselijk."

De engel zei: "Onze Heer heeft je uitgekozen om alles te doen wat je doet, en je maakt deel uit van Zijn Plan voor wat er vandaag de dag in de wereld gebeurt. Je troost onze Heer, want Hij is beledigd door de oorlog die gaande is, en je helpt de gesneuvelde Heilige Zielen, zo gruwelijk verbrijzeld en onberouwvol stervend."

"Valentina, wees blij - je beloning zal groot zijn. Onze Heer Jezus houdt heel veel van je. Bid voor de wereld dat er spoedig vrede komt."

Ik voelde veel verwoesting om me heen, mogelijk het gebied waar de oorlog zelf verwoest was. Ik hoorde mensen praten, maar ik kon ze niet zien. Het is zo afschuwelijk - mensen verbrijzeld, en ik zag stukken menselijk vlees en botfragmenten. Er stierven hier ook een paar kinderen.

Toen bracht de engel me terug naar huis. Ik voelde me dagenlang misselijk en ziek, en ik kon na die ervaring moeilijk eten.

18/6 Priesters die het priesterschap verlieten om te trouwen, lijden in het Vagevuur

Vanmorgen, rond vijf uur, kwam de engel en nam me mee naar het Vagevuur.

Hij zei: "Ik kom je laten zien dat er Priesters zijn die door steeds donkerdere gangen gaan. Ze blijven maar van duisternis naar duisternis lopen."

De engel en ik kwamen die duisternis binnen – een lange, lange gang waarin zich vele Priesters bevonden. Het enige licht dat er was, kwam van de engel, verlichtte de gangen en liet me de Priesters zien.

Een Priester kwam naar me toe en zei: "Valentina, bedankt dat je ons bent komen helpen. De engel leidt ons naar je toe, zodat je ons kunt komen helpen. We zijn hier met velen. Er zijn vele donkere gangen, en we lopen erdoorheen, en er is geen licht, geen licht, alleen maar duisternis, duisternis, duisternis!"

Ik vroeg: "Maar wat heb je gedaan dat je in zo'n duisternis bent?" Ik kon de stemmen van vele andere Priesters op de achtergrond horen.

"Wat we deden, is dat we uit het priesterschap stapten en trouwden – we werden bedrogen door de dames," antwoordde hij. Terwijl hij deze woorden sprak, zag ik een dame bij hem. Ze was zijn vrouw.

Deze dame ging regelmatig naar de kerk en langzaam leerde ze de Priester kennen. Ze werden vrienden, en uiteindelijk stapte hij uit het priesterschap om met haar te trouwen.

De Priesters worden bedrogen door de dames die bij hen in de buurt komen, vriendschap met hen sluiten, hen omhelzen en te veel met hen praten.

Hij zei: "Ik had niet echt een gelukkig huwelijk, omdat ik veel leed in mijn leven had, en toen bevond ik me plotseling in de aanwezigheid van de Heer. Ik wist het niet – ik dacht dat onze Heer gelukkig zou zijn als we zouden trouwen, want het is nog steeds het sacrament van het huwelijk. Nee, Hij was niet gelukkig."

"Nu zijn we hier op de donkerste plek, en we lopen van de ene gang naar de andere – lange, lange gangen. En we zijn met velen. Valentina, breng ons alstublieft naar het Licht," zei hij, smekend om hulp.

Ik heb diezelfde dag deze Heilige Zielen tijdens de Mis opgedragen en een kaars voor hen aangestoken, terwijl ik zei: "Moge u naar het Licht komen."

Ik begreep dat ze misschien wel uit de duisternis van de gangen zouden komen, maar dat ze niet rechtstreeks naar de Hemel zouden gaan. Ze moeten nog steeds boete doen, omdat ze God zwaar beledigd hebben.

Daarom raad ik dames dringend aan om Priesters met rust te laten! Laat hen God dienen, niet de genoegens van dit leven, dat maar kort is. Anders zul je na je dood net zo lijden als de Priester.