3/7 Pr Mike Schmitz over de Homilie - Housing our faith
Hoe komt het dat het Woord van God, de stem die ooit donderde van de berg Sinaï, het gefluister dat Elia op de berg hoorde, de kreet die graven openbrak en Lazarus naar voren riep, nu wordt genegeerd, terzijde geschoven, tot zwijgen gebracht door de glazige blik van zondagse Katholieken die op hun horloge kijken? Hoe zijn we zover gekomen dat de preek, de enige kans in de week voor miljoenen om het Woord te horen dat redt, wordt behandeld als een reclameblok tussen de liturgie van het woord en de liturgie van de Eucharistie?

Hoe komt het dat we gedoopt zijn in het leven van Christus, wedergeboren in water en geest, gevoed door het Lichaam en Bloed van het Lam? Hoe komt het dat we onszelf uithongeren door te weigeren te luisteren? De tragedie schuilt niet alleen in onze verwaarlozing, maar ook in onze onwetendheid. Veel Katholieken van tegenwoordig, inclusief degenen die wekelijks de mis bijwonen, hebben een dodelijk misverstand ontwikkeld: de homilie is slechts een commentaar, een zacht gesproken, motiverende toespraak die bedoeld is om de lezingen op te sommen, een moment om te ontspannen voordat het echte deel van de mis begint.

Ze denken misschien: "Zolang ik de communie ontvang, is alles goed. Ik heb de Priester niet echt nodig om me te vertellen wat ik al weet." En in die leugen riskeren ze alles, want de homilie is niet zomaar een toespraak. Ze is een essentieel onderdeel van de liturgie van het Woord. De goddelijke verkondiging van het Woord dat schept, snijdt, overtuigt en

redt. Catechismus van de Katholieke Kerk, paragraaf 132, leert dat de homilie een uiteenzetting is van de lezingen. Ja, maar dat is niet alles. Het is het moment waarop dezelfde Geest die de Schriften inspireerde door de Priester ademt om het Woord toe te passen op je ziel, op je toestand, je zonde, je blindheid, je ketenen. Het is goddelijk vuur, gehuld in menselijke adem. En het is Gods genade die zich nog een keer uitstrekt over de kloof tussen je zondagse afleiding en zijn eeuwige verlangen naar je redding. Pr Mike Schmitz herinnert ons eraan dat wanneer het Woord tijdens de mis wordt verkondigd, het niet alleen gelezen wordt.

Het wordt vervuld. Elke keer dat we het Evangelie horen, ontsteekt dezelfde Geest die Lucas in de 1e eeuw inspireerde om die woorden te schrijven, ze nu opnieuw in de 21e eeuw. Dit is geen geschiedenis. Dit is de stem van God die door de tijd heen breekt om je ziel wakker te schudden. En toch, hoe vaak zitten we onverschillig te luisteren? Het is geestelijke ondervoeding en erger nog, geestelijke dood. Want als het Woord geen wortel schiet, hoe kan het dan vrucht dragen? Als het zaad van het Woord week na week op verharde harten wordt geworpen, waar is dan de oogst?

Zoals Christus waarschuwt in Lucas 8:12, grijpt de duivel het Woord weg van hen die het horen zonder het te begrijpen, zodat ze niet geloven en gered worden. De homilie, het Woord dat terecht ontvangen en terecht geloofd wordt, redt. Niet omdat de Priester welsprekend is, niet omdat de verhalen charmant zijn, maar omdat God ervoor gekozen heeft om door zwakke mensen, door gebarsten vaten, te spreken, om je ziel te bereiken met de stem van Christus zelf. De homilie negeren is weglopen van Jezus die spreekt op de weg naar Emmaüs. Het is in slaap vallen in Getsemane. Het is je oren sluiten terwijl de herder je bij je naam roept.

Het is geen toeval dat in de vroege Kerk degenen die nog niet gedoopt waren, de catechumenen, vóór de Eucharistie werden weggestuurd. Waarom? Omdat ze eerst gevoed moesten worden door het Woord. Ze moesten horen, zich bekeren en geloven. Je kunt niet ontvangen wat je niet begrijpt. Je kunt het vlees van het Lam niet eten tenzij je eerst het Lam herkent dat spreekt. En toch doen we vandaag de dag het omgekeerde. We gaan naar het altaar terwijl we onverschillig luisteren naar de homilie. We ontvangen de heilige Hostie terwijl we het heilige Woord negeren. Hoe kan de Eucharistie vrucht dragen in een ziel die het Woord verwerpt dat de grond voorbereidt? Denk aan Jona.

Toen Nineve het Woord van God hoorde, bekeerden ze zich met vasten en boetedoening. Eén preek, slechts één, redde een hele stad. Denk aan Petrus met Pinksteren. Bekeer je en laat je dopen. Hij preekte en er kwamen op één dag 3000 zielen bij de Kerk. Het Woord, met vuur gepredikt, snijdt door het hart. Dit is de roep van de Hemel. Geloof komt voort uit horen door het Woord van Christus. (Romeinen 10:17) Zonder horen is er geen geloof. Zonder geloof is er geen verlossing. Je denkt dat het overslaan van de preek onschuldig is. Het is je ziel die ongezien bloedt als het Woord niet aanslaat. Elke mis zendt God je een Woord dat is afgestemd op jouw situatie. Misschien is het het woord dat je nodig had om een ​​gewoonte te doorbreken.

Misschien is het de waarschuwing die je nodig had om die toxische relatie te verlaten. Misschien is het het licht dat je nodig had om die verborgen zonde te belijden. Maar als je niet luisterde, dan ging dat Woord aan je voorbij als een schip in de nacht. En ja, sommige homilieën zijn zwak. Ja, sommige Priesters zijn moe, overbelast, slecht getraind in spreken in het openbaar. Maar de kracht zit niet in de Priester. De kracht zit in de verkondiging. Die zit in de Geest die door de liturgie van de Kerk stroomt. Die zit in je ontvankelijkheid. Een zwakke homilie, beluisterd met geloof, kan meer vrucht dragen dan een briljante die arrogant wordt ontvangen.

Het probleem is niet altijd de boodschap. Het is het hart dat haar ontvangt. Christus predikte tot duizenden en toch liepen velen weg. Maar de weinigen die bleven, die luisterden, die lieten zich door het Woord breken, zij waren degenen die heiligen werden. We leven in een tijd van afleiding. Maar het woord van God is geen fastfood. Het is zaad, water, vuur. Het werkt langzaam, diep en pijnlijk. De homilie die met eerbied wordt ontvangen, is niet zomaar een informatiesessie. Het is een operatie, snijwonden dichtschroeien, reinigen. Hebreeën 4:12 zegt: "Het Woord van God is levend en krachtig, scherper dan enig tweesnijdend zwaard.

Dat is geen metafoor. Dat is realiteit." Elke homilie die je negeerde, elke waarheid waar je met je ogen rolde, elk moment waarop je je geweten het zwijgen oplegde, dat zal op de dag des oordeels weerlegd worden. Christus spreekt niet voor vermaak. Hij spreekt om je te redden, om je uit de put van de zonde te trekken, uit je lauwe Katholicisme, uit je spirituele luiheid. Dit is je enige kans. Misschien heb je geen zondag meer. Die homilie die je vorige week hebt weggegooid, die je reddingslijn had kunnen zijn, heb je nu als afval weggegooid. Loop niet langer als toeschouwer de mis in. Stop met afdwalen wanneer het Woord wordt verkondigd. Stop met het tot zwijgen brengen van de Geest met je apathie.

Wanneer de Priester spreekt, luister dan naar de stem achter de stem. Wanneer de Schriften worden gelezen, luister dan met de urgentie van een mens die aan het verdrinken is en de roep van een redder hoort. Dit is niet het moment om passief te zijn. Dit is het moment om te ontvangen, te hongeren, doorboord te worden, omdat je ziel op het spel staat omdat Christus nog steeds spreekt. En omdat de homilie die je mist misschien wel het enige Woord is dat God je heeft gezonden om je te redden.