6/3 Wanneer een beschaving haar koning verwerpt - Pillars of Faith - met dank aan Martine

Er zijn momenten in de geschiedenis waarop het kwaad zich in de schaduw verschuilt. En dan zijn er momenten waarop de schaduwen zelf openbreken en mensen dingen zien die onthullen hoe diep een menselijke ziel kan vallen wanneer zij zich van God afkeert. 

We leven in zo'n moment. 

Overal ter wereld komen dingen aan het licht die velen ooit voor onmogelijk hadden gehouden: corruptie verweven met macht, invloed die misdaden verhult, instellingen die worstelen om hun stilzwijgen te verklaren terwijl lang begraven waarheden aan de oppervlakte komen. 

En veel mensen stellen dezelfde vraag: Hoe is het zover gekomen? 

Maar misschien is de belangrijkere vraag: Waarom kunnen we het plotseling zien? 

Onze Heer waarschuwde dat er een dag zou komen waarop verborgen dingen niet langer verborgen zouden blijven. "Want er is niets bedekt dat niet openbaar zal worden, en niets verborgen dat niet bekend zal worden" (Lucas 12:2). 

Wat het moment waarin we leven zo verontrustend maakt, is niet alleen dat er misdaden zijn gepleegd. De mensheid heeft altijd criminelen gekend. Wat mensen tot in hun kern schokt, is het groeiende besef dat sommige van de ergste misdaden die je je kunt voorstellen – misdaden tegen kinderen, de uitbuiting van onschuldigen, de koop en verkoop van menselijke waardigheid – niet alleen in de schaduw van criminele onderwerelden plaatsvonden. Steeds meer bewijs suggereert dat dergelijke verdorvenheid zich afspeelde binnen kringen van rijkdom, invloed en prestige, jarenlang afgeschermd door machtsnetwerken die zichzelf beschermden, terwijl de meest kwetsbaren als wegwerpbaar werden behandeld. 

Wanneer een beschaving het punt bereikt waarop de machtigen kunnen deelnemen aan dergelijke corruptie terwijl de instellingen wegkijken, hebben we niet langer te maken met een gewoon schandaal. We zijn getuige van iets veel angstaanjagender. We zien de morele fundamenten van een cultuur afbrokkelen onder het gewicht van haar eigen rebellie tegen God. 

Want wanneer een samenleving geen wet meer erkent die hoger staat dan rijkdom, invloed en begeerte, kan zelfs de onschuld van kinderen iets worden dat machtige mannen denken te kunnen uitbuiten zonder consequenties. Daarom voelt het moment dat we nu meemaken zo verontrustend. 

Het gaat niet alleen om de ontdekking van individuele misdaden. Het besef groeit dat er wellicht complete systemen van invloed hebben bestaan ​​om die misdaden te beschermen. 

En wanneer corruptie zo diep geworteld is, is het probleem niet langer politiek. Het is spiritueel. 

Al generaties lang houdt de moderne wereld vol dat de mensheid een beschaving kan opbouwen zonder God als referentie – zonder gehoorzaamheid aan Zijn wet, zonder de autoriteit van Christus te erkennen. 

Maar wanneer Christus niet langer als Koning wordt erkend, neemt iets anders altijd Zijn plaats in. 

Macht. 

Geld. 

Genot. 

Controle. 

En wanneer die de heersende goden van een beschaving worden, zijn het altijd de onschuldigen die lijden. 

De Schrift waarschuwt ons dat zulke duisternis niet plotseling verschijnt. Ze groeit jarenlang stilletjes onder de oppervlakte van een cultuur die haar ontzag voor God heeft verloren. 

Paulus schreef woorden die bijna voor onze tijd lijken te zijn geschreven: "Want het mysterie van de ongerechtigheid is reeds aan het werk..." (2 Tessalonicenzen 2:7). 

Het mysterie van de ongerechtigheid. De verborgen werking van het kwaad onder de oppervlakte van menselijke aangelegenheden. Maar dat mysterie heeft één zwak punt. Duisternis kan zich lange tijd verbergen. Maar niet voor altijd. 

En wanneer verborgen kwaad eindelijk aan de oppervlakte komt, is dat vaak een teken dat God een beschaving toestaat zichzelf helder te zien – misschien wel voor het eerst in generaties. Want wanneer een beschaving God niet meer vreest, houdt ze uiteindelijk ook op de onschuldigen te beschermen. 

En wanneer dat gebeurt, komen de verborgen werken van de duisternis aan het licht – niet omdat God behagen schept in het oordeel, maar omdat de waarheid de enige weg is die ons nog kan redden. 

En als we bereid zijn eerlijk naar de geschiedenis te kijken, zullen we iets zien dat elke generatie tot nadenken zou moeten stemmen. De corruptie die we vandaag de dag zien, is niet zomaar uit het niets ontstaan. Ze volgt een patroon dat zo oud is als de gevallen mensheid. 

Wanneer elites – of het nu politieke, financiële, intellectuele of culturele elites zijn – gaan geloven dat ze aan geen enkele hogere autoriteit verantwoording hoeven af ​​te leggen, begint de corruptie zich te vermenigvuldigen. Macht begint zichzelf te beschermen. De waarheid wordt ongemakkelijk. De kwetsbaren worden wegwerpbaar. En uiteindelijk begint de hele structuur van de samenleving van binnenuit te rotten. 

De Schrift beschrijft dit patroon met opmerkelijke helderheid. De profeet Micha keek neer op de leiders van zijn eigen beschaving en sprak woorden die vandaag de dag bijna opnieuw uitgesproken zouden kunnen worden. 

"Jullie die Sion met bloed opbouwen, en Jeruzalem met ongerechtigheid. Haar vorsten hebben rechtgesproken voor smeergeld, haar priesters hebben onderwezen voor geld, en haar profeten hebben gewaarzegd voor geld..." (Micha 3:10-11). 

Let op wat de profeet zegt. Corruptie was niet beperkt tot één deel van de samenleving. De heersers waren corrupt. De religieuze leiders waren corrupt. Zelfs zij die beweerden namens God te spreken, waren in plaats daarvan geld gaan dienen. En de geschiedenis laat ons steeds hetzelfde tragische patroon zien. 

In het oude Rome bereikte de heersende klasse zulke niveaus van decadentie en wreedheid dat zelfs heidense historici hun afschuw vastlegden. De Romeinse elite vermaakte zich met gewelddadige schouwspelen, de aantasting van de menselijke waardigheid en morele excessen zo extreem dat hele generaties het vermogen verloren om deugd te herkennen. 

En wat volgde op die morele ineenstorting? 

Een beschaving die ooit de wereld regeerde, verviel langzaam van binnenuit. 

Eeuwen later, in revolutionair Frankrijk, verwierp een andere eliteklasse God en verkondigde dat de mensheid nu een perfecte samenleving zou bouwen, gebaseerd op de rede alleen. Kerken werden ontwijd. De aanbidding van God werd vervangen door de aanbidding van de staat. Maar de droom van een godloze utopie bracht geen vrijheid voort. Het bracht de guillotine voort. Duizenden stierven onder een regime dat geloofde rechtvaardigheid te kunnen scheppen terwijl het het gezag van God verwierp. 

De 20e eeuw bracht ons nog duisterdere voorbeelden. Totalitaire regimes beloofden een paradijs op aarde als de mensheid maar het idee zou laten varen dat ze verantwoording verschuldigd was aan een Schepper. 

In de Sovjet-Unie kwamen miljoenen mensen om onder een systeem dat openlijk de oorlog verklaarde aan God. In nazi-Duitsland leidde de verwerping van de morele wet tot gruweldaden die het geweten van de mensheid nog steeds achtervolgen. En toch, zelfs na getuige te zijn geweest van zulke verwoesting, blijft de moderne wereld dezelfde gevaarlijke illusie herhalen. 

Het geloof dat macht kan worden uitgeoefend zonder verantwoording af te leggen aan God. Het geloof dat elites de morele orde van de samenleving naar eigen wens kunnen vormgeven. Het geloof dat de waarheid oneindig kan worden beheerd, verborgen of gemanipuleerd. 

En deze illusie is niet beperkt gebleven tot één politieke partij, één ideologie of één natie. 

Ze is opgedoken in regeringen. In financiële instellingen. In media-imperiums. In universiteiten die ooit bestonden om de waarheid na te streven, maar nu vaak conformisme belonen. 

Ze is opgedoken in de entertainmentindustrie die de verbeelding van hele generaties vormgeeft, terwijl ze steeds meer verheerlijkt wat eerdere beschavingen zouden hebben herkend als morele wanorde. 

En ja, het is zelfs binnen de Kerk zelf aan het licht gekomen, wanneer herders er niet in slagen de aan hen toevertrouwde kudde te beschermen. 

Daarom kan het moment waarin we leven niet alleen door de politiek worden verklaard. Het is niet simpelweg een strijd tussen partijen of ideologieën. Het is een diepere crisis. Het is de crisis die ontstaat wanneer een beschaving probeert te leven alsof Christus geen Koning is. Wanneer samenlevingen het Koningschap van Christus afwijzen, vult iets altijd het vacuüm. 

Macht vult het.

Rijkdom vult het. 

Verlangen vult het. 

En die krachten zijn nooit zachtaardige meesters geweest. Want macht zonder God wordt overheersing. Rijkdom zonder God wordt uitbuiting. Verlangen zonder God wordt corruptie. En uiteindelijk zijn het de onschuldigen die het meest lijden. 

Als we eerlijk zijn, is het patroon onmiskenbaar. Beschavingen storten zelden eerst in door een militaire nederlaag. Ze storten in door moreel verval. Want zodra een cultuur haar gevoel voor waarheid verliest, beginnen haar instellingen zichzelf te dienen in plaats van het algemeen belang. 

En wanneer instellingen macht gaan beschermen in plaats van de onschuldigen, kunnen er vreselijke dingen in de schaduw groeien. Dingen die veel mensen liever niet zien. Dingen die machtige mensen met alle macht proberen verborgen te houden. Totdat ze op een dag aan het licht komen.

En wanneer ze aan het licht komen, ervaart de samenleving een moment van schok. "Hoe kan zoiets bestaan?" 

Maar de diepere waarheid is dat corruptie van deze omvang zelden overleeft zonder bescherming. Bescherming tegen rijkdom. Bescherming tegen invloed. Bescherming tegen instellingen die eerder hadden moeten ingrijpen. Daarom voelt onthulling zo verontrustend. Omdat het een beschaving dwingt een vraag onder ogen te zien die ze liever zou vermijden. 

Hoe ver zijn we afgedreven van de morele wet van God? 

Er is een diepere waarheid die de moderne beschaving heel hard heeft geprobeerd te vergeten. De crisis waarvan we getuige zijn, is niet louter politieke corruptie of institutioneel falen. Het is het gevolg van een wereld die heeft geprobeerd haar rechtmatige Koning van de troon te stoten. De Schrift presenteert Christus niet als een persoonlijke geestelijke gids wiens autoriteit eindigt bij de kerkdeur. Het verkondigt Hem als de heerser over de geschiedenis, de rechter der volkeren en de soeverein voor wie elke macht op aarde ooit zal staan. Johannes beschrijft Hem met woorden die geen ruimte voor twijfel laten:

“… Koning der koningen en Heer der heren” (Openbaring 19:16). 

Wanneer een beschaving die waarheid vergeet, begint de macht zich te gedragen alsof ze aan geen enkele troon boven zich verantwoording hoeft af te leggen. En de geschiedenis laat zien wat er gebeurt wanneer mensen geloven dat er geen hoger oordeel zal zijn dan hun eigen gezag. 

Aan de basis van deze crisis ligt iets waar de Schrift herhaaldelijk over spreekt: het verlies van de vreze des Heren. "De vreze des Heren is het begin der wijsheid..." (Psalm 110:10).

Wanneer leiders geloven dat er geen hogere autoriteit bestaat, verdwijnt de zelfbeheersing. 

De geschiedenis leert dat wanneer elites God niet langer vrezen, ze uiteindelijk gaan geloven dat ze alles kunnen verbergen. Maar de Schrift waarschuwt dat dit geloof altijd een illusie is. 

Christus zelf verklaarde: "Want er is niets verborgen dat niet openbaar zal worden, en niets geheim dat niet bekend zal worden" (Lucas 12:2). 

Het blootleggen van verborgen corruptie is daarom niet slechts een schandaal. Het is vaak het begin van het oordeel. Want de waarheid komt altijd aan het licht wanneer een beschaving haar te lang heeft genegeerd. 

En zo komen we aan bij het moment waarin we nu leven. Een moment waarop verborgen zaken aan het licht komen. Een moment waarop veel mensen zich geschokt, gedesillusioneerd en zelfs boos voelen, omdat ze beseffen dat instellingen die ze ooit vertrouwden, hen in de steek hebben gelaten. 

Maar er is een diepere vraag die elke beschaving in zulke momenten moet beantwoorden. Zullen we ons bekeren? Of zullen we de waarheid opnieuw proberen te verbergen? 

Want de geschiedenis leert dat wanneer samenlevingen zich niet bekeren, de gevolgen ernstig worden. 

De Schrift bevat een waarschuwing die door de eeuwen heen weergalmt: "Rechtvaardigheid verhoogt een volk, maar zonde maakt volken ellendig" (Spreuken 14:34). 

Wanneer een volk de morele wet van God verwerpt, volgt uiteindelijk lijden. Niet omdat God behagen schept in straf. Maar omdat de waarheid niet voor altijd genegeerd kan worden zonder gevolgen. 

En toch is er zelfs in zulke momenten nog hoop. Want door de geschiedenis heen, wanneer beschavingen afglijden naar de duisternis, verwekt God een overblijfsel. Een overblijfsel dat weigert zich over te geven aan corruptie. Een overblijfsel dat weigert het kwaad goed te noemen. Een Rest dat nog steeds gelooft dat Christus Koning is. En de toekomst van een beschaving hangt vaak af van de vraag of dat overblijfsel trouw blijft. 

De vraag die ons vandaag bezighoudt, is dus niet alleen welke misdaden anderen hebben begaan. De vraag is veel persoonlijker. 

Zullen we leven als onderdanen van Christus de Koning? Zullen we weigeren mee te werken aan corruptie? Zullen we de onschuldigen verdedigen, zelfs als het ons iets kost? 

Want de toekomst van onze beschaving zal niet alleen in rechtbanken of verkiezingen worden beslist. Ze zal worden beslist in de harten van mannen en vrouwen die kiezen of ze volgens de waarheid – of volgens de macht – zullen leven. 

De geschiedenis heeft ons laten zien wat er gebeurt wanneer samenlevingen het Koningschap van Christus afwijzen. De enige vraag die overblijft, is of onze beschaving die les zal leren voordat het te laat is. 

En daarom moet de waarschuwing duidelijk worden uitgesproken. 

Een beschaving die Christus de Koning afwijst, zal uiteindelijk het vermogen verliezen om de onschuldigen te beschermen. Maar een volk dat tot Hem terugkeert, kan nog genade vinden. De tijd om tussen die twee paden te kiezen ligt niet in een verre toekomst. De tijd is nu. 

Want de toekomst van onze beschaving zal ervan afhangen of we ons herinneren wat onze wereld zo hard heeft geprobeerd te vergeten: 

Dat Jezus Christus Koning is. 

En dus, mijn broeders en zusters, terwijl we kijken naar de duisternis die in onze wereld wordt onthuld, moeten we ons iets herinneren wat de wereld zelf zo hard heeft geprobeerd te vergeten. 

Christus heeft Zijn troon niet verlaten. Hij blijft de Koning der koningen en de Heer van de geschiedenis. Geen corruptie ontgaat Zijn blik. Geen onrecht ontgaat Zijn oordeel. En geen enkele daad van trouw die Hem wordt aangeboden, is ooit tevergeefs. 

De wereld mag proberen de waarheid te verzwijgen. Ze mag proberen haar te begraven. Ze mag proberen te doen alsof Christus geen gezag heeft over naties of over de geschiedenis. Maar de dag zal komen dat elke macht op aarde voor Hem zal staan. En op die dag zal het enige dat telt zijn of we voor de waarheid hebben gekozen of voor comfort... of we Christus de Koning hebben gediend, of de vergankelijke machten van de wereld. 

Wees dus niet bang voor de duisternis die je om je heen ziet. Laat het je er juist aan herinneren dat het licht van Christus nu meer dan ooit nodig is. 

Sta op voor de waarheid. 

Bescherm de onschuldigen. 

Weiger samen te werken met het kwaad. 

En bovenal, blijf trouw aan Jezus Christus, onze Koning. 

En nu, ter afsluiting, vraag ik de Almachtige God u te zegenen en u trouw te laten blijven in deze moeilijke tijden. 

Moge de Heer u sterken in de waarheid. 

Moge Hij uw harten behoeden voor ontmoediging. 

Moge Hij u de moed geven om op te komen voor wat rechtvaardig is, zelfs wanneer de wereld u onder druk zet om te zwijgen. 

En moge de Almachtige God u zegenen, 

de Vader,

en de Zoon,

en de Heilige Geest. 

Amen.