12/3 De EU geeft Iran nog een trap na - Niburu

Wie vandaag de dag het nieuws opent, krijgt de indruk naar een koortsdroom te kijken die door een kwaadaardig algoritme is geschreven.
We leven in een tijdperk waarin de grens tussen 'gerechtigheid' en 'geopolitieke farce' niet alleen is vervaagd, maar volledig is uitgewist. Het is de wereld van de georganiseerde krankzinnigheid.

Het meest stuitende symbool van deze tijd is Benjamin Netanyahu. Een man tegen wie het Internationaal Strafhof (ICC) arrestatiebevelen heeft uitgevaardigd wegens oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid.

In een rationele wereld zou zo’n figuur de paria van de internationale gemeenschap zijn. In onze wereld krijgt hij staande ovaties in het Amerikaanse Congres. Terwijl Rashida Tlaib met een bordje "Oorlogsmisdadiger" in de zaal zat, klapten honderden volksvertegenwoordigers hun handen stuk voor een man die door de hoogste juridische instanties van de wereld wordt gezocht.

Het is een theaterstuk van het absurde: de 'leider van de vrije wereld' die de rode loper uitrolt voor iemand die de fundamenten van datzelfde rechtssysteem ondergraaft.

Terwijl de inkt van de ICC-aanklachten nog nauwelijks droog is, zien we de escalatie naar een regionaal Armageddon. Op 28 februari 2026 werd de Shajareh Tayyebeh-meisjesschool in Minab verwoest door een precisiebombardement. 165 jonge meisjes keerden niet terug naar huis. De uitleg? Een "foutje" of een legitiem doelwit omdat er een militaire basis naast lag.

Het is de ultieme perversie van de moderne oorlogsvoering: we noemen het "precisie" terwijl we de toekomst van een generatie opblazen. Ondertussen regent het in Zuid-Libanon witte fosfor op woonwijken — een chemisch brandmiddel dat vlees tot op het bot wegvreet — terwijl de wereldgemeenschap toekijkt met een diepe, medeplichtige stilte.

De grootste klap in het gezicht van de menselijkheid is echter de diplomatieke respons. Terwijl de beelden van de brandende school in Iran en de witte rook in Libanon de wereld rondgaan, reageert de Europese Unie niet met sancties tegen de agressor, maar met een verstrakking van de sancties tegen het slachtofferland. Het "snapback"-mechanisme wordt geactiveerd, economieën worden gewurgd, en de morele verontwaardiging wordt strikt gereserveerd voor wie niet in het kamp van de machtigen zit.

Onder de oppervlakte borrelt het cynisme. Of het nu gaat om de geruchten over de duistere connecties tussen wereldleiders en de schaduwwereld van figuren als Epstein, of de simpele, rauwe machtspolitiek: de burger voelt aan alles dat de beslissingen niet langer worden genomen op basis van rechtvaardigheid, maar op basis van wederzijdse chantage en lijfsbehoud.

We bevinden ons in een stadium waarin de machthebbers niet eens meer proberen hun hypocrisie te verbergen. Ze tonen het ons, in hoge resolutie, en verwachten dat we applaudisseren.

De wereld is niet zomaar "ziek". Het is een systeem dat actief de menselijkheid uitwist om de status quo van de onschendbaren te beschermen.

Als een school vol meisjes wordt opgeofferd aan de goden van de geopolitiek en de daders worden onthaald als helden, dan is de term "krankzinnig" geen overdrijving meer.

Het is een feitelijke beschrijving van onze realiteit.

De Belgische Europarlementariër Marc Botenga:

"Je beweert solidair te zijn met het volk van Iran terwijl je Europese bases aanbiedt aan Amerikaanse moordmachines."

Terwijl je de chemische oorlogsvoering van Israël steunt terwijl ze de lucht van Teheran vergiftigen met giftige branden en zwarte regen, waardoor decennialang kanker verspreid wordt.

Vanuit Iran, Afghanistan, Libië, Syrië en Irak — jullie bommen hebben nooit democratie gebracht en zullen dat nooit doen.

Ze brengen chaos. Dood. Vernietiging. En de ondraaglijke stilte van kinderen die nooit meer thuis zullen komen.”