
Woorden vielen stil op de lippen.Een strijkstok flitste,een viool snikte.En een waanzinnig heldere fout ontstond in twee harten.
En hebzuchtige blikken versmolten in een droom die geen naam heeft.En geweven met een wankele draad,wegkwijnend en niet bang voor herkenning.
Tussen de menigte,tussen de lichten,groeide en groeide liefde.En de viool, alsof hij ermee versmolt,trilde,zong en snikte.


03-08-2021 om 08:38
geschreven door Fernand De Coen.
|