Loflied op de pot
Hoogedele pot,o roem van alle tijden Ik wil op dit uur,aan jou mijn dichtkunsten wijden Ik wed,dat jij,trouw aan je plichten Zo enig druk wist te verlichten En was de nood soms hoog gestegen Jij was tot redding steeds genegen Het is bekend,hoe jij zonder te klagen Ons altid edelmoedig hebt gedragen Hoe gelen,bruinen,zwarten,blonde,bij u immer verlossing vonden Helaas, ik weet,schoonste pot van alle potten Dat men zo vaak met lou gaat spotten Onmisbaar stuk van huiselijk leven Wil ons dit euvel,toch vergeven Och,dat het mensendom op deze aarde je respecteerde,naar waarde O machtige held,nooit uitgestreden, hoe roemrijk is jouw verleden Je was ons voor,in krijgskunst en in listen Explosies heb jij meegemaakt,voor wij van buskruid wisten Een trommel vuur had je reeds opgevangen Toen wij nog pijl en boog aan het lichaam hadden hangen En toen wij gifgassen hadden uitgevonden wist jij,m'n pot,dat die reeds lang bestonden Men gebruikte jou steeds vol vertrouwen De vreemste dingen kreeg jij te aanschouwen Want armen en rijken lieten jou hun achterwerk bekijken Je zag ze groot,je zag ze klein,van vorsten en vorstinnen Je zag ze met een steenpuist,ja zelfs van negerinnen En of zo'n gezicht nu zag,geheel en al verschrompeld Je bleef steeds jezelf,jij werd nooit overrompeld Helaas kreeg je van alle naties Als dank,steeds stank voor je prestaties Och,dat het gammele nageslacht, hierin nog eens verandering bracht Maar toch,ga zo voort,draag willig steeds je lasten En val niet om,als wij in het donker naar jou tasten Dan kan het zijn dat jij,in betere dagen nog tot ridder wordt geslagen
|