Creatief Atelier Creatief Atelier Hemiksem heet U welkom in haar lokatie: de Cafetaria van de servicesflats in de Abdij van Hemiksem.Kom ons vervoegen om een mooie hobby te beoefenen. Kom eens vrijblijvend kijken op dindagavond van 18u30 tot 21u30 Inlichtingen: Imelda Hensberge: 03 886 93 34 of 0472 23 84 04
Creatief Atelier
Je kan ook een mailtje sturen. We antwoorden zeker.
Mooi meisje de nieuwe Miss Belgique 2012! Het meisje mag blijven, van den Belgique zie ik liever de achterlichten.
Heeft u al een gratis eigen gids? Kies uit meer dan 80 radio- en TV-zenders.
Waarom steeds Google? Vraag het ook eens aan MsDewey
Volmaakt? Natuurlijk niet. Maar wel een idealist zoals ze maar zelden voorkomen. Wim Maes van de vroegere V.M.O en zijn 'mannekens'. Webstek:www.vlaamsemilitantenorde.com
Hij diende Vlaanderen zonder diploma's.
Wim maes was niet geleerd Zegden zij. Met hun
bullen van ruggekruiperij-wetenschap. Wim Maes ambieerde geen zetel. Maar
schonk velen een "zetel". Die dan spuwden op hem. Tot hij letterlijk
doodgewroet was. Dan begonnen hun loftrompetten te tuiten. Met een zucht
van verlichting, misschien? Tot ze weer 'n Wim Maes nodig hebben. Om dat
zeteltje te behouden. Gelukkig weten wij dat Wim het allemaal niet voor
hen deed. Maar voor zijn volk. Opportuun of niet. Fout of juist. Hij
deed het. Wie nu? Ook zonder eigen ambitie. Ons klein volk heeft niet
zovele grote mannen, Die voor zichzelf klein blijven. En daarom
mens. En voor ons Vlaming. Zonder poeha. Beware dat het geen matu vu
wordt. Die heeft Vlaanderen al zoveel. Met diploma's enzovoort. Tot
hun tijd rijp is. Armer geworden
Vlaanderen.
Hoe objectief zijn onze staatszenders?
Turkije Europees?
"Europa wordt geboren op de dag waarop de Europese burgers fundamenteel besluiten om deel te nemen. Het is niet voldoende wanneer de leden van de parlementen het ratificeren. Er moeten referenda gehouden worden, bij voorkeur gehouden op dezelfde dag in alle betrokken landen." Charles de Gaulle
Het Wachttorengenootschap en de bloedkwestie!
Wens voor de Eeuwigheid.
Wanneer ik zal gestorven zijn
kom dan een laatste maal naast mij
en neem mijn hand en blijf bij mij
totdat mijn hand weer warm zal zijn
van uw warmte. Leg mijn hand
dan aan uw borst en laat haar daar
totdat ik, in het kalme land
van na de dood, weer voel het klaar
en trouwe kloppen van uw hart.
Sluit mij dan in de kist en weet
dat ik voor eeuwig bij mij weet
de liefde van een vrouwenhart.
(J.L. De Belder)
The woman of Iraq need your help!
Amnesty International is asking anyone who cares about the fate of women in Iraq to speak up in support of women's rights being included in the new Iraqi constitution. The current draft constitution does not include them and could be final as soon as October 15.
Click here to send a letter to Iraqi Prime Minister Dr. Ibrahim al-Ja'afari urging him to take advantage of this opportunity to make an Iraq that is free, not just for men, but for both sexes.
Frans Vlaanderen.
Blind?
Wie heeft gezegd,
dat liefde blind is?
Zij is de enige
die scherp ziet
Zij ontdekt schoonheden,
waar anderen niets van merken!
Vijf geboden van België.
1) Elk jaar zult gij Wallonië veel betalen.
2) En elk jaar minstens één keer herhalen.
3) Vlamingen eren zult gij de Koning.
4) En aanvaarden zijn misprijzing als beloning.
5) En elke stembusgang zult gij dat vergeten.
Den Bravezeun
(op de tonen van de Belgische hymne)
O, onleefbaar België, O, heilig land der Walen, Onze taal en ons geld zijn U gewijd. Aanvaard ons hart en ons bloed of kom het halen. Wees ons graf in arbeid en in strijd. Foei, o land in ezelsdracht te breken, Wees immer u zelf, verkracht de wet, Het woord getrouw, dat ge in het Frans moogt preken: Pour Didier, Elio et Laurette. Het woord getrouw, dat ge in het Frans moogt preken: Pour Didier, Elio et Laurette. Pour Didier, Elio et Laurette. Pour Didier, Elio et Laurette.
S P Q H
In 1810 stond in Hemiksem op deze plaats nog de schandpaal maar in 1827 werd er een bornput (waterput) gegraven. Een open put was en is natuurlijk een gevaarlijk iets en daarom werd er 16 jaar later (1843) deze pomp boven geplaatst.
Toenmalig prijskaartje 551 bf. of laat ons zeggen 13,66€. Wat zou het kostenplaatje nu zijn? We lopen er allemaal voorbij, maar ook de achterkant heeft wat. Daar zien we namelijk het gemeentewapen en het opschrift: S.P.Q.H. of 'Senatus Populus Que Heymixiensis' of voor de Vlamingen 'De senaat en de bevolking van Hemiksem'.
Eet meer gras, het bevordert de kuddegeest.
Hoofdpunten blog vera
Amedee Verbruggen 'De kasseilegger' 1886 -1980
Ik kloeg dat ik geen schoenen had, tot dat ik iemand tegenkwam..............die geen voeten had.
Slaven
Land van melk en honing Geplaagd met een koning Die uw volk veracht Je hebt het ver gebracht
Geen volk op aard Dat uw slaafsheid evenaart En door eigen schuld Nestbevuilers duldt
En waar de minderheid De gulle gever in de handen bijt Waar de ministers blaffen En de rechters straffen Opdat gij Slaaf zult blijven Om het land niet uiteen te drijven
Sla de handen in mekaar En weet dat een gebaar Hier een eind kan aan maken En tronen zal doen kraken (Johan D.b)
Dat is van alle kwaden, Vlaanderen, uw grootste kruis, Dat al die u verraden; Zijn meester in uw huis; Dat knechten van uw knechten Voorzitten aan uw dis En 't zaad der onberechten Niet voelt wat onrecht is.
(René de Clercq)
Ook dit is een soldaat! Vergeten we gewoonlijk.
Een bijzondere site en zeker een bezoekje waard!
Kan er niet aan doen, maar toen ik da 'kopke?' zag, dacht ik automatisch aan een bepaalde loodgieter?
Er zijn geen Belgen!
Jules Destrée liet in 1912 aan de koning weten "Sire, il y a pas de Belges". Deze man kreeg een standbeeld in Luik. De Vlaming Borms zei hetzelfde......... en kreeg oud en kreupel dat hij was de kogel op 12 april 1946 . Maar Borms was dan ook maar een Vlaming, van discriminatie gesproken.
28/06/06 De meisjes Stacy 7, en Nathalie 10, zijn gevonden, vermoord. Kranten staan er vol van, en TV kan geen beelden genoeg tonen. Enkele dagen, en er is niemand die er nog over spreekt of op denkt. Het helpt ook allemaal niet, en misschien is het goed zo. 'De levenden weten tenminste, dat zij sterven moeten, maar de doden weten niets; zij hebben geen loon meer te verwachten, zelfs hun nagedachtenis is vergeten. (Prediker 9:5). Voor de ouders een leed, dat hun verder leven zal tekenen. Ik vind dat er geen straf zwaar genoeg is voor de onmens die hier verantwoordelijk voor is. Arme dutskens.
Buitenaards wezen? Vrouw met haardroger uit 1922
Dit is een strafbaar feit waarvoor wij de ogen niet kunnen sluiten!
Klikken op de Turk, maar zachtjes, je bent een racist voor je het weet. en luidsprekers aan.
Françoise Arnoul.
En dit lag in een oude schoendoos, toch zonde!
Link naar...
De Holodomor:
De genocide op de Oekraïners of de zegeningen van het communisme. (1932-1933)
Het Oekraïense parlement heeft een wet goedgekeurd waardoor de hongersnood van 1932 - 1933 erkend wordt als genocide. Deze hongersnood was niet het gevolg van misoogsten, maar van een doelgericht communistisch beleid om de Oekraïense boerenbestaand te vernietigen. Er mocht alleen nog landbouw bedreven worden in kolchozen en sovchozen. Terwijl de Oekraiense boerenstand werd uitgeroeid en honderdduizenden mensen crepeerden van de honger, voerde 'vadertje' Stalin nog altijd graan uit. In de hongersnood die daarop volgde, liet Stalin één derde van de toenmalige Oekraïense bevolking moedwillig creperende .
Nog een linkse Messias en zijn communistische zegeningen.
1949 Mao geholpen door de Sovjet-Unie grijpt de macht en roept op 1 oktober de Chines Volkrepubliek uit. Dat jaar worden 3 miljoen mensen vermoord.
1950 Mao organiseert een geweldadige landhervorming: miljoenen grootgrondbezitters worden terechtgesteld.
1951 Mao start in de steden zijn campagne tegen 'contrarevolutionairen op, ongeveer een miljoen mensen worden om het leven gebracht. Miljoenen anderen worden naar de laogai-de Chines goelags of werkkampen voor heropvoeding gestuurd.
1954 Mao laat de landbouwgronden gedeeltelijk collectiviseren en er onstaat een nieuwe elite van gepriviligeerde en dikwijls corrupte partijbonzen.
1957 Mao start de Honderd Bloemen-campagne en roept critici op openhartig hun grieven te luchten. Ze wisten niet dat ze bij de rode duivel te biechten gingen. Want vervolgens ontketend onze messias een wrede door Deng Xiaoping georkestreerde 'campagne tegen rechtse elementen'. (Neen, het Vlaams Belang bestond nog niet). Bijna een miljoen Chinezen worden vervolgd (uit de vakbonden gesmeten?) enkele honderdduizenden worden vermoord, de meeste krijgen een cordon sanitaire, en worden verbannen naar werkkampen in afgelegen gebieden.
1958 Mao start zijn zogenoemde Grote Sprong Voorwaarts, en geeft de opdracht voedsel te verkopen......om wapens aan te schaffen. Gevolg, drie jaar lang wordt China geteisterd door de grootste hongersnood van de 20ste eeuw die aan tientallen miljoen mensen het leven kost. In 1962 maakt President Liu Shaoqi een einde aan Mao's krankzinnig project.
1966 Mao geeft in juni het startschot van de Culturele Revolutie, een bloedige terreurcampagne waarin 3 miljoen mensen worden afgeslacht, vaak door studenten die zich als Rode Gardisten opwerpen, met het Rode Boekje van Mao als bijbel.
1967 Mao begint problemen te krijgen met radicale fracties die onderling strijd leveren, waarbij het land in een totale anarcchie terechtkomt. Het leger treed op een wreede bloedige manier op tegen ........de Rode Gardisten. Mao laat zijn rivalen uitschakelen en neemt de teugels weer in handen
1976 Mao overlijdt in de nacht van 8 op 9 september op 82 jarige leeftijd.
Volgens bestellerauteur Jung Chang en haar echtegenoot Jon Halliday, die een biografie schreven over de Rode Messias, was Mao verantwoordelijk voor 70 miljoen doden in vredestijd, duidelijk meer dan welke leider of fuhrer in de vorige eeuw. Maar hier wordt door de linkse kameraden over gezwegen als 'vermoord'.
"Wir
sind Links und verachten das Rechte Burgerblok."
Goebbels
En dat ze gelijk hebben!
Webstek V.M.O.
Voor mensen die het liever anders zien.
Categorieën
Je maintiendrai.
HONI SOIT QUI MAL Y PENSE. Ik weet heel goed dat de lezer helemaal niet zo'n behoefte heeft dit alles te weten, maar ik heb er behoefte aan hun dit te vertellen. Jean-Jacques Rousseau. (1712 - 1780)
14-01-2010
Militair nieuws
.
24-01-2012
Op naar Koksijde!
Op zaterdag 28 en zondag 29 januari zijn alle ogen van de sportminnende
wielerwereld gericht op de charmante kustplaats Koksijde. Daar vinden immers de
wereldkampioenschappen veldrijden plaats. Het doet de ronde dat al 40 000
enthousiaste toeschouwers in voor verkoop een ticket hebben gekocht en dat er
zondag met gesloten deuren wordt gewerkt. Wij beschikken nog over een erg
beperkt aantal kaarten. Wij, dat zijn de Flandriens. Dit is een groep personen
die een “geel-zwart leeuwengevoel” (vergelijk het met de Oranjegekte bij onze
noorderburen) willen creëren bij bepaalde sportmanifestaties. Denk maar aan de
bevlagging op de Ronde van Vlaanderen.
Voor het WK werken de Flandriens aan een heuse stunt. Ze zullen er gratis
(mede dank zij de steun van sponsor Vlaams & Neutraal Ziekenfonds) duizenden
geel-zwarte wollen Flandrienmutsen uitdelen. Op de voorzijde staat de
Flandrienleeuwenkop en het woord “Flandrien”, op de ommezijde het logo van het
V&NZ en de woorden “niet te temmen”. Samen met onze leeuwenvlaggen (ook in
samenwerking met Vlaanderen Kleurt en Vlaanderen Vlagt Verder) moet deze ludieke
actie er in slagen serieus weerwerk te bieden aan het tricolore gedoe dat er bij
dergelijke wedstrijden vaak nog de kop op steekt. Tenslotte zijn het allemaal
Vlaamse renners die een gooi doen naar de regenboogtrui en is België een
eindig(end) verhaal. Wij gaan voor de toekomst, Vlaanderen. Jij kan hierbij
helpen: supporteren, vlaggen, mutsen uitdelen, plezier maken…
Wat zijn de mogelijkheden?
1. De Flandriens bieden een totaalpakket aan. Twee dagen (vier
wereldkampioenschappen) inkom, een winterbarbecue met Flandrienfuif,
overnachting in het moderne bivakhuis De Ark van het Vlaams en Neutraal
Ziekenfonds en ontbijt voor de luttele som van € 59 voor VVB-leden en € 69 voor
niet-leden. Hier zijn slechts een erg beperkt aantal plaatsen meer beschikbaar.
Alle info vind je op www.flandriens.org .
Moslimbendes terroriseren Oslo; politie zegt stad te hebben verloren
.
Inzet: Sturla Nostvik was anderhalve week geleden het 351e slachtoffer dat dit jaar in hartje Oslo (foto) werd beroofd en 50 minuten lang (!) door een moslimbende in elkaar werd geslagen.
Mannen worden er dagelijks aangevallen, beroofd en in elkaar geslagen; vele tientallen vrouwen worden er jaarlijks verkracht. Op straat wordt openlijk in drugs gehandeld. Er heerst wetteloosheid en anarchie, die zich begint te verspreiden naar andere delen van de stad. Gaat het over Karachi, Basra, Mogadishu of Baghdad? Nee, dit is Grønland, een immigrantenwijk in de Noorse hoofdstad Oslo, op slechts twee metrostations afstand van het parlement en één station verwijderd van het Centraal Station. Moslimbendes en Sharia patrouilles maken er de dienst uit. De politie in Oslo beschouwt de stad inmiddels als verloren. Is dit wat ook ons in naam van de zogenaamde 'religie van vrede' te wachten staat?
Al in 2010 besteedde de Noorse krant Aftenposten -die jarenlang enkel positief over de multiculturele samenleving schreef- aandacht aan de snel verslechterende situatie in het islamitische district in Oslo. Volgens Fatima Tetouani, zelf immigrant, is Grønland inmiddels 'meer moslim dan Marokko'. Grønland is dan ook niet langer Noors of Europeaans - behalve als het aankomt op het incasseren van uitkeringen.
Politie: 'We hebben de stad verloren' Anderhalve week geleden was de 36 jarige Sturla Nostvik het 351e slachtoffer van dit jaar. Straattuig zette hem een pistool tegen zijn hoofd, beroofden hem en begonnen hem 50 minuten lang in elkaar te slaan. Geen hond die er iets van zei, want zelfs de politie durft hier amper meer te komen. Ze kwamen Sturla wél opzoeken toen hij eenmaal op de spoedopname afdeling van het ziekenhuis lag. Ze vertelden hem dat de -waarschijnlijk Nigeriaanse- bende de afgelopen weken meerdere vergelijkbare gewelddadige berovingen had gepleegd. De politie erkende dat iedereen het recht heeft zich veilig te voelen, maar dat ze de berovingen niet meer kunnen stopen. 'We hebben de stad verloren...' was hun alleszeggende verklaring.
Dit jaar al 50 vrouwen verkracht in hartje Oslo
In de afgelopen 10 jaar zijn in hartje Oslo al meer dan 4000 mensen beroofd. De laatste jaren loopt het aantal misdrijven echter de spuigaten uit. Alleen al dit jaar werden in het door moslims beheerste Grønland 51 vrouwen verkracht, twee keer zoveel als in heel 2010. De daders jagen hun weerloze slachtoffers angst aan, slaan hen in elkaar en maken ernstige (doods)bedreigingen.
Volgens hoofdinspecteur Inge Sundeng zijn deze 'ietwat vergeten slachtoffers' steevast zwaar aangeslagen. Met 'vergeten' doelde ze naar alle waarschijnlijkheid op het feit dat in Noorwegen -net als in Nederland- negatieve berichtgeving over moslims zoveel mogelijk wordt vermeden en tegengehouden. Toch grijpt de overheid eindelijk in; om de verkrachtingengolf te stoppen heeft de minister van Justitie besloten het aantal politieagenten in Oslo te verdubbelen (3).
Kentering in pro-islamitisch Noorwegen Noorwegen is jarenlang dan ook één van de 'sofste' landen geweest op het gebied van immigratie van met name moslims. Iedereen die hier kritiek op durfde te uiten werd onmiddellijk door zowel de politiek als de media verketterd en soms ook gerechtelijk aangepakt wegens racisme of discriminatie. Nu steeds meer Noren het slachtoffer worden en in de gaten krijgen dat hun eigen straten en steden worden overgenomen door gewelddadige bendes, lijkt er echter langzaam een kentering in Noorwegen op gang te komen. Zelfs de Aftenpost, in het verleden doorgaans zeer pro-islam, begint nu aandacht aan de bijna onbeheersbaar geworden problemen met immigranten te besteden, en dat zegt veel.
Ontwaakt Europa op tijd?
Een vergelijkbaar 'ontwaken' zien we in vrijwel heel Europa. Steeds meer autochtonen durven openlijk te erkennen dat de integratie van massa's immigranten met een totaal andere cultuur op een faliekante mislukking is uitgelopen. Hoewel er natuurlijk altijd uitzonderingen zijn spelen deze problemen hoofdzakelijk bij immigranten uit Aziatische en Afrikaanse moslimlanden.
Maar is dit ontwaken nog op tijd om de problemen bij de wortel aan te pakken, de oprukkende islam te stoppen en de Westerse samenleving te redden van een wisse ondergang?
'Al bij al heb ik gelukkig geleefd - Het bewogen leven van Marie-Rose Morel'
Het overlijden van Marie-Rose Morel op 8 februari trof heel Vlaanderen
recht
in het hart. Negen maanden later verschijnt een boek waarin Frank
Vanhecke,
haar weduwnaar, en Koen Dillen, een van haar beste vrienden, haar
levensloop
schetsen. Onze exclusieve voorpublicatie vertelt drie verhalen: een
bijzondere eerste ontmoeting, een zwarte verkiezingszondag voor
Vlaams
Belang en een huwelijk met de dood als getuige.
1. Kennismaking met het 'Voorzitterke'
Frank Vanhecke: "Enkele weken voor de parlementsverkiezingen van 18 mei
2003
neem ik deel aan een sociaal-economisch debat in de kantoren van het
weekblad Vacature. N-VA-voorzitter Geert Bourgeois heeft zich laten
vervangen door zijn Antwerpse lijsttrekker, de toen nog vrij onbekende
Bart
De Wever. Hij is vergezeld van een elegante blonde vrouw, die blijkbaar
als
zijn chauffeur fungeert. Ik maak - om het heel mild voor mezelf uit
te
drukken - geen te beste beurt in het debat en vertrek nadien als eerste.
Nog
voor ik aan mijn wagen ben, komt de jonge vrouw mij achterna, zegt me
heel
vrolijk dat mijn debat inderdaad wel érg slecht was, maar dat ik het me
niet
te veel moet aantrekken, morgen is weer een andere dag. Ik herinner me
nog
goed hoe gecharmeerd ik was door dat korte gesprek met de 'chauffeur
van
Bart De Wever': mijn eerste kennismaking met de vriendelijke charme
van
Marie-Rose Morel."
"Tijdens onze tweede ontmoeting, bijna een jaar later in Antwerpen,
herinnert ze mij aan deze anekdote. Ik ben op dat ogenblik al weken
in
conflict met Filip Dewinter. Hij wil me bij de lijstvorming voor de
Europese
verkiezingen een of andere jonge blonde vrouw, een ex-Miss Vlaanderen,
als
verruimingskandidate opdringen. Samen met heel wat andere
partijbestuursleden heb ik stilaan de buik vol van verruimers. (...) In
mijn
ogen moeten onze eigen kandidaten Koen Dillen en Philip Claeys geen
plaats
ruimen voor een nieuwe 'blonde bimbo'."
"De kersverse moeder Marie-Rose Morel komt zomers en vrolijk het
kantoortje
binnengestapt. Ze herinnert me aan onze kennismaking en vraagt me lachend
of
ik nu al wat meer afweet van sociale wetgeving. Ze nodigt me uit voor
de
lunch, want ze voelt zich een beetje schuldig: ze heeft beslist de stap
naar
het Vlaams Blok toch niet te zetten. We stappen in haar wagen, waar ik
me
tussen de wasmanden vol baby-kleertjes moet installeren. Ze zingt erg
vals
mee met Joe Dassins Et si tu n'existais pas - zeven jaar later zal ze me
op
haar sterfbed vragen om dat liedje op haar begrafenis te
programmeren."
"In het restaurant blijven we uren praten over politiek, het cordon
sanitaire, muziek, poëzie, Miss Vlaanderen, Bart De Wever, de N-VA,
het
kartel met de CD&V, links en rechts, haar werk met het hostessenbureau
en de
organisatie van evenementen. Ik ben verkocht. Dit is inderdaad een
heel
merkwaardige vrouw, menselijk én politiek. Dit is absoluut wat het
Vlaams
Blok nodig heeft om verlost te raken van het imago van stoer en soms
brutaal
mannenbastion, om een geheel nieuw kiespubliek aan te spreken. Filip
Dewinter is het volmondig met me eens, blij dat ik heb ingezien dat hij
deze
keer een écht 'goudhaantje' heeft aangebracht. Hij zal pas later
beseffen
dat hij met haar ook een intelligente, zelfbewuste, geëmancipeerde en
zeer
moedige vrouw heeft binnengehaald, de soort waar hij echt niet mee om
kan.
We bieden Marie-Rose uiteindelijk de onverkiesbare derde plaats op de
Europese lijst aan, maar tevens een perfect verkiesbare vijfde plaats op
de
Antwerpse lijst voor het Vlaams Parlement."
"Pas enkele dagen later zal ze de knoop doorhakken en het aanbod
aanvaarden.
Ze komt dan met haar baby Alexander naar mijn kantoor in Brussel. Het
duurt
geen kwartier eer de kleine Alexander heel overdadig zijn melk overgeeft
op
mijn splinternieuw kostuum. 'Maar voorzitterke toch!', klinkt het bij
Marie-Rose. Dat 'voorzitterke', een lichtjes spottende maar
kameraadschappelijk verbogen versie van het veel te plechtige
'voorzitter'
waarmee ik op partijvergaderingen word aangesproken, zal ze vanaf dan
systematisch gebruiken."
"Wanneer Bruno Valkeniers mij begin 2008 als partijvoorzitter
opvolgt,
lunchen we met ons drieën in Brussel en vraagt hij Marie-Rose
nadrukkelijk
om hem met 'voorzitter' aan te spreken en het verkleinwoord tegenover
hem
niet te gebruiken. ''t Is waar, er is voor mij trouwens maar één
voorzitterke!', antwoordt ze hem. Het zal tussen die twee nooit meer
echt
goed komen."
2. Zwarte zondag voor Vlaams Belang
Koen Dillen: "Op 8 oktober 2006 staan de mediaschijnwerpers op Antwerpen
en
Schoten gericht. Eerst raken de resultaten van Schoten bekend.
Marie-Rose
Morel en Vlaams Belang boeken een forse winst van 10%. De partij komt uit
op
34,7% en wordt de grootste partij. De andere grote overwinnaar is het
kartel
CD&V/N-VA van burgemeester Harrie Hendrickx, die uitkomt op 34,1%.
Zijn
coalitie blijft overeind. Zodra de uitslag bekend is, claimt Marie-Rose
het
initiatiefrecht om een nieuwe coalitie te vormen en nodigt ze de
andere
partijen bij haar thuis uit voor verkennende gesprekken, maar die gaan
niet
in op het 'vriendelijke aanbod'. Marie-Rose wordt geen burgemeester
van
Schoten. In een interview met Gazet van Antwerpen erkent Marie-Rose
nadien
dat Hendrickx het spel tactisch zeer goed heeft gespeeld en kondigt ze
een
constructieve oppositie aan. In 2012 zal ze zich niet meer laten
rollen!
'Dan ben ik veertig jaar, volgens Flair zijn vrouwen dan op hun
hoogtepunt!'
lacht ze. Het leven begint morgen, denkt ze."
"Maar wat voor de verdere geschiedenis van Vlaams Belang en de
politieke
carrière van Marie-Rose écht van belang is, speelt zich die avond in
Antwerpen af. De partij komt uit op 33,5%, nog altijd een bijzonder
goed
resultaat, al lag de lat voor Filip Dewinter op 35% en had hij geen
rekening
gehouden met de ronduit spectaculaire overwinning van Patrick Janssens,
die
hem verplettert met zijn voorkeurstemmen. Het cordon sanitaire blijft
overeind. Dewinters frustratie is groot. Heel Vlaanderen ziet en hoort
zijn
ontreddering wanneer hij vergeet het microfoontje uit te zetten dat
een
ploeg van Telefacts hem heeft opgespeld. 'We hangen eraan. We hebben
het
gehad. Dat kan toch niet!', reageert hij verslagen."
"Vóór de uitslag bekend raakt, hebben enkele heethoofden een weinig
smaakvol
'begrafeniskaartje voor Patrick Janssens' uitgedeeld: 'Ge hebt het
eens
mogen proberen, maar na de 'koei' (Leona Detiège blijkbaar) kregen we
niet
veel beters. Patrick, Patrick, Patrick, alles is voorbij!' Wanneer
enkele
journalisten proberen te achterhalen wie daarmee leurt, zegt Anke Van
dermeersch hen: 'Het was de nicht van Marie-Rose Morel!' Maar de nicht
van
Marie-Rose Morel is niet eens een sympathisante van Vlaams Belang,
laat
staan een groupie van de Antwerpse topman. Julie Kegels, de achternicht
van
haar man Christian Schellemans, is dat wel. Zij leurt op 8 oktober met
het
'doodsprentje'. Vier jaar later, wanneer Marie-Rose doodziek tegen
kanker
vecht, is ze al een tijdje de nieuwe partner van Schellemans. Op 21
november
2010 toost ze op Facebook op het naderend einde van Marie-Rose. On ne
change
pas."
3. De bruid die
sterven moet
Koen Dillen: "Op 4 januari 2011 om 12.58 uur stuurt Frank een sms'je
naar
zijn beste vrienden, dat ons allemaal aan de grond nagelt. Hij heeft
van
Leuven de resultaten van de ruggenmergpunctie gekregen die haar
dokters
enkele dagen eerder hebben uitgevoerd: 'Mij niet terugbellen aub, Roos
weet
het nog niet. Nieuws punctie heel slecht, nu hopeloos geworden. Dagen
of
weken.'"
"Twee dagen later stuurt Frank me om 20.58 uur een nieuwe sms:
'Zaterdag
trouwen we. Zou graag jou en Tom Van Den Troost als getuigen hebben.
Jurgen
Ceder mag getuige zijn van Marie-Rose.' Wat later belt Frank me kort.
'Koen,
geen festiviteiten, hé. Het is niet de bedoeling dat je champagne of
iets
meebrengt. Rosie is er echt heel slecht aan toe. 't Zal daar niet langer
dan
tien minuten duren. Ik keer 's avonds als het donker is met Rosie terug
naar
Schoten. Ze verdraagt absoluut geen daglicht meer.'"
"We vragen ons alle drie ook af wat 'ze' zullen zeggen als 'ze' het
zullen
horen. 'Ze', dat zijn de hoge heren en dames van het Vlaams Belang,
waar
Marie-Rose al enkele maanden geen lid meer van is en waarvan Frank
mentaal
afscheid heeft genomen, net als ik overigens. We schieten in de lach bij
de
gedachte aan de verbouwereerde reactie van voorzitter Bruno
Valkeniers.
Misschien strookt een dergelijk onorthodox huwelijk niet met de
nieuwe
principes van zijn fameuze visietekst. Of gaan anderen in de partij
nijdig
triomferen? Gaan ze spotten in de trant van: 'Zie je wel dat het waar
was
van die twee!' Niets om op dit moment nog wakker van te liggen."
"Op zaterdag 8 januari rijd ik 's ochtends om kwart over acht vanuit
Schoten
naar Assebroek, de deelgemeente van Brugge waar Frank woont. Zelf is hij
de
avond daarvoor met Marie-Rose naar zijn thuis gereden zodat ze lang
genoeg
zou kunnen rusten. Vrijdag is ook de wisseldag voor de kinderen, die er
niet
bij zullen zijn op het huwelijk. Marnix en Alexander zouden wellicht
toch
niet goed vatten wat er gebeurt."
"Marie-Rose is te ziek en te moe om in een auto te stappen en naar
het
gemeentehuis te rijden. Ze kan amper op haar benen staan en moet om
de
haverklap overgeven. Het huwelijk zal dus thuis bij Frank in de
woonkamer
moeten plaatsvinden. Schepen Demon heeft alle begrip voor de situatie
en
belooft onmiddellijk te komen."
" Yves Buysse, Tom, Jurgen, Franks kinderen en ik kijken naar elkaar.
We
beseffen maar al te goed dat dit een van de meest tragische en
ontroerende
momenten van Franks leven gaat worden. We denken in een flits aan wat er
de
laatste jaren allemaal is gebeurd: de komst van Marie-Rose, de afgunst
die
ze met haar talent opwekte, de fouten die ze ontegensprekelijk ook
zelf
heeft gemaakt, de schofterige manier waarop Frank werd geliquideerd,
hoe
Dewinter vond dat de lucht eindelijk was gezuiverd, de weinig fraaie
praktijken in de partij, hoe de ziekte van Marie-Rose insloeg als een
bom,
haar vechtscheiding... En nu dit. De politiek is het allemaal niet
waard,
fluisteren we tegen elkaar."
"Rond elf uur arriveert de schepen van de burgerlijke stand in het
gezelschap van zijn assistente. De jonge en uiterst vriendelijke
Franky
Demon is nog maar net tot schepen benoemd en dit wordt een van zijn
eerste
huwelijken. Hij toont zich duidelijk nerveus en voelt natuurlijk goed
dat
zich hier geen alledaagse trouwpartij voltrekt. Tom Van Den Troost,
Jurgen
Ceder en ik geven hem onze identiteitskaarten, zoals het formeel
hoort.
Iedereen neemt in de woonkamer plaats rond de tafel. Franks twee
dochters,
Charlotte en Emma, gaan foto's nemen, net als Kris Bonte, de echtgenoot
van
Ann-Marie Morel."
"Rond halftwaalf komt Marie-Rose, ondersteund door Frank en haar
zuster,
naar beneden. Ze staat erop de plechtigheid in de woonkamer te laten
plaatsvinden, en niet aan haar ziekbed. Wanneer ik haar aan de tafel op
haar
stoel zie zitten, kan ik even geen woord uitbrengen. Ook Jurgen, Yves en
Tom
kijken stilletjes voor zich uit. Het is alsof we door Marie-Rose heen
kunnen
kijken. Ze is wit als sneeuw en ik schat dat ze vijftien kilo kwijt is
sinds
ik haar goed twee weken geleden de laatste keer heb gezien. Mijn God,
die
vrouw haalt maandag niet meer, denk ik even bij mezelf. Hoe is het
mogelijk
dat kanker op korte tijd zo lelijk kan huishouden. Geen drie weken
geleden
zaten we samen met Jurgen in restaurant De Vogelenzang in Schoten te
lachen
en herinneringen op te halen aan onze skireizen en de cruise in de
Caraïben."
"Schepen Franky Demon stelt de gebruikelijke vragen aan het koppel. Of
ze
elkaar steun en bijstand zullen verlenen enzovoort. Dat zoiets hier
de
evidentie is, ontgaat natuurlijk niemand. Iedereen ziet dat het de
schepen
van de burgerlijke stand ook iets doet."
"Wanneer de formaliteiten achter de rug zijn, wordt het Marie-Rose fysiek
te
veel en ze wil terug naar haar bed. Die tien minuten zijn een hel voor
haar
geweest, maar iedereen ziet en weet dat ze op dit moment intens gelukkig
is.
De blik die Frank en zij naar elkaar wierpen op het moment van hun
jawoord,
zal niemand van ons ooit vergeten, ook al waren we niet met velen: de
ouders
van Marie-Rose, haar zus Ann-Marie en echtgenoot en hun twee
dochtertjes;
Franks drie kinderen; Yves Buysse, Jurgen Ceder en Tom Van Den Troost.
Het
wordt even onwezenlijk stil wanneer Frank Marie-Rose weer naar haar
slaapkamer brengt. We hebben allemaal tranen in onze ogen. Als Frank
wat
later naar beneden komt, herhaalt hij dat Marie-Rose erop staat dat we
toch
een beetje feesten: 'Rosie heeft zelf de Zuid-Afrikaanse wijn voor deze
dag
gekozen, Groot Geluk genaamd.'"
Lex moolenaar
'Al bij al heb ik gelukkig geleefd - Het bewogen leven van Marie-Rose
Morel'
door Frank Vanhecke en Koen Dillen, Standaard Uitgeverij, 400 blz.,
geïllustreerd, 22,50 euro.
EXCLUSIEVE
17-08-2011
Ijzerwake!!!
Voor de 10de keer zal op 21 augustus de IJzerwake plaats vinden in Steenstrate.
Van in het begin hebben de organisatoren als leidraad voor hun organisatie de kernwoorden van het testament van de Fronters voor ogen gehouden: Zelfbestuur – Nooit meer oorlog – Godsvrede.
Ook al is in de dagdagelijkse politiek van dit nobele testament vaak weinig te merken, toch leeft het in de harten van vele Vlamingen die, vertrouwd met hun geschiedenis, waar dan ook hun steke staan.
Deelnemers die met de trein komen kunnen in het station van Diksmuide overstappen op de bus die vanuit Oostende komt. Gelieve voor deze bus van Diksmuide naar Steenstrate wel in te schrijven (3 euro). Inschrijven: 059 25 13 58 - 0477 55 10 80 - erik.jaegers@telenet.be
U kan onze werking steunen door een lid- of steunbijdrage te storten op onze rekening 733-0112827-46 (IJzerwake vzw) Iban: BE33 7330 1128 2746 Bic: KREDBEBB.
Vrienden, familie en kennissen op te roepen om te komen naar de IJzerwake. Via email of Facebook is het zo gedaan!
Wilfried
Wouters (bestuurslid Haviko) :
Concept, tekst en samenstelling
Diane Van
Hove :
Stem
Wim
Peeters :
Montage
In opdracht van het Halle-Vilvoorde Komitee. Speciale
dank aan de realisatoren, en aan RingTV en VZW De Rand voor
het ter beschikking stellen van beeldmateriaal.
Verspreiding voor niet commerciële doeleinden
toegestaan mits vermelding van bovenstaande informatie.
Deze video werd gerealiseerd voor de
politiek-toeristische avond "De Zes Mooiste Dorpen van Vlaanderen" die plaats vond op 30 mei 2011 in het
gemeenschapscentrum De Lijsterbes in Kraainem. Deze avond werd georganiseerd
door de werkgroep
De Zes, een ad hoc samenwerking tussen vzw ‘de Rand’, Halle-Vilvoorde Komitee,
Vlaamse Volksbeweging, Taal Aktie Komitee, Komitee der Randgemeenten, Vtb
Kultuur, ADVN, Vlaams Komitee Druivenstreek-Spoorslag en het Overlegcentrum van
Vlaamse Verenigingen. Zo’n 200 beleids- en opiniemakers (zowel uit de regio als
nationaal) uit heel Vlaanderen woonden de avond bij.
03-08-2011
TE KOOP
Caravan ATLAS MOONSTONE + tuinhuis (Plaats 219) Vraagprijs €11.000 - Instapklaar en direkt beschikbaar.
De reden dat ik tot dit besluit ben gekomen is eenvoudig.
Waarover gaat het?
Ik lees bijna dagelijks verschillende dagbladen en blijf geloven dat een
groot gedeelte van het gebrachte nieuws inderdaad juist zou moeten zijn.
Maar ik begin daar meer en meer aan te twijfelden en begrijp steeds minder
en minder wat er allemaal wordt geschreven. Daarom misschien best terug een
zekere tijd naar school zodat ik in de toekomst terug "kan volgen".
Op dit ogenblik begrijp ik vele zaken niet meer zoals bijvoorbeeld het
volgende:
Reeds vele maanden maken onze beroepspolitiekers ons wijs dat we DRINGEND
een nieuwe regering nodig hebben om orde op zaken te stellen. Er moeten
ofwel dringend enerzijds belangrijke besparingen worden goedgekeurd of
anderzijds nieuwe belastingen gestemd worden of een combinatie van beide. De
reden is een "put" in onze staatskas van, naargelang de bron, tussen de 15
en 20 miljard Euro.
Dag na dag schreeuwen de politiekers dat het zo niet verder kan en dat ieder
verder uitstel zondermeer rampzalig kan genoemd worden. Wanneer ze dan
uiteindelijk 9 partijen hebben samengebracht om uit de miserie te trachten
te geraken zijn ze plots allemaal accoord om, vooraleer de werkzaamheden aan
te vatten, eerst enkele weken vakantie te nemen. Een beter voorbeeld van
professionele huichelarij kan men zich niet indenken.
Maar behoudens deze vaststelling viel mijn oog vandaag op enkele
persartikelen in verband met de overheidsschuld van de Verenigde Staten. Ik
schoof van mijn stoel toen ik zwart op wit las: Belgie staat op de 20ste
plaats van de schuldeisers van de VS ! In mei 2011 had ons land 31,4 miljard
dollar in de VS uitstaan !! Ik stel me dan de vraag: Wat is het probleem?
Wie maakt wie van alles wijs?
Welke idioot gaat nu, maand in maand uit, klagen dat hij dringend een
oplossing moet vinden om zijn schuld van bv. 2 miljoen aan een reeks
schuldeisers te kunnen betalen. Dag na dag vertelt hij, aan wie het horen
wil, dat hij ofwel in zijn uitgaven zal moeten snoeien ofwel voor méér
inkomsten zal moeten gaan zorgen. Heel zijn familie moet dat verhaal tot
vervelens toe aanhoren. Tot op zekere dag zijn echtgenote, in aanwezigheid
van alle familieleden, luidop zegt: "maar schatje, waarom gebruikt ge die
2,5 miljoen van onze spaarrekening niet?".
Einde verhaal. Ik ga terug enkele dagen naar school !
Men zegge het voort,
Freddy Van Gaever
21-07-2011
De eeuwige CVP
Er zijn nog zekerheden in het leven.
15-07-2011
Een memoriaal voor de laatste Belgen?
Met als titel ‘Een memoriaal voor gesneuvelde Belgen’ verscheen er vorige week in Knack een interview met Frans-Jos Verdoodt en Dirk Demeurie over de 11 juli-boodschap van het IJzerbedevaartgegeven. Ik behoor al jaren tot het IJzerbedevaartcomité – of wat er nog moet voor doorgaan – maar wat ik vorige week te lezen kreeg, dwingt me tot een publieke reactie. Ik stel me dan ook de vraag of Verdoodt en co. er niet beter een 21 juli-boodschap van maken.
Maar vooreerst dit: als lid van de werkgroep Emancipatie van de vzw Vrede, Vrijheid & Verdraagzaamheid ben ik niet zo gelukkig met de ontwikkelingen van de structuren van het IJzerbedevaartgebeuren, laat staan over de inhoudelijke boodschappen die om de haverklap de wereld worden ingestuurd. De nieuwe vzw VVV is hopeloos ingewikkeld en is daardoor onoverzichtelijk geworden. De ambitie om de werking uit te splitsen in diverse deelwerkingen die elk hun continuïteit vertaald zien worden in een eigen vzw is omgekeerd evenredig met de publieke belangstelling, het aantal bezoekers maar evenzeer met de politieke relevantie. Laat morgen de werking stoppen en stel dan de vraag voor wie dat nog een gemis zou zijn.
Op een aantal personeelsleden na, zal niemand er iets van merken. De IJzerbedevaart is een randverschijnsel. Het museum is hopeloos verouderd en beantwoordt amper aan de decretale verplichtingen en het festival Ten Vrede kan – ondanks dure mediacampagnes – amper rekenen op nog geen 10.000 belangstellenden.
Na het vertrek van de ‘extremisten’ richting IJzerwake – dit is intussen al een hele poos geleden – heeft men de kans laten liggen om tot een radicaal Vlaamse, sociale en vernieuwende beweging uit te groeien. Een aantal mensen binnen de IJzertoren bedisselden om top-down een aantal beslissingen door te duwen.
Mensen die niet akkoord gingen met de ‘democratische’ beslissingen werden uit de structuren gewerkt. Er werd gekozen voor een (con)federaal discours – zonder echte kritiek op de falende Belgische structuren – dat eigenlijk beste in de jaren zeventig van de vorige eeuw thuishoort. Het huidige betoog klinkt verwarrend, weinig relevant maar vooral wereldvreemd. Ik vraag me zelfs af of de top van de IJzertoren wel op de hoogte is van de politieke ontwikkelingen in eigen land van het laatste anderhalve jaar.
Zo verklaart Dirk Demeurie dat de initiële doelen van de Vlaamse Beweging zijn bereikt, terwijl 80% van de Vlamingen gewonnen is voor een vergaande staatshervorming om Vlaanderen meer en beter voor te bereiden op haar toekomst. Vlaanderen heeft meer dan ooit nood aan homogene bevoegdheidspakketten en beleidsinstrumenten om een goede sociaaleconomische politiek te voeren. Dat kan Dirk Demeurie toch onmogelijk ontgaan zijn. Wat betreft de ‘intermenselijke solidariteit, verdraagzaamheid en vrede’ weet Demeurie toch dat er jaarlijks miljarden euro’s richting Brussel en Wallonië vloeien, terwijl er aan de sociaaleconomische realiteit niets veranderd. Vlaanderen betaalt zich blauw, terwijl Wallonië en Brussel sociale en economische puinhopen blijven.
Nu we het toch over vrede hebben, kan Dirk Demeurie eens aan zijn ‘goede contacten’ in Wallonië vragen waarom er in bijvoorbeeld Libië en Egypte vreedzame betogers met FN-wapens uit Herstal werden neergeschoten. Maar daarover is geen woord te lezen in de teksten van Verdoodt en Demeurie.
Even verder in het interview beweert Verdoodt dat we de Brusselaars de kans moeten geven om de problemen autonoom op te lossen. Hoe komt hij daarbij? De feiten spreken immers anders: sinds de consecratie van het Derde Gewest in 1989 (toch meer autonomie) gaat het met Brussel steil bergaf. Het Brussels aandeel in het BNP daalt van jaar tot jaar (nu nog 18% tegen 25% tien jaar terug); de werkloosheidsgraad is de hoogste van België (meer dan 20%). Er wordt nog amper geïnvesteerd in huisvesting of sociale huisvesting. De bedrijven nemen de wijk naar de rand. De middenklasse trekt weg. Brussel wordt in galopperende vaart een stad van uitkeringsgerechtigden (in het westen van de agglomeratie) en zeer welgestelden (in het oosten). Brussel is helemaal niet in staat de problemen autonoom op te lossen. De feiten bewijzen dat. Er is een enorme overdaad aan schepenen, burgemeesters, parlementsleden en nog veel andere vetbetaalde jobs, terwijl daar op het veld niets van te merken is. Integendeel. De problemen nemen hand over hand toe.
Het moet lang geleden zijn dat Verdoodt nog eens in Brussel was, want dan zou hij weten dat de aanwas aan sociale problemen vooral te danken is aan de enorme instroom van kansarme nieuwkomers. De komende jaren krijgt de stad er extra 200.000 inwoners bij, grotendeels kinderen en aangetrouwde familie van allochtone paupers. Dit is een gevolg van het desastreuze asielbeleid en de ‘snel-Belgwet’. De Belgische structuren zorgen voor chaos en armoede, maar daarover verneemt men bij Verdoodt niets.
Brussel is dus helemaal niet in staat om zijn eigen problemen op te lossen en stevent in sneltreinvaart af op een sociaaleconomische en financiële ramp af. De bedenkingen over Brussel van Verdoodt moeten bij de PS en het FDF als muziek in de oren klinken.
Brussel moet eerst grondig worden hervormd vooraleer de sociale problemen kunnen worden aangepakt. Een confederatie met zijn vieren is daarom heel erg nefast en onhoudbaar. Brussel is in de verste verte niet in staat om financieel op eigen benen te staan. Het interview met Verdoodt en Demeurie is een gemiste kans en getuigt van een zekere wereldvreemdheid. Wil men de sociale problemen in dit land oplossen dan is er vooreerst een verdoorgedreven structurele hervorming van dit land – en zeker van Brussel – nodig. Het IJzerbedevaartgebeuren mist daardoor de trein en dreigt het memoriaal van de laatste Belg te worden.
We zijn op de grenzen gestoten van het Belgische federale consensusmodel: Vlamingen, maak eindelijk ook werk van een Vlaams plan B!
Vooraf: Deze 11 julimededeling werd opgesteld voor de lancering van de nota Di Rupo en de reactie daarop van de onderhandelende partijen. Uiteraard verwerpt de VVB de nota Di Rupo, die de Belgische structuur juist ingewikkelder maakt en zelfs geen aanzet inhoudt om te komen tot de zogenaamde Copernicaanse omwenteling - waarbij de deelstaten uitgroeien tot het belangrijkste bestuursniveau in een confederaal model - die de inzet was van de verkiezingen van 2011 en vandaag het ijkpunt vormt van de meeste Vlaamse politieke partijen. Een 11-juliboodschap dient niet om detailkritiek uit te brengen op een politieke nota en we gaan daar dan ook niet verder op in.
Eigenlijk kan de 11 juliboodschap van de VVB een doorslagje zijn of –waarom niet?- gewoon de herhaling van het memorandum dat vorig jaar voor 11 juli door de VVB werd verspreid. Een jaar Belgisch politiek immobilisme bracht alleen maar bevestiging van wat al veel langer duidelijk is. Daarom blijft de 11 juliboodschap dit jaar beperkt tot enkele vaststellingen en bedenkingen, voortvloeiend uit één jaar federaal onderhandelen en de politieke impasse die daarop volgde.
“We zijn op de grenzen gestoten van het Belgische federale consensusmodel.” Deze uitspraak van de premier van lopende zaken Yves Leterme dateert van ruim vier jaar geleden. Ze heeft vandaag, méér dan een jaar na de jongste federale verkiezingen, nog niets aan actualiteit ingeboet. De Belgische politieke compromismachine zit muurvast. Belangrijke vraag daarbij: hoe komt het dat de machine totaal vast zit? Een van de oorzaken is zeker en vast het feit dat het smeersel –lees: het geld- op is. En niet te vergeten: het immense verschil tussen noord en zuid in dit land zoals dat weer in de stembus tot uiting kwam. Een verschil dat inderdaad kan omschreven worden als een intergalactische kloof, peilloos diep, en niet meer te overspannen door een geldbrug.
De oude formules, gehanteerd door zoveel elkaar opvolgende regeringen, die sinds decennia met politiek spuug- en plakwerk de Belgische constructie trachtten staande te houden, werken niet meer. Wat ooit min of meer lukte dankzij het lijdzame geduld van Vlaanderen is geen optie meer, zeker niet na de historische trendbreuk van de verkiezingen op 13 juni 2010. En wat nu?
1. De jongste weken kenden we opnieuw communautaire heisa. Olivier Maingain en zijn FDF voeren daarbij de druk bij alle Franstalige partijen - en zeker bij zijn kartelpartner MR - op. Onder andere de niet-benoeming van balsturige francofone kandidaat-burgemeesters uit drie van de zes Vlaams-Brabantse faciliteitengemeenten speelt daarin een voorname rol. De oude wensdromen, zoals het realiseren van de corridor Wallo-Brux, het afzwakken en terugschroeven van de omzendbrieven Peeters en de uitbreiding van Brussel tot een tres grand Bruxelles met liefst alle zes de faciliteitengemeenten zijn bij de Franstalige onderhandelaars zeker nog niet opgeborgen, wel integendeel. Noch Di Rupo, noch Milquet, noch Michel, noch Javaux wagen het om Maingains scheldtirade openlijk te hekelen, laat staan terug te fluiten. Zeker nu niet, zo kort voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. In het kader van deze Franstalige communautaire koortsopstoot richt de VVB zich uitdrukkelijk tot de Vlaamse partijvoorzitters en hun entourage. De VVB wel nog eens duidelijk stellen dat de grens van Vlaams-Brabant nooit als pasmunt kan gebruikt worden bij gelijk welke communautaire onderhandeling. Met andere woorden: de zes faciliteitengemeenten liggen onontvreembaar in Vlaanderen. En wat het dossier B-H-V betreft –de jongste tijd is het er onwezenlijk stil rond- , verklaarde de VVB steeds in éénklank met de burgemeesters van Halle-Vilvoorde dat er over de splitsing van die kiesomschrijving nooit kan “gemarchandeerd” worden. Vandaag herhaalt de VVB dat nog even duidelijk en met een even grote vastberadenheid. Men vergeet dus best niet dat het dossier B-H-V niet in het onderhandelingspakket over een grondige staatshervorming zit! De VVB voelt zich gesterkt in dit standpunt omdat het ook - en dit reeds een kleine week na de verkiezingen van vorig jaar - duidelijk naar voor werd geschoven door Francis Gomez, voorman van FGTB van de Luikse metaalfederatie, in een interview met “La Libre Belgique”.
In dat vraaggesprek pleit Gomez zonder enige terughoudendheid voor de splitsing van B-H-V. Omdat de Franstalige politici –aldus Gomez- zich dringend moeten bezighouden met ernstige socio-economische dossiers en niet met het verdedigen van onrechtmatige prerogatieven van een francofone elite, die in Vlaanderen woont en zich halsstarrig weigert te integreren. Het is niet omdat Gomez nadien werd teruggefloten dat ’s mans argumenten geen steek zouden houden en vandaag niet even actueel zijn én blijven.
2. Ondertussen doken er het laatste half jaar in Vlaanderen een aantal oude partijpolitieke krokodillen (zoals de heren Eyskens, Louis Tobback, Martens en Verhofstadt) en opinievormers op die progressiviteit verwarren met halsstarrig vasthouden aan staatkundige dogma’s en dito oproepen tot zogenaamd waar staatsmanschap. De VVB is van mening dat waar staatsmanschap er in bestaat de ogen te openen voor de realiteit dat de oude Belgische structuren niet langer werken en nooit meer zullen werken, zelfs niet na amechtige reanimatiepogingen. Moet men vandaag in Vlaanderen niet beginnen verder kijken dan een staatshervorming? Het wordt de hoogste tijd dat dit geachte gezelschap inziet dat het niet de democratische besluitvorming in Vlaanderen is die mank loopt omdat een groot deel van de Vlaamse bevolking voor een grondige verandering kiest. Eveneens wordt het de hoogste tijd dat zij erkennen dat de huidige politieke impasse niet de schuld is van zogezegd “falende en dolende” politici die de onderhandelingen voeren maar dat die stilstand te wijten is aan de vastgelopen Belgische politieke structuur, die niet langer werkt. Omdat - naar de woorden van Elio di Rupo - het onmogelijk is “het onverzoenbare te verzoenen”.
Daarom stelt de VVB vandaag opnieuw dat er beter geen regering komt dan een slechte. Deze verklaring is zeker niet bedoeld als een goedkope en gratuite provocatie. Een slechte regering is een regering van het oude Belgische status quo, waartegen langs Franstalige kant nooit één kritische of negatieve opmerking zal gemaakt worden om de eenvoudige reden dat Vlaanderen daarin steeds en dat sine die de betalende partner zal blijven. Op korte termijn biedt dat de Franstaligen voordeel maar op langere termijn torpederen zij daarmee hun eigen toekomst en die van Vlaanderen omdat men zich niet op deelstatelijk vlak kan concentreren op de cruciale, sociaal–economische dossiers zoals tewerkstelling, financiële responsabilisering, fiscaliteit, vergrijzing… Bovendien verliest men best ook niet uit het oog dat uitgerekend zo’n regering weer snel te kampen zal hebben met zware communautaire koortsopstoten, die het broze politieke raderwerk weer zullen doen vastlopen. Gevolg: zowel noord als zuid zullen uiteindelijk een onverantwoord hoge tol betalen omdat een ernstige aanpak van de sociaal-economische en maatschappelijke problemen dan weer verwezen wordt naar de Griekse kalender.
Vanuit deze twee bedenkingen komt de VVB opnieuw terecht bij de gevleugelde woorden van Yves Leterme: “We zijn op de grenzen gestoten van het Belgische federale consensusmodel”. Deze nuchtere en onloochenbare vaststelling kan niet genoeg herhaald worden. De VVB heeft die boodschap steeds gebracht en zal dat blijven doen. Het onwerkzame en onontwarbare Belgische kluwen zal er voor zorgen dat Vlaanderen en Wallonië terecht komen in de categorie zieke mannen van Europa. De mensen in noord en zuid verdienen dit niet! Vandaar dat de VVB tot een duidelijk en zeer eenvoudig besluit komt: het is hoog tijd dat de Vlaamse politieke onderhandelaars, in navolging van de Franstalige politieke logica, zo snel mogelijk werk maken van een goed gestructureerd en degelijk onderbouwd plan B. Inderdaad, het idee van Vlaamse onafhankelijkheid is niet een fetisj van een stelletje dagdromende Vlaamsnationalisten maar moet uitgewerkt worden als een functioneel en goed werkend instrument in dienst van welvaart én welzijn in Vlaanderen!
Peter De Roover
politiek secretaris VVB
Guido Moons
algemeen voorzitter VVB
01-07-2011
Gentse burgemeester intimideert wie de Islamisering van Gent aanklaagt
“Is volgens Daniël Termont een tekst van Tanguy Veys in strijd met de racisme- en discriminatiewet? Dat hij dan maar eens klacht indient !”
“Termont is rode dictatoriale en censurerende windbuil die zelf moet leren de wet te respecteren”
Op vrijdag 3 juni ’11 hing, wellicht in het kader van de voetbalwedstrijd België-Turkije, een Turkse vlag in de klokkentoren van de Sint-Jozefskerk in de Gentse Wondelgemstraat. Volksvertegenwoordiger Tanguy Veys was die dag zelf ter plekke gegaan om zich hiervan te vergewissen en maakte ondermeer via http://www.tanguyveys.com/4/36 zijn ongenoegen hierover kenbaar. In datzelfde artikel wees hij bovendien op diverse andere voorbeelden van sluipende Islamisering van Gent. Het was evenwel niet verwonderlijk dat dit vlagincident door de Gentse pers (bewust of misschien op last van de burgemeester) werd verzwegen en toen een dag later de vlag op last van de parochiepastoor werd verwijderd ging iedereen opnieuw over tot de orde van de dag.
Iedereen? Sommigen evenwel hadden de tekst op de webstek van Tanguy Veys ontvangen en stuurden die instemmend naar een of meerdere adressen door, maar blijkbaar ook naar Gents sp.a-burgemeester Daniël Termont...
Diezelfde Daniël Termont vond het blijkbaar echter nodig om in een intimiderende e-mail (zie bijlage) te reageren aan diegenen die het gedurfd hadden de tekst door te sturen en zelfs aan diegenen die enkel als geadresseerde opgegeven stonden, behalve opvallend genoeg niet aan de auteur in kwestie, volksvertegenwoordiger Tanguy Veys. In zijn bewuste dreigmail schuwt Termont er niet voor om de opsteller en de verspreiders van het bericht te betichten van “het aanzetten tot haat, geweld en discriminatie jegens een groep, gemeenschap of de leden ervan op basis van hun nationale of etnische afstamming (art 20 van de wet van 30 juli 1981 ter bestraffing van door racisme en xenofobie ingegeven daden, gewijzigd door de wet van 10 mei 2007) en op basis van geloof of levensbeschouwing (art 22 van de wet van 10 mei 2007 ter bestrijding van bepaalde vormen van discriminatie)”, of om leugens te gebruiken. Zo stelt Termont dat het zogenaamde “Talibanzwemmen”, aparte zwemuren voor moslima’s in het zwembad van Sint-Amandsberg, niet waar zou zijn en dat de Turkse vlag al verwijderd werd toen de mail werd opgesteld.
Doel van dit alles is natuurlijk door leugens en intimidatie enerzijds de feiten (in dit geval de verdere Islamisering van Gent) de kop in te drukken en anderzijds diegene die de euvele moed hebben om dergelijke wantoestanden in Gent aan te klagen het zwijgen op te leggen.
Als burgemeester Termont dan ook van oordeel is dat de tekst van volksvertegenwoordiger Tanguy Veys in strijd is met de racisme- en discriminatiewet, dat hij dan ook maar eens de daad bij het woord voegt en ook effectief klacht indient tegen de gewraakte tekst.
Anders is eens te meer bewezen dat Daniël Termont niet meer dan een rode dictatoriale en censurerende windbuil is, die, in plaats van anderen de les te spellen inzake strijdigheden met wetten, beter zelf de wet zou respecteren wanneer hij bijvoorbeeld na een ongeval geen alcoholproef moet afleggen…
In Brussel is deze week enige deining ontstaan nadat allochtone jongeren een homokoppel hadden aangevallen en afgetroefd. Vlaams Belang-volksvertegenwoordiger Bert Schoofs voelde ontslagnemend Justitieminister Stefaan de Clerck daarover gisteren aan de tand in de Kamer en drong aan op “specifieke maatregelen tegen religieus geïnspireerd geweld.” Naar ‘goede’ VRT-traditie werd de vraag zorgvuldig weggeknipt uit de verslaggeving en kreeg de kijker/luisteraar enkel het antwoord van de minister te zien of te horen. De Clerck gaf toe dat dergelijke maatregelen nodig zijn. Brussels minister Pascal Smet had het eerder deze week over een soort allochtone ‘zedenpolitie’ die Westers geklede meisjes en vrouwen nasissen of uitschelden voor ‘hoer’ en homo’s met de vuisten wil ‘bekeren’. Smet zegt wat het VB al jaren zegt en nu ook anderen schoorvoetend toegeven. Dat het al te nadrukkelijk etaleren van homoseksuele geaardheid (‘Gay Pride Parade’) ook in autochtone kringen of in Oost-Europa niet altijd op prijs wordt gesteld, mag dan wel waar zijn, maar een alibi voor het allochtone geweld tegen homo’s is het zeker niet. Grappen of denigrerende uitlatingen zijn nog wat anders dan het in elkaar rammen van homo’s. Bij allochtone jongeren, vooral van Marokkaanse origine, is dat stilaan verheven tot volkssport. Links huppelt - zoals wel vaker - op twee benen. In hun hardnekkige excuustraditie sussen sommigen dat het geweld weinig of niets met hun cultuur of geloof zou te maken hebben, maar eerder met ‘puberaal machogedrag’ of een overdosis hormonen en testosteron. Het zal wel kloppen dat de jongste generatie minder naar de moskee gaat, maar de haat tegen ongelovigen en homo’s zit diep ingebakken (‘gooi ze met het hoofd naar beneden van een torengebouw’ klinkt het in een aanbeveling). Uitgerekend Marc Hooghe - de prof die onlangs nog beweerde dat er ‘geen enkel verband tussen allochtonen en criminaliteit” zou bestaan - zegt nu dat het geen zin heeft “om problemen te willen ontkennen vanuit een zekere politieke correctheid: het gebrek aan tolerantie heeft wel degelijk te maken met godsdienstige achtergrond.” We lezen het nog een keer, maar zo staat het er echt. “Zelfs als je controleert voor alle mogelijke factoren (opleidingsniveau, werkloosheid, uitsluiting, armoede) dan nog zie je dat mensen met een islamitische achtergrond negatiever oordelen over homoseksualiteit dan alle andere bevolkingsgroepen.” Waarom de professor niet dezelfde toetsing doet als het over allochtone criminaliteit gaat, is een raadsel… “Het geweld tegen homo’s, of het intimideren van vrouwen in de publieke ruimte, confronteert ons met een belangrijke vraag over de toekomst van een cultureel diverse samenleving”, gaat Hooghe verder, die nog stelt dat er over een aantal Westerse kernwaarden “geen compromis mogelijk” is (De Morgen, 23.06.11). Misschien had de weldenkende prof een pintje te veel op, want dat soort uitspraken las je tot voor kort alleen in de publicaties of op de webstek van het Vlaams Belang. Niel Verduyckt - zelf homo - stelt pertinente vragen bij de ‘Gay Pride’ en de enthousiaste aanwezigheid van ‘progressieve’ politici. “Hoe zou een Gay Pride in bijvoorbeeld Sint-Jans-Molenbeek verlopen? Zou die vredelievend zijn, zonder echte incidenten of zou die eerder op een Oost-Europese betoging lijken waar we bekogeld worden? Ik pleit er niet voor om morgen met 50.000 ‘janetten’ door Molenbeek te lopen, of door eender welke overwegend ‘Arabische’ wijk waar de bevolking het moeilijk heeft met Europese waarden.” Dat is ook geen goed idee. Het zou snel op een zelfmoordmissie kunnen uitdraaien. Verduyckt vraagt zich af of al die dappere weldenkende politici ook door de andere Brusselse gemeenten durven trekken. Of zouden ze passen? “Zou de PS, bij uitstek de grootste politieke delegatie op de Gay Pride, ook in de andere Brusselse gemeenten openlijk durven pleiten voor onze (homo-)rechten, of zouden ze dat als electorale zelfmoord beschouwen? Een goede vraag. Hallo, mijnheer Di Rupo? Hoe zit dat nu?
24-06-2011
‘Opgedeeld België is de grap voorbij’
Het Vlaams Belang wil de internationale geesten rijp maken voor
een onafhankelijk Vlaanderen. De Nederlands-Vlaamse Europarlementariër
Derk-Jan Eppink noemt de gepresenteerde ideeën ‘interessant en prikkelend’.
Een opgedeeld België is volgens hem de grap voorbij.
Het Vlaams Belang presenteerde woensdag in het Europees Parlement After
Belgium, de Engelse vertaling van De Ordelijke Opdeling van België. In dit
vorig jaar verschenen boek betoogt de nationalistisch ingestelde partij dat
een onafhankelijk Vlaanderen helemaal geen chaos en revolutie hoeft te
betekenen. Nu België er al een jaar lang niet in slaagt een nationale
regering te vormen, is het tijd de internationale geesten rijp te maken voor
een onafhankelijk Vlaanderen, meent auteur Gerolf Annemans, federaal
Kamerlid voor het Vlaams Belang. ‘Critici zeggen altijd dat een republiek
Vlaanderen tot chaos leidt. Maar in dit boek tonen wij aan dat dit helemaal
niet het geval hoeft te zijn. Ook in andere landen zoals Tsjechië en
Slowakije is afsplitsing gelukt.’
Dat het Vlaams Belang zijn verlangen in een internationale context plaatst
is opmerkelijk, erkent Annemans, maar het is volgens de auteur ook een
logische stap. ‘Het zal niet meer lukken een gezamenlijke Belgische regering
te vormen, omdat voor het eerst in de geschiedenis zowel in Vlaanderen als
in Wallonië partijen de grootste zijn geworden die precies het
tegenovergestelde willen.’
Het Vlaams Belang meent dat zijn optie zo realistisch is, dat het op sommige
punten al een voor de partij gematigde toon aanslaat. 'Wij zijn natuurlijk
eurosceptisch, maar we willen wel dat een onafhankelijk Vlaanderen lid wordt
van de Europese Unie', aldus Gerolf Annemans. Praktische problemen zullen er
bij een opsplitsing van België wel komen, maar die zijn allemaal op te
lossen. 'Ook voor Brussel bieden wij oplossingen aan', zegt de VB-politicus,
die wel meent dat de hoofdstad voor Vlaanderen behouden moet blijven. 'Maar
we hebben een goed alternatief, dat ook de Franstaligen in Brussel zal
aanspreken.'
Vorig jaar oordeelden Belgische grondwetspecialisten in reactie op het boek
dat de haalbaarheid van een opdeling uiterst twijfelachtig is. De
Nederlandse Europarlementariër die voor de Vlaamse Lijst Dedecker uitkomt,
Derk Jan Eppink, woensdag bij de presentatie aanwezig, ziet opdeling echter
nadrukkelijk dichterbij komen. 'Het wordt steeds meer besproken', zegt hij
en daarmee doelt Eppink niet alleen op Vlaanderen zelf. Ook in zijn
internationale contacten krijgt de Europarlementariër vaker vragen over de
toekomst van België en een eventuele opdeling. 'Aanvankelijk als grap, maar
inmiddels is dat niet meer zo.'
Het Vlaams Belang ziet graag dat een zelfstandig Vlaanderen nauwe banden met
Nederland aangaat. 'Er zal dan in Europa een Nederlandse ruimte komen',
aldus Annemans. Hoewel Eppink geen voorkeur wil uitspreken voor of tegen een
Belgische opdeling, noemt hij de gepresenteerde ideeën wel 'prikkelend' en
'interessant'. Ook meent hij dat Vlaanderen en Nederland beter met elkaar
moeten samenwerken. 'Neem de Hedwigepolder of de IJzeren Rijn. Al die zaken
worden nu vanuit een tunnelvisie bekeken. Nederland heeft de Betuwelijn tot
aan de Duitse grens aangelegd, maar wilde aan de IJzeren Rijn niet
meewerken, zodat die nu ongebruikt ligt.' Een soort economische unie tussen
Nederland en Vlaanderen kan dergelijk langs elkaar heen werken voorkomen,
.Slogans als "politiebureau Unolaan gaat in brand" en "fuck the police" stonden woensdagochtend in zwarte verf te lezen op de rolluiken van café Conforta in de De Manstraat, op het hoekje met het Bisthovenplein. Onder de slogans ook rechtstreekse doodsbedreigingen aan politiemensen, die met naam en toenaam gewezen worden. Net deze week tapt de uitbaatster haar laatste pint. “Ik kon het financieel niet meer aan”, zegt ze.
Zij besloot drie weken geleden om te stoppen met haar café. "De stenen vliegen binnen terwijl de klanten hun pint drinken. Die blijven tegenwoordig natuurlijk weg. Overdag komt er af en toe nog iemand langs, maar voor zes mensen kan je geen café openhouden." Ook de politie zit met de handen in het haar over de wijk. “Die gasten voelen zich oppermachtig. Als we opgeroepen worden voor een interventie, dan staat de hele groep rond ons. We worden uitgelachen, uitgescholden", zegt een anonieme politieman. (gva)
21-06-2011
Als dit waar is moeten we toch eens goed nadenken
En deze man moet premier worden??...de nieuwe zonnekoning..voor belgïe !
Amai als dit allemaal waar is ???
Afgelopen dagen is er veel te doen geweest rond de "solidariteit" in België waar absoluut niet aan geraakt mag worden. Het is algemeen gekend dat Wallonië op veel vlakken slechter presteert dan Vlaanderen. Nu wou ik eens kijken hoe erg het daar gesteld is. Aangezien de werkmens toch wel de drager is van de economie en de zogenaamde "solidariteit" in ons land, leek het me wel leuk om eens wat cijfers van werkloosheid op te zoeken.
Bijna iedereen weet dat er in Wallonië meer werkloosheid is dan in Vlaanderen maar ik wou weten hoeveel precies.
De volgende cijfers kun je gewoon nagaan op Wikipedia, ze komen dus niet van een politieke partij, pressiegroep of andere subjectieve bronnen. En zeker niet van onze kleurvakbonden!!
Daar toch wel even wat commentaar op dat laatste cijfer, 18,66% in Henegouwen?
Dat is het PS-bastion waar Keizer Elio de plak zwaait met 44% van de stemmen.
Ze mogen dan wel le Parti Socialiste zijn, ik vind er alleszins niet veel sociaal aan om bijna 1/5e van uw bevolking zonder werk te laten zitten.
Hoe hebben ze het ooit zover laten komen? Goed, u zegt misschien: "Elio is wel niet de baas over heel Henegouwen".
Klopt als een bus maar de partij waar hij aan het hoofd staat heeft bijna een absolute meerderheid in die provincie dus hij draagt zeker een grote verantwoordelijkheid en als je dan kijkt waar Di Rupo wél de leiding heeft is het nog erger.
Stad: Bergen/Mons Burgemeester: Elio Di Rupo Werkloosheid: 20,60%
Ik vind dit echt om van te huilen. Deze man wil dus premier worden van België?
En met die pamperpartij moeten we 42 miljard euro* besparen? Terwijl wat de manier van besparen betreft tussen het Noorden en het Zuiden van het land een kloof zit à la Grand Canyon. De PS z'n visie is; we mogen niet besparen op het sociaal-economische (lees: alles) we moeten meer belastingen heffen en dan vooral op de (hogere) middenklasse en de rijken.
De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen, nietwaar?
Ik denk trouwens dat de SP.A deze slagzin ook al meermaals gebruikt heeft. Deze onderhandelingen staan ons te wachten nádat we een communautair akkoord hebben, en het is dus de bedoeling dat wij ooit nog een regering krijgen?
16-06-2011
Niet in mijn naam.
In De Standaard verschijnt vandaag - 16 juni 2011 - een tekst van Peter De Roover waar hij de poging om de democratie nieuwe zuurstof te geven van antwoord dient.
De viering/herdenking van de eerste verjaardag van de verkiezingen, terwijl we nog steeds op een regering wachten, heeft uiteraard veel inkt doen vloeien. De meeste commentaren zoeken de verklaring voor de impasse bij een falende politieke klasse. Ze worden onverantwoord en angstig genoemd, vertonen gebrek aan kaliber en geven blijk van onvermogen.
Op 8 februari 2011 schreef Christophe Deborsu nochtans in deze krant: “Eigenlijk zouden de journalisten moeten juichen: de politieke impasse komt voort uit het feit dat elke partij zich voor één keer aan haar verkiezingsbeloftes houdt.” Vreemd toch dat politici op hun kop krijgen omdat ze handelen zoals ze voor de verkiezingen hebben aangekondigd. Naar mijn mening beleven we momenteel dan ook juist een hoogtepunt in onze democratische geschiedenis.
Gaan we dan ook elke dokter voor de rechtbank dagen wanneer een patiënt overlijdt? Het uitgangspunt dat een oplossing binnen de Belgische ruimte per definitie haalbaar moet zijn en dat politici falen wanneer ze die niet vinden, is een dogma en weinig nuttig als instrument om tot een onbevangen analyse van de toestand te komen. Tenslotte moeten onze politici het onverzoenbare verzoenen (dixit di Rupo).
De impasse zorgt bij sommigen voor woede. Zanger Daan (binnenkort Zonderland?) laat alle fatsoen vallen en zorgt voor een dieptepunt in het debat. Met plaatsvervangende schaamte negeren, lijkt het enige zinvolle in dergelijke gevallen.
Anderen komen op de proppen met op het eerste gezicht sympathieke initiatieven om een doorbraak te forceren. Auteur David Van Reybrouck wil voor nieuwe zuurstof zorgen met het G1000-project, dat werd gelanceerd in een ongezien mediaoffensief. Blijkbaar worden we geacht dit initiatief bijzondere waarde toe te kennen.
Laten we het dan ook eens van nader bekijken, want zinnen als “Verkiezingen maken het bestuur niet meer mogelijk, maar vormen juist een obstakel tot degelijk bestuur” verwachtten we normaal alleen in toespraken van dictators. De uitspraak “democratie is verworden tot de dictatuur van verkiezingen” lijkt regelrecht overgenomen uit het verzameld werk van Lenin of Mao.
“Onze democratie is te kostbaar om alleen over te laten aan de politici”, klinkt het populistisch. Daarbij wordt de indruk gewekt dat politici tot een aparte bevolkingsgroep behoren, zoals de adel of de clerus. De burgers dienen die kaste van antwoord te dienen, zo klinkt de boodschap. Nu meen ik te weten dat politici gewone burgers zijn die zich bij verkiezingen aanbieden aan de kiesgerechtigden en dat zij hun mandaat krijgen van andere burgers, die hen dat later ook weer kunnen ontnemen. De Vlaamse kamerleden werden aangeduid door een G4022780, bestaande uit alle ruim 4 miljoen Vlaamse kiesgerechtigden. Representatiever vertegenwoordigend orgaan is moeilijk in te denken.
Een G1000 van duizend bij lot aangeduide medemensen die namens de rest spreekt, lijkt eerder een stevige achteruitgang in democratie dan de redding ervan. Wat doen we met de besluiten die uit die G1000 opborrelen? We mogen aannemen dat ze niet worden opgelegd aan de verkozen kamerleden, op straffe van verlies van hun mandaat? Een soort vrijblijvende raadpleging van een van de vele clubjes toch? Vanwaar dan de immense heisa die rond het initiatief wordt gemaakt?
Wie zijn overigens die mensen die namens de bevolking zullen spreken? Ze zullen een goede afspiegeling vormen van de nationale bevolking. Ik ben een Antwerpse mannelijke leraar van middelbare leeftijd met baard. Ik neem aan dat wordt nagegaan hoeveel Antwerpse mannelijke leraars van middelbare leeftijd met baard onze bevolking telt en dat het bekomen quotum nauwlettend wordt gerespecteerd. Ik ken wel enkele Antwerpse mannelijke leraars van middelbare leeftijd met baard, maar ik wens helemaal niet vertegenwoordigd te worden door sommigen onder hen, ook als die eventueel worden uitgeloot. In de stembus kies ik liever voor een jonge Mechelse advocate zonder baard, van wie ik de opvattingen deel.
Het G1000-initiatief heeft wat van de sovjets in het revolutionaire Rusland, maar je kan er ook een hoog corporatistisch gehalte in herkennen. Of je de democratie nu langs links of rechts wantrouwt, in dit idee zit wel iets van je gading.
Vanwaar die plotse afkeer voor de representatieve democratie? Juist, u kan het antwoord zelf raden. De kiezer kleurt buiten de vertrouwde lijntjes. Omdat de verkiezingsuitslag van 13 juni 2010 niet was wat die ‘had moeten zijn’, wordt naar alternatieven gezocht door mensen die de verkiezingsuitslag betreuren. De vrij beslissende kiezer moet op z’n plaats worden gezet. Een mooie illustratie van de woorden van Bertold Brecht: “Als het volk u niet meer bevalt, kies dan een ander volk."
Ieder diertje z’n pleziertje, dus ga je gang beste David Van Reybroeck en consoorten. Een democratie biedt ruimte voor allerhande initiatieven. Maar ik neem de vrijheid de argumentatie vanuit democratisch oogpunt onfris te vinden. En misschien voor alle duidelijkheid toch even zeggen: “Niet in mijn naam”. Ik blijf actief binnen het G4022780-project.
(2011-06-16) Peter De Roover
15-06-2011
Niets willen zien, niets willen horen, zwijgen
"De onverzettelijkheid van de N-VA ligt aan de
oorsprong van de blokkering op communautair vlak", maar "het
conservatisme van Franstalig links is de oorzaak van de sociaaleconomische
blokkering". Dat zegt MR-voorzitter Charles Michel dinsdag in Le Soir.
Michel verwijt links met name dat het een belastingverlaging voor de
lage en middeninkomens en een hervorming van de
werkloosheidsuitkeringen en de pensioenen verhindert.
"Franstalig links laat uitschijnen dat alle onderwerpen taboe zijn, dat er
niet over gesproken kan worden", aldus Michel. "Dat schept het beeld van
een Franstalig immobilisme."
Michel herhaalt dat de regering een liberaal programma moet
uitvoeren en bestrijdt de idee "dat de voorzitter van de PS (Elio Di Rupo,
nvdr) de woordvoerder van alle Franstaligen zou geworden zijn". "Ik
sta erop te herhalen dat de MR op Franstalig niveau in de minderheid
lijkt, maar dat we op federaal niveau een meerderheid hebben."
Voor Michel moet vooral het debat over de openbare uitgaven worden
gevoerd. "We leven echt boven onze stand. Het is onverantwoord om zo
verder te doen. Ik wil over (budgettaire) strengheid praten, waar
en eerlijk. En ja, op dat punt verschilt onze positie danig van die
van de PS."
Waar MR onder meer op mikt, is het afschaffen van het maximaal
Morgen de manier waarop minister van Financiën Didier Reynders (MR)
zijn "vriendjes bedient" met geld van de Nationale Loterij. Uit
antwoorden op een reeks parlementaire vragen besluit de N-VA'er dat
Reynders vorig jaar onder meer 15.000 euro te geef had voor een fuif van
de jongerenafdeling van zijn partij en ruim 700.000 euro voor de
jeugdopleiding van zijn favoriete voetbalclub Standard.
De Nationale Loterij deelt jaarlijks zo'n 225 miljoen euro
subsidies uit aan wetenschappelijke of socioculturele verenigingen,
sportsponsoring en goede doelen. Naast die grote subsidiepot beschikt ook de
federale regering over een enveloppe met 22,5 miljoen euro
loterijgeld. Dat geld zit verdeeld over voogdijminister Reynders en een
aantal van zijn collega's, verduidelijkt de krant.
Francken stelt zich echter vragen bij de besteding van de 1 miljoen
euro van de financieminister. "Reynders gebruikt het geld
voornamelijk om de eigen 'vriendjes' te bedienen", oordeelt Francken,
verwijzend naar de jongerenafdeling van MR en FDF, maar ook naar de Rouches.
Volgens Francken is Reynders trouwens ook erg vrijgevig voor Basket
Club Oostende, de club van sp.a'er Johan Vande Lanotte, die de
voorbije twee jaar telkens 100.000 euro kreeg, bovenop 375.000 euro voor
de bouw van het internaat bij de Oostendense basketschool. Zowel
Vande Lanotte als Reynders benadrukken evenwel dat hun clubs op vlak
van jeugdopleiding veruit de beste resultaten kunnen voorleggen.
N-VA stoort zich vooral aan de willekeur waarmee de subsidies
worden uitgedeeld. De partij vraagt objectieve criteria die ook ter
inzage zijn voor iedereen.
Francken zelf is dan weer van plan om persoonlijk alle
profsportclubs aan te schrijven met de oproep om een subsidie- of
sponsoringaanvraag in te dienen bij de Nationale Loterij. Hij zal zich
richten
tot alle eersteklasseclubs uit voetbal, basket en volley. En "om de
willekeur en de vriendjespolitiek te stoppen, vraagt hij ook een
hoorzitting over de subsidie- en sponsoringspolitiek van de Nationale
Loterij in de Kamercommissie Financiën", luidt het nog in een
persbericht. (Belga)
31-05-2011
Melkkoe Vlaanderen
Zoals bekend, is de redding van Griekenland een peperdure zaak die bij de publieke opinie in onder meer Duitsland heel wat kwaad bloed heeft gezet. Uit een berekening van de Europese fractie van het Vlaams Belang blijkt echter dat de Europese factuur voor de Vlaamse belastingbetaler nog hoger oploopt dan die voor de Duitsers. Gemiddeld betaalt elke Vlaming jaarlijks immers 278 euro aan Griekenland, waarmee zij de vierde plaats in de rangschikking innemen. Samen met het bedrag van 286 euro dat jaarlijks naar de EU gaat en wellicht minstens 250 euro voor de redding van de euro in Ierland en Portugal, brengt dit de totale, jaarlijkse Europese transfer voor elke Vlaming op bijna 1.000 per jaar.
27-05-2011
Bonanza!!!
Man, man, de Franstalige burgemeesters uit de Brusselse Bronx zijn weer volledig de pedalen kwijt. Aanleiding is de verspreiding van een piepklein zakmesje (4 cm, alstublieft) door de Brusselse afdeling van het Vlaams Belang. Wie een enquête invulde over de criminaliteit in de stad, kreeg het ‘gadget’. Een onschuldig gadget, meer stelt het ding inderdaad niet voor. Een nagelvijltje, een flessenopener, een kleine schroevendraaier, en een mesje, inderdaad. Met dat ‘gevaarlijke’ mes kan je - met wat geluk - een brief openen of het vuil van onder je nagels halen, maar criminelen die je pad kruisen, drijf je er heus niet mee op de vlucht. Veel koude drukte om niets dus. Maar enkele Franstalige burgemeesters schreeuwen moord en brand. Ze willen nog maar eens een procedure starten om het Vlaams Belang financieel droog te leggen. Wegens het ‘aanzetten tot geweld.’ Lachwekkend, maar blijkbaar menen ze het nog ook. En natuurlijk gaan Jozef De Witte en zijn gedachtepolitie (CGKR) de zaak ‘grondig onderzoeken’… Bij gebrek aan echt racisme waarschijnlijk.
In de marge van de opgeklopte heisa mag opgemerkt worden dat diezelfde Franstalige burgemeesters het beschieten van agenten met een kalasjnikov afdoen als ‘faits divers’. Het wegschenken van een piepklein zakmesje wordt daarentegen opgeblazen tot een staatszaak en een bedreiging van de openbare orde. Kan het nog dwazer? ‘Het Vlaams Belang wil ‘Far West’-toestanden creëren in Brussel’, klinkt het verontwaardigd. De wereld op zijn kop, natuurlijk. De‘Far West’ is in Brussel al jarenlang een feit, en dat is niet de schuld van het Vlaams Belang. Dat mag je op rekening schrijven van de Franstalige burgemeesters (vooral van PS en cdH) die - in ruil voor allochtone stemmen - de stad hebben overgeleverd aan straatboefjes en groot gespuis. Dat zeggen wij niet alleen, dat wordt nu ook luidop aangeklaagd door iemand als Luckas Vander Taelen, toch niet meteen een Vlaams Belanger.
Dat Franstalige politici lange tenen hebben, is bij deze nog maar eens bewezen. Ook Olivier Maingain is behoorlijk in zijn wiek geschoten. Tekenaar Fré zette de rabiate Vlamingenhater te kijk in een bruin uniform, met bijhorende laarzen en een armband met de letters FDF. Aanleiding waren de uitlatingen van Maingain die de annexatie van de Vlaamse faciliteitengemeenten en meteen ook een deel van Vlaams Brabant had geëist. Het Vlaams Belang vergeleek - en zij niet alleen - die openlijke oorlogsverklaring met de Duitse ‘Anschluss’ van Oostenrijk. Maingain kan daar niet om lachen en gaat nu klacht indienen. De waarheid kwetst blijkbaar.
Maar dit kan dan blijkbaar weer wel! (Blokwatch)
Persmededeling: Herziening gezinshereniging: maat voor niets
Herziening gezinshereniging: maat voor niets
In de Kamer wordt vandaag het wetsvoorstel van CD&V, N-VA, Open VLD en MR over gezinshereniging goedgekeurd. Het Vlaams Belang stelt dat de beoogde aanscherping van de regels inzake gezinshereniging een maat voor niets is en helemaal geen ‘trendbeuk’ inluidt.
Er wordt bijvoorbeeld wel een inkomenseis gesteld, maar ook vervangingsinkomens als werkloosheidsuitkeringen zullen in aanmerking worden genomen. Bovendien valt het nog te bezien of de nieuwe voorwaarden eveneens zullen kunnen opgelegd worden aan onderdanen van landen als Marokko en Turkije waarmee België destijds gastarbeidersverdragen heeft afgesloten.
Het is juist dat de Europese Richtlijn inzake het recht op gezinshereniging de lidstaten onvoldoende mogelijkheden biedt om het grootschalige gebruik (misbruik) van gezinshereniging een halt toe te roepen. Het Vlaams Belang diende dan ook reeds een voorstel van resolutie in om deze Richtlijn te herzien. Voor ons is enkel gezinshereniging in de strikte zin van het woord aanvaardbaar, d.w.z. dat het huwelijk moet voltrokken zijn vóór de aankomst van degene bij wie de nieuwkomer zich voegt. Gezinsvorming van vreemdelingen met een nieuwe partner dient daarentegen in de regel plaats te vinden in het land van herkomst.
Frappant is echter dat zelfs nagelaten wordt de regels inzake gezinshereniging te verstrengen op punten waar de Richtlijn dat wel toelaat:
·de Richtlijn verplicht de lidstaten niet gezinshereniging toe te staan met ongehuwde levenspartners. Het wetsvoorstel laat wel nog gezinshereniging toe met ongehuwde partners (aanwending van schijnsamenlevingscontracten blijft dus mogelijk.);
·de Richtlijn verplicht de lidstaten niet om gezinshereniging toe te staan met vreemdelingen die slechts een verblijfsrecht hebben van beperkte duur (o.a. studenten). Het wetsvoorstel laat wel gezinshereniging toe met deze vreemdelingen;
·de Richtlijn laat toe om integratievoorwaarden te stellen aan onderdanen van derde landen die in het kader van gezinshereniging naar België komen. In het wetsvoorstel is van integratievoorwaarden geen sprake;
·de Richtlijn laat toe om gedurende vijf jaar het verblijfsrecht van een volgmigrant in te trekken als niet meer aan de voorwaarden voor gezinshereniging is voldaan. Volgens het wetsvoorstel is dat maar gedurende drie jaar mogelijk.
Het Vlaams Belang stelt dus vast dat het voorstel van voornoemde partijen op een aantal punten lakser is dan de Europese Richtlijn en dat nagelaten wordt de wetgeving op een aantal essentiële punten te verstrengen.
Filip De Man
Volksvertegenwoordiger
24-05-2011
Feestelijke opening!
Vandaag zou in Gent een feestelijk opening hebben plaatsgevonden van een
nieuw 'Vlaams Café'. Dat zou De Zwijger hebben geheten, en in Klein Turkije
gelegen zijn. Maar de plannen zijn opgeborgen. "We kregen een aantal
praktische dingen niet rond", zegt Jeroen Lemaitre, OCMW-raadslid voor N-VA
en één van de initiatiefnemers. "Zo'n café vergt immers een hele praktische
organisatie en veel werk. Het café komt er dus niet, maar we sluiten andere
initiatieven in de toekomst uiteraard niet uit."
Bij het leger kregen we vroeger ook soms bibbergeld.
23-05-2011
Assistentiehonden
Brussels Parlementslid Dominiek Lootens heeft aangekondigd minister Brigitte
Grouwels te ondervragen over bepaalde Brusselse taxichauffeurs. Het nieuws
bereikte ons namelijk dat de islamitische taxichauffeurs steevast weigeren om
honden mee te nemen in hun taxi, omdat ze die ‘onrein’ vinden. Zelfs
blindengeleidehonden en assistentiehonden worden botweg geweerd. Een
dergelijke houding is ongehoord, temeer omdat assistentiehonden voor
mindervaliden volgens een Koninklijk Besluit op alle openbare plaatsen - dus ook
in taxi’s - moeten worden toegelaten. Minister Grouwels dient dan ook grote kuis
te houden. Wie in Brussel als taxichauffeur omwille van religieuze redenen
weigert assistentiehonden mee te nemen, moet zijn vergunning
verliezen.
19-05-2011
De Standaard van wat
Censuur
AVCensuur
V
Onderstaande vrije tribune over het VB-amnestievoorstel werd door Bruno Valkeniers aan De Standaard gepresenteerd. Deze krant bestond het om de
indieners van het voorstel zelf geen forum te gunnen en de bijdrage te
weigeren. Res Publica ziet dit als een nieuw dieptepunt van politieke
correctheid in de Vlaamse journalistiek, en een vervalsing van het
maatschappelijk debat.
Zopas achtte de Senaat het wetsvoorstel bespreekbaar (en ook niet meer dan
dat) van Bart Laeremans om het donkere Belgische hoofdstuk van de
na-oorlogse repressie en epuratie af te sluiten. Het was een stemming van
Vlamingen tegen Franstaligen, een ongezien feit in de traditie van
amnestievoorstellen: het Vlaams Belang dient ze al zo’n 25 jaar in, en tot
dusver werden ze altijd verticaal geklasseerd. Tot vandaag dus. De gematigde
verklaringen van Vlaamse politici, ook niet-VB-ers zoals Patrick Dewael en
Johan Vande Lanotte, dat men moet kunnen vergeven zonder te vergeten, steekt
schril af met de paniekerige reacties aan Franstalige kant, én met de
clichématige zwart-wit-bedenkingen van een columnist als Marc Reynebeau (DS
van 17/5).
Eerst en vooral vormen de rechtstreekse betrokkenen, diegenen die het
allemaal hebben meegemaakt, nog maar een kleine minderheid. Vaak zijn zij
geen vragende partij meer, omdat elke tegemoetkoming voor hen te laat komt.
Voor ons gaat het in de eerste plaats om een principiële kwestie en een
ethisch debat, gestaafd door historische argumenten. Een debat dat een
therapeutische betekenis heeft voor heel de rechtstaat en het
maatschappelijk weefsel. Wat wij niét beogen, is de geschiedenis van de
tweede wereldoorlog herschrijven, en nog minder de misdaden van het
nazi-regime vergoelijken, wat de verhitte Belgische francofonie ook moge
beweren. Primair gaat het om de excessen die in België hebben plaatsgegrepen
na de bevrijding: willekeurige arrestaties, lynchpartijen, schijnprocessen,
uitlopend in de burgerlijke uitsluiting van een hele generatie flaminganten,
die nadien de zure desem zouden vormen van de naoorlogse Vlaamse Beweging.
Men oogst wat men zaait.
De spraakmakende TV-reeks van Maurice De Wilde heeft in de jaren ’80 van
vorige eeuw al een genuanceerd-scherp beeld van de collaboratie én van de
repressie getekend: de zwarten waren niet zo zwart en de witten niet zo wit.
En aan beide kanten waren er idealisten, opportunisten, en regelrechte
smeerlappen. Vast staat dat in de dagen, maanden en zelfs jaren na de
bevrijding de rechtstaat een hele scheve schaats heeft gereden, en een
loopje heeft genomen met wat men vandaag mensenrechten noemt. De Waal en
latere eerste minister Pholien vatte in die tijd heel de
repressierechtspraak samen als een “justice de rois nègres”. Men was er zich
dus heel goed van bewust, maar de trein was niet meer te stoppen: Vlaanderen
moest en zou voor eens en altijd uitgezuiverd worden.
Dat brengt me tot de tweede premis die aan de grondslag ligt van het
wetsvoorstel. Wie A zegt, moet ook B zeggen. Als de Belgische rechtsstaat de
elementaire eerlijkheid kan opbrengen om de na-oorlogse repressie als een
ontsporing te kwalificeren, dan ligt het terrein open om de politieke
achtergronden te evalueren. Waarom ging men over tot een grootse
arrestatiegolf van alle mogelijke figuren uit de Vlaamse cultuurwereld, van
schrijver Felix Timmermans tot componist Emiel Hullebroeck,- mensen die
bijzonder weinig op hun kerfstok hadden, of zich hooguit beroepshalve wat
gebrouilleerd hadden met de bezetter? Ik geef een hint, laat het debat zelf
tot een antwoord leiden: zoals in de repressiegolf na de eerste wereldoorlog
(toen er van echte collaboratie eigenlijk nauwelijks sprake was geweest),
droomde Franstalig België ook in 1946 luidop van een Latijnse cultuurstaat,
waarin voor het Nederlands, laat staan het Vlaams-nationalisme, geen plaats
was. De roes van de bevrijding vormde het ideale klimaat om deze zuivering
te legitimeren. Ook over dit hete hangijzer, dat ons naadloos bij de
politieke actualiteit brengt, zal een sereen en open debat dus moeten gaan:
over verborgen agenda’s, en het francofoon expansionisme dat de verhoudingen
tussen de gemeenschappen van dit land altijd heeft gedetermineerd.
En zo komen we tot de psychodynamiek die aan heel dit amnestieverhaal
kleeft,- of beter: het taboe dat op het thema rust,- een taboe dat vooral
door francofoon België wordt gecultiveerd. Filosofen zoals Peter De Graeve
hebben uitvoerig het democratisch deficit geanalyseerd waarop de Belgische
staat berust,- en waar de Vlaamse politici historisch mee voor
verantwoordelijk zijn. Zij hebben de meerderheidspositie van de Vlamingen
uit handen gegeven, o.m. via de beruchte grondwetsherziening van 1970. De
taalpariteit in de ministerraad, de alarmbellen, het cascadesysteem van
belangenconflicten, al deze elementen hebben geleid tot een manklopende
democratie, die enkel kan gegrondvest worden op een intrinsiek
kwaliteitsverschil: Vlamingen zijn met meer, maar ze zijn als volk nu
eenmaal achterlijk én gevaarlijk. Economisch boeren ze goed, maar politiek
zijn ze ranzig, xenofoob, racistisch. Ecolo-parlementslid Morael bestempelt
het politieke Vlaanderen letterlijk als “extreem rot, ongezond en
anti-democratisch”. Het pijnlijke is dat ook links Vlaanderen in deze
oogverblinding meeloopt. Men voelt constant in het Franstalig discours het
parallellisme tussen die pistes: de blijvende ambitie om als minderheid de
Vlaamse meerderheid institutioneel te vergrendelen, en de permanente
her-culpabilisering van de Vlamingen in het algemeen en het
Vlaams-nationalisme in het bijzonder.
En zo blijft de Wetstraat geschaduwd door een negatieve beeldvorming die de
Vlamingen altijd opnieuw in het defensief drijft, waarbij de Franstalige
media dapper het beeld blijven aanscherpen. Men vergelijke met de situatie
van het huidige Duitsland op de internationale politieke scène: niemand wil
de Holocaust vergeten, maar niemand wijst Duitsland nog met de vinger, ook
Israël niet. Maar de Vlamingen blijven het stigma dragen, ook na meer dan
zestig jaar. Tot meerder glorie van de francofone strategie.
In die optiek is en blijft amnestie voor francofoon België uiteraard
onbespreekbaar: terwijl Wallonië zich via de terdoodveroordeling van Leon
Degrelle gezuiverd achtte van alle blaam, moet de blijvende historische
“schuld” van de Vlamingen beklemtoond worden, en handhaaft België zich als
duurzaam heropvoedingsproject voor incivieken.
Het francofone dilemma is nu, dat een volwaardig amnestiedebat, uitlopend in
de erkenning van de kromspraak en de excessen, inclusief de oorzaken én de
gevolgen, mentaal zelfs louterend zou kunnen werken voor de Belgische
constructie. En een hoop negatieve energie zou kunnen neutraliseren. Maar
tegelijk zou de francofonie daarmee definitief het moreel fundament
ondergraven dat haar status van “verlichte minderheid” ondersteunt. Dàt is
wat zich nu in de geesten afspeelt, getuige daarvan de aarzeling van Elio di
Rupo zelf in deze materie.
Een echt debat zal dus verreikende gevolgen hebben. Zopas heeft het
Rwanda-tribunaal in Tanzania een aantal hoge militairen veroordeeld om hun
aandeel in de volkerenmoord. Overal willen volkeren in het reine komen met
hun verleden. Uiteraard is die genocide van een andere orde dan de Belgische
repressie. Maar een waarheidscommissie, gesteld dat ze echt tot op de bodem
gaat, lijkt ons zinvol om het amnestieverhaal tot méér te maken dan het
zoveelste alibi voor een partijpolitiek steekspel.
Terecht stelt Luc Huyse dat heel deze kwestie in laatste instantie aan het
collectief geheugen toebehoort (DS van 18/5). Maar dat ontlast de politieke
klasse niet van de opdracht om het debat te openen en deksels van al te lang
stinkende beerputten te lichten.
Als Vlaams Belang-voorzitter geloof ik geen seconde dat de Belgische
constructie nog een lang leven beschoren is. Maar ook in het post-Belgische
tijdperk, in een Vlaamse republiek, zal de gemeenschap recht hebben op
introspectie en loutering, over alle ideologische grenzen heen. Zolang deze
wonden niet geheeld zijn, en de logica van “de witten en de zwarten” blijft
broeien, moeten we er niet aan denken om ons aan Europa en de wereld te
presenteren als een eigen cultuurnatie met een eigen collectief bewustzijn.
Nederlanders praten graag overal over mee. Vandaar ook dat op 5 mei de vraag "Moet België gesplitst worden?" centraal stond in het radioprogramma StandpuntNL van de Nederlandse publieke omroep, waarin de bevolking zijn mening geeft over allerhande zaken. De studiogast was een politicus van een Vlaamse partij. De uitzending is hier nog terug te horen.
13-05-2011
Deel van Vlaamse politiek valt buiten het democratische veld (Olivarius Maingain)
Dat heeft heeft FDF-voorzitter Olivier
Maingain zondag op RTL-TVi verklaard. Maingain verwees naar het feit
dat de Senaat donderdag besliste een wetsvoorstel van het Vlaams
Belang rond amnestie in overweging te nemen.
"De voorzitters van de Vlaamse partijen hebben toegelaten dat er een
wetsvoorstel van een fascistische partij in overweging is genomen.
Caroline Gennez, Alexander De Croo, Wouter Beke en Bart De Wever hebben
tekortgeschoten in de herinneringstaak" die ze hebben tegenover de
slachtoffers en nabestaanden van de bezetting tijdens de Tweede
Wereldoorlog.
Het VB-wetsvoorstel rond amnestie zorgt voor verdeeldheid. De
Franstaligen weigeren al langer om elk amnestievoorstel te bespreken. Ze
vonden daarin tot nog toe altijd de steun van de Vlaamse socialisten
en groenen. Maar afgelopen donderdag haalde het VB-voorstel toch
een meerderheid om in overweging genomen te worden. In overweging
nemen betekent niet dat men akkoord gaat met de inhoud van de tekst,
enkel dat er over de tekst kan gediscussieerd worden.
Dat het voorstel überhaupt in overweging genomen wordt, leidde de
voorbije dagen tot commotie aan Franstalige kant. Voor veel
Franstalige politici blijft een amnestiedebat onbespreekbaar. In De Zevende
Dag benadrukte cdH-staatssecretaris Melchior Wathelet dat die houding
niets te maken heeft met "taboes" of "het debat uit de weg gaan".
"Het is een kwestie van respect voor de mensen die de Tweede
Wereldoorlog hebben meegemaakt", aldus Wathelet.
Misschien zo Olivarius Mangain eens beter naar de vruchten van het waalse verleden kijken.
11-05-2011
Besmette vlag?
Bij het PVV-kantoor in de Tweede Kamer hangt de omstreden
Prinsenvlag. Het vaandel met de kleuren, oranje, wit en blauw werd door de
NSB geannexeerd als nationalistisch symbool. Tegenwoordig wordt de vlag
alleen nog gebruikt in rechts-radicale kringen, vertelt onderzoeker David
Barnouw van het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie aan Sp!ts. "De
vlag is populair in kringen die de Groot-Nederlandse gedachte aanhangen.
Deze mensen vinden dat Vlaanderen en Nederland weer samen moeten gaan." De
vanuit de centrale hal duidelijk zichtbare oranje-wit-blauwe vlag is aan het
eind van de jaren dertig besmet geraakt, omdat deze door de NSB werd
geannexeerd als nationalistisch symbool. Dit stuitte de toenmalige regering
dusdanig tegen de borst dat premier Colijn en koningin Wilhelmina in 1937
besloten dat de officiële Nederlandse vlag voortaan rood-wit-blauw moest
zijn. Dat de partij juist deze vlag voert is opmerkelijk: de PVV verzet zich
fel tegen iedere vergelijking van de partij met de NSB. In Haarlem werd
onlangs een lezing van Thomas von der Dunk afgelast omdat de publicist de
NSB vergelijkt met het gedachtegoed van de PVV nu.
Wat er natuurlijk weer nauwelijks de nationale pers haalde was de 1-mei optocht van het Vlaams Belang. Nochtans werden er nagels met koppen geslagen. Een uitgebreid verslag kunt u lezen op op de webplaats van het Vlaams Belang zelf. Grappig is ook dat er verwezen wordt naar de sp.a die de bonussen van bankiers hekelen, terwijl een dag erna het gevalletje van Bruno Tuybens (sp.a) uitlekt.. En omdat ik tegen elk 'cordon' ben help ik dan maar een handje
06-05-2011
Rode moraalridder valt door de mand
Met de regelmaat van een klok haalt de SP.a uit naar de waanzinnige lonen en obscene bonussen die sommigen er op nahouden. Terecht overigens, en dat geldt zowel voor bankdirecteurs als voor popzangers en filmsterren. Helaas blijkt het echter niet altijd zo’n vaart te lopen met de ethische principes van de socialisten.
Dat werd eerder reeds duidelijk toen bekend geraakte dat iemand als de voormalige socialistische senator Herman Verwilst bij zijn vertrek als nummer twee bij Fortis Bank niet minder dan vijf miljoen euro opstreek. We kennen bovendien wel wat werknemers die het met iets minder moeten rooien dan de socialistische spoorbaas Jannie Haek, die met een jaarwedde van 500.000 euro evenmin tot de categorie van de kleinverdieners kan gerekend worden. Vandaag kwam bovendien aan het licht dat niemand minder dan Bruno Tuybens, de SP.a-politicus die al geruime tijd fel van leer trekt tegen de excessieve bonussen voor bankiers, zélf niet onaardige bonussen heeft ontvangen toen hij nog in het bankwezen actief was. Zo incasseerde de rode moraalridder volgens het financieel-economische dagblad ‘De Tijd’ tien jaar geleden een bonus van liefst 250.000 euro voor een periode van drie jaar. Niet slecht geboerd als u het ons vraagt.
Zoals de voormalige Duitse bondskanselier Helmut Kohl al wist: “Het is gemakkelijker een hond voorbij een hotdogkraam te loodsen dan een socialist voorbij een berg geld.”
04-05-2011
Instroom > uitstroom
Afgelopen week zijn er opnieuw asielzoekers op straat beland wegens gebrek aan opvangplaatsen. Ondanks het feit dat de capaciteit werd opgetrokken tot liefst 23.000 plaatsen, zit het opvangnetwerk opnieuw overvol. De reden hiervoor is eenvoudig: de instroom ligt nog steeds een pak hoger dan de uitstroom. Van een geloofwaardig uitwijzingsbeleid is nog steeds geen sprake en beterschap is allerminst in zicht. Zo wordt in de begroting van 2011 nog amper 7 miljoen euro voorzien voor de gedwongen terugkeer, wat nog eens 10 procent minder is dan vorig jaar – toen het uitwijzingsbeleid reeds een absoluut dieptepunt bereikte. Naast de onverminderde toestroom van asielzoekers en illegalen, wordt dit land ook geconfronteerd met een toenemende legale immigratie vanuit Oost-Europa en elders. Zo raakte onlangs bekend dat de instroom van Spanjaarden van Marokkaanse origine de jongste twee jaar verdubbeld is. Terwijl er tot 2007 jaarlijks zo’n 1.800 ‘Spaanse Marokkanen’ naar dit land afzakten, waren dat er in 2009 al 3.861. Zoals de meesten onder hen zelf aangeven, is België een interessantere bestemming dan pakweg Frankrijk vanwege “de goede sociale zekerheid”.
03-05-2011
“Prijs voor de Vrijheid-laureaat 2011” aan Theodore Dalrymple
DalrympleDenktank LIBERA! heeft het genoegen U te melden dat de Prijs voor
de Vrijheid 2011 uitgereikt wordt aan Anthony Daniels, beter kekend onder
zijn “nom de plume” Theodore Dalrymple. De 62-jarige gepensioneerde
psychiater-arts en essayist staat bij de meesten vooral bekend om zijn werk
“Life at the Bottom. The Worldview that makes the Underclass”, een absolute
aanrader én intussen standaardwerk voor conservatieven en
“anders-progressieven”.
De Prijs wordt uitgereikt op dinsdag 3 mei te Leuven. Het laudatio wordt
uitgesproken door Bart de Wever, lid van het Vlaams Parlement, gevolgd door
de klassieke Molinari speech van de laureaat zelf. Meer informatie over deze
activiteit verder op deze site.
De keuze voor Anthony Daniels was zeker niet evident. De Prijs voor de
Vrijheid- voordien uitgereikt door voorloper Nova Civitas- gaat doorgaans
naar Nederlandstaligen. Alain Destexhe vormde hierop in 2006 als (zeldzame)
franstalige Belgische klassiek-liberale persoonlijkheid totnogtoe de enige
uitzondering. De Prijs is evenwel geen prijs voor de Nederlandstaligheid,
maar reflecteert veeleer “bijzondere verdienste in de strijd voor meer
vrijheid in onze streken”. Wie Dalrymple’s unieke profiel kent, beseft dat
hij helaas (nog) geen nederlandstalige evenknie heeft. De vertaling van
enkele van zijn werken naar het Nederlands, alsmede de introductie van de
schrijver door Bart de Wever voor Vlaanderen heeft hem evenwel ook op ons
maatschappelijke debat invloed gegeven. Deze invloed is des te belangrijker
op een moment dat zowel in Vlaanderen als in Nederland het maatschappelijke
tij aan het keren is. Nogal wat progressieve waarheden hun uiterste datum
van houdbaarheid bereikt lijken te hebben, en Dalrymple verstaat de kunst om
Vlaams-Waalse transfers lopen op tot 11 miljard euro
De Vlaams-Waalse transfers bedragen meer dan 11 miljard euro en geen 5,7 miljard euro zoals algemeen wordt aangenomen. Dat leert een nieuw Vives-onderzoek dat Trends exclusief kon inkijken.
De meeste studies over de Vlaams-Waalse geldstromen focussen op de transfers via de sociale zekerheid en via de bijzondere financieringswet die de geldstromen van de federale overheid naar de deelstaten regelt. Het Leuvense onderzoekscentrum kwam vorig jaar zo tot 5,7 miljard euro die jaarlijks van het noorden naar het zuiden van ons land vloeit.
In een nieuwe studie voegt Vives daar nog een ander soort geldstroom aan toe: de intergewestelijke transfers uit rentelasten. In België zijn die de voorbije decennia aanzienlijk geweest wegens de Belgische traditie van begrotingstekorten en de daaruit voortvloeiende hoge rentelasten. Het Vives-onderzoek wijst die rente-uitgaven toe aan een van de drie gewesten (Vlaanderen, Wallonië en Brussel) in de mate dat ze die uitgaven veroorzaakt hebben. Volgens berekeningen van Geert Jennes, senior economist bij Vives, lopen de intergewestelijke transfers in België uit rentelasten in het jaar 2007 op tot nog eens 5,7 miljard euro. Dat bedrag ging dat jaar zo goed als volledig naar Wallonië. Het betekent dat de noord-zuidtransfers in België meer dan 11 miljard euro per jaar bedragen.
Verdere stijging van transfers Het onderzoek van Vives houdt rekening met de totale rentelasten, gecumuleerd over de jaren heen. Dat was nog voor de Grote Recessie en dus vooraleer de Belgische staatsfinanciën diep in het rood gingen. Vandaag heeft België opnieuw een negatief primair saldo en met de stijgende rentevoeten zullen de rentelasten de komende jaren opnieuw toenemen. Dat zal een verdere stijging van de transfers in de rentelasten veroorzaken, tenzij een besparingsprogramma op poten wordt gezet. Of tenzij de gewestelijke aandelen in het primair saldo grondig wijzigen.
De politieke implicaties van die toenemende transfers kunnen nauwelijks overschat worden. Met de oplopende staatsschuld, het begrotingstekort en de nakende saneringen is het de vraag hoe de inspanningen verdeeld moeten worden over de verschillende overheidsniveaus (federaal versus gemeenschappen en gewesten). Federale en gewestregeringen vechten daar al lange tijd een robbertje over uit. Het Vives-onderzoek levert extra munitie.
Jennes:“Op basis van de transfers uit intrestlasten kunnen we niet anders dan besluiten dat elke begrotingssanering een daling van de transfers betekent. Nog verder oplopende begrotingstekorten zouden nog meer transfers veroorzaken, waarvoor Vlaanderen de prijs zou betalen.”
Imam Cemal Cavdarli als politieke kameleon: eerst sp.a, dan LDD en nu AKP
Op zondag 12 juni ’11 vinden in Turkije nationale verkiezingen plaats. Alvast vanuit Gent zullen deze verkiezingen met bijzondere aandacht gevolgd worden, want voor de Turkse provincie Eskisehir staat niemand minder dan de “Gentse” Imam Cemal Cavdarli op de vierde plaats. Hiermee is hij al aan zijn 3de politiek partij toe op minder dan 1 jaar tijd. Deze Turk met dubbele nationaliteit (België/Turkije) kandideert voor de islamitisch-conservatieve AKP (Gerechtigheids- en OntwikkelingsPartij) van huidige premier Recep Tayyip Erdoğan. De kans is dan ook groot dat binnenkort een “Gentenaar” plaats zal nemen in het 550 zitjes tellende nationale parlement van Turkije. De AKP behaalde immers bij de vorige verkiezingen 3 van de 6 beschikbare zetels in de betrokken provincie en doet het goed in de peilingen, maar daarvoor zal Cavdarli wel meer voorkeurstemmen moeten halen dan hij hier bij de laatste verkiezingen behaalde (1.481 voorkeurstemmen). En zo blijkt nog maar eens hoe populair Turkije is bij Gentse politici…
Waarvan moet u “politieke kameleon Cemal Cavdarli” nog kennen?
- Cavdarli is in Gent vooral gekend als Imam van de grootste moskee in Gent, die in de Kazemattenstraat en die vooral door Turkse moslims wordt bezocht;
- Hij was Oost-Vlaams kamerlid voor sp.a van 2003 tot 2007, waar hij vooral opviel door zijn slecht Nederlands en het bedroevend aantal parlementaire initiatieven (1 wetsvoorstel, 2 schriftelijke vragen, 0 interpellaties, 3 mondelinge vragen, 9 tussenkomsten);
- In de zomervakantie van 2005 slaagde hij er in om als Belgisch parlementslid zijn legerdienst in Turkije te doen;
- Op 13 juni ’10 was hij tot ieders verbazing in Oost-Vlaanderen 3de kandidaat voor Lijst Dedecker (nu LDD) en viel op door de Turkse reclame die hij met goedkeuring van zijn partij (als verantwoordelijke uitgever) voerde.
Nog niet zo lang geleden verzekerde Yves Leterme de bevolking dat zijn regering de energieprijzen in de hand zou houden, maar dat bleek een zoveelste loze belofte. Vanaf deze maand zien de Vlaamse gezinnen zich immers geconfronteerd met een dubbele verhoging van hun energiefactuur. Bovenop de door Electrabel aangekondigde verhoging van de gasprijs komt immers ook nog de door Eandis afgedwongen verhoging van de distributietarieven. Die laatste verhoging is het gevolg van de extra kosten waarmee de netbeheerder wordt geconfronteerd, die hoofdzakelijk worden veroorzaakt door de sterke toename van het aantal subsidieaanvragen voor zonnepanelen. Dat betekent niet alleen dat heel wat mensen moeten betalen voor iets wat ze nooit hebben gekocht, maar ook dat diegenen die zich geen zonnepanelen kunnen veroorloven, gaan moeten betalen voor de groene energie van diegenen die zich dat wel kunnen veroorloven. En dat met socialisten in de regering…
10-03-2011
Hoofddoek voor medewerker kan niet, voor parlementair wel
De discussie over het dragen van een hoofddoek in
het parlement laait opnieuw op. N-VA-kamerlid Zuhal Demir vindt dat
een parlementaire medewerkster geen hoofddoek kan dragen. Voor een
parlementslid zelf is een hoofddoekenverbod volgens haar onmogelijk.
MR-kamerlid Denis Ducarme heeft onlangs een wetsvoorstel ingediend
om het dragen van religieuze symbolen, en dus ook hoofddoeken,
tijdens parlementaire werkzaamheden te verbieden. Naast Vlaams Belang
lijkt ook N-VA dat voorstel genegen. N-VA-kamerlid Zuhal Demir stelde
woensdag in De Morgen dat de scheiding tussen kerk en staat in het
parlement strikter moet worden toegepast.
Directe aanleiding voor de heropflakkering van de discussie was de
aanwezigheid van een medewerkster van sp.a-kamerlid Meryame Kitir in
de commissie Sociale Zaken van de Kamer. Die droeg een hoofddoek en
volgens N-VA'ster Demir is dat strijdig met de "strikte scheiding
tussen kerk en staat".
Het zag er naar uit dat N-VA het MR-hoofdoekenverbod zou steunen,
maar in Terzake woensdagavond maakte Demir een onderscheid tussen
verkozenen en parlementaire medewerkers. "Het Grondwettelijk Hof zal
wellicht oordelen dat een verkozene een hoofddoek kan dragen", zei ze.
Demir heeft ook geen moeite met mensen die een hoofddoek dragen in
de publiekstribune van het parlement. Haar partijgenoot en Vlaams
parlementsvoorzitter Jan Peumans nam het ooit op voor een vrouw met
hoofddoek op de publieksbanken van het Vlaams Parlement. Wellicht..........als Demir denkt, wellicht is het morgen droog weer doet ze er toch best aan een regenscherm mee te nemen. Blijkbaar krijgt de N-VA de tsjeven ziekte, warm en koud blazen in een adem. In ieder geval ze kon mij niet overtuigen. Wie bij de hond slaapt krijgt de vlooien.
09-03-2011
Algemeen Christelijk Vakverbond?
Vlaams Belang is niet te spreken over het oordeel
van het Antwerpse hof van beroep in een zaak tussen de christelijke
bediendenbond LBC-NVK en VB-militante Lieve Van den Berghe. Volgens
de rechtbank mocht de vakbond haar wel degelijk uitsluiten, nadat ze
voor het Vlaams Belang was opgekomen bij de Vlaamse
parlementsverkiezingen in 2004. "Cassatie wordt onderzocht en desnoods gaan we tot
bij het mensenrechtenhof in Straatsburg", reageert de partij.
"De Belgische monopolievakbonden mogen ongestoord discrimineren",
besluit het Vlaams Belang uit het oordeel van de rechtbank. "Zo werd
door ons aangevoerd dat de antidiscriminatiewet verbiedt om mensen
te discrimineren op basis van hun overtuiging, maar het hof maakt er
zich vanaf met een nietszeggend: 'van een schending van de
discriminatiewet is al evenmin sprake'", aldus senator Jurgen Ceder en
vakbondsexpert Rob Verreycken.
Beide Vlaams Belangers reageren voorts onbegrijpend op de
argumentatie van het hof, dat stelde dat de kandidatuur bij het VB
aanstootgevend was voor het AC(hristelijk)V omdat het Vlaams Blok gepleit had voor
rechtspersoonlijkheid voor vakbonden. "We zien hoegenaamd niet in waarom
een lid van een vereniging niet zou mogen pleiten voor logische
aanpassingen aan de organisatiestructuur van een vereniging", luidt het
laconiek.
Tot slot verbaast het de Vlaams Belangers dat de vakbonden niet
bereid zijn te aanvaarden dat hun dienstverlening voor iedereen
toegankelijk moet zijn, terwijl ze kunnen rekenen op "monopolies op
deelname aan sociale verkiezingen en bijna 200 miljoen euro per jaar voor
uitbetaling van werkloosheidsgeld".
De partij zet haar juridische strijd voor "echte vakbondsvrijheid"
alvast onverminderd voort.(Belga) En spijtig gnoeg is er dit keer geen Marie-Rose Morel meer. "Houdt op met oordelen, opdat gij niet wordt geoordeeld" (Matthëus 7:1) Christelijke huichelaars.
26-02-2011
Als "politieman" zou ik me waarschijnlijk steeds meer als een "idioot" gaan
Waarover gaat het?
In de nacht van vorige donderdag op vrijdag voerde de politie van Borgloon
wegcontroles uit. Plots wilde een voertuig blijkbaar ontsnappen aan een
controle en stoof de voerder weg door plankgas te geven. De politie zette
onmiddellijk de achtervolging in met een voertuig en enkele "motards". Tegen
zeer hoge snelheden van rond de 180 kilometer per uur werden regelmatig
andere weggebruikers in gevaar gebracht. De vluchter bleek geen gemakkelijke
tante te zijn en hield het lang vol. Via Tienen en Diest naderde men Leuven.
Daar bleken, iinmiddels andere, opgeroepen politievoertuigen de strijd te
kunnen beeindigen en de vluchter klem te rijden en tot stoppen te dwingen.
Er bleken twee inzittenden in het voertuig te zitten en deze zetten het op
een lopen. Eén kon geklist worden en de andere is tot op heden onvindbaar en
zal het waarschijnlijk ook blijven. Tijdens de dolle rit werden er steeds
allerlei voorwerpen door het raam gezwierd waardoor soms uiterst gevaarlijke
toestanden ontstonden voor de achtervolgende "motards". Het ging hier
waarschijnlijk over voorwerpen die iets vroeger tijdens een inbraak werden
gestolen. De dader werd aangehouden en verscheen de volgende dag vrijdag
(eergisteren dus) voor de onderzoeksrechter in Luik. Het gaat hier over een
minderjarige allochtoon. Bovendien weigerde deze misdadiger de naam van zijn
compaan aan de onderzoeksrechter mee te delen.
Behoudens het zich onttrekken aan een politiecontrole; het rijden met sterk
overdreven snelheden; het in gevaar brengen van vele mensen; het veroorzaken
van schade aan een politievoertuig; het feit waarschijnlijk juist ervoor een
inbraak te hebben gepleegd; het weigeren om de naam van zijn compaan mede te
delen enz enz is de kans groot dat hier twee gevaarlijke misdadigers door
het ingrijpen van de politiediensten werden gesnapt.
Resultaat. De onderzoeksrechetr liet de man op staande voet vrij en hij kon
beschikken!!!!!
Het is juist wat we vreesden, verklaarde de politieinspecteur Eddy Deckers
van Borgloon, namelijk dat de gesnapte man onmiddellijk zou worden
vrijgelaten.
Begrijpt U nu beste lezers waarom ons land doodziek aan het worden is?
Begrijpt U nu waarom er bij ons thuis reeds 11 maal werd ingebroken?
Begrijpt U nu waarom bepaalde minderjarige allochtonen zich hier in het
landje van belofte menen te bevinden? Begrijpt U nu waarom ze zich
onstrafbaar en boven alles verheven voelen?
Zo kan het werkelijk niet verder. De publieke opinie moet worden wakker
geschud. Onderzoeksrechters zoals deze zouden moeten beschouwd worden als
gevaarlijke witteboordcriminelen die de belangen van de bevolking, die hen
dan nog meestal rijkelijk betaalt, schaden. Ze zouden voor een speciale
rechtbank moeten verschijnen; hun titel moeten verliezen en op staande voet
zonder schadevergoeding de laan moeten worden uitgestuurd.
Indien ik Eddy Deckers was zou ik een persconferentie geven en mijn mandaat
ter beschikking stellen van de regering. Ik zou de regering uitdagen en haar
vragen om een beslissing te nemen en te kiezen wie er nu uit moet. Ofwel
die onderzoeksrechter ofwel ik, Eddy Deckers, die als taak heeft de openbare
orde te handhaven; de verabntwoordelijkheid draagt voor meerdere
politieagenten en hen moet kunnen blijven motiveren enz.
Wedden we dat onder druk van de "publieke opinie" de "overheid" snel zou
weten wat ze moet beslissen!
Enkele dagen geleden schreven we erover en gaven een reeks voorbeelden van
incidenten die meestal door een vrij onbekende persoon werden uitgelokt maar
die dramatische rampen veroorzaakten en grote veranderingen teweeg brachten.
Wel ik reken er op dat er eerstdaags een soort Eddy Deckers voor een revolte
van de gezagsdragers zal gaan zorgen zodat een einde kan gesteld worden aan
de wispelturigheid; lafheid en totaal gebrek van interesse voor hun taak van
een soort "circusrechters" waarvan het aantal op gevaarlijke wijze blijkt
toe te nemen.
Men zegge het voort,
Freddy Van Gaever
25-02-2011
Nog een barst!
"Er bestaat een verhoogde kans op conflict tussen
niet-Duitstalige en Duitstalige Belgen over de positie van de
Duitstalige Belgen in het Belgische federale systeem". Dat is de conclusie
van een doctoraat dat Anneleen Vanden Boer van de
Hogeschool-Universiteit Brussel op maandag 28 februari aan de K.U.Leuven
verdedigt.
Karl-Heinz Lambertz, minister-president van de Duitstalige
Gemeenschap, zal de verdediging bijwonen.
Vanden Boer mat in het kader van haar onderzoek over de positie van de
Duitstalige Belgen in het Belgische federale systeem door een bevraging
zowel de tolerantie bij de niet-Duitstalige Belgen als de
tevredenheid bij de Duitstalige Belgen. Ze vulde daarmee een hiaat op want
de
Duitstalige Belgen, die 0,7 procent van de bevolking uitmaken,
worden zelden of nooit noch als respondent noch als onderwerp betrokken
bij bevragingen over de toekomst van het land.
Uit het onderzoek blijkt dat de politieke zichtbaarheid van de
Duitstalige Belgen en de toepassing van bijzondere taalrechten voor
Duitstalige Belgen de voornaamste struikelblokken zijn. Zowel bij
Duitstalige als niet-Duitstalige Belgen is er met betrekking tot deze
thema's sprake van een significante radicalisering bij jongere en hoger
opgeleide generaties als bij Belgen met een minder sterk ontwikkelde
Belgisch-unitaire identiteit.
Duitstaligen zowel als niet-Duitstaligen met dergelijke profielen
zijn zowel minder tolerant als minder tevreden met de positie van de
Duitstalige Belgen.
Vanden Boer vreest dat net "dit soort profielen" in de toekomst
versterkt op de voorgrond zal treden en de kans op conflict daarom zal
toenemen. (Belga)
24-02-2011
Nieuwsbrief NVNV
Nationalistisch Verbond / Nederlandse Volksbeweging
Er is veel te doen over een nietszeggend wereldrecord dat men hier gevestigd heeft. Heel slimme mensen en anderen geven om ter slimste commentaar ter zake. Dagelijks sneuvelen er andere records aan dwaasheden over het gegeven. Het gegeven is dat een land moet hervormd worden op een zo grondige manier dat het onmogelijk is om dat nog te doen. De tegenstellingen zijn zo groot dat men er niet meer in slaagt om de twee gemeenschappen via Belgische compromissen tevreden te stellen. Er is geen weg meer te vinden omdat Franstalig België voor de eerste keer in de Belgische geschiedenis een groep Nederlandstaligen tegenover zich heeft die niet onmiddellijk instemt met hun visie. De Belgische visie, die een uitsluitend Franstalige visie was, is en zal zijn wordt niet meer eenvoudigweg aanvaard. Het Belgisch compromis dat een uitsluitend Vlaams compromis of toegeven was is tot heden niet gelukt. Hoe hard er ook door de Vlaamse media en door zeer veel mensen van stand op aangedrongen wordt dat een compromis of een Vlaamse knieval noodzakelijk is : het wil (nog) niet lukken. In plaats van daar zo denigrerend over te doen zouden al de pleiters voor het compromis moeten juichen en fier zijn dat eindelijk een deel van het volk, hun volk, blijk geeft van een beetje karakter. Nochtans zou een compromis best mogelijk kunnen zijn en zou daardoor zelfs het land in stand kunnen gehouden worden. Daarvoor zouden Franstaligen alleen moeten akkoord gaan met de splitsing van B-H-V, volgens de Belgische grondwet, de afschaffing van de opgelegde geldoverdrachten van Vlaanderen naar Wallonië, de splitsing van de volledige sociale zekerheid, de splitsing van justitie. Een zeer eerbaar compromis dat te regelen is zonder gezichtsverlies want er moeten geen toegevingen voor gebeuren aangezien het maar rechtmatige zaken zijn.
Voor de “naïeven” onder de Vlaamsgezinden is het zonder meer heel eenvoudig: stop met België en het hele geval is letterlijk en figuurlijk opgelost. Is dit te simpel, moeten er meer geleerde woorden of termen aan te pas komen? Neen, honderd maal neen. Vlaanderen kan de eigen onafhankelijke staat uitroepen en doen wat elk volk met zelfrespect wil : een eigen staat bouwen. Help dus België splitsen voor het te laat is.
Geert Wouters februari 2011
Bent u nog niet bij het NVNV en heeft deze Nieuwsbrief u nieuwsgierig gemaakt?
Voor slechts € 20,-/jaar(€ 25,- indien u in Nederland woont) bent u lid en ontvangt u meteen ook jaarlijks 6 nummers van ons tijdschrift‘Het Verbond’op papier! Abonnee bent u reeds voor € 15,- (€ 20,- indien u in Nederland woont).
Onafhankelijk gemeenteraadslid Willy De Cleene heeft de overstap gemaakt naar VLOTT.
Als nieuwe VLOTT-voorzitter kondigde Hendrik Boonen in zijn nieuwjaarstoespraak al aan dat er gesprekken liepen met onafhankelijke mandatarissen. Met Willy De Cleene is de eerste overstap een feit.
De Cleene, die zichzelf omschrijft als Vlaams nationalist, zat destijds bij Vlaams Belang en werd in 2006 voor die partij voor de tweede keer in de gemeenteraad verkozen. Na onenigheid, lokaal én nationaal, trok hij in 2009 de Vlaams Belang-deur achter zich dicht en ging hij in de gemeenteraad als onafhankelijke voort.
“Maar onafhankelijk is maar onafhankelijk. Ik kan mij volledig vinden in het programma van VLOTT en kan ook, wat héél belangrijk is, mezelf blijven”, aldus De Cleene.
BAR (GVA)
Ik kan me inderdaad volledig vinden in het programma van VLOTT. Aan andere onafhankelijke mandatarissen kan ik enkel de raad geven, bekijk op de site van VLOTT eens het programma en beslis in alle vrijheid. En Vlaams nationalist, dat ben - en dat blijf ik
Tijdens de gemeenteraadszitting in Brugge zullen dinsdagavond twee
nieuwe raadsleden de eed afleggen. Professor rechtsgeschiedenis aan de
Universiteit Tilburg Randall Lesaffer zal binnen de CD&V-fractie notaris
Wouter Bossuyt vervangen die naar Damme is verhuisd. De 27-jarige Vicky De
Ridder doet haar intrede op de oppositiebanken. Zij vervangt Frank Van Hecke
die na zijn huwelijk met wijlen Marie-Rose Morel naar Schoten verhuisde. De
Ridder zal als onafhankelijke zetelen. Daardoor slankt de Vlaams
Belang-fractie in Brugge af van acht naar zeven.
05-02-2011
Ronse en zijn faciliteiten.
Ronse Met de afzonderlijke bestelling van de Franstalige postfolder voor een
nieuw PostPunt in het stadscentrum eind november 2010 ging Bpost in de fout.
Dat blijkt uit een interpellatie van Tanguy Veys (VB) aan minister Inge
Vervotte van Ambtenarenzaken en Overheidsbedrijven.
'De aankondiging van de opening van het nieuwe PostPunt moet worden
beschouwd als een mededeling aan het publiek, die volgens de wetgeving op
het gebruik van talen in bestuurszaken in de taalgrensstad Ronse in het
Nederlands en in het Frans moet gebeuren. Bpost had daarom een gelijktijdige
huis-aan-huisverspreiding van een Nederlandstalige en een Franstalige folder
gepland. Door een spijtige samenloop van omstandigheden is de
Nederlandstalige folder eerst en bovendien samen met andere commerciële
communicatie uitgereikt. De Franstalige folder volgde twee dagen later en
was op dat moment de enige huis-aan-huispublicatie. Hierdoor kan de indruk
zijn ontstaan dat de aankondiging slechts in één taal is gebeurd, wat dus
niet het geval was. Bpost moet de wetgeving op het gebruik van talen in
bestuurszaken naleven', aldus de uitleg van de bevoegde minister.
De bedeling van de Franstalige folder haalde destijds de gemeenteraad van
Ronse, waar besloten werd de postdirectie een klachtenbrief te sturen. 'De
Franstalige folder werd afzonderlijk verspreid. Blijkbaar heeft men dan zijn
fout ingezien en later een tweede folder, de Nederlandstalige versie,
verdeeld. Dat komt echter zeer storend over in een gemeente als Ronse die
toch nog altijd in Vlaanderen ligt. Het is wel zo dat er taalfaciliteiten
voorzien zijn maar enkel een Franstalige folder verspreiden, is natuurlijk
niet de juiste werkwijze. Bpost moet de wetgeving op het gebruik van talen
in bestuurszaken naleven' (HNB)
55 jaar geleden heb ik school gelopen in Ronse en toen waren er al faciliteiten. Hebben de franstaligen nu nog niet genoeg tijd gehad om zich aan te passen? Als België splitst ligt de fout alleen en uitsluitend alleen bij de franstaligen met hun 'Herren' mentaliteit
04-02-2011
« LE FLAMAND NE RECULE JAMAIS »
« Nommez-nous un pays au monde qui n'a pas été créé artificiellement »,
demande Théo Langenaeken dans le Forum du 28 janvier. Il est un fait
incontestable qu'en France, qui s'est constituée en plus de mille ans par la
volonté politique, tant à travers de vives turbulences qu'avec l'assentiment
des populations concernées, Nation et Etat coïncident. La République
française est animée par un esprit national commun - le « fameux plébiscite
de tous les jours », dont parlait Ernest Renan. Mais contrairement à la
France, à l'Allemagne, aux Pays-Bas ou à l'Italie, la Belgique ne s'est pas
faite d'elle-même. Elle résulte, pour reprendre l'expression de l'ancien
Premier ministre français Dominique de Villepin, d'un « trait de plume »,
diplomatique. La méfiance britannique envers la France était encore si vive
quinze ans après Waterloo qu'il fallut se résoudre à accorder à Palmerston
ce territoire-tampon qu'il s'obstinait à réclamer.
M. Langenaeken déclare que la Flandre est encore loin d'être une nation et
il prétend que c'est la Wallonie qui a ouvert les hostilités en exigeant la
Fédération au début des années 1980.
Puis-je lui rappeler cet extrait de la « Lettre au Roi » de Jules Destrée
de... 1912 : « L'oeuvre maudite se poursuit lentement, par degrés, sans
brusque éclat, avec la patiente opiniâtreté qu'ils apportent à leurs
conquêtes. [...] Le Flamand ne recule jamais. Il a la douce obstination
têtue du fanatisme. »
En 1973, Manu Ruys, l'éditorialiste influent du Standaard, sous-titrait son
livre Les Flamands : Une nation en devenir. Tout a été entrepris, depuis
cinquante ans, pour que cette nation devienne réalité : fixation définitive
de la frontière linguistique en 1962, expulsion des Wallons de l'Université
de Louvain en 1968, autonomie culturelle en 1970, décret dit « de septembre
» voté par le conseil culturel néerlandophone en 1973 et imposant l'usage
exclusif du néerlandais dans les entreprises sises en Flandre, invention des
« matières personnalisables » en 1980 permettant d'encadrer les Flamands de
Bruxelles du berceau à la tombe. Il ne manque plus aujourd'hui que la
scission de l'arrondissement de Bruxelles-Hal-Vilvorde pour que
l'homogénéité linguistique flamande soit parfaite.
Voilà bien où se situe l'explication de l'impasse dans laquelle se trouve la
Belgique aujourd'hui. La Flandre s'est bel et bien érigée en Nation, avec
tous les ingrédients classiques : un peuple, un territoire, une langue. Le
courant nationaliste flamand ne s'incarne pas seulement dans la N-VA. Il
traverse également le CD&V, le Vlaams Belang, la Lijst Dedecker et même
l'Open VLD. N'est-ce pas Karel De Gucht, alors président des libéraux
flamands, qui déclara, en 2002, sur VTM : « La Belgique est condamnée à
disparaître à terme, à s'évaporer et, en attendant, n'apporte plus aucune
valeur ajoutée à la Flandre. Il est inadmissible que la Flandre paie
davantage pour les soins de santé et reçoive moins en retour de la Wallonie.
»
Tout ce qui se déroule depuis 2007 montre que Flamands et francophones
vivent dans deux mondes différents. Il importe que les responsables
politiques francophones prennent conscience du caractère inéluctable de la
scission et préparent d'urgence ce que feu Jean Gol appelait « une réponse
de survie digne, raisonnable et dans l'ordre ».
Les études que nous avons réalisées depuis février 2010 au sein du Gewif
(Groupe d'études pour la Wallonie intégrée à la France - www.gewif.net)
démontrent clairement que ni une Wallonie indépendante ni un Etat
Wallonie-Bruxelles ne constituent des scénarios d'avenir réalistes et
viables. La seule option crédible réside dans une union-intégration à la
France, avec un statut particulier d'autonomie, mécanisme juridique que
prévoit la Constitution française.
Il n'est pas donné suite aux lettres ouvertes ou portant des adresses
incomplètes. La rédaction raccourcit certaines lettres pour permettre un
maximum d'opinions.
Bron: Le Vif L'Express
31-01-2011
Persbericht werkgroep BHV – 31 januari 2011
Rechtbank spreekt opnieuw BHV-dienstweigeraars vrij en Klacht voor Hof in Straatsburg tegen onwettige verkiezingen
I. Na Dendermonde spreekt ook rechtbank Leuven de gedagvaarde BHV dienstweigeraars vrij
De correctionele rechtbank van Leuven heeft op dinsdag 25 januari 2011 achtBHV-dienstweigeraars vrijgesproken, nadat de correctionele rechtbank van Dendermonde dit eerder al had gedaan voor 15 gedagvaarde BHV-dienstweigeraars in Dendermonde (nl. op 20 december 2010). Omwille van de ongrondwettige kieskring BHV weigerden zij allen (samen met nog 300 andere burgers) ombij de federale parlementsverkiezingen van 13 juni 2010 te zetelen als voorzitter of bijzitter in een stem- of telbureau. Een kopij van één van de vonnissen van Leuven is toegevoegd in bijlage.
Ook voor de correctionele Rechtbanken van Kortrijk, Gent, Turnhout, Tongeren en Hasselt zijn nog zaken van BHV-dienstweigeraars in behandeling, alles bijeen 57 zaken. Opmerkelijk is dat van de 48 dienstweigeraars uit Halle-Vilvoorde niemand werd gedagvaard. Blijkbaar acht het openbaar ministerie de kans op veroordeling in Halle-Vilvoorde nog kleiner dan elders. De werkgroep BHV (Halle-Vilvoorde Komitee, Vlaamse Volksbeweging en Taalaktiekomitee) coördineert de dienstweigeringsacties en staat de vervolgde personen juridisch bij.
Het blijft merkwaardig dat openbare aanklagers tijd vinden om massaal gewone plichtsbewuste burgers te dagvaarden die precies de rechtsstaat willen verdedigen door te weigeren mee te werken aan de uitvoering van een discriminerende wet.
De Werkgroep BHV vraagt het openbaar ministerie om de pesterijen tegen gewone burgers te stoppen door alle BHV zaken te seponeren zolang de kieskring BHV niet gesplitst is, en zich in de plaats daarvan bezig te houden met de echte criminelen.
II. Klacht voor Hof in Straatsburg tegen onwettige verkiezingen
De werkgroep BHV maakt verder bekend dat enkelekandidaten en kiezers een klacht hebben ingediend voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) tegen de jongste ongrondwettige federale verkiezingen en de geldigverklaring ervan.
In hun aanklachtsteunen de verzoekerso.m. op arrest nr. 73/2003 van 26 mei 2003 van het Grondwettelijk Hof, dat de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde discriminerend en ongrondwettig verklaarde. Het Grondwettelijk Hof gaf de Belgische wetgever 4 jaar de tijd om aan die schending te verhelpen.Bij de jongste verkiezingen – 7 (ZEVEN !) jaar na het bewuste arrest – was er echter nog niets gebeurd, dito.m. omdat de democratische meerderheid in het parlement, door het misbruik van opeenvolgend belangenconflicten en alarmbelprocedure, belet werd de ingediende wetsvoorstellengoed te keuren.Aldus blijft een bindendarrest van het Grondwettelijk Hof dode letter.
De vele bezwaarschriften die na deze ongrondwettigeverkiezingen bij de Kamer van volksvertegenwoordigers en de Senaat werden ingediend,werden door deze kamers zonder meervan tafel geveegd. De parlementsleden verklaarden zich – als rechter en partij – geldig verkozen.
Verzoekers stellen in hun klacht dat één en andereen duidelijke schending uitmaakt van artikels 13 en 14 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (artikel 14: non-discirimatie en artikel 13: verplichting voor lidstaten om hun burgers effectieve rechtsmiddelen aan te reiken tegen schendingen van eender welk artikel van het EVRM). Ook het recht op regelmatige, vrije en eerlijke verkiezingen (zoals vervat in artikel 3 van het 1ste protocol bij het EVRM) wordt geschonden met name door ongelijke behandeling van kiezers en kandidaten.
Verder wordtookhet feit dat de parlementsleden zelf oordelen over hun eigen verkiezing,door verzoekers aangevochten. Hierbij steunen zij onder meer op het recente arrest van het EHRMin de zaak Grosaru/Roemenië, waar het Hof beslistedat parlementsleden niet over de geldigheid van hun eigen verkiezing kunnen oordelen. Dit is in strijd met het recht op een onafhankelijke beroepsinstantie.
De klagers,waaronder de voorzitter en leden van de Werkgroep BHV vrageno.m. de veroordeling van België voor de aangevoerde schendingen envorderen ook de terugbetaling van alle kosten voor juridische bijstand die de Werkgroep BHV verleent aan de BHV-diensweigeraars die door de Belgische staat ten onrechte vervolgd worden.
III. Besluit
De discriminatie van kiezers en kandidaten in BHV, en de weigering om een bindende arrest van het Grondwettelijk Hof uit te voeren, zijn een aanfluiting van de rechtsstaat , waartegen krachtig verzet geboden blijft.
De werkgroep BHV rekent erop dat de hoven en rechtbanken de rechtsstaat zullen beschermen endat de vrijspraak van 23 BHV-dienstweigeraars door de rechtbanken van Dendermonde en Leuven een vervolg zal krijgen, met:
-vrijspraken voor de overige dienstweigeraars (tegen minstens 118 werden reeds onderzoeksdaden gesteld)
-een krachtige veroordeling van België door het EHRM
Bovenal is een dringend herstel van de rechtsstaat en van de grondwettelijke orde in Halle-Vilvoorde vereist.
De werkgroep BHV herhaalt de eis tot een onvoorwaardelijke en onmiddellijke splitsing van het kies- en gerechtelijk arrondissement BHV. Het volstaat dat alle Vlaamse partijen de moed opbrengen omeindelijkover te gaan tot de agendering en stemming van de wetsvoorstellen voor splitsing van BHV zonder zich nog langer onder drukte laten zetten doorhet misbruik van opeenvolgendebelangenconflicten. Het achtereenvolgens inroepenvan belangenconflicten, o.m. door parlementen die aantoonbaar geen enkel belang hebben bij de betrokken wetgeving, is overduidelijk een misbruik van recht en daarom onwettig.
Het lichten van de BHV-hypotheek door een eenzijdige stemming, kan de weg openen naar de confederale staatshervorming die de Vlaamse kiezer heeft gevraagd.
Voor de werkgroep BHV:
Guido Moons, voorzitter Vlaamse Volksbeweging en werkgroep BHV Francis Stroobants, voorzitter Halle-Vilvoorde Komitee Roel De Leener, Taal Aktie Komitee
Une langue si locale... Het Nederlands wordt wereldwijd door meer dan 23 miljoen mensen gesproken !!!
27-01-2011
Mislukking onderhandelingen heeft existentiële crisis versneld.
"België zit in een existentiële crisis", en deze
evolutie werd versneld door de onderhandelingen met zeven. De
Franstalige partijen moeten over hun toekomst praten, verklaarde
FDF-voorzitter Olivier Maingain maandag op Bel-RTL.
De toekomst van de Franstaligen vereist volgens hem een
territoriale band tussen Brussel en Wallonië als "constructief antwoord op
de
dreiging van het Vlaams nationalisme", maar de prioriteit blijft het
beheer van de socio-economische belangen door de ontslagnemende
regering of een "aangepaste formule". Voor Olivier Maingain moet er zo
snel mogelijk gezorgd worden voor sereniteit op sociaal-economische
vlak om druk van de internationale markten te vermijden.
Als de Vlaamse partijen weigeren om de vorming van een regering (of
het behoud van de huidige) om de sociaal-economische problemen aan
te pakken te scheiden van de institutionele onderhandelingen, dan is
dat volgens de FDF-voorzitter omdat de Vlaamse partijen het
institutionele avontuur zoeken en wellicht een splitsing van het land
voorbereiden op hun voorwaarden. Er is een sterk antwoord van de
Franstalige nodig, meende Olivier Maingain
Non
26-01-2011
Het establishment versus De Wever
Toen Karl Marx eind 1847 in Brussel het Communistisch Manifest schreef, had hij nooit kunnen vermoeden hoe België het beste voorbeeld zou worden van zijn politieke theorie – de socio-economische onderbouw determineert de politiek-culturele bovenbouw. In België stelde de ‘bovenbouw’ zich moeiteloos in op de veranderende ‘onderbouw’. Wallonië was ooit rijk, maar werd arm. Vlaanderen was arm, maar werd rijk. Brussel is de hoofdstad van vergane glorie. Toch is er een transformatieproces waarop België mogelijk stukbreekt: Vlaamse natievorming. Het Belgische establishment staat oog in oog met Bart De Wever, leider van de Vlaamse nationalisten, die het Vlaams autonomiestreven verpersoonlijkt. Het establishment, met aan het hoofd de koning, zijn entourage en de heersende elite, is altijd geslaagd in het beheersen van transformaties, door zijn exponenten een belang te geven in België. Waalse socialisten, ooit staatsgevaarlijk, werden trouwe landgenoten dankzij de gulle subsidiekassen van de Belgische staat. Links Vlaanderen, socialisten en groenen, werden bondgenoten. Ze wonen liever in een links België dan in een rechts Vlaanderen. De Vlaamse culturele elite werd ingepalmd door een België dat zich afficheerde als multicultureel. Dat was stijlvoller dan kneuterige Vlaamse dorpstrots met pensenkermissen rondom parochiezalen. De Wever is een probleem. Hoe kan het Belgische establishment een politicus incorporeren die geen voorstander is van België? De Wever noemt zelfs het koningshuis een „poppenkast”. De meeste Vlaamse politici koesteren ontzag voor het gezag en zijn gemakkelijk te paaien met audiënties, eretitels en erebanen. België heeft circa vijftig ministers van staat. Succesvolle Vlamingen, van charmezanger tot zakenman, maken kans op een adellijke titel – baronnen bij de vleet. Het Belgische establishment kon zo voorkomen dat zich een politiek-cultureel zelfbewuste Vlaamse bovenlaag ontwikkelde. Het establishment heeft het autonomiestreven in Vlaanderen, de ‘onderbouw’, onderschat. Jarenlang werd het Vlaamse nationalisme, samen met het Vlaams Blok, veilig verbannen achter een cordon sanitaire – de uitsluiting van de macht. Het werd geblokt, met etiketten als ‘fascisme’ en ‘racisme’. Vlaamse, traditionele partijen hadden een eigen recept om het autonomiegevoel electoraal op te vangen. Voor de verkiezingen voerden ze een luidruchtige ‘pro-Vlaamse campagne’, om de dag na de verkiezingen te verstommen. Het establishment vond het prima. De Vlaming die Belgisch premier werd, verloochende toch alles wat hij zei. De liberale premier Guy Verhofstadt (1999-2008) deed dat met verve. In die periode ging het mis. De christen-democratische CD&V, de natuurlijke regeringspartij, kwam in de oppositie en volgde een ‘pro-Vlaamse koers’. Dat deed zij in kartel met een Vlaams nationalistische partij (N-VA). CD&V-partijleider Yves Leterme sloeg, onder luid applaus van zijn junior kartelgenoot De Wever, op de Vlaamse trommel. België moest confederaal worden. De christen-democraten boorden zo de bron van het Vlaams nationalisme aan. Het werd een eclatant succes. In 2007 zegevierde het koppel Leterme-De Wever. Leterme kwam voor de keus te staan: Vlaams minister-president blijven of Belgisch premier worden. Hij koos voor het laatste en verloochende zijn ‘Vlaamse beloften’. Het kartel ontplofte. De christen-democraten hadden wel het Vlaamse autonomiestreven gelegitimeerd. De N-VA begon te groeien. Het CD&V zakte weg. De Vlamingen zijn trots. Ze zien in De Wever een man die pal staat voor de Vlaamse autonomie en die het ‘durft te zeggen’. De Vlaamse partijen die het Belgische establishment altijd hielpen, liggen intussen in puin. Wat kan het establishment nog doen? Interne correctiemiddelen – afkopen, inkopen, omkopen – werken niet bij De Wever. Wat resteert, is externe druk, bangmakerij. Het establishment kent de psyche van de Vlaming – moedig aan de toog, maar minder strijdvaardig naarmate het gevaar dichterbij komt. Daarom verschijnen in de media verhalen over speculanten die het als aasgieren hebben voorzien op België. De schuldige is bekend: De Wever. Hij kan „geen compromissen sluiten”. Oproepen voor een „noodregering” volgen, zonder N-VA. Ook Europa wordt erbij gesleept. Europees Commissievoorzitter Barroso zegt dat België snel een regering moet hebben. De Europaus heeft gesproken. De vraag is hoe koel De Wever blijft in het politieke schaakspel met het establishment. Marx zou dit waarschijnlijk zien als de klassieke spanningen die onvermijdelijk een einde maken aan het regerend systeem. Zijn historische wetmatigheid zegt dat de politiek-culturele bovenbouw niet ontsnapt aan de wurggreep van de socio-economische onderbouw. De tijd speelt in De Wevers voordeel. De Belgische staat verkeert in politieke en financiële ademnood. Wallonië en Brussel zitten structureel krap bij kas. Van nieuwe verkiezingen is het gevolg dat zowel Vlaanderen als Wallonië radicaliseert. De Wever haalt 40 procent in Vlaanderen. Socialistenleider Di Rupo haalt 40 procent in Wallonië. De twee kunnen om tafel zitten om de koek te verdelen. Wallonië wil geld, Vlaanderen zijn eigen ‘bovenbouw’. Marx wees erop dat de instemming van het establishment niet is vereist voor een politieke omwenteling, integendeel. Geen establishment is gezelliger en minzamer dan het Belgische, dat de beste champagne schenkt, maar de geschiedenis kent geen genade met wie zich de leerrijke lessen van het Marxisme niet eigen maakt.
Dit artikel werd gepubliceerd in NRC Handelsblad op Dinsdag 18 januari 2011, pagina 9
Klacht tegen De Wever wegens beledigen van koning
Georges Oldenhove de Guertechin dient een klacht in tegen N-VA-voorzitter Bart De Wever wegens het beledigen van koning Albert II en het in gevaar brengen van de geloofwaardigheid van België.De man uit Doornik verwijst naar het beruchte interview van De Wever met het Duitse magazine Der Spiegel van enkele weken geleden.
In dat interview had De Wever gezegd dat de koning zich niet onpartijdig opstelt, maar eerder "denkt als een Franstalige" en in de politieke impasse nu "een bondgenoot van de Franstaligen" is. Over België zei de N-VA-voorzitter dat het "de zieke man van Europa" is geworden omwille van de communautaire tegenstellingen en daardoor politieke onbestuurbaarheid.
Georges Oldenhove de Guertechin vindt dat zijn belangen "net als die van alle landgenoten in het geding zijn door die verklaringen". De wakkere burger verwijst naar de argumentatie van een juriste van de ULB. Carine Doutrelepont had daags na het interview van De Wever opgemerkt dat deze met zijn uitspraken voor twee persdelicten zou kunnen vervolgd worden.
Kan Georges Oldenhove a.u.b. eens in eigen naam spreken. Alle landgenoten, deze landgenoot is er al zeker niet bij!
25-01-2011
Franstaligen blokkeren samen met sp.a en Groen! debat over amnestie
De Kamer mag niet debatteren over een wetsvoorstel
van het Vlaams Belang dat amnestie invoert voor daden van incivisme
tijdens de Tweede Wereldoorlog. Alle Franstalige partijen zorgden er
dinsdag samen met sp.a en Groen! voor dat het wetsvoorstel niet in
overweging kon worden genomen.
Vooraleer een wettekst in het parlement kan worden behandeld, moet hij
eerst
tijdens een plenaire vergadering in overweging worden genomen.
Normaal gezien worden alle voorstellen altijd zonder enige vorm van debat
in overweging genomen, ongeacht de inhoud ervan. De vraag van het
Vlaams Belang voor amnestie vormt daar al jaren een uitzondering op.
Idem dito dinsdag. PS-fractieleider Thierry Giet vroeg de Kamer bij het
begin van de zitting om het voorstel niet te laten agenderen en werd
daarin meteen gevolgd door alle Franstalige partijen. De steun van
sp.a en Groen! bij de stemming was genoeg om zijn slag thuis te halen.
Alle andere Vlaamse partijen volgden niet. N-VA, CD&V en Open Vld wezen
erop dat een voorstel in overweging nemen niet inhoudt dat je er ook
mee akkoord gaat. LDD'er Jean-Marie Dedecker en N-VA-fractieleider
Jan Jambon benadrukten dat het tegen de borst stoot dat 65 jaar na
WOII het zelfs nog niet mogelijk is om in de tempel van de democratie
het debat te voeren.
Indienster Alexandra Colen (VB) zei verwonderd te zijn over de
houding van de PS. Ze herinnerde eraan dat voorzitter Elio Di Rupo er na
de verkiezingen voor pleitte het amnestiedebat te voeren. Ze vroeg
de N-VA of ze van de Franstaligen nog wel enige toegeving voor
Vlaanderen kan verwachten.
De stemming leverde uiteindelijk 57 stemmen voor en 68 stemmen
tegen de inoverwegingneming van het wetsvoorstel op. Over een ander
controversieel wetsvoorstel van het Vlaams Belang - de vraag om de
monarchie af te schaffen - werd met geen woord gerept. Het werd samen met
226 andere wetsvoorstellen gewoon in overweging genomen. (belga)
Belgische artiesten die het lange aanslepen van de regeringsvorming beu zijn, maar in wezen fulmineren tegen (uiteraard Vlaams-)nationalisme en onrechtstreeks maar zeer duidelijk tégen de NVA. Dat stelden we al in een vorig schrijven hier op TAKtueel. Eén van de initiatiefneemsters, Maaike Neuville, was diezelfde vrijdagochtend te gast in De Ochtend op Radio 1, waar ze haar propaganda voor die gezellige avond in de kVs de vrije loop mocht laten. Niet echt onder de indruk van Maaike haar zwoele stem, maar meer indruk makend, zeg maar meer doordacht en intellectueel van toch een ander niveau, was de reactie daarop van regisseur Jan Verheyen, die goed samenvat waarom hij niet meedoet en waarom die mensen acteurs en andere culturele misdienaren de bal grondig misslaan. Beste Jan, die luitjes weten heel goed waar ze mee bezig zijn en waarom ze daar in de KVS belachelijk hebben staan doen. Het zijn namelijk belgische nationalisten (let wel, geen egoïsten, zoals wij) die niet willen dat de democratisch verkozen Albèrzekonde zijn troon zou verliezen. Daarentegen wel reageren tegen de allicht voor hun on-democratische verkiezingsuitslag.
Schande…!!!
21-01-2011
Applaus voor de driekleurige baarden
Zolang er geen nieuwe Belgische regering hebben, laten ze hun baard
groeien. Ze gaan hun baard niet meteen zwart, rood en geel kleuren, ze
willen alleen via die baard (die nog moet groeien) hun protest laten zien
tegen het uitblijven van een Belgisch akkoord. Hoe de niet protesterende
baarden zich zullen onderscheiden van de protesterende baarden, is een
onbeantwoorde vraag. Kunstenaars van beide kanten van de taalgrens willen
dan weer van de Brusselse Koninklijke Vlaamse Schouwburg een nieuwe
Brusselse Monnaie van september 1830 maken. Ze brengen geen heropvoering van
de toen zo heroïsche Stomme van Portici, wel een multi- van alles en nog wat
avond om hun artistiek ongenoegen te laten zien en horen over de intussen
bewezen Belgische politieke onmacht. Ze willen dat er minstens een avond
lang naar hen geluisterd wordt. Ook zij vinden immers dat het niet langer zo
kan.
Ook het jong volk roert zich. Ook al tegen de onwillige onmacht van de
Brusselse Wetstraat. Zij willen door de straten stappen met uiteraard
Belgische driekleuren in de hand. Ook weer met de bedoeling dat de Brusselse
Wetstraat eindelijk rond één en dezelfde tafel gaat zitten en afspraken
maakt om dit land weer samen te besturen. En dat in beide landstalen op
dezelfde manier.
Voorbij
In de intussen al lang vervlogen tijden van de koningskwestie of de
schoolstrijd, van Hertoginnedal of de Eenheidswet was het gebruikelijk dat
de Brusselse straten regelmatig zwart zagen van het betogende volk. Het
waren betogingen die politiek België in het nauw dreven. Die tijd is
voorbij. De indrukwekkende Witte Mars gaf nog even de indruk dat de
betogende Belgen het betogen nog niet helemaal verleerd hadden, maar voor
het overige weet iedereen dat tijd vande grote Marsen op Brussel eens en
voorgoed voorbij is.
Na de verkiezingen van 2007 organiseerde een Luikse dame helemaal op haar
eentje een vreedzaam protest doorheen de Brusselse straten tegen het
uitblijven van een nieuwe regering. Het werd een zonnige uitstap, er was
nogal wat zwart, geel en rood in de Brusselse straten, er was zonder twijfel
veel volk maar misschien moet men vandaag aan de kandidaat-allerslimste
mensen eens naar de naam van die moedige Luikse vrouw vragen, naar het
juiste aantal betogers?
Verloren zaak
Toch verdienen de moedigen van vandaag ook weer een Belgische lauwerkrans.
Alleen moet men er dan wel bij vertellen dat ze voor een al lang verloren
zaak betogen. Al was het maar omdat de crisis van de Belgische politieke
onmacht al hopeloos veel langer duurt dan de dag na de voorlopig laatste
verkiezingszondag.
De crisis duurt nu al meer dan 200 dagen, een Europees record maar ook een
verkeerde voorstelling van zaken: de Wetstraat-etterbuil brak immers open na
de verkiezingen van juni 2007. De crisis was toen al zichtbaar: in 2005 was
het in de Brusselse Wetstraat ook al hollen van tafel naar tafel op weer een
ander adres om daar in alle hoeken en kanten te gaan zoeken naar een toch
onvindbare oplossing voor het intussen wereldberoemde BHV probleem.
We zijn vandaag zes jaar verder, over BHV moet het gedonder dit keer nog
beginnen. Tussendoor mochten wij twee keer naar de stembus zodat het
politieke volkje nog eens extra op stap moest om de kiezers aan te porren om
aan hen te denken als die straks in het stemhokje verdwenen. Na maanden
vallen en opstaan, informeren en bemiddelen, werd de grote
verkiezingsoverwinnaar van juni 2007, de man van de achthonderdduizend
stemmen Yves Leterme toch Belgisch premier worden. Hij verraste vriend en
vijand door met eigen woorden het overlijdensbericht van het Belgische model
voor te lezen! Het Belgische overlegmodel had volgens hem zijn limieten
bereikt.
Hopeloze onderhandelingen
Een correcte diagnose waar de anderen natuurlijk niet naar luisterden.
Vandaag betaalt men voor die doofheid de niet meer betaalbare rekening. Weer
zien we informerende en nog altijd niet formerende onderhandelaars
aanschuiven, clarrificateurs en andere koninklijke loopjongens, op het
koninklijk paleis is de creativiteit in het volschrijven van nieuwe
naambordjes onuitputtelijk.
Hopeloze onderhandelingen over de vraag of A het nu alleen mag proberen en
hoeveel tijd hij daarvoor krijgt? Moet hij de assistentie van een andere die
het ook eens wil proberen ondergaan? Hoeveel stoelen moeten er rond de tafel
staan? De productie van ultra geheime Belgische Yalta voorstellen draait op
volle toeren.
Men moet daarmee zelfs naar het zuiden van Frankrijk om ze daar door een
betrouwbaar iemand te laten vertalen. Teksten met bewuste foutjes er in
zodat men kan achterhalen wie wat gelekt heeft. Geen nood, dezelfde avond
nog lag de tekst bij op kantenredacties! Dat zeggen die toch. En dat duurt
nu al meer dan 200 dagen. “We zijn toen gebotst op de grenzen van het
federale overlegmodel. Dat betekent dat de gemeenschappen en de gewesten
volwaardig mee de leiding moeten nemen.”
Toch nog maar eens die historische Leterme uitspraak in herinnering brengen.
Zowaar de organisatoren van de bij uitstek Belgische Miss Belgique
verkiezing blijken dat nu al ook te ondervinden. Weer een Vlaamse Miss
Belgique! Weer de eindronde in een zaal in Vlaanderen! Aan die Vlaamse
machtswellust moet een Belgisch einde komen. Waarom geen beurtrol opleggen:
in 2012 kan alleen een Waalse schone het kroontje krijgen, in 2013 is dat
dan voor een tweetalige Brusselse jonge dame en een jaar later kan er dan
toch nog een Vlaams Miss Belgique zijn. Dames uit een ander taalgebied
kunnen dat jaar alleen maar eredame worden. Voor de eindwedstrijd verhuist
het gebeuren telkens naar het taalgebied van de kandidaat – winnares.
Roet in de Belgische dagschotel
Intussen zijn er gelukkig de kranten die in het aanslepend conflict
voldoende kopij vinden om hun bladzijden te vullen. “De fatale tiendaagse
van Johan Vande Lanotte”, goed voor liefst vijf volle bladzijden in de
weekendeditie van De Standaard van 15 januari. Toevallig toeval natuurlijk,
maar diezelfde dag kreeg men bij De Morgen een kortingbon voor een boek dat
nog moest verschijnen. Over “De gevangenen van de Wetstraat”! Hoogtepunten
uit de voorbije 200 dagen. Voor net geen tien euro maar dan wel met bon in
plaats van bijna 15 euro. Er is nog lang geen nieuwe regering en je kunt ze
al krijgen voor een soldeprijs!
Kon men na de verkiezingen van 2007 denken dat de zogenoemde ”grote”
Belgische partijen het uiteindelijk wel eens zouden worden, dan zorgde de
Vlaamse kiezer bij de voorlopig laatste verkiezingen van 2010 voor heel veel
roet in de Belgische dagschotel: hij stuurde een nieuwe Vlaamse woordvoerder
naar de Brusselse Wetstraat, de NVA van Bart De Wever. Andere Vlaamse
partijen mochten al blij zijn met een moeizaam verworven plaatsje van 2de in
het Vlaamse bevel. Aan Franstalige kant werden meteen de plannen voor een
hopeloos lange uitputtingsoorlog boven gehaald. De loopgraven werden in
staat van paraatheid gebracht.
Ook aan Vlaamse kant blijven sommigen doof voor dat Vlaams signaal.
Bibliotheken vol zijn er al geschreven over dat vervelende verschijnsel, dat
men helaas niet helemaal kan wegmoffelen. Sociologen, politicologen,
psychologen, journalisten en andere al dan niet koninklijke deskundigen
schrijven dieptepsychologische en andere opstellen om uit te leggen dat men
het gebeuren toch niet echt zo serieus moest nemen. De NVA is TOCH MAAR
dertig procent! Niet meer dan dat. Aldus een Vlaamse eurotopper. Maar wel
dertig procent!
Scheiding
Zo blijft men ziende blind voor een proces dat begon toen heel lang geleden
het doek viel over De Stomme van Portici. Een proces van het bijna
chirurgisch uit elkaar halen van het oorspronkelijke Belgische
Franssprekende model. Men maakte van dit alleen maar Franssprekende land een
België waar twee, later zelfs drie talen NAAST elkaar leefden, men trok
zelfs een formele grens tussen de twee grootste anderstalige landsdelen. Met
tussen in toch nog een tweetalig eiland.
Men splitste het land formeel op in gewesten – een Franstalige verzuchting –
en gemeenschappen, zoals de Vlamingen dat wilden. Met elk hun parlement, hun
regering, hun wetten, hun eigen denken, doen en laten. Vlamingen en
Franstaligen leven vandaag in hun eigen leefwereld en willen die
intellectuele ruimte alleen maar uitbreiden. Bij elke stap weer iets minder
Belgique en altijd weer meer België – Belgique – Belgien. Met
tussenstreepjes die bijna helemaal uitgewist zijn.
Vandaag is bewaarheid wat de Waalse socialistische politicus Destrée
neerpende in zijn beruchte open brief aan de toenmalige koning Albert.
“Sire”, zo schreef hij bijna honderd jaar geleden aan zijn staathoofd,
“excuus maar U bent helemaal geen koning der Belgen. Er leven hier alleen
maar Vlamingen en Franstaligen. Die laatsten vinden die Vlamingen
onbetrouwbaar omdat ze altijd meer willen nadat ze ons Franstaligen beetje
bij beetje onze rijkdom afgenomen hebben. Voor ons is het nu genoeg geweest,
wij willen de scheiding!”
Destrée werd later Belgisch minister. Hij kreeg ook een Belgisch standbeeld
dat werd ingehuldigd door koning Boudewijn. Toen was dat inderdaad nog
denkbaar… maar die tijd is vandaag voorbij. Het zou het Belgische labeur van
het Paleis, de Wetstraat en andere alleen maar vooruit helpen als men die
Het is vrij bekend dat de N-VA in haar verhouding tot het Vlaams Belang
lichte trekjes - niet van obesitas - maar van obsessie vertoont. Dat
wortelt in de vanouds vrij revanchistische sfeer waarin Volksuniërs uit
Antwerpen eerst lang de oppositie moesten dulden van rechtse nationalisten,
daarna zagen hoe dissidenten onder leiding van Karel Dillen een eigen
politieke partij oprichtten naar aanleiding van een staatshervorming, en hoe
vervolgens die partij voor lange tijd de participationisten van het voorplan
verdreef. Dat was een droeve zaak voor dit zelfbenoemde intellectuele
milieu van “deftige mensen” voor wie het Vlaams Blok een bende “morsige
broertjes” was en bleef, ook toen zijzelf met hun Volksunie terechtkwamen in
het pre-socialistische bewind van Bert Anciaux. O, droefheid.
De N-VA obsessie heeft hen nu geïnspireerd om in toepassing van Clausewitz’
handboeken over militaire strategie, de politieke oorlogvoering nu te
richten op het Vlaams Belang “Schwerpunkt” van de immigratieproblematiek.
Maar net als in het communautaire dossier kwamen zij ook hier in de
loopgravenoorlog van het Belgische regime terecht. In plaats van een reeks
wetsvoorstellen inzake immigratie, asiel en Snel-Belgwet op de agenda van de
Kamer te kunnen plaatsen, werden die ofwel laconiek weggestemd ofwel
begraven onder een stapel amendementen en problemen. De N-VA heeft
vervolgens een tactische terugtocht uitgevoerd en is zich gaan verlagen tot
een koehandeltje in de Kamercommissie Naturalisaties. Niet om het
immigratieprobleem aan te pakken, maar om hun gezicht te redden. Terwijl
75% van degenen die in toepassing van de Snel-Belgwet belg worden verder
ongemoeid worden gelaten, zullen de 25% die via de Kamer passeren nu even
besnuffeld worden, maar niks spectaculair. Toen het Vlaams Belang enkele
jaren terug begon met van op de Kamertribune criminele gevallen aan de kaak
te stellen werd toen reeds beslist om ons dat
pleziertje niet meer te gunnen en werd afgesproken criminelen niet meer Belg
te maken, althans in de Kamer niet meer. Het was de tijd dat N-VA nog
kritiekloos mee alle vreemdelingendossiers goedkeurde.
Wat er nu gebeurt, namelijk zogezegd ook afspreken dat vreemdelingen de
Franse taal zullen moeten kennen en spreken (en “bereidheid” tonen– het
voorbeeld is genoemd- door af en toe naar een ouderavond te gaan van de
school als ze in Vlaanderen wonen) is geen “einde van de Snel-Belgwet”
zoals een oververhitte Theo Francken afkondigde, maar een tactische
terugtocht van de N-VA. Het is een media-manoeuvre dat natuurlijk vlijtig
wordt opgepikt. De enige kans voor het Vlaams Belang om dit boerenbedrog
van VLD en N-VA te kunnen aanklagen was tegen dit bedrog van de publieke
opinie stemmen. Nu is er tenminste wat aandacht. Anders zou verdorie nog
de indruk kunnen ontstaan dat ook het Vlaams Belang van oordeel was dat hier
iets positief verandert aan de toestand. Quod non. Binnen enkele weken
zullen we dat ook kunnen aantonen en ontmaskeren, statistisch en in de
feiten, wanneer de volgende tienduizend vreemdelingen hier op het tapijt
komen. Alle Franstaligen (dezelfden die in de andere commissies al de
goedbedoelde wetswijzigingen van de N-VA blokkeren) hebben reeds
aangekondigd dat zij geen enkel ernstig taalcriterium zullen toepassen en
dat er dus in de praktijk niks zal veranderen en dat ook hun burgemeesters
niet zullen meewerken aan iets dat zou kunnen lijken op taalkenniscontrole.
Ik zal er hier met mijn geëerde lezers een pintje op verwedden dat heel de
operatie niet meer weigeringen zal opleveren als het al even futiele
“doekjevoorhetbloedeninburgeringsbeleid” van de Vlaamse regering. De hele
kwestie roept enkel maar herinneringen op aan het aankondigings- en
schoneschijnbeleid zoals we dat kennen uit de roemrijke topjaren van paars.
O, arm Vlaanderen dat er telkens weer in trapt.
De tactische terugtocht is trouwens een veel gebruikte techniek en al heel
dikwijls heeft de N-VA in het algemeen en Bart De Wever in het bijzonder
zich uit penibele situaties weten te redden door hem toe te passen.
Denk aan het geblunder bij de overstap van zijn (in die contreien
tegenwoordig ook weer heel dik bevriende) Jean-Marie De Decker. De schade
aan de operatie “kartel en lijstvorming met de CD&V” werd toen volledig
opgelost door de techniek van de tactische terugtocht.
Ik denk ook met veel smaak terug aan de BHV-geschiedenis deze zomer. N-VA
diende toen een voorstel in tot (uiteraard onverwijlde en onmiddellijke)
door toegevingen niet bezoedelde “Vlaamse” splitsing van BHV en kondigde
overal en bij iedereen die het wou horen aan dat ze ook de hoogdringendheid
ervan zouden vragen. Toen gromde de PS even. Jambon ging toen naar Terzake
met een “tactische terugtocht”. In het belang van het land of zoiets zou
het voorstel “niet meer hoogdringend” worden verklaard door de N-VA. Jambon
deed zelfs beroep op de zin voor verantwoordelijkheid van Annemans om de
hoogdringendheid niét te vragen. Dat deed ik natuurlijk wel. De N-VA
stemde tegen de hoogdringendheid van hun eigen voorstel. En nadien werd het
BHV-voorstel door de N-VA deskundig in een hele diepe schuif van de
commissie Binnenlandse Zaken gemikt waarvan ze zelf voorzitter zijn. (Tiens,
ik zal eens een briefje schrijven morgen aan Ben Weyts.) Tactische
terugtocht.
Een van de meest magistrale voorbeelden van het gebruik van de “tactische
terugtocht” als methode is natuurlijk de fameuze “NOTA De Wever”, maar
daarover later meer.
Er is altijd wel wat te beleven aan dat front. Zelfs vandaag trok Bart De
Wever zich “tactisch” terug uit de Slimste Mens. Zelfs dàt wist hij voor de
microfoons dan nog in zijn voordeel te draaien. Het was de schuld van de
media. Wat een grap !
Gerolf Annemans
15-01-2011
Deze morgen vond in het stampvolle auditorium van het Antwerpse Elzenveld de meer dan geslaagde nieuwjaarsbijeenkomst van de VVB plaats.
1. Een artikel over deze bijeenkomst dat deze namiddag al op de webpaginastek van De Standaard verscheen.
2. De toespraak van onze voorzitter Guido Moons
3. De huldiging van de afscheidnemende burgemeester van Lennik en BHV-voorman Willy De Waele.
Binnenland
Vlaamse uitval naar SP.A
zaterdag 15 januari 2011, 14u49Auteur: (g.teg.)
De SP.A lag zwaar onder vuur op een bijeenkomst van de Vlaams Volksbeweging.
Niet een ‘rechtse’ gastspreker, maar Jean-Pierre Rondas, Klara-producer (sinds dit weekend met pensioen) en lid van de links-Vlaamse Gravensteengroep, schoot zaterdag met scherp op de SP.A op de nieuwjaarsbijeenkomst van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) in Antwerpen.
Hij ziet de SP.A als kern van de kleine maar effectieve neo-unionistische tegenbeweging in Vlaanderen. ‘De neo-unionisten verloren de verkiezingen, maar hebben met de hulp van de groenen nu wel de leiding van de federale politieke onderhandelingen, waar de breed gedragen Vlaamse eisen kapotonderhandeld worden.’
'Een Belg is iemand die van de Belgische sociale zekerheid geniet'
Volgens Rondas belijdt SP.A het klassiek Belgisch nationalisme en unitarisme niet: ze verheft het ‘onder de Belgische sociale zekerheid vallen’ tot de kern van het Belg-zijn en het Belg-gevoel. Een Belg is iemand die van de Belgische sociale zekerheid geniet, dus. En die sociale zekerheid moet voor de SP.A ook Belgisch blijven. En wie iets anders durft beweren, wordt meteen neergesabeld door professor Bea Cantillon; die noemde het federaliseren van onderdelen van de sociale zekerheid ‘een achteruitgang van de beschaving’, zo ging Rondas verder. Van de SP.A mag er alleen onderhandeld worden over een eigen arbeidsmarktbeleid voor Vlaanderen.
Frank Vandenbroucke wordt gezien als degene die het gedachtegoed aanleverde met theorieën over de sociale staatshervorming.
Rondas zei nog: ‘De enige periode dat de socialisten in Vlaanderen Vlaams waren, is de periode van Camille Huysmans en dat is al héél lang geleden. Er is nog even een opflakkering geweest toen Norbert De Batselier met Maurits Coppieters het Sienjaal opstartte, maar dat heeft niet lang geduurd.’
Paars
Onze socialisten zijn niet travaillistisch meer maar paars, zei Rondas nog.
VVB-voorzitter Guido Moons zei dat aftredend Yves Leterme al ervaren had ‘dat de limieten van het Belgisch overlegmodel zijn bereikt’.
‘Laken blijft de ene na de andere politicus uitsturen om te bewijzen dat het overlegmodel nog wel werkt, maar ze rijden zich allemaal te pletter. Bart De Wever, haal de stekker eruit’, zei hij. Een verspreking van Moons was nog de aanleiding van grapjes over Bart De Bever, die als een bever de Belgische constructie moet ondergraven.
TOESPRAAK GUIDO MOONS
Geachte medestanders, vrienden van en uit de Vlaamse Volksbeweging,
Geachte vrienden uit de Vlaamse Beweging,
Geachte genodigden,
Vandaag heeft de Vlaamse Volksbeweging u allen hier, in dit prachtig historisch kader van “het Elzenveld”, uitgenodigd voor de ondertussen traditie geworden nieuwjaarsreceptie van de VVB.
En goede tradities moeten onderhouden worden. Daarom: namens de VVB wens ik u en allen die u dierbaar zijn een zalig, gelukkig en voorspoedig 2011. Moge dit nieuwe jaar een jaar worden dat u op persoonlijk, familiaal en professioneel vlak mooie, waardevolle en hartverwarmende momenten zal bezorgen.
Waar het om ons engagement voor de Vlaamse natievorming gaat, wens ik iedere Vlaams beweger de nodige dosis doorzetting, strategisch inzicht, positieve dwarsheid en gezonde zelfrelativering. Enkele eigenschappen, die ieder van ons de komende dagen, weken en maanden zeer zeker zal kunnen gebruiken.
Na het stevig onderbouwde en scherpe referaat van Jean-Pierre Rondas, zou ik eerlijk gezegd liever stilletjes op mijn stoel blijven zitten en mijn mond houden. Of misschien nog beter: u allen maar onmiddellijk uitnodigen om het glas te heffen op het nieuwe jaar en op Vlaanderen. Hoe dan ook, zo gemakkelijk en goedkoop komen u en ik er echter niet vanaf want op de uitnodiging voor vandaag stond nu een maal gedrukt dat ook de VVB-voorzitter verondersteld wordt iets te zeggen. Welaan dan, met of zonder uw goesting zoals ze in Gent zeggen!
Mijnheer Rondas, één ding moet u de Belgische politiek toch durven nageven: saai wordt het nooit. Maar akkoord, ik geef toe dat men als een beetje aandachtig toeschouwer vlug in de gaten krijgt dat het steeds verschillende variaties zijn op hetzelfde thema: hoe ontwart men de Belgische knoop? Daar gaat het natuurlijk om.
Eigenlijk was het CD&V-boegbeeld Leterme die een zeer heldere vaststelling deed en het bovendien duidelijke verwoordde enkele jaren terug toen ook hij klem zat in het kluwen van regeringsonderhandelingen:” Ik vrees dat we op de limieten zijn gestoten van het Belgische federale overlegmodel”. Kan het nog het nog duidelijker verwoord worden?
Zelf heeft hij tot zijn eigen scha en schande moeten ondervinden wat het gevolg was wanneer men die limieten negeert.
Wat we nu de jongste dagen en weken meemaken is nog maar eens het feit dat een zoveelste
politieke kopstuk, in dit geval de professor staatsrecht Vande Lanotte, op die limieten is gestoten.
De vraag van 1000 000 is natuurlijk: hoeveel politici zullen, uitgestuurd door Laken, zich nog in de vernieling laten rijden om blijkbaar tegen beter weten in het bewijs te leveren dat het Belgische overlegmodel toch werkt?
U met het waanzinnige enthousiasme van een Japanese harakiri-piloot uit WO II te pletter vliegen op de limieten van een niet langer werkend Belgisch overlegmodel komt noch de burger in Vlaanderen, noch de burger in Wallonië ten goede, integendeel. Dit leidt uiteindelijk naar aversie tegenover politiek, naar afkeer tegenover democratische besluitvorming én naar een sociaal-economisch kerkhof. De belachelijke heisa en publieke hysterie rond de wilde baardgroei-actie van Benoît Poelvoorde en de Youtube- ontboezemingen van ene brave mijnheer Janssens zijn misschien begrijpelijk maar, neem me niet kwalijk, te zot voor woorden om dan nog maar te zwijgen over het beate gekir van CD&V-woordvoerder-steeds- van- dienst Mark Eyskens voor de camera: dat bewuste burgers eindelijk hun stem laten horen.
In feite had daarentegen dienstdoend buitenland minister Steven Van Ackere het gelijk aan zijn kant toen hij deze week voor de micro van Radio 1 verklaarde: “De mensen hebben op 13 juni vorig jaar de politici niet enkel een signaal gegeven maar ook een opdracht!” Van Ackere slaat spijkers met koppen: de meerderheid in Vlaanderen heeft op verkiezingszondag van 2010 gekozen voor verandering en die meerderheid verwacht terecht dat die verandering er komt. Met andere woorden wens ik klaar en duidelijk hier en nu te stellen: stop eindelijk het nefaste status quo, liever geen akkoord dan een slecht akkoord en dus: liever geen regering dan een slechte regering!
Want wat moet ik denken van de nota Vande Lanotte wanneer ik van de hand van Herman Matthijs, prof overheidsfinanciën aan de VUB en lid van de Hoge Raad van Financiën, volgende verklaringen lees: over de financiering van de gemeenschappen.
In het voorstel van Vande Lanotte wordt de financiering van de gemeenschappen (met onder andere onderwijs) bijgestuurd. Er wordt nog altijd geen responsabilisering ingevoerd en de fiscale draagkracht telt niet langer mee in de berekening van de enveloppe. Matthijs vervolgt: Vlaanderen krijgt hier geen geld bij, dit systeem zal Vlaanderen geld kosten. Toen Kris Peeters bij de bekendmaking van een vorige nota van Vande Lanotte verklaarde dat Vlaanderen 2 miljard euro extra moest besparen is hij nog vriendelijk geweest
Over de staatshervorming:
heeft prof Matthijs kritiek op het feit dat de nieuwe bevoegdheden zoals werk of de overheveling van de kinderbijslag weinig bewegingsruimte laat voor de deelstaten om een eigen beleid te voeren. Volgens Matthijs zitten we in een systeem waarbij gewoon enveloppes of dotaties worden toegekend en de prof omschrijft dat als niet efficiënt. Bovendien worden nieuwe bevoegdheden pas na 10 jaar in het nieuwe systeem opgenomen na een positieve evaluatie. Prof Matthijs vraagt zich, mijns inziens, terecht af of dit betekent dat er de komende 10 jaar niet meer over een staatshervorming mag gesproken worden.
Met deze enkele feiten voor ogen kan men moeilijk verklaren dat dat alles goedkope detailkritiek is van een zogenaamde ontevreden en bekrompen kaakslagflamingant.
Zo beland ik stilaan bij mijn ene goede voornemen voor het nieuwe jaar als VVB-voorzitter.
Dat de VVB in het nieuwe jaar voluit haar rol als volwaardige politieke drukkingsgroep kan, of liever, moet blijven spelen. De VVB moet inderdaad die ambitie blijven koesteren want de uitdagingen waar Vlaanderen de komende jaren voor staat, zijn immens.
Op communautair vlak moet de VVB in de politieke slijtageslag om de splitsing van B-H-V én van het gerechtelijk arrondissement het hoofd koel houden en nooit meestappen in welk scenario dan ook. De volksbeweging stelt daarom onveranderd: alle Vlaamse politieke partijen hebben dure en plechtige eden gezworen dat Vlaanderen geen prijs zal betalen voor de splitsing. Waar blijft vandaag de consequente naleving van de belofte van toen? En gebruik a. u. b. toch niet de decennialang moegetergde zes Vlaams-Brabantse faciliteitengemeenten als pasmunt. Op die manier blijft men de gebiedshonger van francofone annexatiepolitiek aanscherpen en stimuleren. Vlaanderen heeft akte genomen van de franstalige belangenconflicten, laat nu eindelijk het parlement stemmen.
Naast het communautaire dossier is daar het ruim even belangrijke sociaal-economische dossier. In deze barre crisistijden moet Vlaanderen over de nodige hefbomen kunnen beschikken om zich sociaal-economisch niet enkel op Europees maar ook op wereldvlak te kunnen handhaven. Vlaanderen moet zelf de krijtlijnen kunnen trekken voor een volwaardig sociaal-economisch beleid. Dus zonder betutteling van een Belgische schoonmoederpolitiek.
Bescheiden maar niet onderdanig, ten volle geëngageerd maar niet gebonden, op de achtergrond maar als het nodig is midden op het publieke forum, met stevige argumenten de slogans voorbij: zo moet in 2011 de VVB een volwaardige politieke drukkingsgroep blijven.
Een politieke drukkingsgroep die sinds 1991 durft te pleiten voor een realistisch en werkbaar plan B. De VVB ziet Vlaamse onafhankelijkheid niet als een fetisj, noch als een schimmig einddoel. De Vlaamse onafhankelijkheid is een functioneel gegeven, een werkbaar instrument in dienst van het land en zijn mensen: niets meer maar zeker ook niets minder.
Daarvoor staat de Vlaamse Volksbeweging, daarvoor werkt de Vlaamse Volksbeweging. Of zoals mijn voorganger het gevat uitdrukte: als het om de natie gaat, zijn wij één!
Ik dank u voor uw gewaardeerde aandacht.
Antwerpen, Elzenveld 15/01/’11
HULDIGING WILLY DE WAELE
10 jaar zal hij burgemeester geweest zijn van zijn gemeente, zijn dierbare Lennik.
Misschien zeg ik wel beter, burgervader. Want dat klinkt warmer en zo komt hij ook over bij zijn mensen en zijn medestanders.
In totaal 40 jaar is hij gepokt en gemazeld, bezig geweest in de gemeentepolitiek van dat mooie stukje Vlaams-Brabant waarvan o.a. ook naast die 10 jaar burgemeester, 12 jaar als schepen.
Tevens is hij vijf jaar provincieraadslid geweest: en hij heeft het vanop de eerste rij mogen meemaken dat begin januari 1995 de unitaire provincie Brabant overging in de provincie Vlaams-Brabant.
Maar vooral hebben wij hem mogen leren kennen en waarderen als gedreven en gebeten voorman,wroeter, werkpaard, trekpaard, spreker met doorslaggevende argumenten én met een hart binnen de conferentie van de burgemeesters van Halle, Vilvoorde:
Willy De Waele.
Beste Willy,
Persoonlijk-en je mag me dat echt niet kwalijk nemen-zal ik gewezen minister van binnenladse zaken, MR-kopstuk Antoine Duquesnes dankbaar zijn.
Want door zijn hautaine lompigheid, om het zo maar uit te drukken hebben wij van de VVB jou leren kennen. Om precies te zijn naar aanleiding van de verkiezingen voor het Vlaams parlement en voor Europa dropte Duquesnes 11000 stemmen van Belgen in het buitenland, waarvan de hoofdmoot natuurlijk franstalige stemmen niet toevallig in het kanton Lennik.
Hij had het beter niet gedaan!
Van dan af ben je tot op de dag van vandaag de onvermoeibaar gebleven pleitbezorger geworden voor de splitsing van de tweetalige kieskring én van het gerechtelijk arrondissement. In hoeveel Vlaamse steden, gemeenten en dorpen ben je niet de problematiek van dat restant van” la belgique de papa” als een volleerd lesgever gaan uitleggen?
Jouw partij, de Open VLD, wist met dat engagement niet altijd goed raad. Je liet je niet de les lezen noch door De Gucht, noch door Verhofstadt, noch door Somers. En Decroo jr. zal het ondertussen wel weten dat jouw levensleuze is én blijft: voor Klauwaard en Geus!
Wanneer Geert Bourgeois, als minister van Vlaamse binnenlandse aangelegenheden, straks in maart of april zal instemmen met jouw vertrek als burgemeester gaan velen het toch niet kunnen noch willen laten om jou aan te spreken als burgemeester.
Willy, met of zonder die burgemeestersjerp, jouw engagement voor de splitsing van B-H-V en voor het onafhankelijke Vlaanderen zal blijven.
De Vlaamse Volksbeweging is én blijft er jou en jou lieve echtgenote dankbaar voor.
Als huldeblijk en als teken van dankbaarheid van ons voor jou dit bescheiden maar welgemeende geschenk.
Je l'ai déjà souvent dit mais je voudrais à nouveau insister avec force....den boog kan niet altijd gespannen staan, 'ontspan' even!
Alles behalve Europees
Terwijl in onze contreien steeds meer aandacht wordt besteed aan uitheemse religieuze feestdagen zoals het offerfeest en het suikerfeest, komen feestdagen en rituelen die onlosmakelijk verbonden zijn met onze culturele tradities steeds meer onder vuur te liggen. De Sint wordt van zijn kruis beroofd, het kerstfeest wordt omgedoopt tot een ‘winterfestival’ en op sommige plaatsen gaat zelfs de traditionele kerstboom voor de bijl. De Europese commissie heeft ondertussen nog een stap verdergezet op dit pad van de zelfverloochening en onze traditionele feestdagen gewoon afgeschaft. In de door haar uitgegeven schoolkalender 2011 (kostprijs: vijf miljoen euro) staan de hindoeïstische, Joodse en ‘uiteraard’ ook islamitische feestdagen vermeld, maar werden de christelijke feestdagen ‘vergeten’. De boodschap is duidelijk: in het interculturele Europa zijn alle culturen welkom, behalve de Europese.
Albert, koning der Walen
In een recente enquête van enkele Franstalige media werd Albert II met 75 procent van de stemmen verkozen tot ‘Belg van het jaar’. Erg verwonderlijk is dat natuurlijk niet, want de Belgische koning is de laatste strohalm voor de Franstaligen. Zij zien in hem de beste garantie voor het voortbestaan van de politieke status quo en de miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië. Niet zonder reden, want het Hof heeft nooit aan de kant van de Vlamingen gestaan en heeft altijd de Franstalige belangen gediend. In die mate zelfs dat de koning – lange tijd bestempeld als ‘het cement van de natie’ – steeds meer wordt beschouwd als ‘de koning der Walen’.
11-01-2011
Splitsen?
Via de onderstaande link kan u stemmen voor de splitsing van België.
MOETEN WE BANG ZIJN OM ONZE WAARDEN OP TE DRINGEN? LUCKAS VANDER TAELEN is het beu naast een getto te leven waar allochtone jongeren hem behandelen alsof hij op hun privé terrein loopt. 'Waarom durven wij niet opkomen voor wat eigenlijk essentieel is: respect voor de wetten en de waarden van het land waarin wij leven?'
Ik woon vlakbij een buurt in Vorst, van de Merodestraat tot het Zuidstation, die je zelfs met de meest multiculturele vooringenomenheid niet anders dan als een getto kunt omschrijven.
Mijn dochter heeft het al lang opgegeven om in die wijk te gaan. Daarvoor is ze net iets te vaak uitgescholden voor veel onfraais. Ik fiets er elke dag door en beleef steeds een ander avontuur. dubbel geparkeerde auto's, bestuurders die een kruispunt blokkeren om met elkaar te praten, rondhangende jongeren die je bekijken alsof je op hun privédomein komt.
Probeer vooral niets te zeggen als je weer eens bijna omver gereden wordt: de laatste keer dat ik dit toch deed, werd ik de huid vol gescholden door een omstaander van geen zestien jaar, die zijn beledigende tirade afsloot met een boodschap die ik niet vertaal: 'Nique ta mère.' Dat was minder erg dan de vorige keer, toen een andere jonge Maghrebijnse chauffeur zich door mijn gedrag beledigd voelde: ik had het aangedurfd mijn voorrang te nemen. Zijn eer was dusdanig gekrenkt dat hij dit blijkbaar enkel kon rechtzetten door me in het gezicht te spuwen...
Dus vooral: zwijgen. Want als je probeert duidelijk te maken dat 70 km per uur veel te snel is in een zone 30, dan heb je meteen recht op een confrontatie met het eergevoel van een jonge nieuwe Belg die het niet kan hebben dat iemand hem ook maar iets verbiedt en die bereid is je daarom in elkaar te rammen.
Twintig jaar geleden was ik ervan overtuigd dat de jonge nieuwe Belgen snel geassimileerd zouden worden. Maar nu is in Brussel een generatie van rebels without a cause opgegroeid die zich altijd verongelijkt en te kort gedaan voelt. Nooit voor iets verantwoordelijk, het is altijd de fout van iemand anders: van de overheid, van de racistische Belgen. En ook binnen hun eigen families blijven de jonge Maghrebijnse mannen onaantastbaar. Toen de politie in Molenbeek een jongen oppakte, organiseerde de vader meteen een betoging omdat zijn zoon 'nog geen appel zou stelen.'
De inspanningen van de overheid in de probleemwijken hebben ervoor gezorgd dat de jongeren de noodzaak niet voelen die te verlaten, toonde een ULB-studie vorig jaar aan. Zo creëer je de bekrompenheid van een dorp in de grote stad.
Een dochter van Marokkaanse vrienden heeft een Belgisch vriendje. Met hem gaat ze nooit uit in de wijk, omdat ze meteen wordt nageroepen. Want bijna al de jonge allochtonen mogen dan wel de Belgische nationaliteit hebben, enige identificatie met dit land hebben zij niet. Integendeel: 'Belgie' is een scheldwoord...
Jonge vrouwen alleen zie je overigens bijna nooit in de wijk. En zeker niet in de cafés: daar worden ze zelfs niet gedoogd. Toen een medewerkster van de gemeente er een koffie vroeg, werd haar snel duidelijk gemaakt dat ze er niet moest op rekenen om bediend te worden. Als ik de Merode-wijk binnenfiets, dan weet ik dat ik tot ver voorbij het Zuidstation niet één vrouw op een caféterras zal zien. En dan heb ik het nog niet over de dubbele seksuele moraal die van jonge allochtone vrouwen nog steeds verwacht dat ze tijdens de huwelijksnacht hun maagdelijkheid bewijzen, ook al weet iedereen dat Brusselse hospitalen met een eenvoudige ingreep maagdenvliezen herstellen...
Een gerenommeerd Frans-Marokkaanse kunstenaar stelde tot vorige week een merkwaardige installatie tentoon in Brussel: een reeks bidtapijtjes met schoenen. De kunstgalerij kreeg onmiddellijk dreigtelefoons, het glas voor het kunstwerk werd bespuugd en beschadigd. De commotie kwam er omdat er bij één bidtapijtje rode vrouwenhakken te zien waren. De kunstenaar wou op die manier 'de plaats van de vrouw in de Islam' aankaarten. Maar dat kan al niet meer in Brussel: na een paar dagen werd het kunstwerk verwijderd.
Misschien moeten we ons eens afvragen hoe het komt dat we aanvaard hebben dat principes als de vrijheid van de kunstenaar en gelijke rechten voor man en vrouw niet voor iedereen gelden in dit land. Waarom durven wij niet opkomen voor wat eigenlijk essentieel is: respect voor de wetten en de waarden van het land waarin wij leven? Een hoofddoekenverbod is geen oplossing. Maar misschien moeten we toch eens nadenken over hoe we op een assertieve manier kunnen duidelijk maken dat wij durven verdedigen wat wij belangrijk vinden.
Het is de verdienste van links geweest om meer aandacht te vragen voor discriminatie en sociale achterstand. Het probleem ligt jammer genoeg dieper: we zijn bang geweest om onze waarden op te dringen aan allochtonen. Die waarden zijn mij echter te dierbaar om ze verloren te laten gaan.
LUCKAS VANDER TAELEN Vlaams Parlementslid voor Groen!
Het defaitisme van toujours oui
Politiek is dikwijls ingewikkeld, maar als een partij meedeelt: 'om maximale kansen op succes te bieden, moet het kader worden bijgestuurd alvorens de onderhandelingen met zeven partijen terug worden opgestart' dan lijkt dat een duidelijke en transparante boodschap. Het verwarring stichtende woordenspelletje over het verschil tussen 'neen, tenzij' en 'ja, maar' verdoezelt de realiteit. De bedoeling van het CD&V-bashen is duidelijk; er werd op die partij gerekend om het spelletje mee te spelen en de N-VA te isoleren. Ze heeft daar feestelijk voor bedankt, tot verbijstering van wie nog altijd redeneert volgens de oude, versleten politieke zeden van dit land.
Welk spelletje werd opgevoerd? Bekijken we wat Tim Pauwels op het VRT-journaal van 5 januari vertelde over de nota-Vande Lanotte (NVDL), toen de partijen nog niet hadden gereageerd. 'De NVDL is een stap vooruit maar geen doorbraak. Voor een doorbraak zijn de tegenstellingen nog altijd veel te groot. Zo gauw ze met zeven aan tafel zitten, zal je zien dat de Vlaamsgezinden het meer Vlaams willen en de Franstaligen meer Franstalig.' Dat klopt natuurlijk, wat gebleken is. Want het is niet omdat het ergens halfweg de Noorse fjorden en de Taj Mahal ligt, dat Tsjetsjenië een leuke reisbestemming wordt. De NVDL staat mijlenver van een werkbaar vergelijk, zoals CD&V en N-VA gewoon feitelijk vaststelden. Volgens Bart Sturtewagen (DS 7 januari) is 'het doel meer bestuurskracht'. Durft iemand in ernst beweren dat de NVDL daar een aanzet toe geeft?
Wat volgde bij Pauwels is cruciaal: 'Toch is het niet zonder belang. Het is een stap in iets dat Vande Lanotte eigenlijk heel de tijd probeert. De partijen in een soort van fuik te lokken. Je zwemt er in en op een bepaald moment merk je dat je eigenlijk niet meer terug kan.' CD&V en N-VA hebben een gat gescheurd in die fuik en daarmee lag Vande Lanottes aanpak in duigen. Yves Leterme ontdekte drie jaar geleden al dat de limieten van het federale consensusmodel bereikt zijn. Di Rupo wist dat het onverzoenlijke moet verzoend worden. Wiskundigen zijn niet onbekwaam omdat ze de kwadratuur van de cirkel niet vinden.
CD&V en N-VA vonden blijkbaar dat het inhoudelijk ook ergens om gaat. Misschien zit daarin dan toch het echte staatsmansschap. Wie zo'n houding 'onredelijk' noemt, heeft een kromme kijk op wat politiek moet zijn.
Trekken en sleuren
Dave Sinardet schrijft over de NVDL: 'stapje voor stapje tegengestelde standpunten verzoenen, rekening houden met gevoeligheden, trekken, sleuren en naar een compromis toewerken' (DS 7 januari). Van dit zinnetje kloppen alleen de woorden 'stapje voor stapje', 'trekken' en 'sleuren'. De tegengestelde standpunten werden door de NVDL niet verzoend, ze hield géén rekening met de gevoeligheden en een compromis is het al helemaal niet. Wie spreekt over vijf ja's en twee neens dwaalt. De Franstalige ja's gingen niet over het model van het plan, maar over dat van de tafel waar men rond zou gaan zitten. Twee partijen gingen volmondig akkoord, SP.A en Groen!, samen goed voor 18 kamerzetels en iets meer dan 20procent van de Vlaamse stemmen. Vande Lanotte komt nog een luttele 82 zetels te kort om zijn nota ook echt te laten uitvoeren. Zo dicht staan we bij een akkoord.
Zijn SP.A en Groen! dan de verantwoordelijke partijen? Na madame 'non' hebben we nu in elk geval de voorzitters 'toujours oui'. Logisch misschien, want dit is niet het punt waar SP.A en Groen! echt wakker van liggen. Wat hun goed recht is overigens. Maar als morgen het thema 'kerncentrales' op tafel komt en er wordt voorgesteld die nog 40 jaar open te houden, terwijl Groen! ze meteen dicht wil, gaat die partij dan akkoord met het 'compromis' om ze 20 jaar langer te laten werken?
De lijst van de voor CD&V (en N-VA) fundamentele onvolkomenheden van de NVDL in de krant van vrijdag oogt indrukwekkend: onverteerbaar luik-Brussel, samenvallende verkiezingen (de kiezer is de bron van het kwaad; waar haalt men het?), de vrijwel lege dozen gezondheidszorg en justitie, de hoge factuur voor Vlaanderen, enzovoort. Dit gaat niet over de vraag of alles kan gerealiseerd worden, maar maakt onze staatsstructuur nog meer onwerkbaar. Die techniek van de kortetermijn-'oplossingen' heeft ons gebracht waar we nu staan. Daar ligt de voornaamste oorzaak van de druk van de financiële markten.
Een lezersbrief geeft de sfeer aan waarin we zijn aanbeland. Laat de kiezer oordelen over de NVDL en 'de kans is groot dat het antwoord 'ja' is, want iedereen is het stilaan beu'. Geen 'ja' omdat de NVDL oplossingen biedt, maar omdat we liever de kop in het zand steken voor het feit dat erhalfweg de Vlaamse en Franstalige wensen een groot niemandsland ligt. Ik bedank voor dat defaitisme.
Aan een frisse bron zal een paard zich graag laven, maar als hij aan droog zand likt, is het een ezel.
PETER DE ROOVER
08-01-2011
Niets werkt nog............
Indien je gisterenavond vrijdag de uitzending van Terzake op Canvas hebt gemist, dan kan je die ook via volgende link bekijken:
Digitale tv-kijkers kunnen ook terecht bij "Ooit gemist".
Onze politiek secretaris Peter De Roover (de man van de Vlaamse stem in de straat) kruiste de degens met Jos Geysels (de Belgisch-groene minister van staat). Een merkwaardige meer dan 11 minuten durende uitzending, niet in het minst omdat Kathleen Cools in de meeste gevallen voor de tweede avond op rij een aantal van haar gasten liet uitspreken. Merk op het einde van het gesprek ook op dat toen Jos Geysels voelde dat zijn argumenten geen hout sneden, hij snel de term "nationalist" naar boven haalde om alsnog te pogen het tij te keren. Net als het wassende smelt- en regenwater in Wallonië, een vergeefse poging. Veel kijkgenot.
Steven Vergauwen
directeur VVB vzw
03-01-2011
ONZE NIEUWJAARSBRIEF 2011.
Wens: een goed, dynamisch 2011 voor Vlaanderen, dus ook voor Wallonië en een grondig hervormd België, op voorwaarde dat ze mee willen!!
Vic Van Aelst (zie verder) heeft natuurlijk overschot van gelijk, zelfs waar hij het louter taalaspect benadrukt, wat inmiddels overschaduwd wordt door de belgische Vlaams-Waalse hangmat-centenkwestie. "Onze" traditionele partijen dragen hier een verpletterende, BESCHAMENDE verantwoordelijkheid. Bij enkele onder hen begint hetschijnbaarte dagen. EERST ZIEN EN DAN GELOVEN.
Hebben wij "dringend" een nieuwe regering nodig?? Een regering is altijd nuttig indien ze iets doet, zoniet.......zie de laatste 3 jaren. Indien we iets nodig hebben, is het een GOEDE regering die voor zowel Vlaanderen als voor Wallonië/(België?)veel zaken ten grondeverandert.
Vanaf 1830 tot op de dag van vandaag was/is België inderdaad een onrechtvaardig land, bijwijlen surrealistisch à la Kafka. De door enkelen geroemde belgische "compromissen" waren nooit duurzaam om de eenvoudige reden dat het lapmiddelen, op lapmiddelen, op.... lapmiddelen waren, amateur-loodgieterswerk van het minabelste soort, met o.a. een (GEWILD??) kluwen van ondoorzichtigheid waarin ook "specialisten" niet meer klaar zien.We hebben nood aan eenvoudige strukturen zoals b.v. confederalisme of onafhankelijkheid.
Kernwoorden uit een recente NVA-brochure "Nu durven veranderen" ....... "zo kan hetniet verder"...... "grondige hervormingen" ...... "communautaire tegenstellingen houden België in een wurggreep" .....volgt dan een opsomming van alles wat hier zoal verkeerd loopt ...... en verder:"In plaats van eindeloos verder te palaveren is het de hoogste tijd om nu klare afspraken te maken tussen Vlamingen en Franstaligen. Tijd om financieel en institutioneel orde op zaken te stellen. Tijd om sociaaleconomische maatregelen te nemen die onze welvaart en ons welzijn verzekeren. Voor u en voor de komende generaties."
"Als ook u verandering wilt, dan weet u wat u te doen staat."
Ondertekend: BDW.
Als "koppig zijn" betekent "rechtlijnig en geloofwaardig", blijf dan a.u.b. koppig, kritisch, rechtlijnig tegenover VDL's voorstel: alléén een GOED rezultaat is goed genoeg. Indien onacceptabel, VERKONDIG LUID WAAROM!!! Geloofwaardigheid is voor een mens, laat staan voor een politieker, een uitzonderlijk waardevolle eigenschap!! Ze wordt ook gehonoreerd, zie recente verleden.
We hebben geen behoefte aan verdere nutteloze praatbarakken of dovemansgesprekken. GEEN DOODLOPENDE STRAAT. NU DURVEN VERANDEREN INDIEN NODIG!!
31-12-2010
Beste wensen voor 2011
Vermist
Vermist sinds donderdagmorgen 9 december omstreeks 07:30 uur te Neeroeteren.
Donkerbruine haren achteraan opgebonden met een speld. Donkerbruine ogen. Normale lichaamsbouw Lengte ongeveer 1m70. Zij droeg op de dag van de verdwijning een donkere rok tot aan de knieën met een zwarte kousenbroek, halfhoge laarzen, een donkere drie-kwart jas, een zwarte handtas
Als je Elke hebt gezien of andere informatie weet over haar verdwijning vragen we je om zo snel mogelijk contact op te nemen met de politie op het nummer 101.
L ’Europe sera belge ou ne sera pas. Deze gevleugelde uitspraak wordt
gebruikt door verdedigers van de federale Belgische staat, om België te
legitimeren als voorafspiegeling van een federaal Europa. De stelling klopt
enkel in haar tegendeel. België heeft zes maanden na de verkiezingen zelfs
geen uitzicht op een federale regering. Het land is politiek geblokkeerd.
Wordt dat Europa’s toekomst?
Onlangs noemde Bart De Wever, voorzitter van de Vlaams nationale N-VA, in
Der Spiegel België een „gefaalde staat”. Oorzaak is de Belgische
„transfereconomie”. Jaarlijks gaat 6 miljard euro van Vlaanderen naar
Wallonië en Brussel, grotendeels via de sociale zekerheid. Wallonië en
Brussel hebben een torenhoge werkloosheid. Werkloosheidsuitkeringen zijn
onbeperkt in de tijd en worden uitgekeerd door vakbonden. „Ons geld moet
toch geen infuus zijn, als drugs voor een junkie”, zei De Wever.
Transfers zijn van alle tijden, maar er is een beperking. Hoe minder een
land ‘natiestaat’ is, hoe dunner het politieke draagvlak. Duitsland werd in
1990 een herenigde natiestaat. De transferstroom naar het oosten, hoezeer
nodig, bleek een moeizame operatie. De subsidiëring was omvangrijker en
langduriger dan gedacht. Wie de DDR heeft gekend, ziet wel resultaten.
Italië heeft een geldstroom van noord naar zuid zonder tastbare resultaten,
behalve één: Lega Nord, dat vindt dat Afrika beneden Rome begint.
België is geen natiestaat; het is een juridische constructie met Vlamingen,
Walen, Brusselaars en Duitstalige Belgen. In 1966 passeerde het gemiddelde
Vlaamse inkomen het Waalse. Vanaf 1970 begon een staatshervorming waarbij
bevoegdheden geleidelijk verschoven naar regionale regeringen. Nu stuit dat
proces op het bot: opdeling van sociale zekerheid en fiscaliteit, de twee
pijlers van de welvaartsstaat. Vlamingen zijn het betalen beu, Franstalige
Belgen roepen om „meer solidariteit”. Niet taalruzies, maar de
transfereconomie breekt België op. Er is geen Belgische regering, want er is
steeds minder dat Belgen bindt en steeds meer dat hen scheidt.
De Europese Unie installeert hetzelfde mechanisme, terwijl er zelfs geen
sprake is van een ‘Europese natie’. Het middel is de euro en de morele
motivering ‘solidariteit’. Hoe solidair voelen Nederlanders zich met
Grieken, die de economische malaise over zichzelf hebben afgeroepen? Moeten
Duitse werknemers betalen voor de vroege pensionering van de Grieken? Juist
omdat er geen ‘Europese natie’ is, is het politieke draagvlak voor een
Europese transfereconomie zeer gering. Duitsland, kernland van de eurozone,
is in Europa wat Vlaanderen is in België: Zahlmeister. Het Duitse geduld is
rekbaar, maar niet onbeperkt.
Voor Duitsland was de euro de prijs voor de Duitse eenheid en voor Frankrijk
een instrument om greep te houden op Duitsland. De Duitsers waren
aanvankelijk in staat de euro op hun orthodoxe monetaire leest te schoeien,
met een onafhankelijke Europese Centrale Bank en een Stabiliteits- en
Groeipact met strenge criteria. In de jaren negentig kon Duitsland de euro
thuis alleen verkopen door deze te verankeren in budgettaire en monetaire
discipline.
Die ankers werden losgeslagen. Griekenland werd toegelaten tot de eurozone,
om ‘politieke redenen’. De criteria van het Stabiliteitspact werden
versoepeld, onder Franse en Duitse druk. President Chirac en bondskanselier
Schröder hadden ‘snoepgoed’ nodig voor hun herverkiezing. Tegelijk
verminderde de concurrentiekracht van Griekenland, Spanje, Portugal en
Italië nadat de euro was ingevoerd. Zij konden ineens staatsobligaties
uitgeven tegen een ongekend lage rente, doordat de eurozone steunde op de
brede rug van Duitsland. Deze landen kregen toegang tot ‘goedkoop geld’. De
druk voor economische hervormingen viel weg en het feest kon beginnen.
EU-president Herman Van Rompuy noemde de euro een „slaapmiddel”.
De financiële crisis heeft die concurrentiekloof tussen Noord- en
Zuid-Europa blootgelegd. De EU heeft een grote transferstroom naar het
zuiden op gang gebracht. Spaanse – regionale – banken liggen aan het infuus
van de Europese Centrale Bank, die ook massaal Griekse obligaties koopt.
Griekenland kreeg een hulppakket van 110 miljard euro. Een
Eurostabiliteitsfonds van 750 miljard euro maakt bailouts mogelijk.
De Europese elite wil nu nog een slaapmiddel: euro-obligaties. Zuid-Europese
landen kunnen dan wederom goedkoper geld lenen op de kapitaalmarkt, terwijl
Duitsland en Nederland meer betalen. Uit solidariteit!
Hoe zit het met het politieke draagvlak in Duitsland? Dat brokkelt
zienderogen af. Elke Duitse politicus krijgt thuis te horen: biss hier und
nicht weiter. De voormalige voorzitter van de Duitse werkgeversorganisatie
BDI, Hans-Olaf Henkel, schrijft in zijn boek Rettet unser Geld! dat de
Duitsers zijn bedrogen. Hij wil twee eurozones: een ‘Noord Euro’ rondom
Duitsland – met de Benelux, Oostenrijk en Scandinavische landen – en een
‘Zuid Euro’ met Frankrijk en de Middellandse Zeelanden.
Het enige wat de euro kan redden, is een terugkeer naar de verankering in
budgettaire discipline en een verhoging van de concurrentiekracht van
Zuid-Europa. De arbeidsproductiviteit van Griekenland en Portugal is nu 60
procent van de Duitse.
Een Europese transfereconomie leidt de EU in enkele jaren naar eenzelfde
patstelling als nu in België. Indien Europa verbelgiseert, is een Duitse
variant van Bart De Wever, met een D-Mark Partei, een kwestie van tijd.
Dit artikel werd gepubliceerd in NRC Handelsblad op Dinsdag 21 december
2010, pagina 9
24-12-2010
Asiel: big business
Tussen 2056 en 2009 steeg het aantal asielaanvragen in dit land van 11.587 naar 17.186. In november van dit jaar was dat aantal al opgelopen tot 17.841. Een en ander maakt dat de asiel- en immigratiesector voor sommige advocatenkantoren ‘big business’ is geworden. Voor de behandeling van een dossier voor het Commissariaat-Generaal voor de Vluchtelingen krijgt een pro deoadvocaat 390 euro, terwijl dat voor een zaak in beroep oploopt tot 550 euro. Voor een verzoekschrift voor de arbeidsrechtbank of een beroep voor het arbeidshof (met het oog op het verkrijgen van een ‘schadevergoeding’ tot 500 euro per dag) krijgt diezelfde advocaat 230 euro uitgekeerd. Het feit dat asielkwesties meestal worden gepleit door pro deoadvocaten, leidt er toe dat heel wat asielzoekers quasi automatisch in beroep gaan tegen een negatieve uitspraak. Pro deoadvocaten zijn voor de asielzoeker immers niet alleen kosteloos; een beroepsprocedure vertraagt ook een mogelijke uitwijzing, met wat geluk zelfs tot een volgende regularisatieronde. De rekening van de door deze pro deoadvocaten gevoerde procedureslagen wordt aan het einde van de rit betaald door de overheid, lees: de belastingbetaler. Wij dus!
16-12-2010
Willockx schoffeert Vlaams Belang
De gemeenteraadszitting in Sint-Niklaas werd dinsdagavond even geschorst op
vraag van Vlaams Belang. Voormalig burgemeester Freddy Willockx (sp.a) had
tijdens een tussenkomst van VB-raadslid Walther Bruwiere zijn ongenoegen
geuit met de woorden 'zwartzakken en gestapo'. Daarop werd VB-fractieleider
Frans Wymeersch woest en hij eiste dat de gemeenteraadszitting werd
geschorst. Wymeersch riep Jo De Cuyper (CD&V), de voorzitter van de
gemeenteraad, bij zich. De Cuyper wees Freddy Willockx na die korte
onderbreking ook terecht. De aanleiding voor de opmerkelijke scheldpartij
van Willockx was de ellenlange tussenkomst van Bruwiere, die in de
asielproblematiek van België en meteen ook van heel Europa wilde schetsen.
Daarbij verwees hij naar België als het 'apenland' dat voor alle
asielzoekers het land van melk en honing is.
14-12-2010
Verrijking?
Twee op de drie Nederlandstalige scholen in Brussel schotelen hun leerlingen geen varkensvlees meer voor om islamitische leerlingen niet af te schrikken. Van de 65 scholen zijn er 45 die alle bereidingen met varkensvlees van het menu hebben geschrapt. Negen scholen bieden zelfs alleen halalmaaltijden aan met vlees dat ritueel geslacht werd.
Zelfcensuur?
Hier mag het niet het nieuws komen, in Nederland blijkbaar wel.
Vanaf morgen 15 december hoeven Albanezen en Bosniërs geen visum meer te hebben om de EU binnen te komen.
Kijk en geniet!
10-12-2010
Betoging tegen moskee
Onze media zonder censuur is blijkbaar weer iets vergeten te melden. Gelukkig is er internet. Toch schandalig de censuur in China..............
Zoals we eerder berichtten, diende de Turkse vzw ‘Diyanet de Belgique’ in Lier een aanvraag in voor de bouw van een supermoskee, die plaats biedt aan enkele honderden personen en voorzien is van een minaret van meer dan 18 meter.
Het Vlaams Belang nam meteen het voortouw in de organisatie van het verzet tegen het islamitische megacomplex. Ondertussen werden reeds 600 bezwaarschriften ingediend, waarmee een eerste en belangrijke stap werd gezet in het protest. Gisteren manifesteerden in Lier meer dan driehonderd militanten en sympathisanten van het Vlaams Belang tegen de bouw van het islamitische centrum.
Liers fractieleider Jan Mortelmans verzekerde de buurtbewoners dat het Vlaams Belang hen niet in de steek zal laten: “Deze manifestatie is niet het eindpunt, maar slechts het begin van ons verzet.” Een noodzakelijk verzet, want de geplande bouw van deze moskee is een politiek statement: “Het is een uiting van de onwil tot integratie en staat symbool voor de voortschrijdende islamisering van onze samenleving”, aldus nog Mortelmans. In zijn toespraak herinnerde Vlaams volksvertegenwoordiger Frank Creyelman eraan dat de waarden en normen van de islam niet te verzoenen zijn met die van het vrije Westen: “De islam met het Westen verzoenen is als olie en azijn samen brengen in een fles en trachten te mengen tot een nieuwe vloeistof. Men kan zo hard schudden als men wil, aan het einde blijft het nog altijd olie en azijn.” En nog: “De waarheid is dat integratie niet werkt als men toegeeft aan de druk van de islam. De waarheid is dat een moskee wel degelijk de islamisering in de hand werkt.”
“Een symbool bij uitstek van de islamitische veroveringsdrang”, zo noemde Filip Dewinter de bouw van een moskee met minaret. Hij wees erop dat het initiatief voor de bouw van de Lierse moskee uitgaat van de Turkse staat, die de integratie van de Turken in de Europese samenleving actief tegenwerkt, en vroeg zich af “hoe gek men als stadsbestuur moet zijn om aan deze Turkse strategie medewerking te verlenen.” “Het verlenen van allerlei faciliteiten aan de islam zal niet leiden tot een Vlaamse islam, maar tot een geïslamiseerd Vlaanderen”, aldus nog Dewinter. Hij besloot met de hoopgevende boodschap dat stilaan voor steeds meer Europeanen het verzadigingspunt bereikt is, getuige daarvan het recente succes van rechts-nationale partijen in verschillende Europese landen. In Vlaanderen wordt het verzet tegen de islamisering zonder twijfel aangevoerd door het Vlaams Belang, wat gisteren in Lier nog maar eens werd aangetoond.
09-12-2010
Club Met Brussel
Terwijl de meerderheid van onze werkende mensen tussen de 80 en 120 euro bruto per dag verdienen. Terwijl uitkeringstrekkers 50 euro of minder per werkdag ontvangen, zijn er in dit land toch gelukkige zielen die zonder uitkering of zonder zelfs maar te werken kunnen genieten van Club Med-faciliteiten. De plaats van gebeuren: Brussel.
Daar genieten 1200 asielzoekers in 24 verschillende hotels die zijn aangesloten bij de FOD-afdeling vertier van een welverdiende pretvakantie. Elke maand kosten die hotelkamers 1,3 miljoen euro. Elke maand! Natuurlijk is de ene asielzoeker niet de andere. Je hebt ook asielzoekers die niet zo tuk zijn op een simpele kamer en die graag ietsje vrolijker en chiquer van hun verblijf in Brussel willen genieten. En om dat te realiseren hebben we onze gilde van advocaten...
Als echte bookmakers schuimen die advocaten de asielscène af op zoek naar meerwaarde zoekende asielanten. Het spel zit als volgt in elkaar: een advocaat belooft een asielzoeker dat hij er voor kan zorgen dat hij tot 500 euro per dag kan ontvangen zonder te moeten stelen en zonder te moeten werken. De buit wordt bij een eventuele toekenning van schadevergoeding wegens gebrek aan opvang verdeeld tussen de racketeer van de advocatengilde en de asielzoeker.
Het grappige aan het spel is bovendien dat deze schadevergoedingen worden toegekend door de ARBEIDSRECHTBANKEN. Kunt u zich dat voorstellen, een instelling die over arbeidsconflicten en arbeidsgeschillen gaat en die beslist over een toelage voor iemand die nog nooit van zijn leven een klop gedaan heeft en die niet eens over papieren beschikt?
Ik begrijp die linkse belgicisten soms wel: wie wil er nu een landje afschaffen dat dergelijke kluchtige toestanden kent?Dat is nog eens wat anders dan Cuba of China waar je papieren moet hebben om in een andere stad dan de eigen stad te mogen gaan werken.
Als het geld niet vlug wordt opgedokt, dan helpen de raceteers van de advocatengilde een handje. Zo is het geval bekend van een Congolees (handige gasten die Congolezen!) die Fedasiel een deurwaarder op het dak stuurde om zo 15 000 euro aan prijzenpot af te dwingen. In een stuk in Knack wordt onthuld dat deze Congolees daarvoor beslag liet leggen op auto’s en computers van de dienst Vreemdelingenzaken. Geen wonder dat de achterstand in het verwerken van asielaanvragen steeds meer oplopen als hun boel zo nu en dan wordt aangeslagen door een ontevreden klant.
Intussen is de prijzenpot gewonnen met het bingospel georganiseerd door de advocatengilde en uitbetaald aan asielzoekers opgelopen tot 300 000 euro dit jaar. BINGO! De blijde boodschap van een “Win for Life in Belgium” heeft zich dan ook wereldwijd verspreid. Wat tot een recordaantal van 2000 asielaanvragen in oktober heeft geleid.
In de hotels is het intussen elke dag feest: er is thuisverzorging, er zijn verpleegsters die komen kijken of er geen vakantiekwaaltjes verzorgd moeten worden. En bij dit alles wordt een gedurfde en progressieve mix van vakantiegangers aangehouden. Om een jeugdige sfeer aan te houden hebben ze in die hotels ook een pak minderjarigen gelogeerd. Nu moet u zich als minderjarige maar eens proberen in te schrijven in een hotel. U zult nogal een gang gaan!
Maar die jeugdige asielzoekers hebben daar geen last van. In een verslag van de dienst Fedasiel wordt gewag gemaakt van een verregaande vorm van promiscuïteit (iedereen neukt met iedereen) in sommige van de vakantieverblijven, waar dus ook die jongere minderjarige vriendinnen of vrienden op bezoek krijgen. Maar we zijn een modern land, een milde vorm van hedonisme mogen we die jongens en meisjes niet ontzeggen, tenslotte is het voor hen vakantie.
Uit getuigenissen van hoteluitbaters blijkt dat die minderjarigen (van wie de meesten Marokkanen zijn) zich goed hebben geïntegreerd en dat ze zichzelf nuttig vermaken. Ze kunnen gratis naar school, ze hebben een gratis verblijf, het eten is kosteloos en ze skypen en sms’en naar de vrienden in Marokko dat het een lieve lust is. En een prettige bezigheid staat garant voor een verlengd verblijf in die hotels. Seks hebben om kindjes te maken, want niks is zo efficiënt om een verlengd verblijf af te dwingen als een kindje produceren. En iedereen weet dat een vakantiestemming bijdraagt aan seksuele activiteit. Dan maar van een nood een deugd maken!
Als asielzoekers te moe worden van het vakantie vieren, dan hebben zij nog mogelijkheden. Er zijn gevallen bekend van asielzoekers die plots verdwijnen uit hun Brusselse vakantiehotel om na twee of drie weken terug in te checken. En wat blijkt? Die mensen waren met vakantie gegaan naar het land van waaruit ze gevlucht waren! Effekes uitblazen van de stress die het vluchtelingschap met zich meebrengt. In het land waar je zogezegd vervolgd wordt. Is dat niet mooi
08-12-2010
Bouwvergunning van een nieuwe huis
Ik heb een bouwvergunning aangevraagd, voor de bouw van een nieuw huis.
Het zou 40 meter breed en 100 meter diep worden. Ik had 9 torens en torentjes van verschillende hoogte en rondom ramen gepland over het hele gebouw. Het zou pastelgroen van kleur worden.
Buiten wilde ik een luid "entertainment sound system" laten aanleggen. Er was een parkeerplaats voor 200 auto's naast het gebouw gepland.
De gemeente weigerde de bouwvergunning en vroeg me of ik wel goed bij mijn hoofd was. Toen heb ik de aanvraag opnieuw ingediend, maar deze keer heb ik het huis een "moskee" genoemd...
Maandag beginnen ze met de bouw....!
"Frankrijk vernietigde de Vlaamse cultuur"
"Frankrijk is een militaire creatie van een niet-homogene staat", zegt de
voormalige Franse socialistische premier Michel Rocard.
Wie de Amerikaanse diplomatieke telexen doorzoekt die door Wikileaks op het
internet zijn gegooid, komt België of Vlaanderen maar weinig tegen. Toch
loont het de moeite om eens ‘Flemish’ in te tikken in cablesearch.org/ , een
zoekmachine die door de vereniging van onderzoeksjournalisten speciaal werd
ontworpen om de Wikileaks op te dweilen.
Zo zult u stuiten op een merkwaardige neerslag van een gesprek dat de
Amerikaanse ambassadeur in Parijs, Craig R. Stapleton, op 24 oktober 2005
had met Michel Rocard, de voormalige socialistische premier van Frankrijk.
Daarin trakteert Rocard de diplomaat op een lesje geschiedenis.
‘Rocard gelooft – zoals de voormalige president Valéry Giscard d’Estaing –
dat de Franse geschiedenis sleutels aanreikt om de Franse politiek en het
Franse beleid te kunnen begrijpen’, schrijft Stapleton in een telex die als
‘vertrouwelijk’ werd bestempeld.
‘Rocards uitgangspunt is de ontstaansgeschiedenis van de Franse natiestaat.
De geschiedenis van andere Europese natiestaten is die van taalkundige
gemeenschappen die opkomen voor hun handelsbelangen. Frankrijk creëerde
zichzelf door vijf culturen – de Bretonse, de Occitaanse, de Elzasiaanse, de
Corsicaanse en de Vlaamse – te vernietigen. “We zijn de enige Europese natie
die een militaire creatie is van een niet-homogene staat. Dat maakt
Frankrijk vandaag zo moeilijk te besturen. Dit verklaart onze problemen met
Opinieartikel van de Nederlandse schrijver Victor Irving Spoormaker in 'de Standaard'.
Het voortbestaan van België hangt niet af van de Vlamingen,
maar van de Walen:
"DE VLAAMSE EISEN ZIJN NIET ONREDELIJK"
Dit vindt de Nederlandse schrijver Victor Irving Spoormaker:
Het is misschien een te Nederlandse kijk op de situatie in België, maar het echte probleem in de Belgische formatie lijkt niet zozeer de (overigens terechte) splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, maar veeleer: geld. De verdeling daarvan is bijzonder scheef getrokken.
Vlaanderen betaalt jaarlijks
ruim tien miljard euro (= 400 miljard BEF) aan de Franstalige gemeenschap, zonder dat dit leidt tot extra invloed of zelfs maar een dankwoord.
Tien miljard is een enorm bedrag. In Nederland ontstond twee jaar geleden een rel omdat we jaarlijks twee tot drie miljard euro netto afdroegen aan de Europese Unie.
Het kleinere Vlaanderen draagt vier keer zoveel af aan Wallonië. In percentages van het bruto binnenlands product (bbp) is het zelfs nog meer. De twee tot drie miljard is ongeveer een 0,5 procent van het Nederlandse bbp, terwijl de tien miljard van Vlaanderen 5 à 6 procent is van het Vlaamse bbp. In 2006 bedroeg, volgens de Vlaamse regering, het bbp van Vlaanderen ongeveer 180 miljard euro.
Nu kun je denken, wat doet dit gegoochel met cijfers ertoe? Maar 5 procent van het bbp is absurd veel - in Nederland is dat bijvoorbeeld de
volledige begroting voor onderwijs. Daarnaast zijn langdurig scheve financiële verhoudingen binnen een federatie nooit houdbaar.
Ik verblijf nu bijvoorbeeld in Slovenië dat met het uitroepen van de onafhankelijkheid in 1991 het voormalige Joegoslavië opblies. Waarom deden de Slovenen dat? Per hoofd van de bevolking verdienden ze meer dan vier keer zoveel als de Serven, die overigens wel bepaalden waar het geld heen ging. Voor de Slovenen gold: wel betalen, niet bepalen. De Slovenen eisten meer bevoegdheden in een lossere federatie en de Serviërs wilden die niet geven,
omdat ze de melkkoe tot elke prijs wilden behouden. Daarop riep Slovenië eenzijdig de onafhankelijkheid uit, samen met Kroatië, dat vanwege de bloeiende toeristische sector ook onevenredig veel geld naar Belgrado sluisde.
Waar we de Joegoslavische opdeling vooral van herinneren is de bloedige oorlog, maar de oorzaak van de opsplitsing is veel relevanter. De ene staat betaalde onevenredig veel aan de federatie, maar kreeg hiervoor geen extra invloed terug. Dat leidt tot problemen, zoals we ook kunnen zien in Spanje, waar Catalonië en Baskenland meer geld naar Madrid sturen dan ontvangen.
Er zijn in zo'n situatie maar twee opties: ofwel probeer je het geld voor jezelf te houden, ofwel eis je meer invloed.
Leterme doet nu het eerste: het opeisen van meer bevoegdheden voor Vlaanderen en het versterken van de gewesten binnen een zwakkere Belgische federatie waardoor er meer geld in Vlaanderen blijft.
Als Franstaligen niet toegeven aan deze eis - wat ze uiteraard niet zullen doen omdat ze dan of geld of macht of allebei verliezen - kun je alleen maar inbinden (en de scheve verhouding laten etteren) of eenzijdig de onafhankelijkheid uitroepen.
Optie twee is een minder besproken optie. Het is niet zo erg om meer te betalen aan andere regio's, zolang dit maar leidt tot extra invloed. In Nederland wordt het geld met name verdiend in de provincies Noord- en Zuid-Holland, die miljarden naar de rest van het land sturen. Maar tegelijkertijd zet de regio Holland wel de agenda en bepaalt het wat de rest van Nederland doet.
Prima dus. Vlaanderen is net als de regio Holland de krachtcentrale van het land, maar België 'vervlaanderiseert' niet zoals Nederland wel al jaren, misschien eeuwen zelfs, 'verhollandiseert'.
Ook hier hangt alles af van de opstelling van de Walen. Zij zijn jarenlang bevoordeeld. Zullen ze hun bevoorrechte positie opgeven? Waarschijnlijk niet, en ik zou ook niet weten hoe je hen zou kunnen overtuigen.
(Persoonlijke nota: In feite is Wallonië al bevoordeeld van in 1830 bij het vormen van de Belgische staat. Een klein rekensommetje leert ons dus dat er in al die tijd ca. 1.800.000.000.000 euro of 72.000.000.000.000 BEF of 72 duizend miljard BEF naar Wallonië is gestroomd; en nog hebben ze niet genoeg. Je moet maar durven).
Misschien helpt het erop te wijzen dat Vlamingen de zaken wel goed kunnen organiseren (kijk bijvoorbeeld naar hun economie), en Walen al decennia lang de kans hebben gehad maar niet verder zijn gekomen dan dure advertenties in de Economist (waar Macedonië ook in adverteert)?
Misschien helpt het om te zeggen dat jullie hen alleen maar willen helpen orde op zaken te stellen? Misschien helpt het om te zeggen dat de miljardenstroom alleen kan blijven, als Vlaanderen mag ingrijpen? Geen operatie, geen infuus.
De Vlaamse eisen zijn niet onredelijk. De vraag is of de Franstaligen durven toegeven dat de huidige situatie eigenlijk niet kan. Doen ze dat niet, dan BLAZEN ZIJ BELGIË OP.
Victor Irving Spoormaker is psycholoog en werkt aan een reisboek over Vlaanderen.
Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 24 november2007, en de Franstaligen hebben het nog steeds niet begrepen.
05-12-2010
Sluit aan!
Sluit aan, hoe meer (mooie) zielen hoe meer vreugde!
heeft zondag in De Zevende Dag voor opzienbarende televisie gezorgd. De
eerste minister kwam er het mank lopende asiel- en opvangbeleid
verdedigen, maar ging niet meteen in op vragen van Ivan De Vadder,
waardoor de ankerman van het VRT-programma zijn interviewstoel verliet.
"Dit is geen regeringsmededeling", wierp hij de premier voor de voeten.
Door de aanhoudende crisis rond de opvang van asielzoekers kreeg
Leterme de voorbije dagen heel wat kritiek te slikken. Hij is immers
bevoegd voor de coördinatie van het asiel- en migratiebeleid. De
premier zwijgt, kopte De Standaard dit weekend.
Leterme verdedigde zich zaterdagmorgen al op de radio, zondag kon
hij hetzelfde doen op de tv van de openbare omroep.
De premier gaf een hele historiek van wat de regering de voorbije
jaren gedaan heeft in het dossier en ging niet meteen in op vragen
van Ivan De Vadder. Na verschillende keren te hebben aangedrongen,
werd het de journalist teveel en verliet hij zijn stoel met de
mededeling "zal ik even weggaan?". Leterme, die zich dan maar rechtstreeks
tot de camera richtte, liet zich niet vermurwen en ging gewoon voort
met zijn uiteenzetting. "Dit is geen regeringsmedeling", wierp De
Vadder nog op.
Toen de eerste minister klaar was met zijn uitleg, sloot De Vadder
- die naast Leterme was blijven staan - het interview zonder verdere
vragen meteen af.
Een monoloog is alleenspraak; een betoog van één persoon die aan het woord is (en blijft), vaak zonder dat er toehoorders zijn.
Monoloog komt van het Grieks, waar μονος (monos) één en alleen betekent, en λογος (logos) woord of idee betekent. In het theater is het een toneeloptreden van één acteur binnen een toneelstuk. Daarvoor wordt vaak de term soliloque gebruikt.
In een gesprek op een bijeenkomst betekent een monoloog dat de andere aanwezigen niet aan het woord kunnen of mogen komen
03-12-2010
Babylonische verwarring?
Een filmpje over Belgie - hoe eenvoudig het is in België
Bart De Wever krijgt fikse tegenwind en nog wel uit Vlaamse hoek. De Werkgroep BHV van het Halle-Vilvoorde Komitee, de Vlaamse Volksbeweging en het Taal Aktie Komitee verwerpt de voorstellen die circuleren voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Volgens de Vlaamse organisaties zijn de plannen die op tafel liggen ‘halfslachtig’ en nadelig voor Vlaanderen.
De werkgroep is niet enthousiast over de uitzonderingen voor een aantal Vlaams-Brabantse gemeenten en de nieuwe voorrechten die Franstaligen in de nota van ‘koninklijk verduidelijker’ Bart De Wever in Vlaanderen zouden krijgen. Vooral de denkpiste om de inwoners van de 6 faciliteitengemeenten inschrijvingsrecht in Brussel te geven – zodat ze bij verkiezingen voor Kamer, Senaat en Europees parlement nog altijd op Franstalige kandidaten zouden kunnen stemmen – stuit op grote tegenstand en verontwaardiging. Begrijpelijk, want zo wordt de voor de Vlamingen zo belangrijke splitsing van BHV meteen ‘onschadelijk’ gemaakt en compleet zinloos. Benieuwd wat de vele Vlamingen in de Rand die hun vertrouwen gaven aan De Wever en de N-VA daarvan denken…
Volgens de Vlaamse organisaties zijn de voorstellen van Di Rupo en De Wever onaanvaardbaar en moeten de Vlaamse partijen vasthouden aan de beginselen die ze unaniem hebben afgesproken in het Vlaams regeerakkoord. En dat betekent, met andere woorden, de onvoorwaardelijke splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Zónder prijs. De Vlaamse beweging dringt dan ook aan op de goedkeuring van de Vlaamse splitsingsvoorstellen in het federale parlement.
Door mee te stappen in de Belgische ‘logica’ van een ‘onderhandelde oplossing’ voor BHV, heeft Bart De Wever zich in een wespennest gestoken en zichzelf klem gereden. Terwijl de knieval van Bart De Wever voor toenemende ongerustheid en wrevel zorgt in Vlaamse kringen, dringen de Franstaligen aan op ‘een geste van de N-VA.’ Het lijkt er steeds meer op dat De Wever in de voetsporen van Hugo Schiltz wil treden, maar meer toegevingen kan hij zich toch niet veroorloven.
“Tot we eraan kapot gaanâ€
In een opgemerkte bijdrage in Het Laatste Nieuws (02.12.2010) stelde editorialist Luc Van der Kelen dat de beelden van verkleumde daklozen die deze week de nieuwsuitzendingen en de kranten vulden, een verkeerd beeld van de realiteit geven. De realiteit, aldus nog Van der Kelen, is dat dit land een van de populairste bestemmingen blijft voor gelukszoekers uit de hele wereld. Daarvoor zijn redenen te over: “Zelfs als u een paar weken onder de blote hemel moet slapen: de Belgen zullen u na enige tijd onderdak geven. Er wordt voor u gekookt. U bent een jaar of twee legaal, zolang uw zoveelste aanvraag loopt. U krijgt een advocaat, gratis van de staat. U mag gratis naar de dokter. Uw kinderen mogen naar school. U kan in het zwart werken. En als u maximaal een jaar of vijf wacht, kunt u claimen dat u nu lang genoeg in het land bent om niet meer teruggestuurd te worden. Dan wordt u geregulariseerd en tenslotte ook genaturaliseerd.” Maar geef deze mensen eens ongelijk! We hebben opendeurdagen of we hebben er geen.
30-11-2010
Koning is vrijgeviger voor Franstaligen...........
...........en toch zijn alle 'Belgen' gelijk zijn voor de wet. Het is zoals met de drievuldigheid - het zijn er drie, en toch is het er maar één! Maar als goede Belg zal je het dogma van de gelijkheid van alle Belgen geloven! Zoniet plaatsen ze je in een 'schutkring', het vagevuur dus.
Guido De Padt is de laatste dagen niet uit het nieuws te slaan: na zijn
pleidooi om het 'leefloonshoppen' aan te pakken, richt hij zich nu op de
genadeverzoeken. En wat blijkt?
Elk jaar krijgt de koning ongeveer 1.400 genadeverzoeken. Voor de periode
2007 tot en met september 2010 ging het over 5.326 verzoeken tot clementie.
Hiervan werden er 623 ingewilligd, wat neerkomt op 11,7 procent.
De statistieken worden echter vreemder wanneer de origine van de
genadeverzoeken onder de loep wordt genomen: 47 procent werd in het
Nederlands opgesteld, terwijl 53 procent in het Frans geschreven werden.
Vreemd, want de totale Franstalige bevolking beslaat 41 procent van ons
land, terwijl de Nederlandstaligen 59 procent vertegenwoordigen. Wil dit
zeggen dat we meer Franstalige criminelen hebben? Of vinden zij de weg naar
het hof gemakkelijker?
Maar de cijfers worden helemaal interessant wanneer het resultaat van de
genadeverzoeken erbij wordt gehaald: 77 procent daarvan gaat naar
Franstalige verzoeken en slechts een luttele 23 procent naar
Nederlandstalige.
Bovendien hoeft de koning geen verantwoording of motivatie af te leggen, wat
de controle op de reden van toekenning onmogelijk maakt.
De Padt pleit dan ook voor een afschaffing van het genaderecht. In een
moderne samenleving zijn er betere instanties geschikt voor de beoordeling
Een jaar nadat ze zich in een referendum uitspraken voor een verbod op de bouw van nieuwe minaretten , stemden de Zwitsers gisteren in met een voorstel van de Zwitserse Volkspartij (SVP) om criminele vreemdelingen systematisch het land uit te zetten. Vreemdelingen die worden veroordeeld voor seksuele vergrijpen en ernstige gewelddelicten, drugshandel en sociale fraude, verliezen voortaan automatisch hun verblijfsvergunning en worden na het uitzitten van hun straf zonder pardon het land uitgezet. Het lijdt geen twijfel dat een dergelijk referendum in Vlaanderen een soortgelijk resultaat zou opleveren. Net zoals in Zwitserland gaapt er immers ook in Vlaanderen een fikse kloof tussen het politiekcorrecte establishment en de publieke opinie. Het verschil is natuurlijk dat de Zwitsers zich in een referendum vrijelijk over dit soort kwesties kunnen uitspreken én dat de regering zich bij het oordeel van de kiezers dient neer te leggen. Terwijl criminele vreemdelingen in de Alpenrepubliek voortaan automatisch de grens worden overgezet, zal in dit land – als het van de Franstaligenafhangt tenminste – de uitwijzing van buitenlandse criminelen nog moeilijker worden dan nu reeds het geval is.
26-11-2010
Citaat
“Het getuigt van een opmerkelijke evolutie in de geesten van dit land. Wie had pakweg drie jaar geleden durven te denken dat de wensdroom van een minderheid van separatisten of rattachisten stof zou zijn voor een serieuze denkoefening, gevolgd door een debat tussen de politieke kopstukken, op de openbare omroep. (…) Vandaag wordt ook buiten de Vlaamse Beweging het scenario van een splitsing niet bij voorbaat weggewuifd.”
Journalist en historicus Marc Reynebeau, in De Standaard van 20 november 2010.
24-11-2010
Eerste IT-held van Vlaanderen verkozen
Op 19 november is de eerste 'IT-Held van Vlaanderen' verkozen, een prijs voor de computerspecialist die binnen een KMO zijn collega's het best helpt met al hun grote of kleine IT-problemen. Simon Willockx (43) uit Zwalm is de winnaar, omdat hij twee jobs combineert: die van helikopterpiloot en die van IT-manager.
De nominatie van Simon Willockx door zijn collega’s bij NHV (Noordzee Helikopters Vlaanderen) was bedoeld als welverdiend schouderklopje voor zijn harde werk als helikopterpiloot en als IT-manager. De jury van ‘helden van IT’ vond Simon’s verhaal zeer inspirerend en gaf hem unaniem de titel van Held van IT 2010 mee.“Het is ontzettend moeilijk om een vaste dagtaak te combineren met de verantwoordelijkheden van een IT’er”, zegt Tom Engels van UNIZO ICT Coach en jurylid voor de ‘helden van IT’. “Op zich is helikopterpiloot al een zeer stresserend beroep. In combinatie met de veeleisende flexibiliteit van een IT’er is het een heuse uitdaging. Voor Simon is de titel van ‘held van IT’ dan ook een welverdiende pluim op de hoed!”Ook ‘held van IT’ Simon Willockx zelf is helemaal in de wolken: “Dit is echt te mooi om waar te zijn. Toen mijn collega’s me nomineerden als held voelde ik me al echt gewaardeerd, nu de vakjury me dan ook nog eens het label van ‘held van IT’ meegeeft, ben ik echt de koning te rijk.”Naast de titel ‘held van IT’ ontvangt Simon ook een reischeque van Thomas Cook Business Incentives om te genieten van een welverdiende vakantie.
'Helden van IT' is een initiatief van Combell, UNIZO ICT-Coach, Vacature en Thomas Cook.
22-11-2010
Achterdocht
De berekening van de verschillende modellen voor een hervorming van de financieringswet hoeft niet aan te slepen tot 2 november. Bij de Nationale Bank van België hebben ze mappen vol met de geactualiseerde berekeningen gemaakt door Eric Kirsch, destijds een van de Toshiba-boys van Jean-Luc Dehaene en nu kabinetschef van premier Yves Leterme.
Kirsch is al sinds 2007 in de weer met de becijfering van de hervorming van die fameuze bijzondere financieringswet, waarvan wijlen Hugo Schiltz ooit voor een enthousiast VU-congres beweerde dat hij het einde van België inluidde. Toen Schiltz dat zei, zaten er in die financieringswet nog remblokken, die later door premier Guy Verhofstadt werden weggeslagen. Die wijziging van de financieringswet door Paars, samen met een belastingverlaging die het land zich niet kon veroorloven, en de invoering van de notionele-interestaftrek, hebben ervoor gezorgd dat het federale koninkrijk zich momenteel te pletter leent op de internationale geldmarkt om het sociale systeem te kunnen betalen.
Intussen worden de twee winnaars van de verkiezingen, beide incontournable voor de regeringsvorming, door achterdocht verlamd. Dat laatste is de omschrijving die een verwonderde regeringsonderhandelaar meegeeft van de patstelling waar PS en N-VA zich in bevinden. Volgens hem staan de twee partijen, PS en N-VA, voor wat in de game theory het prisoner’s dilemma heet. En dat loopt, zo weten we, voor beide partijen altijd slecht af.
De achterdocht die PS en N-VA vandaag verlamt – en die er aanvankelijk niet was – is ze aangepraat door andere, belanghebbende actoren. Door VBO-voorzitter Thomas Leysen, bijvoorbeeld, die al voor de verkiezingen de lezers van De Standaard opriep om doof te blijven voor de separatistische sirenenzang. En kijk, nu leggen ook de vakbonden een cordon sanitaire rond N-VA. Vorige week immers riep ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw op tot een progressief front tegen het nationalistische populisme. Er kwam meteen een echo vanuit het ACV-kamp – zij het zonder oproep tot frontvorming tegen N-VA. Op het congres van de christelijke vakbond stelde voorzitter Luc Cortebeeck de vraag: ‘Moeten we klakkeloos aanvaarden hoe men in Vlaanderen een werkgeversparadijs wil uitbouwen op een sociaal kerkhof?’
Wellicht waren De Leeuw en Cortebeeck voor langere tijd het land uit. Zo niet hadden zij zeker kennisgenomen van de loftuiting van VBO-voorzitter Leysen in een brochure van de Belgische-Japanse kamer van koophandel, aan het adres van België. Daarin beschreef Leysen België als een land met – dankzij de notionele-interestaftrek – de laagste reële vennootschapsbelasting ter wereld, en voor aanwerving en ontslag van werknemers een van de meest patroonsvriendelijke landen in Europa. Kortom: het werkgeversparadijs bestaat al, het heet België.
Vreemd genoeg is er van Rudy De Leeuw en Luc Cortebeeck geen oproep bekend om in het verzet te gaan tegen de invoering van de notionele-interestaftrek, de hold-up op de staatsfinancies en de dieptebom onder de sociale zekerheid. Ook al maakt die dat bedrijven als Umicor en InBev Belgium, volgens ons zusterblad Trends-Tendances, al twee jaar nauwelijks of zelfs geen belastingen betalen in België – wat de splitsing van de vennootschapsbelasting inderdaad overbodig maakt.
En er was evenmin protest van de vakbonden tegen het oneigenlijke gebruik dat ze in Brussel maken van Actiris, de plaatselijke dienst voor arbeidsbemiddeling. Die besteedt zowat 65 procent van het jaarbudget van 240 miljoen euro niet aan het motiveren en activeren van werklozen maar aan duizenden nepstatuten van contractuelen die op goedkope wijze de diensten van de negentien Brusselse gemeenten moeten bemannen. Om ervoor te zorgen dat die handel doordraait, wordt eerstdaags de PS’er Laurent Delvaux aan het hoofd van Actiris benoemd.
Een groot deel van de achterdocht tussen PS en N-VA wordt ook aangewakkerd door de koninklijke entourage, die tot vorige week via allerlei kanalen nog druk uitoefende op de Vlaamse christendemocraten van CD&V om alsnog De Wever uit de regeringsonderhandelingen te bonjouren.
Graaf Georges Jacobs de Hagen, gewezen VBO-voorzitter, naar eigen zeggen intimus van ’s konings kabinetschef Jacques van Ypersele de Strihou, en volgens La Libre Belgique ‘de beste vriend’ van koning Albert, maakt in een Humo-interview zelfs geen geheim van wat aan het hof wordt gedacht. Leterme is, zegt Jacobs, een man zonder envergure. En wat De Wever betreft, moet CD&V maar eens op tafel kloppen om hem tot een compromis te dwingen. Elio Di Rupo wordt door het hof dan weer ‘extreem hoog’ ingeschat, zowel door koning Albert als door diens overleden broer Boudewijn, verzekert Jacobs. En jawel, in het geval van plan B, als België splitst en Wallonië en Brussel samenspannen, blijft de koning toch gewoon op zijn troon, weet Jacobs.
Wat er ook mag gebeuren, als we Jacobs mogen geloven, heeft koning Albert zijn kamp nu al gekozen.
Dat is dan alvast één verduidelijking die de eindeloze formatieonderhandeling heeft opgeleverd.
Gisteravond zond Canvas de Panorama-reportage uit over het einde van België. Journalist Ivan De Vadder liet tal van specialisten aan het woord over een eventuele scheiding. Opmerkelijk was dat geen van de professoren valabele argumenten tegen Vlaamse onafhankelijkheid gaf. “Technisch is België splitsbaar”, zo zag journalist Jan Segers de professoren concluderen. “Opmerkelijk, in die zin dat de haalbaarheid van zo’n splitsing tot voor kort een hersenspinsel van rabiate flaminganten heette te zijn.” Na de uitzending was er een debat met verschillende partijkopstukken. Terwijl de N-VA op twee gedachten bleef hinken – Belgische staatshervorming en Vlaamse staatsvorming – zette Gerolf Annemans namens het Vlaams Belang helder uiteen waarom Vlaanderen zich nu op de boedelscheiding moet voorbereiden. Hier kan u het debat herbekijken.
Alle flitspalen die er nu nog bijkomen, worden opmerkelijk genoeg alleen nog maar langs gewestwegen geplaatst. Op de snelwegen komen er geen nieuwe bij. 'Want dan gaan bestuurders toch massaal op de rem staan', zegt Crevits. Voor de snelwegen mikt de minister voortaan op trajectcontrole. Met dat systeem wordt de gemiddelde snelheid gemeten over een langere afstand. Maar de invoering ervan verloopt niet zonder haperen, zoals het traject op de E17 in Gentbrugge bewijst.
Sommige vakbondsleiders horen meer thuis bij de maffia !
Dit zijn woorden die ik op een dag, jaren geleden, tijdens een toespraak heb
uitgesproken. Een journalist, die zijn gewicht in zeep niet waard was en
steeds mijn woorden verdraaide, heeft daar toen van gemaakt "Volgens Van
Gaever zijn de vakbonden maffia". Ik ben dat soort "verdraaien van de
waarheid" door sommigen reeds jaren gewoon. Tot op vandaag heb ik nooit
spijt gehad van die verklaring omdat ze ook juist was. De reden was toen dat
ik tot tweemaal toe en telkens bij een ander bedrijf (éénmaal VLM N.V. en
éénmaal Ghémar N.V.) aan een soort gangster van werknemer die door de
vakbond in bescherming was genomen en tegen me opgejut werd een zware
schadevergoeding had moeten uitbetalen.
Telkens had ik voldoende bewijzen dat het bedrijf geen enkele fout had
gemaakt en de werknemer bij herhaling en moedwillig het bedrijf duidelijk
zware financiële schade wou toebrengen. Maar het waren medewerkers die door
de "vakbondstop" werden gesteund en we werden totaal onterecht verplicht
zinloos hoge bedragen aan deze bedrijfsterroristen uit te betalen.
Ik heb die twee voorbeelden reeds minstens IOO maal verteld zodat ik voor
beide gevallen de chronologische gebeurtenissen na vele jaren nog moeiteloos
kan navertellen. Al mijn toehoorders kunnen bijna nooit geloven dat ik
spijts alle bewijzen deze zaken toch heb verloren. En toch was het zo. Maar
ik heb nooit kunnen vermoeden dat er nog groter onrecht kon bestaan dan wat
mij (of beter gezegd de bedrijven waarvoor ik verantwoordelijk was) werd
aangedaan. Vandaag weet ik beter !
Waarover gaat het?
In het bedrijf Mactac in Soignies werd een arbeider gedurende jaren en op
beestachtige wijze door enkele collega's gepest. Pesten is feitelijk een
slechte omschrijving van de feiten die meer op marteling leken. We gaan de
feiten niet herhalen aangezien alle media ze in detail hebben behandeld.
Het slachtoffer, juist zoals het slachtoffer van Bisschop Van Gheluwe, heeft
gedurende jaren kunnen zwijgen maar uiteindelijk kon hij niet meer en werd
zijn werkgever ingelicht. Er waren voldoende bewijzen over de ernst van de
feiten die ronduit beestachtig waren. De werkgever nam de beslissing om
onmiddellijk drie collega's van de man op staande voet te ontslaan. Maar men
rekende buiten de waard namelijk de vakbond in dit geval Syndicats Chrétiens
(sic!!) de Belgique (CSC). Eén van de drie gangsters (er is hier geen beter
woord te vinden) was echter een door de vakbond zogenaamd
"beschermde" arbeider en deze had het lef , en gesteund door zijn vakbond,
om zijn werkgever voor de rechtbank te dagen.
In ieder beschaafd land zou iedere "rechter" die de bewezen feiten moet
beoordelen deze drie kompanen voor een zekere tijd in de gevangenis laten
stoppen om te kunnen nadenken over hun verwerpelijk gedrag. Maar niet in ons
"apenland in het kwadraat". Hier heeft de bewuste vakbond een "bevriend"
rechter gevonden die de drie vakbondsleden niet enkel vrijuit liet gaan maar
die bovendien ,en tot pure schande, aan de "beschermde" lafaard niet minder
dan 250.000 Euro schadevergoeding heeft toegekend en die door de werkgever
werd uitbetaald. De medegangsters kregen een kleiner bedrag toegekend.
Wel beste lezers deze feiten staan in koeien van letters en cijfers op de
frontpagina van HET LAATSTE NIEUWS en DE NIEUWE GAZET van 19/11/10 !!!!
Dat zo een rechter niet onmiddellijk zelf voor de rechtbank wordt gedaagd na
zo een totaal absurde uitspraak en zelf wordt veroordeeld geeft ons de
overtuiging dat ons land totaal ZIEK is. Ik ben verlegen in zo een land te
wonen.
Men zegge het voort,
Freddy Van Gaever
19-11-2010
Vlaanderen betaalt opnieuw!
“Vlaanderen dreigt flinke prijs te betalen voor hervorming”: De Standaard weet dat het ‘eigen financieringsmodel’ van bemiddelaar Vande Lanotte (SP.a), dat hij begin volgende week op tafel legt, voor Vlaanderen nadelig is. “Vande Lanotte toetste onderdelen van een financieringswet af waarbij de voordelen die er voor Vlaanderen inzaten, in essentie weg waren en vervangen waren door Franstalige verzuchtingen,” schrijven redacteurs Pascal Dendooven en Peter De Lobel. Vlaanderen zou geen eigen fiscale tariefautonomie krijgen; het Belgische belastingsysteem blijft volledig federaal. En het gaat nog verder: “Vande Lanotte zou evenmin uitgaan van de opbrengst van de personenbelasting, maar van het netto belastbaar inkomen. Alleen al op die manier haalt hij een paar honderd miljoenen euro’s weg bij Vlaanderen.” Volgens De Standaard verdwijnen zelfs bevoegdheden van het toenmalige Lambermont-akkoord (mini-bevoegdheden in ruil voor veel Vlaams geld), “waardoor de band met de personenbelasting en de al bestaande responsabilisering aangetast wordt.” Van de Vlaamse eisen – door de N-VA aan de kiezer gepresenteerd als een ‘Copernicaanse omwenteling’, waarbij het zwaartepunt van het beleid zou verschuiven naar de deelstaten – blijft zo goed als niets meer over. Het Belgische status quo en de Franstalige belangen blijven gegarandeerd, terwijl Vlaanderen opnieuw mag betalen. Zoals De Standaard het stelt: “Als het om centen gaat, lijken de Franstalige belangen te primeren.” Is het in dit land dan ooit al anders geweest?
Denk maar dat het zomer is.
.
17-11-2010
Aparte (vulkaan) eilandjes
Als men het interessant genoeg acht, pikken de media de onderwerpen die Peeters en Pichal 's morgens op de radio één uit de doeken doen al eens op. Maar toen niet. Het radioduo wilde namelijk wel eens weten hoe het zat met de integratie van allochtonen in de Vlaamse maatschappij en ondervroeg voor een antwoord een aantal burgemeesters. Het antwoord luidde: integratie? Waar komt gij mee af? Ondanks al het gepamper,(dat zelfs sommige moslims beu zijn), de tegemoetkomingen, de ontmoetingen, de uitgestoken hand, de georganiseerde etentjes is er van integratie weinig of geen sprake. De burgemeester van Lokeren zei dat de "gemeenschappen" gescheiden en op zichzelf leven. Van enige interesse vanwege de allochtonen om samen met de Vlamingen te leven is er geen sprake. Met andere woorden: er worden "aparte" (vulkaan) eilandjes gevormd in de Vlaamse maatschappij.
Citaat Generaal De Gaulle 1959!
Nu zouden ze De Gaulle een racist noemen en hem voor het beruchte 'Centrum' brengen!.
"Het is heel
goed, dat er gele, zwarte en bruine Fransen zijn. Zij tonen aan, dat Frankrijk
openstaat voor alle rassen en dat dit land een universele roeping heeft. Maar
wel op voorwaarde, dat zij een kleine minderheid blijven. Zoniet, zal Frankrijk
niet Frankrijk blijven. Wij zijn tenslotte voor alles een Europees volk van het
blanke ras, met Griekse en Latijnse culturele achtergrond, en we behoren tot de
christelijke godsdienst. We moeten mekaar geen verhaaltjes op de mouw
spelden. Bent u de moslims al gaan bekijken met hun tulbanden en djellabas ? U
ziet toch onmiddellijk dat dat geen Fransen zijn. Zij die de integratie
prediken, hebben het brein van een colibri, ook al zijn ze heel geleerd.
Probeert u olie en azijn samen te voegen door met de fles te schudden. Na enige
ogenblikken scheiden ze zich terug. Arabieren zijn Arabieren en Fransen zijn
Fransen. Gelooft u dat de Franse gemeenschap 10 miljoen moslims kan opslorpen,
die er morgen 20 miljoen en overmorgen 40 miljoen zullen zijn ? Als we de
integratie mochten nastreven en als alle Arabieren en Berbers van Algerië
beschouwd zouden worden als Fransen, hoe zouden we kunnen verhinderen dat zij
afzakken naar onze steden, waar een hogere levensstandaard bestaat ? Mijn dorp
zou niet langer Colombey-les-Deux-Eglises heten, maar
Colombey-les-Deux-Mosquées".
15-11-2010
Multiculturele waanzin
Traditionele feestdagen moeten worden afgeschaft, straatnamen die ‘etnische minderheden’ kunnen kwetsen, moeten worden verwijderd en een voorrangsbeleid voor allochtonen moet onmiddellijk worden ingevoerd. Ziehier enkele van de maatregelen die de ‘Rondetafels van Interculturaliteit’ - met als bevoegd minister Joëlle Milquet - afgelopen week heeft voorgesteld om de ‘integratie’ te bevorderen. In de ogen van Milquet en co. moet de meerderheid in dit land zich ‘binnen redelijke grenzen’ aanpassen aan de eisen van de minderheden. Complete waanzin, of zoals een lezer het op de webstek van Het Laatste Nieuws verwoordde: “Er blijven maar vier feestdagen over. De ‘Dag van de Migrant’, de ‘Dag tegen Racisme’, de ‘Dag van het Asiel’ en… de dag van de onnozele kinderen.”
“Wat België nu overkomt, staat al 180 jaar in de sterren geschreven. Dit land is een product van de Franstalige bourgeoisie. 1830 was voor ons, Vlamingen, een ramp, de grootste sinds 1585 en de val van Antwerpen.”
Grondwetspecialist Robert Senelle in Het Laatste Nieuws, 6 november 2011.
05-11-2010
Leterme Merkelt
Recent sloeg de Duitse Bondskanselier Angela Merkel mea culpa. “We hebben veel
te lang gedacht dat de immigranten die naar Duitsland kwamen, uiteindelijk weer
weg zouden gaan. Of dat ze zich vanzelf zouden integreren. Dat was fout. De
multiculturele maatschappij is compleet mislukt”, aldus Merkel. Haar Vlaamse
geestesgenoot Yves Leterme sloot zich hierbij aan en stelde dat “het
integratiebeleid niet steeds de heilzame effecten heeft gehad die men ervan
verwachtte.” Een schuldbekentenis uitspreken is echter één zaak. Indien Leterme
het echt meent, kan hij niet anders dan breken met de lakse immigratiepolitiek
en moet hij zijn steun uitspreken voor de voorstellen die het Vlaams Belang al
jaren op de politieke agenda plaatst. Nu vraag ik me af, moet het proces wegens racisme waar het Vlaams Blok de dupe van was nu niet herzien worden? Of zijn zijn Merkel en Leterme nu ook racisten?
Hoe dan ook Leterme Merkelt,en de 'correcten' zullen wel mekkeren.
04-11-2010
KUNSTENAAR ZIJN EN RADICAAL VLAAMS: JA, HET KAN
'Wat is er vies aan separatisme?'
Wie linkse ideeën koestert, of kunstenaar, intellectueel of vakbondsman
is,
hoeft daarom geen tegenstander van het Vlaamse radicalisme te zijn.
Integendeel, in dat milieu is een neonationalisme ontstaan. Het is
ontgoocheld in de linkse politiek en ergert zich aan het
'belgicisme'.
'Artiesten die zo pro-België zijn, moeten hun subsidies maar in Brussel
en
Wallonië halen'
MARC REYNEBEAU
Daar waren de usual suspects weer. Eerst was er 'Solidariteit maakt
een
cultuur groot', een petitie van een resem vooraanstaande kunstenaars
en
geleerden. Daarna pakte de socialistische vakbond ABVV uit met oproep
tot
progressieve frontvorming tegen een asociale staatshervorming. Het
werkte;
de N-VA werd er wat zenuwachtig van. Hoewel, de eersten zullen wel
volksvreemde intellectuelen zijn, terwijl van de rode vakbond toch
niets
anders te verwachten valt.
Ook regisseur Alain Platel van Les Ballets C de la B ondertekende de
kunstenaarspetitie. Donderdag schreef hij daarover vanuit Toronto, waar
hij
op tournee is, aan kersvers N-VA-kamerlid Siegfried Bracke waarom hij
dat
deed.
'Het valt mij zwaar', aldus Platel, 'om onderweg telkens opnieuw te
moeten
uitleggen dat Vlaanderen niet enkel bestaat uit extreemrechtse
nationalisten. Ik vind het mijn plicht u en uw partij te melden dat dit
in
het buitenland langzaam de perceptie wordt van uw partij en de Vlamingen
die
deze partij steunen. Nog moedelozer word ik van het bericht dat zelfs
méér
en méér Vlamingen bereid zijn om jullie ideologie en werkwijze bij te
treden.'
Platel pikte er vast niet toevallig zijn stadsgenoot Bracke uit, de
VRT-journalist die in april onverwacht van de omroep naar de N-VA
overstapte. Daarmee maakte hij ophef, want het profiel van Bracke,
als
vermeende rode logebroeder, viel moeilijk te rijmen met dat van de
Vlaams-nationalist die hij beweerde altijd te zijn geweest. Maar hij is
lang
niet de enige die ogenschijnlijk een politieke oversteek maakte.
Zo haalde de N-VA Guy Clémer binnen als directeur van haar
studiedienst.
Tevoren was hij nog aan de slag bij de liberale ministers Guy Verhofstadt
en
Karel De Gucht, maar ook bij het Vlaams Economisch Verbond, de voorloper
van
de werkgeversorganisatie Voka, die nauw met de N-VA is gelieerd.
En hij had een verleden in wijlen de Volksunie, net als Annemie Nijs,
ex-televisiejournaliste, die medewerkster werd van de liberale
politici
Fientje Moerman en Marleen Vanderpoorten en sinds kort woordvoerster is
van
de N-VA-Kamerfractie.
De voorbij jaren lieten wel meer kunstenaars, journalisten of
opiniemakers
die voor progressief doorgingen zich opmerken door radicale
communautaire
standpunten. In het hedendaagse Vlaanderen laten linkse overtuigingen
zich
nochtans maar zelden rijmen met het nationalisme.
De linkse vleugel in de Vlaamse beweging - vandaag rond bijvoorbeeld
het
tijdschrift Meervoud - leidde meestal een bestaan in de marge. Zowel
sociaal-economisch als ethisch koos de dominante stroming in het
flamingantisme doorgaans voor een rechtse en conservatieve kleur. Dat
is
niet anders bij de N-VA en al zeker niet bij Vlaams Belang.
Toch steekt nu een nieuw, veelal republikeins en soms zelfs ronduit
separatistisch neonationalisme de kop op. Die neonationalisten komen
niet
voort uit de klassieke milieus waaruit het Vlaamsnationalisme tot nu
toe
zijn militanten, woordvoerders en mandatarissen rekruteerde.
Ze vonden onder meer een forum in de begin 2008 gestichte
Gravensteengroep,
wier manifesten werden geschreven en ondertekend door klassieke
radicaal
flamingantische figuren, maar ook door filosoof Etienne Vermeersch,
filmmaker Jan Verheyen (een zelfverklaard N-VA-kiezer), de
socialistische
advocaat Piet Van Eeckhaut, schrijfster Brigitte Raskin,
Shakespeare-vertaler en oud-Humo-journalist Willy Courteaux, gewezen
SP.A-politicus Jan Van Duppen, ABVV-secretaris Karel Gacoms en de
inmiddels
overleden oud-VRT-journalist en SP.A-mandataris Tuur Van Wallendael.
Negationistische media
Ook Jean-Pierre Rondas hoorde erbij. Deze producer bij Klara vindt
ronduit
dat politiek Vlaanderen niet langer moet kiezen voor het compromis en
de
dialoog met de Franstaligen, maar kortweg zijn politieke meerderheid
moet
gebruiken om zijn wil op te leggen. Hij zet zijn interviewprogramma
op
zondagmiddag welbewust in als een forum voor voorstanders van 'een
staatshervorming in Vlaamse, dat wil zeggen, zeker niet in
herfederaliserende zin'.
Zo wil hij compenseren wat in de andere, 'negationistische' media
(niet)
gebeurt. Die leunen volgens hem 'zwaar aan bij de
Belgisch-unionistische
optie'. Daarom, zo verklaarde hij in een opgemerkte 11-julitoespraak
eerder
dit jaar in de Brusselse club De Warande, kiest hij het liefst
gesprekspartners als de politicoloog Bart Maddens, de jurist Matthias
Storme, de publicist Mark Grammens en de ex-bankier Remi Vermeiren.
Om de discussie over de financieringswet te beslechten, haalde Rondas
er
vorige zondag VUB-hoogleraar Herman Matthijs bij, die graag bevestigde
dat
bijzondere wetten de Vlaamse macht 'vergrendelen'.
Rondas engageert zich bovendien actief in het milieu dat hij een stem
geeft
in zijn uitzendingen. Hij werkt mee aan het tijdschrift Doorbraak van
de
Vlaamse Volksbeweging (die ook zijn toespraak in een brochure uitgaf)
en
richtte mee het diep in het radicale Vlaamsnationalisme gewortelde Pro
Vives
op, de organisatie die de economische denktank Vives financiert.
Ergernis
De redelijkheid die N-VA-voorzitter Bart De Wever uitstraalt,
verklaart
deels de nieuwe radicaal-Vlaamse aanhang. Maar het electorale succes van
de
N-VA speelt natuurlijk ook een rol. Anderen willen dan weer voorkomen
dat
extreemrechts het monopolie krijgt op het nationalisme en de Vlaamse
symbolen.
Maar bij velen speelt vooral ergernis een rol. Ze kunnen het
politieke
immobilisme niet langer aanzien, ze zijn de associatie van Vlaams
radicalisme met extreemrechts beu, ze zijn ontgoocheld door de zwakheid
van
de politieke linkerzijde of ze hebben een hekel aan 'politiek
correcte'
initiatieven als Belgavox of 'Red de solidariteit', een
handtekeningenactie
die in syndicale en artistieke kringen ontstond tijdens de politieke
crisis
van 2007.
Die ergernis deelt ook Lukas De Vos, VRT-radiojournalist en film- en
literatuurkenner: 'De moedwil om alles terug te voeren tot een
onbestaand
argument - het doorknippen van de solidariteit - ondermijnt elke
geloofwaardigheid.' Dat schreef De Vos, die ook geregeld publiceert
in
Meervoud, voor een 'sociaal-flamingantische landdag' in 2007 over
'Het
belgicisme in de Vlaamse culturele sector. Portret van een
zonderlinge
culturele elite die de politieke emancipatie van haar volk verwerpt.'
'Wat is er trouwens vies aan het woord separatisme?' vroeg De Vos zich
nog
af.
Positiever is Dirk Van Bastelaere, een van de belangrijkste
hedendaagse
Vlaamse dichters. Via zijn werk bij SD Worx, dat diensten in
personeelsbeleid verleent, ziet hij elke dag de statistieken passeren die
de
verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië aantonen. De onwil van
minister
van Arbeid en CDH-voorzitster Joëlle Milquet om daarmee rekening te
houden,
maakte hem tot Vlaamsnationalist en separatist.
Dat vindt hij niet strijdig met het postmodernisme in zijn poëzie,
een
stroming die net de diversiteit en de heterogeniteit benadrukt. 'Een
onafhankelijk Vlaanderen zal allerminst homogeen zijn', zegt hij. 'In
mijn
straat - en ik woon niet in Antwerpen - is de helft van de mensen van
buitenlandse afkomst.'
Maar ergernis is er ook bij hem. Naar aanleiding van de actie
'Solidariteit
maakt een cultuur groot' suggereerde Van Bastelaere op Facebook dat
'de
gesubsidieerde "artiesten" die zo pro-België zijn hun subsidies dan ook
maar
bij de Brusselse en de Waalse overheid halen. Don't shit where you
eat.'
In 'de zonderlinge culturele elite' zijn ze dus niet alleen onderling
verdeeld, mals voor dissidenten zijn ze al evenmin. (De Standaard)
01-11-2010
Geheime vergadering...!
Indien nog niet door U bekeken, hetgeen ik uiteraard betwijfel, toch dit:
.
Bij dailymotion kan men het volgende lezen: 'Opmerkingen bij deze video zijn verboden'. En nu is de video dus verwijderd. Ze noemen dit vrijheid van meningsuiting of is het virtuele boekverbranding? En de moslims natuurlijk 'content'.
Iedere vrijdagnamiddag worden er in Parijs, volledige straten afgesloten, om......de moslims te laten bidden!
Wanneer is Vlaanderen aan de beurt? Sommige van de beelden zijn nu toch te bekijken via deze amerikaanse nieuwsreportage over frankrijk
Inspectiedecreet: antwoord op onze test (Vandenbroucke)
Het arrest van het Grondwettelijk Hof over de
inspectie in de Franstalige basisscholen in de faciliteitengemeenten rond
Brussel, is het antwoord op een "test" van de Vlaamse partijen om
duidelijkheid te brengen in een ingewikkeld juridisch debat". Dat
verklaarde senator Frank Vandenbroucke (sp.a) vrijdag op de RTBF-radio.
Vandenbroucke was Vlaams minister van Onderwijs, toen het Vlaams
parlement
het
bewuste inspectiedecreet goedkeurde. "Het Vlaams parlement heeft dat
decreet onder andere gelanceerd omdat het het oordeel van de juristen
van het Hof wilde testen, omdat het debat extreem ingewikkeld was",
zei hij.
Voor de Franstalige partijen was het decreet een "derde Vlaamse
kaakslag". Ze zagen er alweer een unilaterale daad van agressie in
vanwege het noorden van het land, na de eerdere stemming van de
splitsing van BHV in de Kamercommissie en de weigering om de burgemeesters
van Kraainem, Linkebeek en Wezembeek-Oppem te benoemen.
Vandenbroucke had het over de wens om juridische klaarheid te
scheppen. "Ik had nota's van tientallen bladzijden om te weten of een
bijzondere wet uit 1971 en een protocol tussen ministers uit 1970
voorrang hadden op de bijzondere wet uit 1989. Vandaag hebben we het
antwoord", stelde de Vlaamse socialist. Hij weigerde het arrest te
bestempelen als een Vlaamse nederlaag. "Het is een uitspraak die we
moeten respecteren", luidt het (Belga)
Als de Franstaligen de uitspraak over BHV nu ook eens zouden respecteren ?
25-10-2010
Het kan verkeren
“We splitsen Brussel-Halle-Vilvoorde niet in het parlement.” Dat zegden de SP.a, Groen! en de Open VLD gisteren tijdens een debat in het VRT-programma ‘De Zevende Dag’. De partijen noemen het nieuwe splitsingsvoorstel “een provocatie” en zijn van mening dat het dossier enkel via onderhandelingen met de Franstaligen kan worden “opgelost”. Tot voor enkele jaren waren de SP.a en de VLD nochtans van mening dat BHV onmiddellijk en zonder Vlaamse tegenprestatie moest worden gesplitst. "We zullen dit onthouden," zei toenmalig minister-president Bart Somers (VLD) toen de Franstalige partijen destijds het vreemdelingenstemrecht doordrukten. “Niets belet ons nog om op onze beurt onze meerderheid uit te spelen. Om bijvoorbeeld de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde af te dwingen.” (Het Belang van Limburg, 07.02.2004) Toenmalig SP.a-voorzitter Steve Stevaert stelde meermaals met zoveel woorden dat hij niets wilde ruilen voor de splitsing, onder meer in Het Volk (11.06.2004): “Die splitsing moet er komen. Franstaligen moeten bij ons geen stemmen komen ronselen, dat is niet meer dan redelijk, en daarom wil ik voor de splitsing ook geen prijs betalen.” De Vlamingen zullen nooit veranderen, dit betekend dat ze evolutionair gezien inderdaad de waterdragers zijn van de Franstaligen. Een minderwaardig volk dus dat het niet waard is zelfstandig te bestaan, ons volk is gewoon te zwak..
24-10-2010
Frans-Vlaanderen in de kijker.
In het Noord-Franse stadje Kassel is dit weeken een museum geopend dat volledig in het teken van Vlaanderen staat. Het Musée départemental de Flandre, dat "de culturele en artistieke identiteit van Vlaanderen onder de aandacht brengt,.opent vandaag en nodigt iedereen uit om het grensgebied van Frans-Vlaanderen en zijn geschiedenis en cultuur te ontdekken. Het is ondergebracht in het gerenoveerde landhuis Hotel de la Noble-Cour, een kasteeltje uit de 16de eeuw. De collectie is erg uiteenlopend, van de Vlaamse primitieven over Davis Teniers tot Jan Fabre. Toegang 5E.
Afgelopen week riep ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw de SP.a en Groen op om aan de zijde te staan van de Parti Socialiste en te kiezen voor de ‘solidariteit’ - het Belgische codewoord voor het Waalse diefstalabonnement ten nadele van Vlaanderen. We weten natuurlijk al langer dat de Belgische vakbonden de belangen van de Vlaamse werknemers ondergeschikt maken aan het handhaven van hun voorrechten, die immers voortvloeien uit hun verwevenheid met het Belgische regime. Dat de ‘strijd’ voor het behoud van de Belgische staat – die de belangen van de Vlaamse werknemer steeds duidelijker schaadt – wordt gevoerd onder de valse vlag van de ‘solidariteit’, is echter meer dan bedenkelijk te noemen. Het begrip ‘solidariteit’ in de mond van de vakbondsbonzen heeft dan ook stilaan even weinig waarde als de woorden ‘vrede’ en ‘internationale broederschap’ in de voormalige Sovjet-Unie. De Leeuw, niet verwarren met de Vlaamse!
20-10-2010
De voordelen van een Theocratie! Deel 1
En wij maar strijden voor een onafhankelijk Vlaanderen De mensen hebben blijkbaar ook geen flauw benul voor wat Theocratische godsdiensten staan. Ik heb het hier dan niet allee nover de Islam, maar ook de Getuigen van Jehovah
Deze mensen redeneren net hetzelfde als de moslims, wij moeten God meer gehoorzamen dan mensen, is er een conflict tussen de bijbel en menselijke wetten, zullen ze de bijbel gehoorzamen. Gelukkig is het NT niet geweldadig, het OT overigens wel. Toch zijn ook de Getuigen gevaarlijk, geloof je niet meer wat ze verkondigen spreken ze ook een 'fatwa' over je uit met al gevolgen, gebroken huwelijken, kinderen die hun ouders links laten liggen, niemand van deze mensen zal je nog groeten vermits je Jehovah de rug hebt toegekeerd en je terug deel uitmaakt van de wereld van Satan.. . Filip Dewinter versus Abu Imran (sharia4belgium) zondag 17 oktober GUNKtv
w w
19-10-2010
Deel 2
.
10-10-2010
Vrije meningsuiting?
Filip Dewinter, Vlaams fractieleider van Vlaams
Belang, heeft zaterdagochtend het controversiële Zwitserse
parlementslid Oskar Freysinger ontvangen in het Vlaams parlement om er een
islamkritische lezing te houden.
Freysinger ondernam de voorbije dagen verschillende pogingen om een
lezing te
houden in Brussel, maar hij werd op aansturen van het Brusselse
stadsbestuur de toegang geweigerd in het Crowne Plaza-hotel en in het
Diamant Center. Freysinger organiseerde in Zwitserland het referendum
tegen de bouw van minaretten.
Dewinter nodigde de man daarop uit om in het Vlaams parlement zijn
lezing "De islam, gevaar en dreiging" te komen houden. Een
vijftigtal mensen woonde zaterdag de lezing bij.
"De Brusselse PS-burgemeester muilkorft zowat iedereen die een
islamkritisch standpunt inneemt of zich verzet tegen de multicultuur en
de immigratie-invasie. Het Vlaams parlement was dan ook een
symbolische plaats om deze conferentie te laten plaatsvinden. De vrije
meningsuiting moet immers ook in Brussels blijvend gegarandeerd worden",
aldus Dewinter.
Gisteren om 19 uur op de VlaamseRT wisten ze van niets, vermoedelijk hebben ze het bericht net gemist. DE RTBFrancophone daarentegen toonden een filmverslag in hun uitzending van 19u30.
09-10-2010
Quand le Vlaams Belang offre une tribune............
Le Parlement flamand accueillait ce samedi une conférence d'Oskar
Freysinger, cet homme politique suisse de l'UDC qui milite contre la
construction de minarets. Différentes salles avaient refusé de l'accueillir,
mais le Vlaams Belang lui a donné accès à l'hémicycle flamand.
Elu Union Démocrate du Centre (UDC) au Conseil national suisse (parlement),
Oskar Freysinger était à Bruxelles ce samedi pour donner une conférence à
l'invitation d'Euboco, une association "pour la défense de la culture
chrétienne occidentale".Thème de la causerie : "l'Islam est-il un danger ?".
Initialement prévue au centre Diamant boulevard Reyers à Schaerbeek, la
conférence a été annulée après un contact avec l'administration communale de
Schaerbeek et samedi matin, la police était déployée devant le centre de
conférence pour en interdire l'accès. Déplacée à l'hôtel Crowne Plaza, rue
de la Loi, elle a été annulée suite à un contact entre la direction de
l'hôtel et les autorités communales de Bruxelles.
Des annulations qui ont eu du mal à passer auprès de l'élu suisse : "La
liberté d'expression en Belgique est vraiment très mal en point", a estimé
Oskar Freysinger.
Finalement, la solution est venue du Vlaams Belang trop heureux de soutenir
le pourfendeur des minarets en Suisse. Le député flamand Vlaams Belang Filip
Dewinter a trouvé une solution pour l'organisation de la conférence sur
l'Islam : il a proposé une salle au Parlement flamand.
Aussitôt proposé, aussitôt accepté. La petite cinquantaine de personnes
présentes devant l'hôtel Crown Plaza se sont rendues à pied au Parlement
flamand où Filip Dewinter leur a ouvert toutes les portes.
Sans pouvoir affirmer que c'est une première, il ne doit pas y avoir eu
beaucoup de conférences tenues en français au Parlement flamand à
l'invitation, en plus du Vlaams Belang, un parti que le député suisse
reconnaît ne pas connaître. Et le fait que ce soit un parti d'extrême-droite
qui l'invite ne semble pas le gêner.
La Vlaams Belang a donc réussi un joli coup en se plaçant en chantre de la
démocratie et de la lutte contre la censure. Oskar Freysinger a indiqué de
son côté qu'il interpellerait le parlement suisse sur l'interdiction qui est
faite à un de ses membres de s'exprimer dans un pays européen.
Quand à la conférence sur le danger supposé de l'Islam, elle s'est déroulée
Franstalige belastingsplichtigen uit de Vlaams faciliteitenngemeenten hebben het recht een Franstalig exemplaar van de daartoe geëigende documenten te vragen. Voor de aanslagjaren 2007 en 2008 ontving de Vlaamse belastingdienst respectievelijk 2.435 en 2.571 aanvragen van Franstalige inwoners voor een exemplaar in hun taal van het aanslagbiljet onroerende voorheffing. Voor het nog niet volledig afgewerkte aanslagjaar 2009 werden tot dusver 2..184 aanvragen ingediend. Zo liet minister Philippe Muyters weten aan Marc Hendrckx van de N-VA. Dat zijn wel interessante cijfers. Zeker als men rekening houdt met de cijfers die de Franstaligen altijd weer vooruit schuiven over de honderdduizendden Franstaligen in de Vlaams rand. In Kraainem alleen zouden zeker 9.000 Franstaligen zijn op 13.000 inwoners, 85 procent Franstaligen, inclusief 3.000 anderstalige buitenlanders en 15 procent (ruim geteld) Nederlandssprekende Vlamingen. Wat blijkt uit de cijfers? De meesten willen blijkbaar faciliteiten als die aan huis besteld worden en hoeven die niet als ze een inspanning moeten doen om die faciliteiten inderdaad te gebruiken. Is dat overigens ook niet de ervaring die men in Voeren heeft opgedaan na de invoering van het inschrijvingsrecht jaren geleden? Deze cijfers zijn zeker een argument om van Vlaamse kant de omzendbrieven ongewijzigd te houden.
07-10-2010
Jan Callebaut marketingexpert 'Voor N-VA een logische volgende stap'
'Het is al een hele tijd mijn overtuiging dat nieuwe verkiezingen
onvermijdelijk worden. Voor de N-VA zou dat alweer een stap vooruit kunnen
zijn. Het hoofddoel van de N-VA is immers de onafhankelijkheid van
Vlaanderen. En waarom zou Bart De Wever compromissen sluiten die hem niet
dichterbij dat doel brengen? Blijkbaar voelt hij de buik van Vlaanderen
feilloos aan. Ik vermoed dat hij bij nieuweverkiezingen van 27 naar 35
procent kan stijgen. En kijk dan eens naar Nederland, naar het kabinet met
de gedoogsteun van Geert Wilders.Ook bij ons is zo'n scenario niet
ondenkbaar: als Bart De Wever 35 procent haalt en de gedoogsteun krijgt van
het Vlaams Belang, kan hij helemaal alleen het woord voeren namens de
meerderheid van de Vlamingen. Stemmen verliezen zie ik De Wever niet doen,
hij zit in een heel ander traject dan Yves Leterme. De Wever laat duidelijk
blijken dat zijn eigen positie hem niet interesseert, hij profileert zich
als de man van de principes. Hij zegt ook dat hij geen revolutie wil. Maar
zodra een meerderheid van de Vlamingen in het federaal parlement de
onafhankelijkheid wil, is er ook geen sprake meer van een revolutie. Nieuwe
verkiezingen zijn met andere woorden een logische volgende stap in de
uitbreiding van de machtsbasis van Bart De Wever.'
06-10-2010
Rik Van Cauwelaert: Grenzen trekken
Op zijn bekende webstek Victa placet mihi causa brengt Marc Vanfraechem de
transcriptie van een radiogesprek tussen twee Franse opinieknedende
filosofen, Alain Finkielkraut en Pierre Manent. Laatstgenoemde, ooit de
assistent van Raymond Aron, zegt in de loop van de conversatie zeer te zijn
gesteld op grenzen.
Finkielkraut, die ooit in Brussel voor een wat onthutst Franstalig publiek
het territorialiteitsbeginsel kwam verdedigen, betuigt in het gesprek voor
France Culture meteen zijn instemming. Waarop Pierre Manent vervolgt:
‘Waarom zou het trekken van een grens tussen de ene bevolking en de andere
een vergrijp zijn tegen deze bevolkingen? De idee dat elk op zijn manier
zijn zaken organiseert en het recht erkent van de andere, aan de overkant
van de grens, om hetzelfde te doen, lijkt me veeleer een verworvenheid van
de beschaving. Een duidelijke scheidslijn trekken, waarbij elk netjes aan
zijn eigen kant blijft: dat lijkt mij een stap vooruit voor de beschaving.
De oorlogsstoker is niet degene die de scheidslijn trekt, het is diegene die
de lijn overschrijdt.’
De Luikse socialist Jean-Maurice Dehousse waarschuwde ooit voor het moment
waarop de Belgische politici tot de ultieme staatshervorming zouden worden
gedwongen en met het resultaat van hun eigen grondwettelijke constructies
worden geconfronteerd.
Dehousse besefte als geroutineerde onderhandelaar in communautaire kwesties
dat de opeenvolgende, soms moeizaam bereikte staatshervormingen nooit tot
constitutionele klaarheid hadden geleid.
Tal van die onduidelijkheden en onvolkomenheden – Brussel-Halle-Vilvoorde,
het nooit ingevulde artikel 35 van de Grondwet, de bijzondere
financieringswet – hebben de opeenvolgende onderhandelaars soms heel bewust
in stand gehouden om tot vaak duurbetaalde compromissen te kunnen komen.
Maar de aaneenschakeling van al die grondwettelijke ongerijmdheden en de
onwil om duidelijke grenzen te trekken, hebben de federale staat gaandeweg
vermolmd. De trucs van de traditionele partijen geven vandaag geen pas meer.
Dat weten we nu.
Deze regeringsonderhandelaars zijn afgelopen maandag, net als hun
voorgangers in 2007, over de wanstaltige constructies van hun voorgangers
gestruikeld. Met als gevolg de onmogelijkheid om een werkbare Belgische
regering te vormen – het pijnlijke moment waarvan Robert Houben, de laatste
voorzitter van de unitaire christendemocraten, ooit voorspelde dat het er
zat aan te komen
Er zal de komende dagen en weken nog wat afgejeremieerd worden over de
hogere landsbelangen, de teloorgang van onze status in Europa en de
beursspeculanten die het land onder vuur zullen nemen. Die praatjes zijn de
Belgen al sinds de zomer van 2007 gewend.
Ook nu weer zal worden beweerd dat er een grote staatshervorming op tafel
lag, dat er nog amper een week nodig was om tot een akkoord te komen en dat
er behoefte is aan een sterke regering om het hoofd te bieden aan ‘de echte
problemen’. Dat werd al beweerd toen Alexander De Croo vervroegde
verkiezingen uitlokte door de heilloze onderhandelingen over de splitsing
van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde te kelderen. In het communiqué dat
PS, CDH en Ecolo maandagavond verspreidden, werd uit hetzelfde vaatje
getapt.
De waarheid is dat Elio Di Rupo en de PS afgelopen vrijdag de
onderhandelingen hebben opgeblazen door terug te komen op eerder gemaakte
afspraken. Plots kon er geen sprake meer zijn van de overheveling van de
kinderbijslag, in de gezondheidszorg was ineens minder mogelijk, er moest in
marstempo een versoepeling komen van de taalwetten in Brussel. En een
grondige hervorming van de financieringswet om te komen tot fiscale
autonomie, was al helemaal uitgesloten.
Zelfs vicepremier Steven Vanackere, doorgaans de communautaire minzaamheid
zelf, vroeg zich maandag af of er na al dat water in de wijn nog wel wijn
overbleef.
De komende weken zullen tal van auto’s met bedrukt kijkende politici op de
achterbank door de paleispoorten rijden. Maar het staatshoofd zit onderhand
door zijn schema’s. Er resten geen ontmijners en bemiddelaars meer.
De tijd is gekomen om duidelijke grenzen te trekken tussen de twee
gemeenschappen en Franstaligen en Vlamingen te laten bepalen wat ze nog
samen willen doen en hoe ze hun sociaal systeem, het laatste wat hen bindt,
willen gaan beheren - samen of apart.
Het zijn duidelijke vragen die door de partijen aan de kiezers kunnen worden
voorgelegd, zodra het Belgische voorzitterschap van de Europese Unie
ordentelijk is afgerond. De verkiezingen zullen dan eindelijk ergens over
Mama, als jij doodgaat, wil ik ook doodgaan. Dan ben ik bij jou in de hemel
Voor mijn jongste prins is het vandaag een superdag. Waar de afgelopen twee
jaar alle uitnodigingskaartjes die ons Wouwersnestje bereikten voor zijn
broer bleken, is er nu eentje voor hém in de bus gevallen. Dagen heeft hij
ermee rondgelopen, ermee gegeten, ermee geslapen, is hij er bijna mee in bad
geweest en vanmiddag was het eindelijk Marnix' 'moment suprême': een
feestje!
En zo komt het dat ik op deze prachtige herfstdag met Alexander, mijn
grootste jongen, alleen op stap ben. Om dit mama-zoon moment te vieren,
stoppen we aan een leuke taverne en zetten ons in het zonnetje. Een groene
thee en een Fanta maken het geluk compleet. Geen nood aan een speeltuin of
loopweide, maar gewoon intens genieten van een rustig moment. Zijn handje
teder op mijn hand gelegd.
"Gezellig, hé?", fluister ik hem toe terwijl ik probeer om ongemerkt nog wat
dichter naar hem toe te schuiven. Hij knikt enthousiast en fluistert
samenzweerderig "héél".
Minuten gaan voorbij. Plots gaat hij kaarsrecht zitten en tikt met zijn
vinger op mijn hand.
"Mama?"
"Schat?"
"Ga jij dood?"
"Oh jee", denk ik. "Daar gaan we." "Alle mama's en papa's kunnen doodgaan hé
schat."
Geïrriteerd schudt hij zijn hoofd : "Mamaaaa, je weet wat ik bedoel. Ga jij
dood van 'dé kanker'?"
Mijn groene thee smaakt plots bijzonder bitter.
"De beesten in mijn buik zijn terug. Dat weet je, hé. En mama gaat er weer
erg tegen vechten, maar nu zijn ze met nog meer dan verleden jaar."
Stilte. In gedachten verzonken, kauwt hij op het rietje van zijn intussen
lege Fanta-flesje.
"Als jij doodgaat, wil ik ook doodgaan. Dan ben ik bij jou."
Als door een wesp gestoken draai ik me naar hem. "Alexander, zoiets mag je
niet zeggen." Mijn stem klink schril.
Hij kijkt me geschrokken aan, zich duidelijk niet bewust van de impact van
zijn mededeling. "Maar mama, dan ben ik bij jou, in de hemel." En om zijn
woorden kracht bij te zetten, wijst hij omhoog.
Ik wil niet dat Alexander ziet dat mijn ogen vol tranen staan en trek hem
snel op mijn schoot. "Maar lieverd toch, oude mensen gaan meestal vroeger
dood dan jonge mensen, dat is normaal. En natuurlijk moet jij dan hier
blijven, om later voor jouw kindjes te kunnen zorgen."
"En jij dan? Dan ben jij daar alleen."
"Maar nee, het zit daarboven vol met mensen die ik ken. Allemaal leuke
sterretjes-mensen. Moeke is daar ook, hé." Ik klink haast opgewekt over het
vooruitzicht.
Hij nestelt zich diep in mijn arm en zwijgt.
Wanneer ik hem die avond in bed steek en nog even knuffel, fluistert hij in
het donker: "Toch heb ik je liever als mensen-mama dan als sterretjes-mama."
Boodschap begrepen. Vanavond zal ik met hernieuwde moed mijn lading pillen,
drankjes en papjes naar binnen werken.
(Bron: HLN)
04-10-2010
Wie zijn de racisten?
Verscheidene Turken hebben vorige week in Antwerpen spontaan de zaal verlaten bij de avant-première van de Belgisch-Turkse film Turquaze. Enkele mannen keerden nadien terug om vrouwen weg te halen.
De liefdesscènes waren blijkbaar te expliciet, zeker voor Turken van de eerste generatie. Turquaze, de eerste langspeelfilm van regisseur Kadir Balci, draait vanaf woensdag in alle bioscoopzalen.
Het gaat over een Turkse familie in Gent, waarvan één van de zonen een relatie heeft met een Belgische vrouw. Een overwegend Turks publiek kreeg de film in avant-première te zien in een zaal aan het Stuivenbergplein in Antwerpen. Vooral de interculturele liefdesrelatie zorgde voor onbehagen. Een deel van de aanwezigen verliet uit protest de zaal.
Een dag eerder, zaterdag, was er in het Antwerps bioscoopcomplex Metropolis al een relletje geweest met allochtone jongeren. Door de actie ‘voor 3 euro naar de film’ van BNP Paribas, was er extra veel volk. De amokmakers moesten op de eerste rij zitten en begonnen uit protest de vuilnisbakken om te kieperen. De voorstelling werd tien minuten onderbroken om de jongeren uit de bioscoopzaal te verwijderen. Turken van de eerste generatie.........om de jongeren uit de bioscoopzaal te verwijderen. Hoe blijven die Turken van de eerste generatie zou jong?
01-10-2010
Leugens en misleiding
In het debat over de transfers hebben de Walen ons decennia lang gechanteerd met het begrip "solidaritieit". Als die "solidariteit" werd stopgezet, zou Wallonië zogezegd volledig verpauperen. Oude weduwen zouden geen pensioentje meer krijgen., invaliden zouden opnieuw op houten krukken moeten rondstrompelen, zwervers zouden onder bruggen moeten slapen, er zou geen geld meer zijn om zieken te verzorgen en ouderen een schamel pensioentje uit te betalen. En dat allemaal door de schuld van de egoïstische Vlaams-nationalisten. Nu beweren diezelfde demagogen plots dat Wallobrux best op eigen benen kan staan. Hebben ze ons dus de voorbije decennia voortdurend en systematisch belogen en misleid en dus bestolen?
Algeheel boerkaverbod
Het aantal immigranten en asielzoekers zal de komende jaren 'zeer substantieel' dalen. Ook wordt er een algeheel verbod op boerka's en andere gelaatsbedekkende kleding ingevoerd en komt er een hoofddoekverbod voor de rechterlijke macht, officieren van justitie en de politie.
Dit zijn enkele van de stevige maatregelen op het gebied van integratie en immigratie, die het rechtse minderheidskabinet van VVD en CDA, met gedoogsteun van de PVV, vandaag presenteert in het concept regeer- en gedoogakkoord. Volgens ingewijden is eveneens besloten de ww niet te versoberen en het ontslagrecht ongemoeid te laten, al zeggen bronnen rond de formatie dat hierin nog wijzigingen kunnen komen
. In het akkoord staan verder maatregelen om het mishandelen van dieren strenger aan te pakken, een duidelijke wens van de PVV. Ook gaat het nieuwe kabinet proberen om nieuwe afspraken met de Vlaamse overheid te maken om een alternatief te zoeken voor de ontpoldering van de Hedwigepolder in Zeeland. Deze passage kan in goede aarde vallen bij CDA-dissident Koppejan, die zich altijd met hand en tand tegen het verdrinken van de Zeeuwse akkers heeft verzet.
Consumenten moeten straks via een opslag op hun energienota het budget bij elkaar brengen voor subsidies aan windmolens en zonne-energie. De VVD zou zeer te spreken zijn over de strenge integratieplannen voor het nieuwe kabinet, die volgens ingewijden zonder deelname van de PVV waarschijnlijk nooit gelukt waren. Wel moet een nieuw kabinet op het gebied van immigratie nog flink onderhandelen over bestaande verdragen om nieuwe maatregelen mogelijk te maken.
Normaal vind ik. Moet je weten dat ik ooit een andere indetiteitskaart heb moeten aanvragen omdat de foto op de kaart me liet zien zonder bril............en ik was dan moeilijk te herkennen volgens de politie. De bril even afzetten was natuurlijk eenvoudiger geweest, maar dat kon toen niet. Bij controle kan men natuurlijk vragen: trek uit die boerka............maar wat/wie steekt er onder, man, vrouw? Dit is natuurlijk nonsens, want deze mensen moeten onder dat ding blijven. Ik vind het een belediging aan Allah, schept hij de mooiste schepsels die we op aarde vinden en hangen z'n volgelingen er een zak over!
Wegcode respecteren a.u.b.
In de eerste plaats de mensen die een voorbeeldfunctie hebben.
Maar neem zwembroek mee als ge gaat fietsen!!!
30-09-2010
Arabist Jansen: 'D-day' bereikt in strijd tegen islamisering
Den Haag, 29 sept. Nederland heeft met het akkoord tussen PVV, CDA en VVD een „D-Day” bereikt in de strijd tegen de islamisering. Dat neemt niet weg dat er nog strijd zal volgen, mogelijk met „rivieren van bloed” , zoals de rechtse Britse politicus Enoch Powell die in 1968 voorspelde als gevolg van de immigratie uit niet-Europese landen.
Dat zei de arabist Hans Jansen vandaag in Den Haag bij de presentatie van het boek De schijn-elite van de valsemunters van PVV-Kamerlid Martin Bosma. In dat boek verwijt Bosma de linkse elite, Nederland vanaf de jaren zestig, een multiculturele ideologie te hebben opgedrongen, die onder het volk geen steun geniet en die nu ten einde is. De arabist Jansen, die al lange tijd banden onderhoudt met Wilders, zette zich scherp af tegen de „linkse elite en hulptroepen” die critici van de multiculturele samenleving de mond proberen te snoeren. Hij noemde de milieubeweging „de groene Khmer” en verwees naar het multiculturele „sultanaat van Amsterdam-West”.
Somber beeld Auteur Bosma schetste bij de presentatie van zijn boek een somber beeld van de toekomst van Nederland. Hij verwacht „dat Europa aan het eind van de eeuw zal zijn geïslamiseerd”. In Nederland bespeurt hij een „radicalisering van de multiculturele elite”. „Ik vrees dat onze kleinkinderen in Australië zullen wonen”, aldus Bosma. „De Amerikanen zullen ons niet nog een keer komen redden. Tom Hanks blijft dit keer thuis.” Bosma overhandigde een eerste exemplaar van zijn boek aan de tramcontroleur Michael Aziz, die in de publiciteit kwam omdat hij weigerde in werktijd een kruisteken af te doen. Een ander exemplaar ging naar PVV-leider Geert Wilders, die het „geen vrolijk boek” noemde, maar een boek „om van wakker te liggen”. Gepubliceerd: 29 september 2010 23:11
“Ik ben een geduchte vrouwenhater, een vreselijke racist en een abominabele antisemiet”, schreeuwde een geïrriteerde Georges Rémi uit in 1977. De boosheid van Hergé was wellicht ingegeven door het besef dat er voor elk van deze aantijgingen iets te zeggen was.
Voor vrouwen is er in het universum van Kuifje alleen plaats als decorum, met uitzondering van enkele bazige, onaantrekkelijke en pompeuze personages als Bianca Castafiore. Zijn voorstelling van Afrikanen in het vooroorlogse “Kuifje in Afrika” paste misschien nog in de kolonialistische tijdgeest van het album. Maar zelfs in zijn naoorlogs antiracistisch statement “Cokes in Voorraad” lopen de Afrikanen nog rond als domme negers die een kinderlijk taaltje spreken. Antisemitisme ten slotte was een subtekst in sommige verhalen. In de oorspronkelijke versie van “De Geheimzinnige Ster” was het zelfs een thema. Kuifje neemt er deel aan een expeditie om een stuk gevallen meteoor terug te vinden met wetenschappers die toevallig allemaal uit Duitsland of Duitsgezinde landen komen. De Amerikaanse tegenexpeditie, geleid door de karikatuuraal getekende joodse bankier Blumenstein, is alleen uit op geldgewin en schuwt daarbij geen geweld of bedrog (in latere edities werd Amerika een fictief land en verandere Blumenstein in Bohlwinkel). Deze strip verscheen voor het eerst tijdens de Tweede Oorlog in de collaborerende krant Le Soir. Hergé was daar aan de slag gegaan als redactioneel medewerker. Dat was een logische keuze nadat hij eerder als jonge reporter had gewerkt voor “Le Vingtième Siècle”, een rechtse katholieke krant onder leiding van pater Norbert Wallez, die openlijk sympathie betuigde voor het fascisme. Hergé zei later dat hij alles aan Wallez te danken had. Overigens leerde Hergé op de redactie ook ene Léon Degrelle kennen - die levenslang onterecht zou beweren dat hij model stond voor Kuifje - wiens politieke opmars Hergé een tijdlang van illustraties voorzag. Voor Le Soir was Hergé een godsgeschenk, de verhalen van Kuifje waren immers de voornaamste reden om de collaborerende krant te kopen.
Over heel deze geschiedenis, die toch geen detail was in het leven en werk van Hergé, zal u echter helemaal niets te weten komen in het Hergé-museum in Louvain-la-Neuve. Enkel in een documentaire die er in iteratie wordt vertoond, laat men Hergé zelf kort verwijzen naar de periode waarin hij zogezegd het dappere voorbeeld volgde van koning Leopold III en tijdens de oorlog aan het werk bleef. Yeah right! Het negeren van dit belangrijk aspect in het leven van de briljante kunstenaar is typerend voor de Waalse mythe dat de collaboratie een overwegend Vlaams gegeven was terwijl Franstalig België dapper verzet bood.
Het historisch onderzoek naar de Franstalige collaboratie blijft tot vandaag dan ook bijzonder summier. Het contrast met Vlaanderen kan niet groter zijn. Bibliotheken zijn er vol geschreven over alles en iedereen die met de collaboratie van heinde of verre iets te maken had. Aanvankelijk vooral door betrokkenen zelf en met een sterke vergoelijking. Anders dan in Franstalig België maakte de link van de collaboratie met de Vlaamse Beweging dat men in Vlaanderen de verleiding van de Nieuwe Orde niet onder de mat kon vegen als een tijdelijke bevlieging. Het verleden werd er meegedragen door een levende maatschappelijke stroming die het een plaats moest geven. Exhaustief historisch onderzoek, met een niet altijd even vriendelijke Maurice De Wilde als pionier, deed de Vlaamse vergoelijking vanaf de jaren 1980 wijken voor een objectieve blik op de fatale flirt met de bezetter. Een ontwaken dat nog harder aankwam doordat vanaf het einde van de jaren 1960 de beeldvorming van de Tweede Oorlog verschoof van een strijd tussen natiestaten naar een ideologische botsing tussen de democratie en het demonische nationaal-socialisme dat verantwoordelijk tekende voor de Holocaust. Gelinkt kunnen worden aan de verkeerde kant, werd daardoor dubbel zo pijnlijk.
En anders dan in Wallonië, is er in Vlaanderen geen ontsnappen aan. Kijk maar naar wat nu gebeurt met Hergés collega Willy Vandersteen. De vader van Suske en Wiske kan inzake politieke denkbeelden helemaal niets aangewreven worden, uitgenomen het nu bewezen feit dat hij zich tijdens de oorlog liet betalen voor enkele bijzonder foute tekeningen. Toch zal dit feit een vaste voetnoot worden in het nalatenschap van deze grote kunstenaar. Er is echt geen ontkomen aan. Onlangs presteerde de RTBF het in een reportage om beelden uit te zenden van het graf van mijn vader als opstapje naar een vermelding van mijn grootvader die lid was van het VNV, wat dan weer de kans bood het verhaal te larderen met beelden van geüniformeerde collaborateurs. Verwijzingen naar een mij toegedicht nazisme blijven in sommige Vlaamse en in bijzonder veel Franstalige scheldmails vaste prik. Toch is het beter alle feiten uit het verleden van een gemeenschap onverbloemd onder de ogen te zien dan over anderen te oordelen vanuit een misplaatste morele superioriteit gebaseerd op collectieve onwetendheid. Of zoals François Mitterand het zei toen men hem confronteerde met zijn verleden als ambtenaar in het collaborerende Vichy-regime: "On ne tourne pas le dos à ce qu'on était, on change, c'est tout".
"On ne tourne pas le dos à ce qu'on était, on change, c'est tout". Inderdaad! Mensen de tweede wereldoorlog ....het is al wel 65 jaar geleden!
24-09-2010
Mohammedcartoons opnieuw gepubliceerd!
Iedereen herinnert zich nog de Deense cartoons over de profeet Mohammed die zo’n vijf jaar geleden voor fikse rellen zorgden. Welnu, de komische prentjes verschijnen opnieuw. Alles kapot. De Mohammedcartoons verschijnen volgende week in een boek. Dat heeft de krant Jyllands Posten - jawel, de krant die de ballen had om spotprenten over Mohammed als eerste uit te brengen - deze week bekend gemaakt. Het boek heet De tirannie van de stilte en wordt volgende week donderdag voorgesteld.
Alles kapot? Wie weet. Want de Mohammedcartoons zorgden vijf jaar geleden al voor dodelijke rellen in de moslimwereld. En eerder deze maand werd nog een Tsjetsjeense bokser opgepakt die zin had in aanslagje plegen op de jongens van Jyllands Posten.
Zijn motief? De Mohammedcartoons. En dan had hij de onze nog niet gezien. (SF)
Ik zag de monden van de journalisten openvallen.........
....maar hun pen bleef dicht! Precies een jaar geleden stond het hoofddoekendebat volop in de actualiteit. Aanleiding daarvoor was het verbod op het dragen van politieke en religieuze symbolen – waaronder ook de hoofddoek – dat twee Antwerpse athenea eerder hadden uitgevaardigd. De maatregel deed binnen de moslimgemeenschap, die ondertussen gewend is op haar wenken te worden bediend, heel wat stof opwaaien.
De betrokken schooldirecties waren bij hun beslissing nochtans niet over één nacht ijs gegaan. Karin Heremans, de fel belaagde directrice van het Antwerpse atheneum, sprak van een noodzakelijke maatregel omdat de school als gevolg van een verkeerd begrepen tolerantie een moslimschool dreigde te worden. Heremans, die niet zonder reden zegde te spreken en te handelen vanuit de praktijk, voegde eraan toe dat het hier geen zuiver vestimentaire of religieuze aangelegenheid betrof: “De hoofddoekenproblematiek is veel ernstiger dan je op het eerste zicht zou vermoeden. (…) De hoofddoek is steeds meer een politiek symbool geworden, niet religieus. Het is steeds meer de uiting van een groep mensen die zich afzetten tegen de rest van de samenleving” (De Standaard, 06.09.2009).
Een jaar na datum blijft Heremans nog steeds voluit achter haar beslissing staan om de hoofddoek te verbieden. De school heeft geen leerlingen verloren, wel integendeel. Het enige verschil is dat de helft van de jongeren die zich dit jaar inschrijven niet-moslims zijn, tegenover tachtig procent vorig jaar. De rust op de school in ondertussen weergekeerd en, zo voegt Heremans eraan toe, “we hebben veel ‘toestanden’ achter ons gelaten”: “In de periode voor het verbod waren er meisjes die niet mee mochten op studiereis. Of die begonnen te gillen als er een man in de buurt kwam tijdens de turnles.”
Dat het niet gaat om een onschuldig lapje stof, werd overigens bevestigd door de doldrieste manier waarop op de beslissing van de twee Antwerpse athena werd gereageerd. In haar boek ‘Een tip vande sluier’, dat dezer dagen in de winkelrekken ligt, beschrijft Heremans hoe de speelplaats van het atheneum ‘Allahu akhbar’ begon te scanderen. “Ik zag de monden van de journalisten openvallen”, die meteen ter plaatse konden ervaren waarom zij een dergelijk verbod uitvaardigde. “Als ze deze beelden straks uitzenden, staat Vlaanderen op z’n kop”, zo dacht Heremans toen niet zonder reden. Het is dan ook als een valse noot dat de moedige schooldirectrice het feit dat de pers besliste om deze feiten te verzwijgen, prijst als ‘verantwoordelijkheidszin’. Voor dit soort nieuwsmanipulatie zijn de woorden ‘desinformatie’ of ‘zelfcensuur’ immers eerder op hun plaats.
18-09-2010
Waalse Feesten: "Sire, er zijn geen Belgen meer",
"Meer dan ooit zijn de woorden die Destrée bijna een eeuw geleden uitsprak aan de orde: 'Sire, er zijn geen Belgen meer'". Dat verklaarde de burgemeester van Charleroi, Jean-Jacques Viseur (cdH), vrijdag tijdens een toespraak naar aanleiding van de Waalse Feesten. In een officiële toespraak waarin het Vlaams-nationalisme uitvoerig aan bod kwam, stelt de partijgenoot van Joëlle Milquet dat "Vlaanderen in de richting van een vorm van onafhankelijkheid vaart die het vroeg of laat zal bereiken". "De uitdrukking van onze gehechtheid aan een België dat steeds meer op een lege schelp lijkt, zal daar niets aan veranderen", voegde Viseur eraan toe. Hij stelde voorts dat "Wallonië de kaart van een Waalsnationalisme moet durven trekken". Dat moet volgens hem origineel zijn "want het heeft niet, en dat kan een troef zijn, de motor van de verontwaardiging of frustratie die het Baskische, Catalaanse, Servische, Slovaakse of Vlaamse nationalisme heeft gedragen". "Het is aan ons om het initiatief te nemen voor dat open nationalisme, zonder complexen, met de passie van de innovatie, maar ook met een sterke sociale cohesie rond een model van solidaire ontwikkeling", stelde de burgemeester nog. (Belga)
16-09-2010
'België draagt al sinds 1830 de kiem van zijn ondergang in zich'
Wat als we de communautaire impasse eens níét door een usual suspect laten analyseren, maar door een filosoof. Wat leert ons dat? Peter De Graeve bekijkt België al jaren door de bril van het Franse Verlichtingsdenken, en komt daarbij tot vrij onthutsende inzichten. ‘Brussel is niet het probleem van België. België is het probleem van Brussel.’
Hoelang staat dit land al stil? Al 1.200 dagen. Al sinds de verkiezingen van 2007. De iPhone was er nog niet, toen de onderhandelingen over een nieuwe grote staatshervorming begonnen. Fortis had ABN AMRO nog niet overgenomen. Carla Bruni was nog een topmodel op prepensioen, Barack Obama een onbekende senator uit Illinois. De wereld veranderde onherkenbaar de voorbije 1.200 dagen, maar BHV geraakte niet gesplitst, en de financieringswet werd niet herschreven. Alle verkenners, ontmijners, bemiddelaars, informateurs, olijke duo’s, vervroegde verkiezingen, politieke tsunami’s en hele en halve regeringen ten spijt.
Waarom is het toch zo onoverkomelijk moeilijk om dit land te hervormen? Ook al twijfelt geen zinnig mens nog aan de noodzaak daarvan - laat staan aan de urgentie? ‘Omdat Vlamingen en Walen van elkaar vervreemd zijn’, zegt de een. ‘Omdat politici niet meer in staat zijn tot staatsmanschap’, zegt de ander. ‘Omdat België genetisch ziek is’, zegt filosoof Peter De Graeve - veruit de meest originele analyse. ‘De systeemcrisis die we nu doormaken, heeft haar wortels in 1830. Het ontstaan van België. Ons land draagt de kiem van zijn ondergang al 180 jaar in zich.’ Of nog wat beeldrijker: ‘Het kraambed van België was gedoemd om ooit zijn sterfbed te worden.’
Maar first things first. Wie is Peter De Graeve, en waarom vragen we uitgerekend hém om zijn licht over drie jaar politieke impasse te laten schijnen?
Peter De Graeve is filosoof. Professor doctor in de filosofie, om precies te zijn. Specialist Heidegger. Maar in zijn vrije tijd is hij ook een van de weinige controversiële opiniemakers die dit land rijk is. De voorbije drie jaar schreef hij zich een reputatie van staatsgevaarlijk denker bij elkaar op de opiniepagina’s van De Tijd, De Standaard, De Morgen en Knack. ‘België moet je niet splitsen, België moet je afschaffen’, foeterde hij bijvoorbeeld, lang voor dat soort meningen hardop verkondigd mocht worden. ‘We hebben geen separatisme nodig, maar abolitionisme.’ Veel applaus kreeg hij er niet voor. Niet van links en weldenkend Vlaanderen. Nog minder van rechts en onwelriekend Vlaanderen. Zijn erudiet essay ‘Staat van ontbinding’ uit 2008 werd op niets dan zure recensies onthaald.
De immense boekenkast van Peter De Graeve, vijf hoog in Schaarbeek, verklaart zijn dwarse en ietwat aparte positie binnen het Vlaamse denkersgild. Geen boeken van Ludo Abicht of andere Vlaamse reuzen, maar grote verlichtingsfilosofen. Hier leest geen Vlaming - hier leest een man van de wereld. De Graeve haalde diploma’s rechten en filosofie in Gent, maar ging daarna nog meer dan tien jaar verder studeren in Turijn, Straatsburg en Parijs. In het weekend sjouwde hij kisten bij DHL om zijn doctoraat te betalen - en dat is meer dan een anekdote. ‘Op de zondagavondtrein tussen Brussel en Parijs kreeg mijn visie over België vorm’, vertelt hij. ‘Het was daar dat ik begon in te zien dat België in 1830 zijn afspraak met de geschiedenis gemist had, en fundamenteel onmodern en ondemocratisch is.’
‘In Parijs geraakte ik doordrongen van de idealen van de Franse Revolutie. Liberté, Egalité, Fraternité - de grondslag van onze moderne democratie. In België werden die drie idealen nooit echt gerealiseerd, besefte ik al snel. De Belgen werden na de afscheuring van de Noordelijke Nederlanden in 1830 wel vrij, maar niet gelijk. Niet politiek, niet sociaal-economisch, niet taalkundig. Het Frans beval, het Nederlands boog. Zo was het altijd geweest, en zo bleef het ook. De ‘Belgische Revolutie’ was in die zin ook geen echte revolutie, maar veeleer een secessie. De oude machtsstructuren bleven onaangetast. In 1848, toen de Fransen het enkelvoudig stemrecht afdwongen - alle mannen één stem, ongeacht hun afkomst - gebeurde er in België niets. ‘Mijn volk gedraagt zich schitterend’, schreef Leo- pold I aan zijn nicht, Queen Victoria van Engeland. Natuurlijk vond hij dat. Het stelde de gevestigde orde niet in vraag - laat staan dat het probeerde die omver te werpen. Het eiste geen gelijkheid, het nam genoegen met vrijheid.’
‘De grote Franse dichter Charles Baudelaire, die van 1864 tot 1866 in Brussel woonde, merkte dat al op. (Staat op, haalt een stukgelezen boekje uit de boekenkast, leest voor:) ‘Belgen geloven dat ze vrij zijn, omdat ze een liberale grondwet hebben’, schreef hij. ‘Maar ze begrijpen het wezen van de vrijheid niet.’ België was toen een vrijstaat, waar een zeer verregaande persvrijheid heerste. Dat was de reden waarom Baudelaire naar hier kwam, en later Marx. Maar de vrijheid in België diende de democratie niet, stelde Baudelaire vast. Daar voelde hij, als verlichte Franse geest, niets dan minachting voor. ‘Je mag hier schrijven dat God een schurk is, maar schrijf dat België niet perfect is, en je wordt gestenigd’, schreef hij.’
‘Bijna niemand kent dit boekje van Baudelaire, omdat hij het nooit voltooide. Er staan nochtans ontzettend rake observaties in. De Belg was ‘het perfecte weekdier’, schreef Baudelaire. Ook na de afscheuring van de Noordelijke Neder- landen liet hij zich zonder morren ‘veroveren, afrossen en onderdrukken.’
Beetje zwanger
‘België miste van bij zijn ontstaan de kans om een echte, volwaardige democratie te worden, waarin iedereen gelijk was. Dat is het probleem van België, als je het mij vraagt. Nog altijd. We hebben allemaal geleerd dat België zo verdeeld is, omdat er drie breuklijnen doorheen lopen. Vlaams versus Waals, links versus rechts, katholiek versus vrijzinnig. Dat klopt - maar het is slechts het halve verhaal. Onder die drie breuklijnen, die de jongste jaren fel getemperd zijn, loopt volgens mij een breuklijn die veel dieper gaat, en die ons nu al 180 jaar parten speelt. Namelijk: de tegenstelling tussen vrijheid en gelijkheid.’
‘In volwassen democratieën houden vrijheid en gelijkheid elkaar in evenwicht. Iedereen mag doen en zeggen wat hij wil - vrijheid -, zolang hij daarmee maar geen anderen benadeelt - gelijkheid. Dat principe is absoluut. Je kan het gelijkheidsbeginsel niet een beetje toepassen - net zomin als je een beetje zwanger kunt zijn. Ofwel is iedereen gelijk, ofwel niemand. Maar in België is dat niet zo. Hier is de vrijheid van een Franstalige minderheid altijd ten nadele gegaan van de gelijkheid van een Nederlandstalige minderheid. Vlaanderen is eentalig Nederlands, Wallonië eentalig Frans, Brussel is tweetalig. Zo hebben we de taalkundige gelijkheid in dit land proberen te organiseren. Maar: daar heeft een Franstalige elite altijd geweigerd zich bij neer te leggen. Zij blijven Brussel als een eentalig Franse stad zien. Zij blijven de vrijheid claimen om - tegen het gelijkheidsbeginsel in - de faciliteiten in de Vlaamse Rand uit te breiden. Tegen alle afspraken in. Want dat is de taalgrens in wezen - een afspraak. Dat maakt het hele probleem van BHV ook zo onoverkomelijk, als je het mij vraagt. Het gaat om veel meer dan het splitsen van een kieskring. Het gaat om gelijkheid - een van de fundamenten van onze democratie.’
Democratie. Het woord valt 187 keer in twee uur interview, of gemiddeld 1,5 keer per minuut. Alles ziet Peter De Graeve in termen van vrijheid, gelijkheid en democratie. Zelfs zichzelf. ‘Een radicaal democraat’, noemt hij zich graag. Het klinkt minder griezelig dan de etiketten van ‘brulflamingant’ en ‘rechtse rakker’ en ‘extreme nationalist’ die hij al opgekleefd kreeg. Het is correcter, ook.
‘Als ik zeg of schrijf dat we van het huidige België af moeten, dan is dat omdat het een ondemocratische staat is’, zegt Peter De Graeve. ‘Met flamingantisme, separatisme of nationalisme heeft dat niets te maken. Integendeel. Daar heb ik zelfs mijn grote reserves bij. Vlaams- nationalisten gaan ervan uit dat een andere natie - een Vlaamse - een beter bestuur zal opleveren, en meer democratie. Ik ben daar helemaal niet zo zeker van. Vlaanderen is 180 jaar door het ondemocratische monster België gezoogd. Het heeft er dus heel wat kwalen van geërfd. Als we niet opletten, eindigen we met net dezelfde problemen op een kleiner grondgebied. We hebben geen andere natie nodig, maar een andere democratie. Of beter: een échte democratie, waarin iedereen gelijk is. Die analyse maken - tot mijn vreugde - steeds meer mensen.’
‘Waarom stemde bij de jongste verkiezingen bijna een op de drie Vlamingen op de N-VA, een partij die in 2003 niet eens de kiesdrempel haalde? In de kranten stond: omdat Vlaanderen steeds rechtser wordt. Wat een onzin! Vlamingen denken niet fundamenteel rechts, of rechtser dan de Walen, laat staan dat ze dat de voorbije zeven jaar plots massaal begonnen te doen. Neen. Het succes van de N-VA heeft niets met een verrechtsing te maken, maar alles met de democratische kaart die de partij de jongste jaren heel slim trok. Bart De Wever ontdeed een aantal Vlaamse verzuchtingen van de nationalistische clichés die eraan kleefden, en presenteerde ze als legitieme democratische eisen. Daar heeft hij de verkiezingen mee gewonnen, niet met zijn deelname aan ‘De slimste mens’.’
Commotie
Eind 2007 stond Peter De Graeve met Etienne Vermeersch, Bart Maddens en een dozijn andere Vlaamse intellectuelen aan de wieg van de roemruchte Gravensteengroep. Ze schreven in de schaduw van het Gentse Gravensteen een manifest waarin ze de Vlaamse eis voor meer autonomie probeerden te bevrijden van al wat extreemrechts, xenofoob en racistisch was. Een politieke tsunami later valt het nauwelijks nog te bevatten, maar het manifest ontplofte twee jaar geleden als een bom in hun gezicht. Vooral het zinnetje ‘met onze Franstalige vrienden als het kan, zonder als het moet’ zorgde voor veel commotie. De ‘manifestards’ werden voor ‘idioten’ en erger versleten - niet zelden door mensen die zich intussen bij hen aansloten. Verbaast het Peter De Graeve niet dat de stemming in amper twee jaar zo compleet omsloeg?
‘Die sloeg al veel vroeger om’, zegt hij, niet zonder triomfantelijk monkellachje. ‘De radicalisering van de Vlaamse opinie is onomkeerbaar, schreef ik begin 2008 al. De Vlamingen toonden zich veel intelligenter dan veel politici die hen bestuurden, en de opiniemakers die beweerden in hun naam te spreken. Ze begrepen veel sneller dat de Vlaamse strijd geen rechtse, maar een democratische strijd was.’
Maar denken de Franstaligen niet hetzelfde van hun strijd? En hebben ze geen punt? Is de bescherming van minderheden niet óók een van de fundamenten van onze democratie? ‘Ja’, knikt Peter De Graeve. ‘En toch is er een verschil. Wat de Franstaligen vragen - of beter: eisen - is respect. Laurette Onkelinx zei het deze week nog: ‘Wij willen respect.’ Respect is een nobele deugd, denk ik dan, maar ze heeft niets met democratie te maken. Het kan zelfs iets fundamenteel ondemocratisch hebben. Denk maar aan het gewone volk dat eeuwenlang ‘uit respect’ boog voor de adel en de clerus.’ Respect zonder democratie is een strik rond een lege doos. En die democratie willen veel Franstaligen nog altijd niet. Hun vraag voor respect is dus naast de kwestie.’
‘In de Waalse pers is wekenlang geëmmerd dat de Franstaligen geen eigen plan hadden. Waar is dan drie maanden over onderhandeld? De Franstaligen proberen het centrum van de macht - historisch gezien hun macht - tot elke prijs te bewaren. Tegen alle democratische logica in. Dát is hun plan. Dat verklaart ook de sukkelgang van de onderhandelingen. Bevoegdheden mogen pas overgeheveld worden als ze eerst in stukjes gehakt worden, zodat het gros ervan federaal kan blijven. En daar moeten wij Vlamingen dan ‘respect’ voor hebben? Kom nu.’
‘Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet tégen respect. Dat is geen enkel weldenkend mens. Maar daar gaat het in mijn ogen op dit moment niet om. De fundamentele kwestie is de democratie, die in dit land al 180 jaar met voeten getreden wordt. Dáár moet het debat over gaan - over niets anders. Dat neem ik links Vlaanderen ook zo kwalijk, dat ze dat niet snappen, en blijven zaniken over afgeleide problemen. Ze zijn voor solidariteit, zeggen ze. Bravo! Ik ook. Wie niet? Maar ik vind wel dat sociale solidariteit pas mogelijk is als er ook politieke solidariteit is. En die analyse wil - of durft - links nog altijd niet te maken.’
‘Men zegt wel eens dat links zo zwak is omdat het zo verdeeld is. Maar ik vind het net opvallend eendrachtig. Toch in hun kortzichtigheid. Sp.a, Groen!: allemaal verdedigen ze in naam van Het Respect en De Solidariteit een ondemocratische staat die krek het omgekeerde in de praktijk brengt. Namelijk: onverschilligheid, respectloosheid, egoïsme, particularisme. Hoe inconsequent kan je zijn? Linkse Brusselaars zijn nog erger. Die zien zichzelf ook nog eens als een toonbeeld van verdraagzaamheid. Een voorbeeld voor ons allen. Want Brussel is een multicultureel laboratorium, mijnheer! Hier leven 200 nationaliteiten, en worden 180 talen gesproken! En dan? In Parijs, Londen en Berlijn wellicht nog veel meer. Maar ontslaat dat Brussel dan van zijn plicht om daadwerkelijk zijn rol op te nemen als tweetalige hoofdstad van een tweetalig land? Nee, toch? De 180 andere talen die er gesproken worden, doen daarbij totaal niet ter zake.’
Volkswil
‘De vraag die telkens opnieuw gesteld wordt, is: ‘Wat met Brussel?’ Brussel is zogezegd altijd het probleem van België. Maar is België niet veeleer het probleem van Brussel? Brussel is het laatste toevluchtsoord van een taai, ondemocratisch Belgisch nationalisme. De kroon op het werk van een mislukte democratie, die voorrechten - vrijheid, dus - belangrijker vindt dan gelijkheid. De eis van de Franstalige Brusselaars om elk jaar 500 miljoen euro extra te krijgen, buiten de financieringswet, is daar het zoveelste bewijs van. Het is niet meer dan logisch dat de N-VA en CD&V daar niet aan toegeven, vind ik. Als democratische partijen kunnen ze niet anders.’
‘Als de Franstaligen niet bijdraaien, en geen stappen doen in de richting van een échte democratie, is het volgens mij gedaan met dit land. Niet zozeer omdat het volk dit land niet meer wil, maar omdat dit land de volkswil - de democratie - met voeten blijft treden. Zolang de politieke kaste dat blijft doen, zullen de centrifugale krachten de bovenhand blijven halen. Tot het ondemocratische België definitief barst. Als dat de uitkomst is, moeten we daar vooral niet al te rouwig om zijn, denk ik dan. En wel integendeel.’
Tijd
15-09-2010
Wie hebben volgens Iran Korans verbrand? Juist
Iraniërs verbranden en Israëlische vlag in reactie op de Koranverbranding
In de voorbije dagen hebben talloze ayatollahs zich geuit over de gebeurtenissen rond de herdenking van 11 september. Ze zijn woedend vanwege de koranverbranding.
Het begon met de aankondiging van een Amerikaanse predikant uit Florida dat hij een aantal exemplaren van de Koran zou verbranden.
Als de moskee in de nabijheid van de Ground Zero niet zou worden gebouwd, dan zou de predikant bereid zijn om de Koran niet te verbranden. De Amerikaanse regering vroeg hem om het niet te doen, want als hij het wel deed, zou hij de Amerikaanse soldaten in Afghanistan en Irak in gevaar brengen. De Amerikaanse minister van Defensie belde hem persoonlijk. Uiteindelijk zag de predikant af van het verbranden van Korans.
Vrij land Paus Benedictus XVI veroordeelde de actie van de predikant. Ook vele protestante leiders in Amerika hebben de predikant veroordeeld. Maar Amerika is een vrij land. Het is niet verboden om een boek te verbranden, zolang de regels voor brandveiligheid in acht worden genomen.
Anderen hebben wel op 11 september de Koran verbrand. Zo stond op YouTube een opname van iemand die in New York (dichtbij Ground Zero) een Koran aan het verbranden was.
Zwarte vlag Ayatollah Khamenei, leider van het islamitische Iran en de zelfbenoemde leider van alle moslims, wijdde een verklaring aan deze gebeurtenissen. De scholen en moskeeën in Iran moesten gisteren een zwarte vlag hijsen als teken van rouw. De Koran is immers verbrand.
Waarom waren ze niet boos toen in Irak dagelijks moskeeën en andere heiligdommen in brand werden gestoken, waarbij ook vele Korans zijn verbrand?
Een paar onbekende Amerikaanse burgers hebben de Koran verbrand. Maar toch weet Khamenei precies wie de daders zijn. De Israëli natuurlijk. De strijd tegen de islam begon met het boek van de afvallige Salman Rushdie en daarna ook nog de Deense cartoons, aldus de Iraanse leider. Maar dat zijn toch geen Israëli!
Zionisten Maar wie deze gebeurtenissen goed bestudeert, ziet volgens Khamenei de hand van de zionisten. Zij hebben een enorme invloed op de Amerikaanse en Britse regeringen.
Khamenei schrijft dat de zionisten volgens onafhankelijke onderzoekers betrokken waren bij de aanslagen van 11 september. De joden hebben met behulp van de staat Israël de aanslagen gepleegd om Irak en Afghanistan te kunnen bezetten.
Waarom is er dan een predikant bij betrokken? De reden daarvan is volgens Kahmenei om de aandacht van de moslims af te leiden van de problemen in het Midden-Oosten, die door Israël en Amerika worden veroorzaakt.
Heiligschennis Khamenei zegt uitdrukkelijk dat deze heiligschennis heeft niets te doen met het christendom en christenen. De religieuze leiders van de christenen hebben niets te maken met de Koranverbranding, aldus Khamenei.
Waarom zegt hij dit? In een openlijk conflict met het christendom kan hij met zijn politieke islam niet winnen. En het is hem te doen om de joden die in een islamitisch gebied een staat hebben opgericht. De christenen hebben geen staat opgericht in een islamitisch gebied.
De vernietiging van de joodse staat is de kern van de strijd en daarom moet de Koranverbranding in dat licht worden gezien. Bovendien kunnen moslims makkelijker worden verenigd tegen de joden dan tegen de christenen die de wereld beheersen.
Bestraffen Wat moeten de Amerikanen doen? Zij moeten de daders op een gepaste wijze bestraffen, aldus de zelfbenoemde leider van alle moslims.
Khamenei weet dat de Amerikaanse regering, in tegenstelling tot de Iraanse regering, geen onschuldige burgers kan bestraffen.
De verbranding van de Koran is niet wijs en moreel onverantwoord, maar het is geen strafbaar feit. Na de Holocaust-ontkenning schrijft het Iraanse regime nu ook de aanslagen van 9/11 aan Israël toe.
Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt ze wel!
Vlaanderen Vlagt begon met vlaggen in 2001, eerst een beetje moeilijk maar snel ging het beter.
In 2006 werden we zelf al beschuldigd van meegeholpen te hebben aan de Vlaamse verkiezingsoverwinning van 2007. (Leterme met 800 000 voorkeursstemmen)
Daarna ging het snel. Veel Vlamingen moedigden ons aan. Elke wandeling werd een feest!
De Vlamingen werden bij wijze van spreken met de dag wijzer en stouter en begonnen op te komen voor Vlaanderen.
Vanaf 2008 kon je zeggen dat de Vlamingen een vrij Vlaanderen wilden.
Toch zien we dat politiekers en media nog steeds beweren dat Vlaanderen bij België wil blijven.
En spijtiger nog is dat onze eigen Vlaamse voormannen en leiders deze bewering onderstrepen en overnemen
Dit is een leugen.
Als we nu zien dat in twee dagbladen de mensen kiezen voor Vlaanderen en dit met 65% van de stemmen dan weet je genoeg
Maar ook op de Gordel waar we met 3 standen (Zaventem, Dilbeek en Overijse) meer dan het dubbele van de vlaggen en fietstruitjes verkochten dan vorig jaar was dit een duidelijk teken van grotere Vlaamse geestdrift.
Het was aan ieder van onze standen een overweldigende vraag naar vlaggen en Vlaamse kentekens.
Als Vlaanderen Vlagt nu al een drietal jaar beweert (naar aanleiding van acties en “Wandelen voor Vlaanderen” in 43 steden) dat meer dan 65% van de Vlamingen onafhankelijkheid wil op basis van wat de mensen ons zeggen dan is het spijtig dat de politiekers en media ons daarin niet volgen of willen volgen.
Toch zullen we dit blijven beweren omdat we weten dat dit de waarheid is.
De vader van Laurette, een Limburger, vond in 1950 werk in Ougrée, werd regionaal vakbondslid, toen schepen en tenslotte burgemeester. Haar moeder is een Tunesische. Laurette werd aldaar geboren op 2 oktober 1958 en heeft vijf broers en zusters. Zij studeerde rechten aan de Universiteit van Luik en werd later advocaat. Zij huwde met de Algerijn Abbès Guenned. Wegens zijn bedrijvigheid in het drugsmilieu, vaardigde Marokko in 1996 een internationaal aanhoudingsmandaat tegen hem uit. Op 31juli 1997 werd hij op de luchthaven van Zaventem gearresteerd, maar hij maakte gebruik van een diplomatiek paspoort, wat hij illegaal bezat, want hij is nooit een diplomaat geweest. Op dat moment was echtgenote Onckelinckx minister-president van de Franse gemeenschap. Om verdere schandalen te vermijden, scheidde Laurette heel snel van hem. Na één maand was de scheiding al officieel geregeld. De snelste echtscheiding in België ooit. Op 20 november 1999 huwde Laurette de constitutionele advocaat Marc Uyttendaele. De getuigen bij dit huwelijk waren beider vroegere echtgenoten ! ! ! Nog wat over haar ex-echtgenoot Abbès Guenned. Na de poging tot arrestatie van Abbès Guenned op de luchthaven van Zaventem, waarbij hij gebruik maakt van onschendbaarheid met een illegaal diplomatiek paspoort, dat hij als 'gift' had gehouden, werd hij één jaar later, op 21 juli 1998 voor dezelfde feiten opnieuw gearresteerd, dit keer op de luchthaven Izmir, Turkije. Hij moest daar een tijdje de cel in, maar onder druk van de Belgische regering, werd hij nooit aan Marokko uitgeleverd en om een diplomatieke rel te vermijden zelfs vrijgelaten. Sinds kort is Abbès weer opgedoken (ge gelooft het niet) als rijkelijk betaald adviseur, op het kabinet van Laurette Onckelinckx met als taken de communicatie tussen het kabinet en de islamitische verenigingen te onderhouden en het grote stedenbeleid. In 'La Libre Belgique ' van 15 jan. 2004 deed hij een oproep tegen het verbieden van hoofddoeken bij moslimvrouwen en hij gaf zijn steun aan het oprichten van de vereniging COIFE (gezamenlijke verenigingen tegen het verbod van hoofddoeken in scholen). Eén van de medewerkers van Abbès is Kissi Benjelloun, voorzitter van de Unie van Moskees (slager van beroep). Deze wordt ervan beschuldigd de controle van de Moslimvleesmarkt uit te voeren voor zijn persoonlijk profijt. DUS even recapituleren: Eerst was ze getrouwd met een Marokkaan, die op die manier Belg werd. Op een gegeven ogenblik werd die echtgenoot in België aangehouden wegens drugbezit. Op een of andere manier kwam hij vrij (voorspraak?) in België, maar werd hij later opgepakt in Turkije, ook al omwille van drugs. Turkije wilde hem toen uitleveren aan Marokko, waar hij ook al gezocht werd (!), maar kwam terug naar België, nadat er vanuit ons land 'enige diplomatieke druk' werd uitgeoefend om hem naar hier te krijgen. Wat later scheidde Onkelinx van haar Marokkaan en trouwde ze met een Brusselse advocaat, Marc Uyttendaele, die sindsdien zijn advocatenpraktijk gevoelig heeft kunnen uitbreiden en waarvan gezegd wordt dat hij de man achter de schermen is in de hervormingen bij het Belgische gerecht. Uyttendaele en Onkelinx zijn nog steeds een koppel, maar zouden niet meer bij elkaar wonen. Hij is in Brussel gebleven en zij zou een onderkomen hebben ergens in de buurt van Louvain-la-Neuve. Nog pikanter wordt het als men weet dat Laurette's eerste man, die Marokkaan dus, bij haar op het ministerie van Justitie zou werken en daar zou instaan voor de contacten met de buitenlandse islamitische groeperingen...voor een héél vet loon ? En voor zover je het zou vergeten zijn: Laurette Onkelinx is in België minister van Justitie! Dat moet je eens lezen: Laurette Onckelinckx en haar familie: De vader van Laurette, een Limburger, vond in 1950 werk in Ougrée, werd regionaal vakbondslid, toen schepen en tenslotte burgemeester. Haar moeder is een Tunesische. Laurette werd aldaar geboren op 2 oktober 1958 en heeft vijf broers en zusters. Zij studeerde rechten aan de Universiteit van Luik en werd later advocaat. Zij huwde met de Algerijn Abbès Guenned. Wegens zijn bedrijvigheid in het drugsmilieu, vaardigde Marokko in 1996 een internationaal aanhoudingsmandaat tegen hem uit. Op 31juli 1997 werd hij op de luchthaven van Zaventem gearresteerd, maar hij maakte gebruik van een diplomatiek paspoort, wat hij illegaal bezat, want hij is nooit een diplomaat geweest. Op dat moment was echtgenote Onckelinckx minister-president van de Franse gemeenschap. Om verdere schandalen te vermijden, scheidde Laurette heel snel van hem. Na één maand was de scheiding al officieel geregeld. De snelste echtscheiding in België ooit. Op 20 november 1999 huwde Laurette de constitutionele advocaat Marc Uyttendaele. De getuigen bij dit huwelijk waren beider vroegere echtgenoten ! ! ! Nog wat over haar ex-echtgenoot Abbès Guenned. Na de poging tot arrestatie van Abbès Guenned op de luchthaven van Zaventem, waarbij hij gebruik maakt van onschendbaarheid met een illegaal diplomatiek paspoort, dat hij als 'gift' had gehouden, werd hij één jaar later, op 21 juli 1998 voor dezelfde feiten opnieuw gearresteerd, dit keer op de luchthaven Izmir, Turkije. Hij moest daar een tijdje de cel in, maar onder druk van de Belgische regering, werd hij nooit aan Marokko uitgeleverd en om een diplomatieke rel te vermijden zelfs vrijgelaten. Sinds kort is Abbès weer opgedoken (ge gelooft het niet) als rijkelijk betaald adviseur, op het kabinet van Laurette Onckelinckx met als taken de communicatie tussen het kabinet en de islamitische verenigingen te onderhouden en het grote stedenbeleid. In 'La Libre Belgique ' van 15 jan. 2004 deed hij een oproep tegen het verbieden van hoofddoeken bij moslimvrouwen en hij gaf zijn steun aan het oprichten van de vereniging COIFE (gezamenlijke verenigingen tegen het verbod van hoofddoeken in scholen). Eén van de medewerkers van Abbès is Kissi Benjelloun, voorzitter van de Unie van Moskees (slager van beroep). Deze wordt ervan beschuldigd de controle van de Moslimvleesmarkt uit te voeren voor zijn persoonlijk profijt. DUS even recapituleren: Eerst was ze getrouwd met een Marokkaan, die op die manier Belg werd. Op een gegeven ogenblik werd die echtgenoot in België aangehouden wegens drugbezit. Op een of andere manier kwam hij vrij (voorspraak?) in België, maar werd hij later opgepakt in Turkije, ook al omwille van drugs. Turkije wilde hem toen uitleveren aan Marokko, waar hij ook al gezocht werd (!), maar kwam terug naar België, nadat er vanuit ons land 'enige diplomatieke druk' werd uitgeoefend om hem naar hier te krijgen. Wat later scheidde Onkelinx van haar Marokkaan en trouwde ze met een Brusselse advocaat, Marc Uyttendaele, die sindsdien zijn advocatenpraktijk gevoelig heeft kunnen uitbreiden en waarvan gezegd wordt dat hij de man achter de schermen is in de hervormingen bij het Belgische gerecht. Uyttendaele en Onkelinx zijn nog steeds een koppel, maar zouden niet meer bij elkaar wonen. Hij is in Brussel gebleven en zij zou een onderkomen hebben ergens in de buurt van Louvain-la-Neuve. Nog pikanter wordt het als men weet dat Laurette's eerste man, die Marokkaan dus, bij haar op het ministerie van Justitie zou werken en daar zou instaan voor de contacten met de buitenlandse islamitische groeperingen...voor een héél vet loon ? En voor zover je het zou vergeten zijn: Laurette Onkelinx is in België minister van Justitie!
05-09-2010
Vlaams-progressieve verenigingen.
Voor het 7de jaar op rij organiseren verscheidene Vlaams-progressieve verenigingen een trefdag.
Dit jaar heeft deze plaats op zaterdag 16 oktober aanstaande te Berchem in zaal Rubens, Statiestraat 175.
Thema: "Migratie, multiculturaliteit en de linkse Vlaamse beweging"
Inzake migratie situeren ook hier zich de meningen tussen de klassieke extremen van de bourgeois-democratie.
Uiterst rechts hoor je dat we vol zitten, dat de deuren dicht moeten en dat de vreemdelingen die al hier zijn zich zo vlug mogelijk aan onze levenswijze moeten assimileren, willen ze niet uitgewezen worden.
Aan de tegengestelde kant van het politieke spectrum roepen de postmoderne, libertaire en klein-linkse kosmopolieten dat grenzen voorbijgestreefd zijn en dat door iedereen binnen te laten en hun dadelijk alle rechten toe te kennen, de hele wereld op den duur zal goed komen. Zo kan het centrisme zich voorstellen als de serene stem van het gezond verstand. Die zegt dat, zeker in onze tijd van globalisering, migratie heel normaal is en goed; en dat het slechts zaak is tot een juiste migratie te komen en de personen die we nodig hebben – onder contract – aan te trekken. Omfloerst neoliberalisme – cynisch en calculerend!
Natuurlijk verwerpt ons sociaal-flamingantisme de drie beschreven posities en alles ertussen. Ons standpunt begint met een kritiek van de mondiale politieke (= door machtige mensen gemaakte) economie, waarin de kloof tussen arm en rijk, tussen en binnen de landen van de wereld alsmaar breder wordt, met alsmaar toenemend fysiek en structureel geweld, waardoor alsmaar meer mensen “in vrijheid gedwongen” hun omgeving van geboorte verlaten. Uiteindelijk willen wij het Vlaams-nationalisme van een louter defensieve houding (het willen bewaren van een toestand die eigenlijk nooit bestaan heeft) ombuigen tot onderdeel van een groot, vernieuwd-modern project. Een project voor een participatievere vorm van democratie en een eerlijkere verdeling van rijkdom en macht, nationaal en internationaal. Een project voor een confederatie van soevereine volkeren, die elk hun eigen model van ontwikkeling kunnen uittekenen. Een project voor een vereniging van mensen waarbij ieders vrije ontplooiing de voorwaarde is voor de vrije ontplooiing van allen. Een project waardoor zowel visa als onmenselijke, massale migratie ten slotte kunnen wegvallen.
Sprekers: Ludo Abicht, Zuhal Demir, Dirk de Haes, Karel Sterckx, Joost Vandommele. Dagvoorzitter: Miel Dullaert
Practica Dagprogramma van 11.00 tot 16.30. Deelnemers betalen bij inschrijving €5 (€3 voor werklozen en studenten). Wie €10 betaalt, krijgt later het uitvoerig verslagboek toegestuurd. Steunend deelnamegeld vanaf €15. Vooraf inschrijven is mogelijk op onderstaand rekeningnummer. Dranken aan zeer civiele prijzen.
Aanvang: 10.30u.
VVB Lange Wapper heeft medewerking aangeboden en wij zullen daar dan ook aanwezig zijn met een stand.
Meer info volgt binnenkort (o.m. via Facebook e.a.)
Van een goede Vlaamse vriend (zijn er anderen ?) ontvingen wij een verbijsterend tekenverhaal dat in franstalige kringen de ronde doet over de toestand in Brussel en de Vlaamse overheersing. Het zijn gebeurtenissen die telkens verwijzen naar de Duitse bezetting.
Mocht ik een franstalige zijn, ik zou een inspanning leveren, om wat nieuws te bedenken. Helaas, de mentale beperkingen van de franscouillons fnuiken elke vorm van ceativiteit. Dat merk je nog het best aan hun gebrek aan een eigen cultuur, artistieke prestaties of namen van enige betekenis, tenzij het handvolletje "steeds dezelfde drie of vier matige imitatoren van Franse cultuurdragers".
U moet wel langs een bruggetje toegang krijgen, want we konden de tekeningen niet afladen. HIERklikken. Vervolgens nogmaals op de tekening zelf klikken, om ze te vergroten. Bon amusement !
Vlaamse groeten,
31-08-2010
Vlaming
In bijlage een artikel uit De Standaard van 16/08. Dat artikel bewijst dat het project "BMR" - geïnitieerd door VOKA - wel degelijk zeer vergaande negatieve gevolgen heeft voor Vlaams Brabant en voor Vlaanderen. Elio Di Ruppo heeft van VOKA een mooie strategische opening gekregen om de Franstaligen met hun territoriale agressie in de Vlaamse Rand en in Vlaanderen verder te ondersteunen, ook na de splitsing van BHV.
BMR of de "Communauté Urbaine (CU)" zoals Di Ruppo het noemt, is als een teek die gans Vlaams-Brabant besmet en dan openbarst tot diep in Vlaanderen. Economie en politiek zijn niet te scheiden. BMR met een "Communauté Urbaine" moet gestopt worden. Brussel moet bovendien het eigen huis schoon en welvarend maken en zich niet bemoeien met Vlaanderen en de Vlaamse Rand. BMR lost niets op maar versterkt de Brusselse problemen.
Wij willen niet méér Brussel maar MINDER BRUSSEL. Brussel moet inbreiden, niet uitbreiden!
Vicepremier Laurette Onkelinx gelooft niet langer in het voortbestaan van België. Dat zei de aanvoerster van de PS-delegatie afgelopen zaterdag met zoveel woorden tijdens een verbale aanvaring met N-VA-voorzitter Bart De Wever. Onkelinx, die beweerde geen fiducie meer te hebben in de goede afloop van de formatiegesprekken, voegde er snel aan toe in eigen naam te spreken.
De andere partijvoorzitters, verzameld rond preformateur Elio Di Rupo, wisten niet wat ze hoorden. Di Rupo trachtte te sussen met zijn bekende ‘Allons, allons...’ Maar het hoge woord was eruit.
De oorzaak van de wrevel van Onkelinx was de weigering van N-VA en CD&V om bevoegdheden als gezondheidszorg en kinderbijslag, persoonsgebonden materie dus, over te dragen aan de gewesten – lees: aan Brussel.
Het Brussels Gewest moet volgens PS, CDH en Ecolo een volwaardig gewest worden, bevrijd van de garanties die de Vlaamse vertegenwoordiging in het hoofdstedelijk gebied er momenteel nog geniet en van de in hun ogen remmende taalwetgeving. Onkelinx liet verstaan dat zij, met haar partij, voorbereid wil zijn op de dag dat de Vlamingen hun onafhankelijkheid eisen. In dat geval is het voor haar uitgesloten dat Brussel in de mand van de Vlamingen terechtkomt.
Toen legde De Wever haar uit dat zij het hem wel gemakkelijk maakte door de snelste weg naar de onafhankelijkheid te wijzen, maar dat daar wel enkele nare gevolgen aan vastzaten voor Brussel en de Brusselaars. Om te beginnen een budgettaire kater zonder voorgaande. De N-VA’er vertelde Onkelinx, in een blakke stilte die over de onderhandelingstafel was gevallen, dat Brussel in zo’n geval niet langer de hoofdstad van de Vlaamse Gemeenschap kon blijven, met het wegtrekken van de volledige ambtenarij tot gevolg en een onmiddellijke concurrentiestrijd om bedrijven en hun hoofdkwartieren naar Vlaanderen te halen. De Wever voegde er nog aan toe dat het in die omstandigheden weinig waarschijnlijk lijkt dat de Europese Unie haar hoofdkwartier in Brussel behoudt. Waarop Laurette Onkelinx tot ieders verbazing kordaat repliceerde: ‘De vrijheid heeft een prijs.’
Nu al ruim twee maanden zitten de regeringsonderhandelaars in een schijnbaar gemoedelijke sfeer grondig van mening te verschillen. Tot nog toe heeft de preformateur niets op papier gezet – zelfs de tekst van zijn PowerPointpresentatie afgelopen zaterdag bleef de onderhandelaars onthouden. Alles wat Di Rupo als preformateur aan het papier toevertrouwde, blijft voorlopig in zijn telegenieke rode mapjes. Intussen wordt elke poging van het Vlaamse kamp om de gemeenschappen en gewesten verantwoordelijkheid te geven over hun uitgaven en fiscale inkomsten krachtig afgeblokt. Dit alles in de hoop er alsnog met een minimale staatshervorming af te komen en de herziening van de financieringswet naar de Griekse kalender te verschuiven. Wat voor de federale staat en de overheidsfinancieën een desastreuze afloop betekent.
Twee jaar geleden voorspelde de Leuvense emeritus professor Frans Vanistendael in ons zusterblad Trends: ‘België kan alleen nog gered worden als de PS over de brug komt met het verzoek de sociale zekerheid te redden.’ De prijs daarvoor is volgens de hoogleraar, die bezwaarlijk een separatist kan worden genoemd, ‘een fiscale staatshervorming waarbij de gemeenschappen en gewesten bevoegdheid, maar ook budgettaire verantwoordelijkheid krijgen over de eigen belastingen, met name de personenbelasting.’ Dat laatste werd afgelopen zondag nog maar eens resoluut afgewezen door de Franstalige onderhandelaars, ook al is de redding van de sociale zekerheid aan de orde.
Professor Vanistendael herhaalde afgelopen maandag zijn waarschuwing nog eens in een ingezonden commentaarstuk in De Standaard. Daarin stelde de academicus heel terecht – in het geval dat de Franstalige partijen hun weigering handhaven – het nakende failliet van de federale staat in het vooruitzicht, met de onvermijdelijke chaos in de federale administratie en het uiteenvallen van de Belgische staat tot gevolg.
Mochten Laurette Onkelinx en de PS de komende dagen op hun lijn blijven, dan is allicht het moment gekomen om politieke schikkingen te nemen, zodat het uiteenhalen van de federale staat op een ordentelijke manier kan worden afgehandeld en de werking van het sociale systeem zo min mogelijk wordt verstoord.
De Franstaligen hopen op een minimale staatshervorming en willen de financieringswet naar de Griekse kalender verwijzen.
27-08-2010
Groot Nederland.
De Prinsenvlag is een Nederlandsehistorische vlag, die oorspronkelijk gedragen werd door de orangisten tijdens de Tachtigjarige Oorlog, als eerste opgemerkt tijdens de slag om Den Briel. De Prinsenvlag is gebaseerd op de livreikleuren van Prins Willem I van Oranje-Nassau, vandaar ook de naam. Dit zijn oranje, wit en blauw, ook wel oranje-blanje-bleu (en soms zelfs: ranje-blanje-bleu) genoemd. Het Oranje staat voor het Prinsdom Orange welke Prins Willem I erfde van René van Chalon, de witte baan voor vrijheidsstrijd en het oppergezag en het blauw ten slotte als huiskleur van het Graafschap Nassau.
Betekenis
Betekenis
Oranje, wit en blauw kunnen gezien worden als symbolische kleuren met een achterliggende gedachte. In cultureel-historisch opzicht zijn dit de Identiteit, de Souvereiniteit en de Traditie van de Nederlanden
(Bellatores) Oranje Straalt krachtigheid uit, de openbare macht en de verdedigende geest.
(Oratores) Wit Heeft een tamelijk neutrale en culturele functie, politiek, godsdienst en heiligdom, is de kleur van het oppergezag (oratores)
(Laboratores) Blauw vertegenwoordigt het volk, het werk en de economische functie (laboratores)
Het oranje is de kleur van het zegevierende verzet tijdens de inquisitie, het was de kleur van Willem de Zwijger, stadhouder van een aantal van de 17 gewesten. (Bron: Wikipedia)
Hier merkt men het oranje, blanje, bleu in combinatie met een afbeelding van de Vlaamse Leeuw. Merk bovenaan links het afgesneden hoekje aan de afbeelding van de Vlaams Leeuw, dit staat als symbool voor het van ons staatkundig afgesneden Frans-Vlaanderen (Departement du Nord) VN - Vlaams Nationaal.
'l'Union francophone contre les flamands fait la force'
BHV en de heilige beginselen
PETER DE ROOVER vindt het al raar dat er opnieuw onderhandeld wordt over de splitsing van BHV, maar wat hem vooral frappeert is dat de Franstaligen in hun ijver compensaties te eisen zowat al hun principes overboord gooien.
Halle-Vilvoorde ligt grondwettelijk helemaal in het Vlaams Gewest
De lijdensweg van het Vlaamse voorstel om BHV te splitsen leidde niet tot resultaat, maar was wel leerrijk. Dat dezelfde meerderheid niet voortdurend dezelfde minderheid voor voldongen feiten kan plaatsen en schaden, is verdedigbaar. Dat een Vlaamse meerderheid in België nooit kan beslissen, zelfs wanneer op geen enkele manier de belangen van andere gewesten of gemeenschappen in het gedrang komen - Halle-Vilvoorde ligt grondwettelijk helemaal in het Vlaams Gewest - zegt alles over het democratische gehalte van dit land. Dat de Franstalige partijen bereid zijn het land in een politieke crisis te storten ter wille van voorrechten van sommige inwoners van het Vlaams Gewest, geeft nog maar eens aan dat hun liefde voor dit land erg voorwaardelijk is. De verkiezingsslogan van Joëlle Milquet had juister geklonken in de versie 'l'union francophone contre les flamands fait la force'. Dat we in juni een parlement verkozen volgens ongrondwettelijke regelingen, is voor lieden die zichzelf graag het etiket staatsman/-vrouw opkleven duidelijk geen obstakel.
Vandaag ligt het elfendertigste voorstel klaar om BHV onderhandeld te splitsen. Dezer dagen legt Elio Di Rupo zijn BHV-ei, waarvan de contouren in deze krant (DS 23 augustus) werden geschetst. 'De toegevingen gaan minder ver dan wat op tafel lag bij Verhofstadt in 2005 of Dehaene in 2008.' Men mag het hopen, want de 'oplossingen' van Verhofstadt of Dehaene botsten zwaar met de Vlaamse uitgangspunten.
Het naakte feit dat er geen reden is om 'toegevingen' te doen in dit dossier, omdat de Vlamingen niets 'afpakken' van de overzijde, blijkt een logica die in dit land weinig indruk maakt. Als men een oplossing zoekt die rekening wil houden met Franstalige gevoeligheden, dan kan in het kader van een grote staatshervorming wellicht gedacht worden aan uitdovende overgangsmaatregelen voor de huidige inwoners van de zes faciliteitengemeenten.
Maar blijkbaar wil Di Rupo verder gaan. Zo zouden de Vlamingen de Franstalige interpretatie van de faciliteiten moeten aanvaarden en wettelijk vastschroeven. De rondzendbrief van de toenmalige socialistische Vlaamse minister Leo Peeters moet worden uitgehold. Verder wil Di Rupo de voogdijbevoegdheden van de Vlaamse overheid over de zes faciliteitengemeenten beperken. Hier gaan de voorstellen natuurlijk over de lijn van wat verteerbaar is.
Een kernpunt van de beoogde copernicaanse omwenteling betreft het territorialiteitsbeginsel - wie in Vlaanderen woont is administratief een Vlaming - en de homogene bevoegdheidspakketten - één overheid bundelt zo ruim mogelijk een bepaalde bevoegdheid. De voorstellen van Di Rupo zondigen daartegen en zouden juist een achteruitgang inhouden voor Vlaanderen.
In het verleden diende geld nogal eens als laxeermiddel. Nu zou 500 miljoen extra op tafel moeten komen voor het Brussels Gewest. In de pers wordt in dat verband nogal consequent het bijvoeglijk naamwoord 'armlastig' geplaatst bij het begrip Brussel. Onderzoek wijst er echter uit dat Brussel nu al flink gesponsord wordt. De dooddoener dat de formele federale en informele Europese hoofdstadfuncties extra kosten met zich meebrengen, overtuigt niet. Ten eerste werden daar in het verleden al extra middelen voor vrijgemaakt, maar fundamenteler behoort het niet tot de opdracht van een gewest om daar zorg voor te dragen. De extra enveloppe van een half miljard euro zou ook meteen zondigen tegen het grote beginsel van Di Rupo dat niemand na de hervorming armer mag worden. Die extra subsidie verhoogt de noodzakelijke budgettaire inspanningen die moeten geleverd worden en komen dus ten laste van de niet-Brusselaars. Als Di Rupo consequent wil zijn, moet die 500 miljoen voor Brussel gecompenseerd worden met ongeveer 3 miljard voor Vlaanderen en 1,75 miljard voor Wallonië.
Over consequentie gesproken. In Brussel wordt het woord subnationaliteit slechts met huiver en afkeer gebruikt. Maar blijkbaar wil men wel een light-versie invoeren in de faciliteitengemeenten, aangezien inwoners slechts om de paar jaar moeten laten weten dat ze Franstalige documenten wensen. In het gemeentehuis worden ze dan vermoedelijk aangevinkt als Vlamingen met de Franstalige subnationaliteit.
Het gaat verder. Waren het niet de Franstaligen die vinden dat het gewestprincipe heilig is bij nieuwe overhevelingen? Maar als het over kiesrechten gaat, wordt dat sacrosancte gewestbeginsel ongegeneerd doorbroken en de Franse gemeenschapsidee vlot uitgebreid, tegen de filosofie van de grondwet in.
Gaat het hier over een symbooldossier dat een grote doorbraak niet mag hinderen? Dat de Franstaligen daar dan ook naar handelen.
PETER DE ROOVER Wie? Politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging. Wat? De splitsing van BHV moet niet gecompenseerd worden. Waarom? De Vlamingen pakken toch niets af van de Franstaligen?
22-08-2010
Linkse dominees, neem voorbeeld aan moslims
Dominees van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) hebben elke onderhandeling met de PVV voor de vorming van een minderheidskabinet verwerpelijk verklaard. De linkse christenen zijn in rep en roer. Ze zijn boos. Ze zijn bang. Ze zijn verontwaardigd. Waarvoor zijn ze bang?
Het gaat hier natuurlijk niet om alle dominees van Nederland. Maar toch moeten we hen proberen te begrijpen.
De linkse dominees vechten de vorige oorlog uit. In de jaren dertig van de vorige eeuw kwam slechts een aantal dominees in opstand tegen de nazibeweging. Natuurlijk waren er moedige voorgangers en gelovige christenen die later gedurende het interbellum verzet hebben gepleegd tegen de nazi-overheersing. Maar het was te laat: de meerderheid zweeg, waar ze hadden moeten protesteren.
Hitler Dit trauma uit de Tweede Wereldoorlog willen ze nooit meer meemaken. Ze blijven daarom strijden in termen van de vorige oorlog. Is PVV van Wilders een nazibeweging? Is Geert Wilders te vergelijken met Hitler of Mussert? De dominees zullen meteen toegeven dat dit niet het geval is. Want zodra iemand Wilders met deze nazileiders gaat vergelijken, dan luidt de logische conclusie: als Wilders op Hitler of Mussert lijkt, dan viel het erg mee met meneer Hitler en Mussert. Dit verleden is veel te ernstig voor dergelijke satire.
Maar wat staat nu op het spel waardoor een aantal dominees in opstand komt? Niets. Er is nog steeds geen regering en regeerakkoord. En we moeten de resultaten nog afwachten. Maar zijn de principes niet in het geding? Nee. De Koran zal niet worden verboden. De hoofddoekbelasting zal niet worden ingevoerd. Ook de doodstraf zal niet worden ingevoerd. Wat is er dus aan de hand?
De dominees vechten de vorige oorlog uit. Ze willen laten zien dat ze niet op hun voorouders (uit de jaren dertig) lijken.
Gezag Maar dit is ernstig. Dit is veel ernstiger dan alle plannen van Wilders. Waarom? Omdat de dominees en priesters voor gelovigen (en soms ook voor niet-gelovigen) een hoeksteen van het moreel gezag zijn. Door dit soort satirische acties verliezen ze gaandeweg hun gezag. Dat gezag kan slechts één keer in de schaduw van de Tweede Wereldoorlog worden ingezet. Maar nu hebben ze dat verspeeld in een zaak die verre is van een morele wantoestand. Gezag is een kostbaar goed. Wees er zuinig mee.
Weet u wie eigenlijk zich uiterst rustig heeft gedragen? Ik zal u vertellen. De waarheid is soms erg verrassend: moslims. Hebt u massale demonstraties gezien waarbij de moslims hun angsten en woede uitten over Wilders’ gedoogsteun (want het gaat nog steeds niet om een kabinet met Wilders, maar om gedoogsteun)?
Hebt u prominente moslims uit de PvdA of VVD gezien die de politieke toestand met die van de Tweede Wereldoorlog hebben vergeleken? Nee. Misschien dat Mohammed Rabbae en een paar andere professionals van de eeuwig verontwaardigde moslims straks op de buis verschijnen. Maar ja, so what? Dat doen ze al jaren. Ze zijn niet meer geloofwaardig.
Keurig Ja, beste lezer, de Nederlandse moslims hebben zich vooralsnog keurig gedragen. Terecht gaf Geert Wilders ooit een warm compliment aan Nederlandse moslims vanwege hun kalme reactie op de verschijning van Fitna. Ik vind dat zij zich ook nu naar behoren hebben gedragen. Dankzij het polariserende debat groeien de moslims in hun positie als burger van een democratische rechtsorde. Dit is een goed teken.
Wie zijn dan die bezorgde mensen? In wiens naam spreken zij? Wie vertegenwoordigen de bange linkse christenen? Ze zijn zaakwaarnemer van moslims. Maar hebben de moslims hen gemandateerd?
Het zijn anderen die menen voor de moslims ongevraagd moeten opkomen. Dominees kunnen veel leren van deze moslimse gelatenheid. Eerlijkheid gebiedt mij om hier de Nederlandse moslims te complimenteren. Ik hoop dat het ook zo blijft en de moslims in staat zouden zijn om weerstand te bieden aan hun zelfbenoemde zaakwaarnemers binnen de, letterlijk in dit geval, linkse kerk.
Waal (43) vrijt al twee jaar met vriendin dochter (15)
20/08 Een 43-jarige man uit Spa heeft al twee jaar een seksuele relatie met een meisje dat volgende week pas zestien jaar wordt. Er hangt 'Serge' een zware gevangenisstraf boven het hoofd, maar daar wil 'Shannon' niet van weten. "Wij zijn verliefd en ik had zo'n hard leven dat ik mijn leeftijd ver vooruit ben."
De wet zegt echter dat een individu pas vanaf zijn zestiende bekwaam is om in te stemmen met seks. Wie de liefde bedrijft met iemand die jonger is, begaat dus een misdrijf. Ook al kwam het initiatief van de minderjarige.
De veertiger werd verliefd op het meisje toen hij nog getrouwd was met de vrouw, met wie hij zes kinderen heeft. Weldra bepaalt de raadkamer of de man naar de correctionele rechtbank moet. Intussen is er sprake van een bezoekverbod.
De twee tortelduifjes zien elkaar toch regelmatig via de webcam. Volgende week viert Shannon haar zestiende verjaardag. Vanaf dan staat niets hun relatie nog in de weg, maar het proces en een mogelijke gevangenisstraf komen er wellicht toch.
De werkloze 'Serge' hoopt ooit met zijn jonge liefde een frituur te openen in het noorden van Frankrijk. Dit artikel kan men lezen in de GVA en er waren 14 reacties. Zonder een oordeel te vellen pro of contra heb ik volgende reactie ingezonden, 'Bekeer je tot de islam en dan mag het'. Deze reactie werd niet geplaatst!
In een vraaggesprek met Jo Vandeurzen van de CD&V beschrijft Luc Van der Kelen in HLN wat het nieuwe "verstrenging" (!!!!!!) van de snel-Belgwet zoal betekent. Het is werkelijk verbijsterend om te lezen wat er achter de rug van de gewone Vlaming door dit linkse parlement allemaal wordt uitgevreten.
Wat denkt u van deze:
Alle meerderjarige kinderen van een vreemdeling die Belg werd en in België woont krijgen automatisch het recht op de Belgische nationaliteit, zonder dat ze nog naar België moeten komen. Ze zullen alles kunnen regelen vanuit hun eigen land. Ze hoeven verder geen enkele band met België te hebben! . Het volstaat dat ze een ouder hebben die naar België emigreert en zich laat naturaliseren. Daarna volgt de hele clan in het buitenland: meerderjarige kinderen, hun kinderen enzovoort. Na een tijd heb je in alle landen hele kolonies Belgen.
"De hele wereld Belg" lijkt wel een devies van de regering, dwars tegen alle Vlaamse partijen in !! Met nieuwjaar een kaartje sturen volstaat om de "band" aan te tonen tussen de Belg en de kandidaat-Belgen!!! Indien er twijfel bestaat over die band, die trouwens de enige voorwaarde is (!) om Belg te kunnen worden, MOET HET PARKET NAAR HET LAND VAN DE KANDIDAAT-BELG GAAN OM GINDER DE ZAAK TE GAAN ONDERZOEKEN !!!!! Onze parketten hebben in België toch weinig of niets te doen.
Je moet hier dus nooit geweest zijn, maar je kan wel stemmen en alle rechten van een Belg uitoefenen . Een betere en snellere methode om de islam te verspreiden werd nog nergens ter wereld uitgevonden, en het zal van België in de kortste keren een islamstaat maken.
Een volgens Vandeurzen veel toegepaste "truuk" in België is de volgende: zwangere vrouwen komen als toerist naar België en bevallen hier. Ze geven het kind niet aan bij hun ambassade. Volgens de Belgische wetgeving is dat kind dan statenloos, en heeft het dus recht op de Belgische nationaliteit. Op basis daarvan eist de moeder een verblijfsvergunning, waarmee ze naar het OCMW stapt voor een leefloon. Tenslotte kan ze dan, als ze lang genoeg in het land is, zelf de nationaliteit aanvragen.
Vandeurzen besluit: "Laurette Onckelinx heeft de aanpassing van de snel-Belgwet weggemoffeld in een verzamelwet met diverse bepalingen. Zo moet er niet apart over gestemd worden. Haar partij heeft het er namelijk moeilijk mee."
Wanneer zullen de ogen van de ongeïnteresseerde, zelfgenoegzame, volgevreten en ongelooflijk domme Vlamingen eindelijk opengaan? Zich laten hersenspoelen door de linkse VRT en de gesubsidieerde media is uiteraard gemakkelijker dan zelf een kritisch oordeel te vormen over deze (zeker voor onze komende generaties) totaal rampzalige maatregelen !
18-08-2010
Van afscheidingslust tot verlatingsangst: 140 jaar Franstalige toegevingen
'België gebouwd op het geduld van de Vlamingen?' Non mais... Vous plaisantez, ou quoi?! Veel Franstaligen zijn er inderdaad heilig van overtuigd dat de toegevingen al 140 jaar lang van hún kant komen. En gelijk hebben ze. In 1830 was het land immers helemaal van hen. Pas vanaf 1870 werden 'gerechtvaardigde Vlaamse eisen' mondjesmaat ingewilligd. Maar het mocht - en mag - ook niet te gek worden. Want dan hoeft België voor hen niet meer.
'Voor vele Walen vormde België, zoals het door de omwenteling van 1830 vorm had gekregen, werkelijk een ideale staat', schrijft een gezaghebbend Waals historicus. Natuurlijk. Iedereen die in de kersverse staat België iets te betekenen had of wou hebben, was Franstalig.
In die geest verordende Charles Rogier, een van de 'vaders des vaderlands' in 1832: 'de basisbeginselen van elk goed bestuur steunen op het uitsluitende gebruik van één enkele taal, en het is evident dat de enige taal van de Belgen het Frans moet zijn. Om dat resultaat te bereiken, is het noodzakelijk dat alle burgerlijke en militaire functies worden toevertrouwd aan Walen en Luxemburgers; op die manier zullen de Vlamingen, tijdelijk beroofd van de voordelen die aan deze functies zijn verbonden, gedwongen zijn Frans te leren, en zo zal men beetje bij beetje het Germaanse element in België uitroeien.' Kortom: goed bestuur als doel, taalkundige discriminatie als middel.
Kwaad bedoeld was dat allemaal niet, welnee. Het was immers in het belang van de Vlamingen zelf. Want nog vele decennia later bleven goedmenende wallinganten zich hoofdschuddend afvragen waarom de Vlamingen niet net als de Walen deden, en hun dialecten opgaven om zich aldus beter te integreren in de Franse cultuur, die toen op het hoogtepunt van haar intellectueel en internationaal prestige stond. (Alhoewel de Walen onder elkaar nog duchtig hun patois (dialect) gebruiken, ook in Frankrijk trouwens.). Alleen zagen de Vlamingen dat nu eenmaal anders. Zij begonnen zich steeds meer te ergeren aan het feit dat Vlamingen zelfs in hun eigen streek niet eens recht hadden op wat tegenwoordig 'faciliteiten' zouden worden genoemd. Vanaf 1873 raakten in het parlement de eerste taalwetten goedgekeurd die - in Vlaanderen - het Nederlands tenminste een bescheiden plaats gaven, naast het Frans.
Die o zo schuchtere hervormingen (in het strafrecht in 1873, qua bestuurszaken in 1878, inzake onderwijs in 1883, met aanvullende maatregelen in 1890-'91) werden door de vele Waalse ambtenaren in Vlaanderen echter gezien als een bedreiging voor hun professionele toekomst: de gedachte dat ze ook Nederlands konden leren, kwam kennelijk niet bij hen op. En dus ontstonden de eerste 'Ligues wallonnes' evenzeer in Vlaanderen en in het toen nog grotendeels Vlaamse Brussel, als in Wallonië zelf.
Die Waalse Beweging heeft verschillende fasen doorlopen, én verschillende strategische opties. In eerste instantie ging het onmiskenbaar om een defensieve beweging, die toch al door een tweevoudige bekommernis werd gedragen: de positie van het Frans moest in Vlaanderen en in Brussel zo veel mogelijk gehandhaafd blijven in het belang van de Franstaligen, en daarenboven veronderstelde de eenheid van het land dat iedereen in het hele land in het Frans terechtkon.
De stapsgewijze (her)intrede van het Nederlands in Vlaanderen werd door de Franstaligen ervaren als een onafgebroken reeks toegevingen. Hoewel. Naarmate in de openbare opinie en in het parlement ook sociale overwegingen aan gewicht wonnen, raakten ook Waalse parlementsleden ervan overtuigd dat die Vlaamse eisen wel gerechtvaardigd waren. Toen hij - mét andere Franstaligen - in 1898 de 'gelijkheidswet' goedkeurde (die het Nederlands voortaan voor het afkondigen van wetten gelijkstelde met het Frans) werd de Henegouwse socialist Jules Destrée in sommige wallingantische publicaties nog uitgescholden als verrader.
Er waren echter wel grenzen aan de toegeeflijkheid. Dat duizenden Franstaligen in Vlaanderen voor hun baan vreesden, was al traumatisch genoeg. Maar in 1910 sloegen 'vertwijfeling en radeloosheid' toe: met het oog op de vele tienduizenden Vlaamse arbeiders in de Waalse mijnen en industrie werd toen voorgesteld dat bij de werkrechtersraden in Wallonië zes (6) griffiers zouden worden aangesteld die ook 'Vlaams' verstonden.
De Luikse liberale minister van staat Emile Dupont riep toen in de Senaat (vertwijfeld, allicht): ' Vive la séparation administrative! ' Die kreet was al sinds het eind van de 19e eeuw opgedoken in wallingantische publicaties, had zelfs al een heus ontwerp van federalistische grondwet opgeleverd, en werd nu snel een politieke prioriteit.
De Waalse Beweging zou voortaan niet meer op de eerste plaats rond belangenverdediging van Franstaligen in Vlaanderen draaien, maar opkomen voor de eigen Waalse belangen. De koersverandering is van fundamenteel belang. Opvallend is ook dat de Waalse leiders zich daarbij weinig gelegen lieten aan Brussel. Met name voor de socialisten onder hen (die nu duidelijk de leiding hadden genomen van de Waalse Beweging) was Brussel tenslotte de plek van waaruit Wallonië werd leeggezogen en benadeeld.
Dat aan Vlaamse arbeiders in Wallonië dezelfde taalrechten zouden worden toegekend als aan Franstalige functionarissen in Vlaanderen, was en bleef gewoon ondenkbaar. Tot elke prijs diende te worden vermeden dat het 'Vlaams' voet aan de grond zou krijgen in Wallonië. Daarom werd - logisch onvermijdelijk - de verdediging van de Franstalige voorrechten in Vlaanderen op een laag pitje gedraaid. En volgens dezelfde logica werd nu geijverd voor de administratieve scheiding tussen Vlaanderen en Wallonië: alleen op die manier kon men voorkomen dat 'België' taalwetten zou uitvaardigen die de eentaligheid van Wallonië konden aantasten.
De keuze voor die fundamenteel andere strategie werd nog in de hand gewerkt door een ander trauma. Liberalen en socialisten hadden gehoopt met de verkiezingen van 1912 een einde te maken aan de bijna dertig jaar oude alleenheerschappij van de katholieke partij. Maar die kwam nog sterker uit de bus, dank zij haar bijna-monopolie in Vlaanderen. Nu was de maat vol.
Nog in de zomer van 1912 eisten de provinciebesturen van Luik en Henegouwen de bestuurlijke scheiding van Wallonië en Vlaanderen; en op 15 augustus publiceerde Destrée zijn beroemd-beruchte 'Lettre ouverte au Roi sur la séparation de la Wallonie et de la Flandre'.
Destrée vertolkte een gevoel dat toen heel sterk leefde in Wallonië. Ook in 1913 verklaarde hij in de Kamer nog dat hij nooit zou aanvaarden dat de Walen 'Vlaams' zouden moeten leren, en dat hij 'liever aan België zou verzaken dan te aanvaarden slachtoffer te worden van de Vlaamse verovering'. Een kreet die - via een tijdsprong van bijna honderd jaar - verrassend veel gelijkenis vertoont met de recente uitspraak van FDF-voorzitter Olivier Maingain dat hij nog liever Vlaanderen onafhankelijk zou zien worden, dan België tot confederale staat hervormd.
In de jaren 1930 waren het andermaal de Walen die krachtig aandrongen op de eentaligheid van hun gewest - en die dus noodgedwongen ook moesten aanvaarden voor Vlaanderen. Maar die voortdurende 'terugtocht' verhoogde alleen maar hun frustratie; zelfs de roep om meer autonomie kreeg een defensieve bijsmaak.
Het ongenoegen over de oprukkende 'vervlaamsing' van België kwam bijvoorbeeld tot uiting toen zich in oktober 1945 tijdens een geruchtmakend Waals Nationaal Congres ei zo na een meerderheid aftekende (met 486 stemmen van de 1148) voor aansluiting bij Frankrijk; de organisatoren zorgden toen in allerijl voor een nieuwe stemming, waar 'na het hart, nu de rede' zou spreken... en men bijna unaniem opteerde voor verregaande autonomie in een federaal België.
Later zou ook de afloop van de Koningskwestie (1950) en van de staking tegen de 'eenheidswet' (1960-'61) bij vele Walen het gevoel versterken dat België een keurslijf was geworden dat Wallonië belette zijn eigen gang te gaan.
In de voorbije decennia heeft zich echter in Wallonië weer een andere koerswending afgetekend: de afscheidingslust heeft plaatsgemaakt voor verlatingsangst.
Want gaandeweg maakte de economische (en daarmee ook sociale) achteruitgang van Wallonië immense kapitaalinjecties via de Belgische overheid noodzakelijk. Het keurslijf werd nu minder als belemmering ervaren dan als onmisbaar hulpmiddel om overeind te blijven.
Alleen: als het die functie zou verliezen - omdat bijvoorbeeld solidariteit zou worden gekoppeld aan transparantie en verantwoordelijkheid - waartoe dient het dan nog?
Daarom argumenteert de nieuwste stroming in de Waalse Beweging nu dat Wallonië er op termijn alleen maar baat bij kan hebben weer op eigen benen te leren lopen, om dan niet meer van verdere toegevingen afhankelijk te zijn. Ook wanneer - in een 'Slovaaks scenario' - door de zure appels 'transparantie' en 'responsabilisering' moet worden gebeten. En ook wanneer daarvoor, zoals in het verleden al gebeurde, de privileges van Brussel en van Franstaligen in Vlaanderen moeten worden opgeofferd. Bron: Knack - Cursief van mij.
Zo maar een verhaal: oktober 1951 in Pearl Harbor (Hawaï) wordt de laatste hand gelegd aan de bouw van het Harbor-Sushi-complex. In de volksmond heet het Admiraal Isoroku Yamaoto-tempel. Het gebouw staat een paar honderd meter ver van een marinehaven.
Een aantal Japanners had de idee opgevat om op een stuk grond wat door onbewoonbaar verklaring van een gebouw (gebombardeerd tijdens de oorlog) vrijkomt, een appartementencomplex te bouwen met daarin een groot sushi restaurant, een Japanse keizerlijke tempel, een zwembad, een relax- en massageafdeling, en een fotomuseum over de Japanse marine. Een opmerkelijk plan!
Idioot Waarom wilden deze Japanners het Harbor-Sushi-complex precies daar, tegenover de marinehaven neerzetten? De woordvoerder van de organisatie had gezegd dat ze daarmee een vredesgebaar of in ieder geval een verzoeningsgebaar wilden maken. Vrede, verzoening? Ja, want tien jaar eerder begon de oorlog tussen Japan en de VS.
Pearl Harbor was een open wond. Op 7 december 1941 viel Japan zonder een voorafgaande oorlogsverklaring de Verenigde Staten van Amerika aan. Pearl Harbor werd verwoest. Tientallen schepen en vliegtuigen werden vernietigd. In totaal kwamen 2.402 Amerikanen om het leven. De zee was een groot kerkhof geworden voor de Amerikanen.
De oorlog heeft wel plaatsgehad, maar dat Harbor-Sushi-complex is natuurlijk een fictie. Geen enkele Japanners zou het in zijn hoofd hebben gehaald om een zulk idioot en beledigend complex, kort na de oorlog in Pearl Harbor te gaan bouwen.
Verzoening Zo maar een ander verhaal: een aantal vermogend moslims hebben besloten om niet ver van Ground Zero een appartementencomplex neer te zetten met een moskee, een culturele ruimte en een zwembad. Ook zij willen een gebaar van verzoening en vrede maken richting de Amerikanen.
Het verschil met dat andere verhaal ligt besloten in het feit dat in dit verhaal de oorlog nog steeds voortduurt. Er komen nog steeds de Amerikanen om in Afghanistan, Irak en andere plaatsen op aarde door de jihadisten. En er zijn nog steeds moslims die in New York een aanslag willen plegen. Op elf september 2001 kwamen door een onverwachte aanval met gekaapte vliegtuigen bijna 3.000 Amerikanen om het leven.
Dit is een pure provocatie. De fundamentalistische moslims willen telkens het Westen op de proef stellen door gebruik te maken van grondwettelijke rechten zoals de godsdienstvrijheid. Wat zelfs de nette Duitsers (na de oorlog) nooit uit eigen kracht zouden willen doen, is kennelijk voor sommige moslims geen enkel probleem. Wat bedoel ik daarmee?
Laffer Nu, 65 jaar na de oorlog, is nog steeds een discussie gaande of de Duitsers bij sommige herdenkingen mogen worden toegelaten. De Duitsers dringen zich niet op. De discussie wordt gevoerd door andere volkeren, de slachtoffers van het nazi-Duitsland. Zijn dan moslims mondiger dan de Duitsers? Nee, de vrije wereld is laffer geworden.
Het Westen heeft geen morele of principiële ankerpunten meer. De islamitische tegenstander tart het Westen, om in de nabijheid van wat hun eigen geloofsgenoten hebben aangericht een moskee neer te zetten. Een moskee? Was dat niet de plek geweest in Hamburg waar de zelfmoordenaars van elf september bijeen kwamen?
U polariseert! 'Meneer Ellian, u polariseert', oppert een verlichte GroenLinkser of D66'er. Net als u en anderen streef ik de vrede na. Maar dit is geen vredesgebaar, evenmin een verzoeningsgebaar. Dit is een gebaar van iemand die zegt: Wij zijn er. Wij zijn niet verslagen. Willen zij verzoening, dan moeten ze een centrum oprichten voor de mensenrechten in Riad en in Teheran. Een centrum waaruit eventueel de regeringen, de samenlevingen en ook de religie van moslims mag worden bekritiseerd wegens de schendingen van mensenrechten. Waarom?
De daders van 9/11 hebben de oorlog verklaard aan de cultuur van vrijheid en mensenrechten. Ze haten de Westerse manier van leven: vrijheid. Wie zich met de slachtoffers van 9/11 wil verzoenen, moet vooral de idee van vrijheid en mensenrechten propageren in de salafistische tempels van het kwaad in het Oosten. Begin maar met Mekka en Medina.
Notities van Benno Barnard over de vortex van het totalitarisme waar ‘erg’ links steeds weer door wordt aangezogen.
De nakomelingen van Karl Marx, soms openlijk marxistisch, vaker vermomd als ‘links’ of ‘progressief’… iedere keer als je denkt dat ze nu toch wel op zullen zijn, blijkt er nog ergens een handvol te zitten mokken op de molshoop van zijn gelijk.
Molshoop? Een reusachtige berg lijken.
Het marxisme is een schitterende filosofie, die helaas de menselijke aard ontkent en gespeend is van iedere praktische toepasbaarheid. Om het water toch in brand te steken en van de cirkel een vierkant te maken, moeten marxisten, zodra ze een staat in hun greep hebben, onvermijdelijk een totalitair systeem invoeren.
Arbeiders beseffen dat ze alles bij elkaar heel wat beter af zijn in het tranendal van de kapitalistische democratie. Iedereen die ook maar enige kennis heeft van de moderne geschiedenis weet dat. Maar verbazingwekkend genoeg zijn er altijd weer intellectuelen die koppig volhouden dat ondersteboven de beste positie voor een vol glas is. Als het water er uitstroomt, ligt dat aan de infrastructuur van de tafel.
Het café waar ze de laatste tijd vaak rondhangen, heet dewereldmorgen. De toogklap is er als een moeras van gallicismen en einsteiniaans gekromde grammatica, maar een ouderwetse burgerlijke sociaal-democraat zoals ik legt er graag zijn oor te luisteren.
Onlangs debatteerden enkele vaste jongens er weer eens over de rol van links in de multiculturele maatschappij: Ico Maly, Ludo De Witte, Eric Goeman en Sami Zemni onder meer. De onderlinge onenigheid was vermakelijk. Hoewel het wereldbeeld van al deze mensen wetenschappelijk gefundeerd is, maken ze luidruchtiger ruzie dan de christenen, die toch een mythisch wereldbeeld aanhangen, dat om veel meer interpretatie vraagt. Maar voor uiterst links is één denkmethode strikt verboden: die van het gezond verstand.
In blijde galop was ik die avond op mijn Rossinant naar hun café gesneld, mompelend bij mijzelf: ‘Welaan dan, reuzen van de geest, eens zien hoeveel wind jullie vandaag weer produceren…’ Ik hoef het hele debat hier niet samen te vatten: de geïnteresseerde kan het nalezen op de gelijknamige website. Het bestond uit monologen en gekibbel, die samen een erehaag voor de leugen vormden.
Alleen Sami Zemni, met wie ik het over de multiculturaliteit gewoonlijk oneens ben, waagde het werkelijk kritische bedenkingen bij de islam te maken. Maar de stellingen van Ludo De Witte et alii! Eeuwig is het mislukken van het experiment met het glas water te wijten aan de burgerlijke houding van de keukentafel, die naar een reactionair als Isaac Newton luistert…
Mijn aandacht werd in het bijzonder getrokken door een opmerking van mijn oude vriendin Nadia Fadil. Zelf was ze niet aanwezig, maar iemand citeerde haar. Volgens mevrouw Fadil waren homoseksuelen die zich minder graag in elkaar lieten slaan ‘gay nationalists’, die maar niet in de buurt van moslims moesten gaan wonen. Ik zou zo zeggen: moslims moeten maar niet in de buurt van het westen komen wonen… O Heer, nu ben ik islamofoob! Alleen maak ik een grapje en beweerde Fadil zonder een vonk van ironie dat moslims homofoob zijn, wat pas echt islamofoob is.
Maar plotseling viel mijn naam, die daar in al dat denkdrab bleef liggen schitteren als een glasscherf… De verdwaalde mediëvist Jan Dumolyn zei: ‘En Benno Barnard bijvoorbeeld, die weet eigenlijk niets van filosofie en geschiedenis, maar ik ga niet zeggen dat hij provoceert. Hij mag dat zeggen.’ Ik glom van trots en dankbaarheid: ze kenden mij! Ze tolereerden mij!
Natuurlijk ben ik een conservatieve klootzak, die niets afweet van het dialectisch materialisme en de arbeidersbeweging. Wat Jan Dumolyn in werkelijkheid probeerde te zeggen was dit: ‘Die Barnard is een rechtse bourgeois! En als ik nu maar roep dat hij maar wat roept, zijn er vast wel mensen die dat geloven.’ Dit geheel in overeenstemming met de traditionele agitprop, verfijnd tot een linkse vorm van repressieve tolerantie.
Nu, het zou niet in mij opkomen Dumolyn en zijn vrienden van onwetendheid te beschuldigen. Dat soort zwakke retorische trucs tonen alleen maar aan dat je niet wilt debatteren. En fundamenteel wil je dat niet, omdat je geen democraat bent. De democratie is voor dit soort linksen op zijn best een langdradig interregnum om de bezittende klasse met behulp van haar eigen systeem buitenspel te zetten. Maar stuk voor stuk zullen ze verklaren doorbloede democraten te zijn.
Neen, van onwetendheid beschuldig ik hen niet. Maar na al die tientallen miljoenen doden moet je toch wel blind, doof of misdadig zijn om de erfenis van het marxisme te verdedigen en de islam voor te stellen als de godsdienst van de onderdrukten, louter en alleen omdat veel moslims in ‘achterstandswijken’ wonen – terwijl geen ideologie onontvankelijker is voor emancipatie dan de islam.
Aan de alliantie met de islam kleeft intussen iets onbehaaglijks voor extreem-links: het marxisme heeft immers de pest aan religie. Maar de onvervaarde wijsgeer Ludo De Witte droeg de oplossing voor dit denkprobleem aan: ‘De Kerk was en is een deel van de heersende klasse, de islam is hier de religie van de onderdrukte klasse. Dat is een heel andere sociaaleconomische realiteit.’ Zo steunt een negentiende-eeuwse economisch model dus de sombere middeleeuwen.
Bij de baard van Karl Marx, het is toch altijd weer hetzelfde: Erg Links wordt onweerstaanbaar aangezogen door de vortex van het totalitarisme.
De Amerikaanse inlichtingendiensten hebben zich in 1950 wel erg uitgebreid met de Koningskwestie bemoeid. Dat zegt historicus Ivan Vanden Berghe, die een boek schreef over het turbulente hoofdstuk in de Belgische geschiedenis, deze week in Knack.
Zestig jaar geleden gaf Leopold III noodgedwongen de troon door aan zijn piepjonge zoon Boudewijn. Op die manier kon een burgeroorlog worden vermeden. "We waren echt bang in 1950", zegt historicus Yvan Vanden Berghe. "We dachten dat de Koningskwestie in een bloedbad zou eindigen."
Uit uw boek 1950. Mijn oom Kamiel blijkt dat de Amerikanen zich vergaand met de Koningskwestie hebben bemoeid. Vanden Berghe: Ik heb in Washington de CIA-archieven uit die periode kunnen inkijken en ook documenten van het Amerikaanse departement Buitenlandse Zaken. Daaruit blijkt dat de Amerikanen zich hier in de jaren na de oorlog verregaand hebben ingelaten met de binnenlandse politiek. Zo had premier Achiel Van Acker minstens drie keer per week een onderhoud met de Amerikaanse ambassadeur.
Waarom was België zo belangrijk voor de Amerikanen? Vanden Berghe: Om twee redenen: de haven van Antwerpen en de uraniummijn in Belgisch Kongo. België had namelijk een geheim akkoord afgesloten met de Verenigde Staten waardoor zij al het Kongolese uranium kregen. De Amerikanen waren bang dat ze dat monopolie zouden verliezen als er bij ons een linkse, anti-Amerikaanse coalitie aan de macht zou komen. Toen de communisten eind jaren veertig aan het roer van een aantal ABVV-centrales stonden, hebben de Amerikanen er zelfs eigenhandig voor gezorgd dat ze eruit werden verdreven. Zo ver ging hun inmenging.
Ook in de Antwerpse haven, een belangrijke logistieke draaischijf voor de Amerikanen, werden de arbeiders sterk door de communisten beïnvloed. Ze staakten er om de haverklap. Het was de socialistische vakbondsleider Louis Major die van de Amerikanen de opdracht kreeg om dergelijke acties tegen te gaan, en dat lukte hem ook.
De Koningskwestie verdeelde ook Walen en Vlamingen. Heeft dat blijvende impact gehad? Vanden Berghe: Zeker. Door de Koningskwestie hebben de Walen het licht gezien. De volksraadpleging confronteerde hen voor het eerst met het demografische overwicht van Vlaanderen, want daarvoor hadden de Vlamingen in het parlement nooit echt gebruik kunnen maken van hun meerderheid. Maar nu hadden de christendemocraten bij de verkiezingen van 1950 de absolute meerderheid behaald, en de Vlamingen wogen in die (toen nog unitaire, nvdr) partij het zwaarst door. De Walen vreesden dan ook dat de Vlamingen hun numerieke overwicht zouden gaan gebruiken om alle wetten die ze maar wilden door het parlement te sluizen.
Later heeft André Renard dan de vakbond verlaten om de Mouvement Populaire Wallon te stichten. Het was zijn streefdoel om de Walen beslissingsmacht te geven over hun eigen zaken. Omdat er geen breed draagvlak was voor een onafhankelijk Wallonië leek federalisme hem daartoe het beste instrument. Op die manier wou hij tegengaan dat de Walen als minderheid altijd aan het kortste eind zouden trekken.
Het is door die bezorgdheid dat we nu, na de opeenvolgende staatshervormingen, in een land leven waar de grondwet amper kan worden aangepast en het zelfs bijzonder moeilijk is om sommige wetten goedgekeurd te krijgen. En dat komt allemaal door het trauma dat de Franstaligen hebben opgelopen tijdens de Koningskwestie. (APE)
06-08-2010
De prijs van een Kamerzetel
'Edi Clijsters (ex-academicus, ex-journalist, ex-diplomaat) legt als onafhankelijk waarnemer ongevraagd enkele ideeën over politiek in België voor aan de (pre)formateur.' / Als je de eenmanspartijtjes van Jean-Marie Dedecker en Mischaël Modrikamen buiten beschouwing laat, kostte een Vlaamse Kamerzetel in juni 2010 gemiddeld 43.700 stemmen, een Franstalige slechts 35.600 duizend stemmen.
Over zéér geruime tijd zal de burger in een officieel document kunnen nagaan hoeveel de verschillende partijen en kandidaten hebben uitgegeven voor de voorbije verkiezingscampagne. Dan kunnen we door te vergelijken met de uitslag ook uitpluizen hoeveel euro een Kamerzetel gemiddeld heeft gekost. Maar in afwachting daarvan kunnen ook andere kosten worden berekend: hoeveel stemmen zijn er nodig om een zetel in de wacht te slepen? Het hoeft niet te verbazen dat de verschillen tussen de partijen groot zijn. Wel verrassend: er blijkt zelfs een krasse ongelijkheid te bestaan tussen de kostprijs van een 'Vlaamse' en die van een 'Franstalige' zetel. Daar komen onvermijdelijk wat cijfertjes bij te pas.
Bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010 behaalde de N-VA 1.135.617 stemmen, en daarmee 17,4 procent van het aantal geldig uitgebrachte stemmen (op nationale schaal) en 27 zetels in de federale Kamer. De PS behaalde 894.543 stemmen ofte 13,7 procent, en sleepte daarmee 26 zetels in de wacht. Mag je daaruit afleiden dat één Kamerzetel 241.074 stemmen kost, of 3,7 procent? Geenszins. Want kijk: met 4,8 procent van de stemmen (313.047 stemmen) behaalde Ecolo 8 zetels. Met 4,4 procent (285.989 stemmen) kreeg Groen! er slechts 5. Is 0,4 procent van de stemmen dan plots drie zetels waard? Dat zouden ze wel gewild hebben, die 'kleintjes' die helemaal buiten de prijzen vielen met nochtans méér dan 0,5 procent, zoals de PVDA-PTB (alias de Amadezen) of de RWF (Rassemblement Wallonie-France, die opkomt voor aansluiting van Wallonië bij Frankrijk). Maar zo werkt het niet.
Wat kosten drie zetels dan wel? Als je de Franstalige christendemocraten vergelijkt met (horresco referens, zou Bart De Wever zeggen, en voor één keer Joëlle Milquet met hem) het Vlaams Belang, dan blijkt het verschil tussen 9 en 12 zetels te steunen op een verschil van 146.256 stemmen of 2,3 procent.
Andere cijfers? De Franstalige liberalen veroverden 18 zetels met 9,3 procent van de stemmen (605.617 stemmen), hun Vlaamse neven slechts 13 zetels met niet eens 42.000 stemmen minder (en 8,6 procent van het totaal). Die 18 MR-zetels voor 9,3 procent staan overigens in merkwaardig contrast met de 13 zetels die de SP.A behaalde... met 9,2 procent (en niet eens 3000 stemmen minder).
En zo kan een mens nog wel even doorgaan, maar dat hoeft gelukkig niet. We zijn nu wel nieuwsgierig genoeg geworden om eens een gemiddelde te berekenen. Dat is al frustrerend genoeg.
Wanneer je immers de eenmanspartijtjes van Jean-Marie Dedecker en Mischaël Modrikamen even buiten beschouwing laat (omdat zij veel duidelijker dan andere het slachtoffer werden van de kiesdrempel), dan blijkt dat aan Vlaamse kant 3.803.029 stemmen nodig waren voor 87 Kamerzetels, aan Franstalige kant 2.173.648 stemmen voor 61. Met andere woorden: aan de ene kant van de taalgrens kost een zetel gemiddeld 43.712 stemmen, aan de andere kant slechts 35.633.
Toch niet weer een communautaire tegenstelling, zeker? Toch niet weer een onverklaarbare transfer? Uiteenlopende kosten van identieke blindedarmoperaties of bloedanalyses zijn al ergerlijk genoeg; wordt het Belgische parlement, het ontmoetingsorgaan bij uitstek, nu ook al een bron van onenigheid? Zijn er geen eenvoudige of tenminste objectieve verklaringen voor?
Natuurlijk zijn die er. Maar de kiesdrempel hoort daar niet bij. Precies omdat die tot heel drastische vertekeningen van het resultaat kan leiden, zijn de stemmen van Lijst Dedecker (150.577 voor 1 zetel) en de Parti Populaire van Modrikamen (84.005 stemmen voor 1 zetel) niet in bovenstaande cijfers verrekend. Als dat wél was gebeurd, zou het eindresultaat trouwens nog wat krasser zijn geweest: dan zou een Vlaamse zetel 44.900 stemmen kosten, een Franstalige 36.400.
Nee, eigenlijk is het simpel. Té simpel, wellicht.
Het aantal zetels dat in een kieskring te verdelen valt, wordt bepaald aan de hand van het aantal inwoners. Let wel: álle inwoners, ook de niet-kiesgerechtigde. Mocht men het aantal zetels toewijzen volgens het aantal kiesgerechtigden, dan krijg je wel enkele verschuivingen. In Henegouwen zouden bijvoorbeeld twee zetels minder te verdelen vallen, in West-Vlaanderen twee meer; in Namen één meer, in Antwerpen ook; en in Brussel-Halle-Vilvoorde twee minder.
Nu hoef je echt geen politologie gestudeerd te hebben om meteen te begrijpen waar die verschuiving vandaan komt: omdat in de ene kieskring beduidend méér mensen wonen die niet (of nog niet) kiesgerechtigd zijn dan in een andere. Het is ongetwijfeld een nobele gedachte dat die mensen evengoed in het parlement vertegenwoordigd moeten zijn, aangezien zij evengoed de gevolgen ondergaan van wat daar wordt beslist. Maar... kun je hen dan niet beter gewoon stemrecht geven? Sta even stil bij deze gedachte, en proef de ironie die erin schuilt: wie tegen de snel-Belgwet is, helpt daarmee eigenlijk het onevenwicht in stand te houden waardoor een parlementszetel in Wallonië of in Brussel minder kost dan in Vlaanderen.
Men zou dat onevenwicht echter ook op een heel andere manier kunnen wegwerken. Iedereen weet dat je in de praktijk hoegenaamd geen boete hoeft te vrezen wanneer je het vertikt je burgerplicht te gaan vervullen. Waarom zou de overheid dan niet - als ze dan toch die idiote opkomstplicht in stand wil houden - de plichtsgetrouwe burger belonen, in plaats van de andere te bedreigen met een sanctie die louter theorie blijft? Dat lijkt niet alleen pedagogisch verantwoord maar ook logisch. Je zou dan, veel tastbaarder dan nu, duidelijk kunnen maken dat de thuisblijvers ongelijk hebben.
Want als men de parlementszetels zou toekennen op grond van het percentage kiesgerechtigden dat ook écht is komen opdagen (in politologenjargon: de participatiegraad), dan zou je namelijk nog eens andere cijfers krijgen. Dan zouden in de Vlaamse kieskringen (zonder B-H-V) 84 zetels te verdelen vallen (in plaats van 79 nu), in de Waalse kieskringen 47 (tegenover 49 nu), en in B-H-V 19 in plaats van 22. Voor wie dat weten wil: aangezien in Halle-Vilvoorde afzonderlijk de participatiegraad (met 89,8 procent) duidelijk hoger ligt dan in de 19 Brusselse gemeenten (met 83 procent de laagste van het hele land) zouden er zeker evenveel Vlaamse verkozenen zijn als nu.
Een zetel of vijf méér of minder... Moet je daarvoor het hele kiesstelsel herzien? Dat hangt er maar van af. Als je ziet hoeveel geld partijen uitgeven om uiteindelijk een zetel of twee, drie te veroveren of te bewaren, dan vraag je je toch af waarom de Vlaamse partijen met z'n allen vijf of zes zetels domweg laten liggen.
Want precies door de omvang van het onevenwicht speelt het wegwerken daarvan in het voordeel van álle Vlaamse partijen. Dat kan trouwens gebeuren via een eenvoudige wetswijziging, waarvoor niet eens een bijzondere meerderheid nodig is (net zomin als die nodig is om B-H-V te splitsen). Je kunt je haast niet voorstellen dat iemand bezwaar zou hebben tegen zo'n eminent democratische maatregel. Hoewel.
Misschien vinden Franstalige partijleiders zo'n aanpassing toch maar niks. Want de cijfers liegen er niet om. Een MR-zetel kostte gemiddeld 33.600 stemmen; een van de PS 34.400; Ecolo had voor een zetel gemiddeld 39.100 stemmen nodig. Alleen het CDH nipt méér dan 40.000. Bij de Vlaamse partijen kwam de CD&V er het goedkoopst af met gemiddeld 41.646 stemmen voor een zetel, terwijl de N-VA en het Belang beide iets boven de 42.000 zaten. De Open VLD had gemiddeld 43.300 stemmen nodig, en de SP.A zelfs 46.300. Groen! betaalde (afgezien van de LDD) de hoogste prijs met gemiddeld meer dan 57.000 stemmen. De partij vertegenwoordigt met haar vijf zetels in de federale Kamer niet eens 30.000 kiezers minder dan de acht zetels van Ecolo.
Hoe zei CVP-medestichter Michiel Vandekerckhove het destijds ook weer, voor hij gedegouteerd de politiek verliet? 'België is gebouwd op het geduld van de Vlamingen'. (Bron: Knack)
05-08-2010
Als voorbeeld wat ons met een islamstaat te wachten staat !
C.V.van de Iraniër Abdollahzim Fathi Valmi die de vrederechter en haar griffier vermoordde.
-Een Iraniër die in de jaren negentig een asiel- aanvraag deed. -Huwde in 1997 'n Belgische , en scheidde van haar na z'n naturalisatie tot Belg. -Werd opgepakt voor slagen en verwondingen in 1999. -Weer aangehouden voor slagen en verwondingen in 2000. -Verkreeg desondanks een permanente verblijfs- vergunning in 2002. -Werd in 2005 veroordeeld door 'n correctionele rechter. -Kreeg in 2005 evenwel opschorting van straf en moest NIET naar de gevangenis. -Stond in 2007 voor het vredegerecht betreffende een burengeschil. -Bedreigde in 2007 de vrouwelijke vrederechter met de dood. -Kocht vrij en ongestoord 'n wapen in het illegale circuit. -Vermoordde in 2010 koelbloedig de vrouwelijke vrederechter en haar griffier. -Is moslim. -Hij handelde uit wraak , uit vergelding zoals voorgeschreven door de islam. -Wellicht was ook het feit dat hij door 'n vrouwelijke rechter werd beoordeeld , deze moslim 'n doorn in het oog. -Misschien mogen we er achteraf aan toevoegen: kwam vrij door 'n procedurefout.
03-08-2010
Absurdistan
Asielcrisis houdt aan
Een jaar nadat staatssecretaris voor Asiel en Migratie Philippe Courard (PS) beloofde dat er tegen eind 2009 geen asielzoekers meer op hotel zouden worden ondergebracht, logeren er vandaag nog steeds 979 op hotel. Dat is minder dan de 1.200 van eind vorig jaar, maar de jongste dagen is het aantal opnieuw aan het stijgen. Het aantal asielzoekers in dit land neemt dan ook onverminderd toe, wat te wijten is aan het aanzuigeffect dat de regularisatiecampagne heeft gehad op het aantal asielaanvragen (+ 40% in 2009). Dit jaar zet die forse toename zich nog verder door. In de eerste helft van 2010 werden er immers 19 procent meer asielaanvragen geteld dan in dezelfde periode vorig jaar…
Compromis over nummerplaat
Dat het in België altijd nog absurder kan, werd deze week eens te meer bewezen. Na twee jaar discussiëren over de kleuren van de nieuwe, Europese nummerplaat kwamen Vlamingen en Franstaligen er nog niet uit, zodat staatssecretaris Etienne Schouppe zelf de knoop doorhakte en besliste dat alles bij het oude blijft… Uit studies was echter gebleken dat een zwartgele nummerplaat veruit de veiligste optie was, maar voor de Franstaligen is een dergelijke oplossing ‘te Vlaams’. Politievakbonden en mobiliteitsorganisaties hebben inmiddels al forse kritiek geuit op de gang van zaken. Wanneer het communautaire nu al belangrijker is dan de veiligheid, moet dit land dringend opgedoekt worden.
Stadsguerilla in Grenoble
Nadat Karim Boudouda, een gangster die al drie keer veroordeeld werd voor gewapende overvallen, in een vuurgevecht met de politie het leven liet, vonden er in het Franse Grenoble nacht na nacht rellen plaats tussen allochtone jongeren en de oproerpolitie. Uit etnische solidariteit trokken de ‘jongeren’ gewapend de straat op en lieten ze een spoor van vernieling na. Minstens 75 auto’s gingen in vlammen op en de agenten werden zelfs beschoten.
27-07-2010
Iets om over na te denken!
Indepencia, – van Catalonië tot Kosovo 26 juli 2010 Door Johan Sanctorum
Indrukken en strategische bedenkingen bij het succes van twee Europese onafhankelijkheidsbewegingen Recent deden zich in de internationale context twee feiten voor die Vlaamse republikeinen tot enige bezinning zouden moeten nopen. Enerzijds was er die massabetoging (men spreekt van een miljoen mensen) voor de onafhankelijkheid van Catalonië, tegen een beslissing van het Spaanse grondwettelijk hof om die onafhankelijkheid terug te schroeven. Slogans als “Catalonia, the new state in Europe” logen er niet om. Dat was dan nog aan de vooravond van 11 juli 2010, net toen ik een speech voor het Mechelse Guldensporenkomitee aan het geven was: symbolischer kan niet.
De eeuwenlange strijd van het autonomistische Catalonië tegen het Spaanse unitarisme, streng en centraalgeleid vanuit Madrid, moet bij ons, Vlamingen, toch een gevoel van verwantschap opwekken. Inderdaad, ook Vlaanderen werd in de 16de eeuw vanuit het strenge Madrid bestuurd, en volgens sommige cultuurhistorici is ons dat blijven parten spelen. De geuzen en protestanten zijn naar het Noorden vertrokken. Wij, achterblijvers, zijn katholiek, onderdanig en monarchistisch gebleven, misschien te “Spaans”, terwijl de Catalanen ook in moeilijke tijden hun identiteit veel sterker wisten te handhaven, in het teken van een verlichte, mediterrane levenskunst die “vanonder uit” komt en niet van bovenaf is opgelegd. Alleen al taalkundig speelt dat populisme sterk: het Catalaans stamt af van het volkslatijn, terwijl het Spaans (het “Castilliaans”) eerder schatplichtig is aan het burgerlijk-aristocratische Latijn van de clerus, de ambtenarij, de adel. Het Catalaanse separatisme s ook lokaal verankerd: in Arenys de Munt ten noorden van Barcelona stemde vorig jaar 96 procent van de kiezers voor een onafhankelijk Catalonië. De opkomst was 41 procent. In de recente wereldkampioenschappen voetbal supporterde het gros van de Catalanen voor… Nederland, uit afkeer van de Spaanse vlag (ook al bestond die nationale ploeg voor het merendeel uit spelers van FC Barcelona).
Voor de rest is er qua mentaliteit geen groter contrast denkbaar tussen Catalonië en Spanje. En ik vermoed zelfs dat de Catalaanse identiteit zich ook bewust afzet tegen Madrid en zijn waarden, en zich definieert als anti-Spaans, on-Madrileens. Alle zuidreizigers zullen de hiernavolgende clichés beamen. Spanje is zuur, dor, totalitair, gesloten, dwangmatig, oerkatholiek, sadistisch, macho, denkt vertikaal, en ruikt hardnekkig naar knoflook. In de herbergen gooit men zijn afval gewoon op de grond, het volksplezier bestaat uit het ritueel afmaken van mannelijke runderen in een arena. Berucht zijn ook de verhalen van de Spaanse windhonden die, eens afgeschreven, een ellendige dood door uitputting en mishandeling tegemoet gaan.
Catalonië anderzijds smaakt zout-zoet, is libertair-anarchistisch, mercantiel, speels, open, profaan, empathisch, humoristisch, vrouwelijk, republikeins, denkt horizontaal en ruikt naar zeelucht. Geen wonder dat de dictator Franco de Catalanen als gevaarlijk tuig beschouwde. De cultuur is zeer gericht op de Middellandse zee (ooit was het een Griekse kolonie), en daardoor des te minder op het Iberische binnenland. Vis, zeevruchten en rijst vormen culinaire hoofdingrediënten. De maan en de getijden spelen een sleutelrol in de collectieve psyche (Cata-lunya: “Kat op de maan”, Barce-lona: “Bark naar de maan”). Stierengevechten? Een Madrileense barbarij!
Terwijl de Baskische afscheidingsbeweging in het slop zit, piekt de Catalaanse als nooit te voren, omdat ze zich echt identitair opstelt en vanuit de maatschappelijke onderstroom groeit. Ik ga op deze cultuurclash tussen Barcelona en Madrid niet verder in, al steek ik niet onder stoelen of banken dat ik veel liever een Vlaamse beweging met een stevige scheut Catalaans esprit zou hebben, meer gevoel voor ironie en humor, dan dat zuur-katholieke, “rechtse” gemierenneuker van half-seniele opa’s. Maar het moment dat een miljoen Vlamingen op straat komt om onafhankelijkheid te eisen, is dan ook nog lang niet in zicht, er is nog werk aan de winkel.
Over dan maar naar het tweede heuglijk feit van deze zomer: de beslissing op 22 juli 2010 van het Internationaal Gerechtshof van Den Haag, dat de Kosovaarse onafhankelijkheidsverklaring wel degelijk legitiem was, en dus wereldwijde erkenning verdient. Kosovo?! Men hoorde toen, daags na de Belgische feestdag, in Vlaanderen zachtjes vloeken en tandenknarsen. Waarom staan zij waar wij nog lang niet staan? En hoe heeft de geschiedenis hier ingewerkt op het identiteitsgevoel? Even een korte historische glijvlucht.
Kosovo bestaat voor het grootste deel uit etnische Albanezen. Het zit van oudsher geprangd tussen het Ottomaanse imperialisme (het islamitische Turkije was van de 14de tot de 19de eeuw een wereldrijk dat op een bepaald ogenblik grote delen van Europa heeft bezet), en de aanspraken van het groot-Servisch nationalisme (traditioneel door Rusland gesteund). Anno 1389 komen die twee tegenover elkaar te staan in de “Slag op het Merelveld”, waar de Turken de Serviërs in de pan hakken. De “heilige grond”, waarop de slag plaats greep, zou voor het Servisch nationalisme een obsessie blijven, en een van de redenen om Kosovo als Servisch oer-territorium te blijven claimen.
In de 20ste eeuw zou het gebied pas zijn reputatie van mondiaal kruitvat waarmaken. Na twee balkanoorlogen was het tijd voor het serieuze werk, en schoot een Servische ultra-nationalist te Sarajevo de eerste wereldoorlog in gang, via een aanslag op prins Frans-Ferdinand van Oostenrijk, nota bene op de herdenkingsdag van de Slag op het Merelveld. En met een Belgisch FN-pistool. Twee keer zouden de Kosovaren vervolgens het “foute” Duitse kamp kiezen, in een poging om autonomie af te dwingen,-waar hebben we dat nog gehoord. Waarna ze definitief als zwarte schapen werden gecatalogeerd, eerst door het Joegoslavië van Tito, nadien door het Servië van Slobodan Milošević. In 1996 begon, met de oprichting van het Kosovaarse Bevrijdingsleger (UÇK), een gewapende onafhankelijkheidsoorlog, die uitliep op een internationale conferentie, een gewapende NAVO-interventie, en een bestuur onder UN-voogdij. Op 17 februari 2008 riep Kosovo tenslotte eenzijdig de onafhankelijkheid uit, na een verkiezingsoverwinning van de autonomist en gewezen rebellenleider Hashim Thaçi.
Meer radicalisme… én meer diplomatie? Geef toe: de geschiedenis van de Vlaamse beweging is daarbij vergeleken maar een stationsromannetje. Maar is Kosovo voor ons een voorbeeld? Ja en neen. België en West-Europa zijn de Balkan niet, bij ons ontbreekt het explosieve kader,- gelukkig maar, zullen de meesten zeggen. Vlaanderen is nog altijd een van de sterkste economische regio’s met een wereldhaven, terwijl in het verpauperde Kosovo de mensenhandel nog altijd welig tiert. Wij hebben veel te verliezen, zij niet. Toch strekken enkele aspecten van hun verhaal tot lering.
Ten eerste is er het algemene identiteitsvraagstuk: waarom hechten de Kosovaren zo hardnekkig aan hun eigenheid en onafhankelijkheid? Bovenstaande korte historische survey geeft aan dat de etnische of religieuze homogeniteit niet de dominerende kracht is (de republiek Kosovo proclameert zich trouwens uitdrukkelijk als multi-etnisch). Wel is er het gedeelde gevoel van mismeesterd te zijn door de geschiedenis, waarin men de status heeft gekregen van slagveld, buffer, of restgebied. Dat geldt eveneens voor Vlaanderen. Men ontwikkelt zo een collectieve identiteit, niet zozeer door grote overwinningen, maar vooral door een revanchisme tegenover de geostrategische logica’s van de grootmachten met hun parallelle culturele en taalkundige dominantie. Dat is een belangrijke republikeinse constituante: zich verzetten tegen de kaarten die de geschiedenis heeft uitgedeeld, en een “new deal” afdwingen. Daar moet ook Vlaanderen kracht uit putten: een kritisch standpunt tegenover het bureaucratische Europa van de grootmachten is een onvermijdelijke consequentie. Wij kunnen niet zomaar het Europa accepteren dat sinds het Congres van Wenen de positie van de grootmachten (Frankrijk, Duitsland, Engeland, Spanje) heeft geconsolideerd. Het republikeins autonomisme heeft historische trauma’s te helen, en moet in staat zijn om met het verleden in het reine te komen. Het verdriet van Kosovo is niet helemaal dat van Vlaanderen, er is zeker meer bloed gevloeid, maar de idee om de mentale én geografische kaart te hertekenen en vanuit een eigen territorium aan een soort collectieve psychoanalyse te doen, die terapeutisch werkt, moet ook ons, Vlamingen, kunnen aanspreken. Wij moeten leren de geschiedenis aanvaarden én opheffen. Binnen het Belgische kader is dat onmogelijk.
Tweede opmerking is dat men onafhankelijkheid afdwingt, men krijgt ze niet kado: de fluwelen evolutie-logica leidt meestal nergens toe, behalve tot een diplomatiek omkaderde verlenging van het status-quo. Ook Kosovo had zijn Bart De Wever, namelijk Ibrahim Rugova, een briljante intellectueel en spreker, die echter een afkeer had van radicaliteit, en tijdens de onafhankelijkheidsoorlog in Italië zat te wachten tot het voorbij was. Het zijn uiteindelijk de radicalen van Hashim Thaçi die de kastanjes uit het vuur hebben gehaald en de onafhankelijkheid hebben afgedwongen. Idem dito voor andere jonge Balkanrepublieken zoals Bosnië-Herzegovina (denk aan het driejarig beleg van Sarajevo!) en Kroatië: op een zeker moment moest er iets “geforceerd” worden, al was het maar met een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring (die bij ons verkeerdelijk en kwaadwillig als “utopisch” wordt afgeschilderd).
Derde vaststelling: de separatisten legden het, in al hun radicaliteit, diplomatiek aan boord wat betreft de internationale goodwill. In het Kosovo-verhaal valt de welwillendheid op van de internationale gemeenschap, via o.m. de NAVO-interventie en het UN-bestuur als overgangsfase, en uiteraard de recente beslissing van het Internationaal Gerechtshof. Ook Bosnië genoot de sympathie van de internationale gemeenschap, zie de solidariteit met de belegerde stad Sarajevo en de heropbouw tot Europese culturele toplocatie. Grappig en absurd is uiteraard het feit dat het merendeel van de EU-landen (waaronder België) de onafhankelijkheid van Kosovo erkent, terwijl men binnen de Europese Unie als de dood is voor regio-autonomistische tendenzen. De vraag dringt zich dan ook steeds meer op, hoe wij een Vlaamse republiek aan Europa en de wereld kunnen verkopen. Uiteraard hebben wij geen tiran Milosevic die als een soort schaduw van Rusland en een naschok van de koude oorlog wordt gepercipieerd,- dat heeft in de balkan zeker de zaak bespoedigd. Toch denk ik dat we meer op het rechtvaardigheids- en billijkheidsgevoel van de internationale gemeenschap een beroep moeten doen, terwijl we nu zelf worden afgeschilderd als verdrukkers,- mede dankzij de francofone propagandamachine.
Dit wordt een primordiale opgave, parallel aan de binnenlandse politieke radicalisering: diplomatieke kanalen openen die de internationale erkenning van Vlaanderen op korte termijn mogelijk maken. We moeten de internationale politieke context bestuderen en daar strategische krijtlijnen op uitzetten. Nederland zou de allereerste focus in dat offensief moeten zijn, maar wellicht zijn er nog landen die met de Belgische staat een appeltje te schillen hebben, en uit opportunisme of rancune voor de Vlaamse republiek zouden kiezen. Ik denk dat dit soort diplomatieke, semi-ondergrondse lobby-activiteit nuttiger is dan geldverslindende culturele centra in Amsterdam of New-York open houden, “Vlaamse huizen” waar vooral apparatsjiks van deze of gene partij de dienst uit maken en de budgetten opsouperen, zie bijvoorbeeld de geurtjes van fraude en corruptie rond de figuur van Philip Fontaine, ex-directeur van het Vlaams huis in New-York.
Beslist moet de Vlaamse beweging ook meer aansluiting zoeken bij andere Europese onafhankelijkheidsbewegingen. Dat doen we veel te weinig. Rechts-nationalistisch Vlaanderen gaat nog altijd liever J.M. Le Pen opvrijen dan Joan Puigcercós, voorzitter van de Esquerra Republicana de Catalunya. We delen nochtans één strijd tegen het oude bureaucratische Europa en de oude wereldorde, één zoektocht naar meer democratie. We kunnen samen een belangrijk diplomatiek netwerk uitbouwen, dat niet noodzakelijk via de instituties van de EU verloopt.
Benieuwd welke V-partij daar ernstig werk van maakt… Johan Sanctorum
Fouad Belkacem – beter bekend als Abu Imran en woordvoerder van ‘Sharia4Belgium’ – is maar een kleine garnaal, “een ordinaire crimineel” volgens bronnen bij het gerecht, maar niet geheel ongevaarlijk. Zeker niet omdat hij goede contacten onderhoudt met Anjem Choudari, oprichter van het Britse Sharia4UK en een rijzende ster in het wereldwijde netwerk van moslimfundamentalisme. Het weekblad Humo sprak met Choudari, de man die in Londen een heilige oorlog voert tegen het vrije Westen maar intussen leeft van sociale uitkeringen, kindergeld en woonsubsidies. Choudary heeft nooit een geheim gemaakt van zijn bedoelingen. “Wij willen de sharia introduceren in Europa”, herhaalt de man nog een keer. Volgens Choudary zal België onvermijdelijk als een rijpe appel in de schoot van de islam vallen: “Jullie zijn multicultureel geboren en daarom staan jullie open voor de islam als alternatief.” Choudary zelf onderschrijft de stelling en de waarschuwing van veel islamcritici dat de islam niet alleen een godsdienst is, maar ook een politieke ideologie: “Wij willen dat de Europeanen begrijpen dat de islam geen puur spiritueel gegeven is, maar een volwaardig maatschappijmodel, net zoals het kapitalisme of het communisme.” Wat het totalitaire karakter betreft, sluit de islam trouwens eerder aan bij het communisme. “Mensen moeten beseffen dat ze op deze aarde zijn gezet met één doel, en dat doel is: Allah dienen.” “Eeuwenlang hebben wij grote delen van Europa gecontroleerd. Spanje, Portugal, de Balkan, stukken van Zwitserland en Oostenrijk… Die tijd komt nu terug”, aldus een zegezekere Choudary. Of de radicale islamieten in België meer zijn dan een marginaal fenomeen? “Zeer zeker. België is zéér beloftevol. Als ik me niet vergis is in steden als Antwerpen en Brussel tot een derde van de bevolking islamitisch, en hun aantal groeit voortdurend. Dat is toch schitterend! Dat heb je nergens anders in Europa.” Choudary houdt warme herinneringen over aan zijn bezoek aan Brussel. “Ik ben in wijken geweest waar je alleen moslims ziet. Het ziet er zeer goed uit.” ’t Is maar hoe je het bekijkt, natuurlijk.
22-07-2010
Jep het mag ook weeral niet!
De Belgische reclamewaakhond JEP heeft bepaald dat de sexy reclameborden van ondergoedmerk Sloggi uit het straatbeeld moeten verdwijnen.Op de affiches zijn vrouwen in slipjes op een fiets te zien. De dames dragen dezelfde kleuren als de klassementstruien uit de Tour de France: geel, groen, wit en bolletjes.Volgens de Jury voor Ethische Praktijken inzake Reclame (JEP), waarbij enkele klachtenbrieven binnenvielen, gaat de campagne te ver. Ze zou onfatsoenlijk en dubbelzinnig zijn en afbreuk doen aan de menselijke waardigheid van de vrouw. Sloggi gaat niet in beroep.Enkele klachtenbrieven, misschien verkiezen die zuurpruimen reclameborden van vrouwen in boerka! Zal wel goedkoper zijn, boerka is boerka en rara wie of wat steekt eronder?
19-07-2010
België-Belgique-Belgien
Persoonlijk moet ik de Nigel Farage niet, maar hij heeft wel gelijk.
Vlaanderen is moreel bankroet. Ergens onderweg hebben wij de morele code van onze tegenstanders aanvaard en besloten dat onze eigen waarden verkeerd zijn. Wij laten ons de wet dicteren door de minst productieven in dit land, door diegenen die leven (en zelfs overleven) bij onze gratie. We nemen er elke belediging (Le Soir), elk gebroken akkoord (BHV), elke usurpatie van de macht (omzeiling van de pariteit in de regering door staatssecretarissen) bij. En toch voelen we ons nog schuldig.
Het is tijd dat we ons bevrijden van dit schuldgevoel. De behoeftigheid van Wallonië is geen blanco cheque op ons eigen geluk. We moeten leren dat Vlaanderen wordt gehaat, niet om zijn fouten, maar om zijn deugden. Niet het Vlaamse gebrek aan solidariteit, maar de Waalse politici zijn verantwoordelijk voor wat in hun polis gebeurt. Wij moeten het idee overboord gooien dat ons leven slechts waarde heeft in de mate dat we leven voor het geluk van een ander.
In Nederland is de helft van de Marokkaanse jongens op zijn tweeëntwintigste bij de politie gekend voor een misdrijf. Eén op de drie Marokkaanse mannelijke daders is een veelpleger.
Dat blijkt uit een nieuwe studie die is gepubliceerd in hetTijdschrift voor Criminologie. Voor het eerst werd iedereen die in een bepaald jaar (1984) in Nederland is geboren, gevolgd tot hij of zij 22 jaar werd.
Wat blijkt?
* 14% van deze mensen kwam minstens één keer met de politie in contact voor een misdrijf. Bij Nederlandse mannen gaat het om 20%, bij Marokkaanse mannen om 54%.
* Marokkaanse jongens zijn gemiddeld het jongst als ze voor de eerste keer als dader worden geregistreerd (17,6 jaar) en ze komen komen gemiddeld het vaakst met de politie in contact (4,1 keer).
* 5,4% van alle meisjes uit 1984 komt minstens één keer in aanraking met de politie als dader. Marokkaanse meisjes (16,6%) 3,7 keer meer dan Nederlandse meisjes (4,5%).
* Elf keer zoveel mannen als vrouwen zijn veelplegers (meer dan vijf misdrijven). Eén op de drie mannelijke Marokkaanse daders is veelpleger. Er zijn dubbel zoveel veelplegers onder de Marokkaanse meisjes als onder de Nederlandse.
* Delinquente allochtonen zijn gewelddadiger dan delinquente autochtonen.
“De curator van België”. Het weekblad Knack dat de feitelijke triomfator van de voorbije verkiezingen op die manier aankondigde, maakte het dus nog erger: een curator komt er immers maar aan te pas als het failliete bedrijf geen feitelijke overlevingskansen meer heeft. De “curator van België” moet dus alleen nog maar wat meubelen uit het Belgische faillissement redden, overleven zit er voor dat vastgelopen België niet meer in. Er is zelfs al een curator gevonden die de klus wil klaren. Voor een zeldzame keer wilden wij ook eens vriendelijk en zelfs een heel klein beetje hoopvol zijn, anderen geloven er dus helemaal niet meer in. Een curator kan inderdaad een overnemer zoeken!
Twee of drie aparte democratieën Men kan ze geen ongelijk geven: het is weinig waarschijnlijk dat 13 juni 2010 geen historische datum wordt in de Belgische politieke geschiedenis, het is integendeel vrijwel zeker dat die zoveelste electorale Belgische zondag het begin is van een allerlaatste overlevingskans voor het België van 1830. Een echte zwarte zondag dus voor het driekleurige België. Een België dat om de onfortuinlijke Jean Marie Dedecker te citeren alleen nog maar bestaat uit twee of drie aparte democratieën binnen nog altijd dezelfde staatsgrenzen, een “geel” gekleurd België ten noorden van de taalgrens, een rood geverfd Wallonië ten zuiden daarvan. Met ergens tussen in een waterachtig blauw geleurde Brusselse stip. Een voorafbeelding van een Belgische confederatie. Die DRIE “democratieën” (sic!) moeten nu proberen om samen toch nog één driekleurige Belgische democratie in elkaar te knutselen. Nu al wordt ten vroegst begin september naar voor geschoven als een mogelijke datum om de patiënt in coma weer wakker te maken. Zeker niet vroeger, het zal dus nog later worden. Nogal wat hopeloos ongeduldige journalisten willen liefst vandaag al of ten allerlaatste morgen in de vroege ochtenduren weten wie er in de volgende regering de portefeuille van buitenlandse zaken krijgt, ze zullen hun ongeduld nog lang in toom moeten houden.
Historisch “De dagbladen staan alle dag vol met historische uitspraken, de kerkhoven liggen vol met, historische figuren”. Het was een geliefkoosde maar helaas niet-latijnse uitspraak van Hugo Schiltz. Het woord “historisch” wordt inderdaad vaak onterechte gebruikt. Voor 13 juni 2010 mag men nochtans een uitzondering maken: het is en zal in de geschiedenis van dit land een historische datum blijven. Stel je voor: jouw Koninklijke voorgangers deden en doen er nog altijd alles aan om de politieke vertegenwoordigers van dat staatsgevaarlijke Vlaams nationalisme te negeren, het was tot 12 juni 2010 een koninklijk cordon sanitaire rond die altijd zeurende malcontente Vlaamse nationalisten en nu was Albert II verplicht om dé gedoodverfde politieke stem van dat Vlaams nationalisme toch uit te nodigen. Laken erkende de politieke overwinning van de N-VA. Meer kwaadschiks dan goedschiks, dat doet er niet toe. De Wever kwam niet ergens tussen al de anderen door op de Koninklijke koffie, maar als allereerste. Hij had daags voordien de electorale kaart van Vlaanderen “geel” gekleurd. En daar kon men zelfs in Laken niet meer naast kijken. Het vooroorlogse VNV noch de naoorlogse Volksunie hadden daarvan nooit kunnen dromen.
Hugo Schiltz ging er wel prat op dat hij voor zichzelf de nutteloze titel van “Belgisch” minister van staat had kunnen afdwingen: volgens hem was dat de illustratie dat zelfs Laken met het bestaan van de toen al wegkwijnende Vlaams – nationalistische Volksunie rekening begon te houden. Of de N-VA voorzitter nu ook nog Belgisch premier moet worden is een vraag die politiek België niet langer als toogpraat weglacht. Een uitgesproken Vlaamse nationalist als kandidaat Belgisch premier? Of toch minstens de hofleverancier voor een informateur, een wegbereider voor een nieuwe Belgische regering? En dan nog niet overtuigd zijn dat 13 juni 2010 inderdaad historisch was, is en zal blijven? Een Vlaams nationalist aan het hoofd van een Belgische regering met de Waalse socialisten als partner. Het moest al heel laat in de nacht zijn voordat de grootste Vlaamse optimist die idee ooit had durven laten horen. Een Vlaams nationalist die zelfs het lef heeft om die verleidelijke Wetstraat 16 vriendelijk maar kordaat af te wijzen ten gunste van een Waalse socialist? Is dit nog wel het België van de dag voor 13 juni?
Vlaanderen stemde Daarbij toch één groot voorbehoud: 13 juni 2010 is NIET de overwinning van het Vlaamse nationalisme in de enge zin van het woord, niet al die duizenden Vlamingen die nu NVA stemden zijn ook lid van de N-VA. Op 13 juni 2010 heeft dit land eerst en vooral, misschien zelfs uitsluitend, de stem van Vlaanderen gehoord. Geen Vlaamse stem uit Limburg of West-Vlaanderen, maar de stem van gans Vlaanderen. Twijfelaars moeten maar eens goed naar de electorale kaarten kijken die door de kranten gepubliceerd werden. Een Vlaanderen dat het versmachtende Belgische en Franssprekende keurslijf moe is, een Vlaanderen dat van het bewuste onmachtige gedoe van Vlaamse partijen tegenover de Belgische carcan definitief af wil, een Vlaanderen dat het wollige alles verbloemende spraakgebruik van de traditionele politiek in Vlaanderen onvoorstelbaar beu is, een Vlaanderen dat de technische hefbomen waarover het nu al beschikt om het Vlaamse huis naar eigen smaak in te richten ten volle wil gebruiken en zoveel mogelijk wil uitbreiden, een Vlaanderen dat niet meer accepteert dat Belgische vakbondsleiders, Belgische staatsmannen, Belgische journalistieke opiniemakers en andere weldenkenden nog langer bepalen voor wie hij of zij wel mag stemmen en aan wie een inwoner van Vlaanderen zijn stem zeker niet mag geven, een Vlaanderen voor wie de taalgrens ook een feitelijke staatsgrens is.
In de partijsanhedrins ver van de bewoonde wereld heeft men tot vorige zondag gedacht dat het Vlaamse gemor ook dit keer weer vanzelf zou verstommen. Als men er dan toch moest naar luisteren, werd het weggewuifd met een zoveelste verbale stortvloed vol holle woorden zoals dialoog, links beleid, pensioenen, “de mensen”, verantwoordelijkheid, solidariteit en natuurlijk ook de crisis in alle kleuren en geuren.
Vlaanderen wil het helemaal anders Vlaanderen stemde vorige zondag geel en niet “bruin”: als het dan toch weer naar de stembus moest zocht en vond Vlaanderen een alternatief: de figuur van Bart De Wever. Een partijvoorzitter die in zijn politieke reistas inderdaad zijn eigen partij meebracht. Vlaanderen stemde op 13 juni Bart De Wever omdat Vlaanderen het straks hier helemaal anders wil. Het Vlaams Belang haalde als mogelijke alternatief zichzelf onderuit, idem voor de De Decker die zijn kopvrouw voor de senaat in het zicht van de verkiezingen een paar dagen “geplande” vakantie moest gunnen, Groen bleef ook nu nog altijd hopeloos groen achter de oren en de anderen hadden nu al 3 x 12 maanden tijd verloren met vooral niets doen. Bleef dus alleen nog maar “de slimste mens ter wereld”. Van Voeren in Limburg tot in de Westhoek, van Turnhout tot in de Vlaamse rand rond Brussel, trok de Vlaamse kiezer zich niets aan van Luc Cortenbeek en co. en kleurde Vlaanderen zeer bewust geel. Wie dit toch nog niet als een historisch gebeuren willen omschrijven, moet zich dringend laten verzorgen voor ziekelijke doof- en blindheid.
Niet te euforisch aub. Dat gele Vlaanderen moet zich nu maar beter niet al te euforisch voelen. De opdracht is niet hopeloos, ze is wel levensgevaarlijk en de overlevingskansen zijn minimaal. Dat weet elke curator. De rest van het aloude Vlaanderen en dus ook België zal geen mogelijkheid onbenut laten om de eventuele as De Wever – Di Rupo te doen mislukken. De verliezers hebben voldoende kandidaten in huis die zich willen opofferen om hun België te redden. Dat aloude België zou er nochtans goed aan doen om 770 keer de eigen tong rond te draaien voordat men het versleten jargon van de verantwoordelijkheid, de mensen en de crisis weer boven haalt om weer het Belgische roer in eigen handen te krijgen. Voordat men de curator voortijdig naar huis stuurt om het failliete bedrijf toch nog een keer op gang te brengen.
De curatoren van het failliete Sabena konden, wilden of mochten geen overnemer vinden, er waren immers kapers op de kust die iets helemaal anders wilden. Zij kregen hun tijdelijk gelijk. Sabena overleeft vandaag alleen nog maar als letterwoord in het vermolmde woordenboek van de Belgische politieke geschiedenis. Marc Platel is oud-journalist en leidde de studiedienst van Volksunie en N-VA. http://opinie.deredactie.be/2010/06/17/de-allerlaatste-overlevingskans/
15-06-2010
Deconstructing Belgium
OPINION EUROPE JUNE 14, 2010
Given the Flemish support for independence, devolution might be the country's best hope for survival.
'Do we still want to live together?" wondered Belgium's francophone Finance Minister Didier Reynders shortly before yesterday's elections. The answer, at least from the country's Dutch-speakers, was "not really." The separatist New Flemish Alliance, or N-VA, which advocates Belgium's gradual dissolution, garnered 29% of the Flemish vote, making it the country's largest party according to preliminary results. Combine that with the votes for the far-right Vlaams Belang, and an unprecedented 40% of the Flemings back independence. ''We do not want a revolution,'' N-VA leader Bart De Wever said last week. ''We do not want to declare Flanders independent overnight. But we do believe in gradual evolution.'' He favors a peaceful breakup of Belgium by democratically shifting the last remaining federal powers, specifically justice, health and social security, to Flanders and Wallonia.
With Dutch-speakers accounting for 60% of the population and an even larger share of gross domestic product, Flemish federalists have for the past 36 years jealously claimed the position of prime minister. But since Mr. De Wever wants to see Belgium "slowly but surely, very gently disappear," he has little interest in governing the country. He is even open to a francophone to become premier—provided Flanders gets greater autonomy.
The problem is that the leading French-speaker for the top job would be Socialist Elio Di Rupo, whose "solidarity" slogan is merely the French way of demanding continued Flemish subsidies for Wallonia. And although Belgium's public debt just reached parity with the country's GDP, Mr. Di Rupo wants to further hike spending on health and pensions. So while the rest of Europe argues about how to cut the deficit, Belgians will argue about if and how to cut federal powers. Dividing the budgetary powers, as Mr. De Winter proposes, and thus curtailing Flemish transfer payments to Wallonia could help cut the overall public deficit and, perhaps, leave Flemings less committed to full independence and Walloons less opposed to it. With the nation already paralyzed by the fear of separatism, as Belgium's Le Soir put it recently, devolution may be Belgium's best hope for survival http://online.wsj.com/article/SB10001424052748703389004575304073383864524.html
09-06-2010
VL in de media
- Op het voorbije Eurovisiesongfestival in Oslo werd de
Vlaamse leeuwenvlag verboden… De Baskische en de Kosovaarse vlaggen
vormden echter geen probleem! Alle Noord-Belgische verantwoordelijken staken hun
kop in het Noorse zand. Hun naam was “Haas” en zij wisten van niets! Wat zijn
wij toch een platbroeken…
- In een artikel in de Standaard van
1 juni (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=QP2QR4NF
) heeft een zekere Reinebo het
licht gezien en uit de doeken gedaan waarom Vlaamse intellectuelen zelden met de leeuwenvlag
zwaaien. Na lezing begrijp ik waarom zo weinigen een vlagje willen toesteken. De
meeste Vlamingen willen niet graag voor “boerenlul” staan, zoals een andere zekere,
Benno Barnhard, enkele jaren
geleden onze opgemerkte aanwezigheid op The
last Night of the Proms in Londen betitelde.
Daarom deze oproep tot de Vlaamse intellectuelen
(echte, zelfbenoemde of schijnintellectuelen): Heb de moed van uw overtuiging om
u te verlagen tot doodgewone boerenlul en kom eens met ons meevlaggen!
07-06-2010
Vlaamse onafhankelijkheid? Ja, natuurlijk
Bij de Marnixkring mag de Belgische vlag alleen opgevouwen op tafel.Eric de Mildt
Van hen mag België splitsen, liever vandaag dan morgen. 'Desnoods kopen we de Vlaamse onafhankelijkheid af met een overname van de staatsschuld.' Welkom bij de Marnixring.
'Met de Europese Unie is er geen enkele reden om samen te blijven. België werkt niet. Er bestaat geen consensus meer in dit land.'
Hier wordtcomplexloos de Vlaamse onafhankelijkheid beleden. Hier, dat is hotel De Basiliek in Edegem, waar de serviceclub Marnixring Max Wildiers zijn maandelijkse bijeenkomst houdt.
De 27 leden zijn advocaten, tandartsen, zelfstandigen, architecten, ondernemers. Er zit ook een loodgieter bij: 'Maar een echte, een goeie, geen Dehaene'.
Het mag geen verrassing heten dat de N-VA en Vlaams Belang hier een grote aanhang hebben. Een van de stichters van de afdeling was Rita Debont, voormalig voorzitster van de Vlaamse Volksbeweging, in 2007 voor Vlaams Belang in de Kamer verkozen.
We treffen ook Paul Doevenspeck, met zijn 77 jaar een éminence grise in Antwerpse Vlaams-radicale kringen. De advocaat heeft er een politiek leven bij de Volksunie opzitten, aan de zijde van zakenpartner Hugo Schiltz. Nu bekent hij zich tot Vlaams Belang.
Miel Claessens, verzekeringsexpert, is de lokale N-VA-voorzitter. Andere leden hebben geen partijlidkaart, zoals bloembindster Gerda Laureyssens, 'maar ik sta wel achter Vlaams Belang'.
'Wij vragen niet naar de politieke voorkeur van nieuwe leden', zegt voorzitter Karl van Camp. 'Ze moeten alleen onze Vlaamse doelstellingen onderschrijven.'
Dat doet Jan Vaes. Hij werkt bij het Davidsfonds en is niet grootgebracht met de Vlaamse zaak. 'Tijdens mijn studies in Leuven raakte ik overtuigd. Ik ben radicaler geworden door er mij in te verdiepen. Vlaamse autonomie was vroeger niet mijn overtuiging, nu wel.'
Advocaat Jef Meylemans is lid van de Open VLD, voorzitter geweest in Borgerhout. 'Maar de partij heeft mij op Vlaams vlak ontgoocheld.'
De Marnixring - naar de rederijker Marnix van Sint-Aldegonde - is de enige serviceclub die zich expliciet een Vlaams profiel aanmeet. In de statuten staat het verspreiden en bevorderen van de Nederlandse taal en cultuur.
Hoe Vlaams kan het werk van een serviceclub zijn? 'We sponsoren Vlaanderen Vlagt. Ook de dienstweigeraars, de mensen die geen bijzitter willen zijn bij de stembusgang in Halle-Vilvoorde, helpen we financieel. De Antwerpse vzw Moeders voor Moeders kan eveneens op een steuntje rekenen. We sponsoren hun cursussen Nederlands voor allochtone vrouwen om de integratie te bevorderen.'
De ring steunt ook het Vlaamse schooltje in Komen.
'Dat zou door de Franstalige gemeenschap betaald moeten worden, maar die weigert dat. Terwijl de Vlaamse gemeenschap wel de scholen in de faciliteitengemeenten rond Brussel financiert. Maar er toch geen inspectie mag uitvoeren.'
Voor deze mensen mag een regering over Brussel-Halle-Vilvoorde vallen. 'Het is geen symbooldossier. Het gaat om macht, om centen, om rechtvaardigheid.'
Uiteraard moet BHV gesplitst worden. En dan meteen het hele land. 'Ook de Walen zullen daar beter van worden', zegt Jef. 'Wallonië moet zijn lot in eigen handen nemen. Desnoods kopen we de Vlaamse onafhankelijkheid af met een overname van de Belgische staatsschuld.'
De doembeelden van een klein, internationaal onbetekenend Vlaanderen worden weggehoond. 'Onze tegenstanders jagen de mensen schrik aan', zegt Jef. 'Dat een onafhankelijk Vlaanderen zal wegkwijnen, dat we in een crisis zullen belanden. Larie. Integendeel, de buitenlandse bedrijven zullen ons weten te vinden. Vandaag blijven ze weg door het Belgische immobilisme. '
Wat doen we met Brussel? 'Dat mag zelf kiezen,' zegt Gerda, 'we gaan er geen muren rond bouwen.' 'Als ze verstandig zijn, sluiten de Brusselaars bij Vlaanderen aan', zegt Jan Peremans, een kolonel-geneesheer op rust.
Het was geen verrassing dat de Belgische vlag voor op de foto in deze kring een probleem vormt. Aanvankelijk 'kwam ze er niet in'. Na enig aandringen mag ze, opgevouwen, op de tafel liggen. Een tafel die aan het hoofd pronkt met een Vlaamse leeuwenvlag. Auteur: Tom Ysebaert
"Vlaming is brave mens dat hij dit allemaal slikt"
"Ik ben niet die hoogvlieger die men van mij wil maken. Ik heb enkel het gevoel dat de anderen ons wiel zoeken om ons daarna van de baan te rijden", zegt Bart De Wever als één van onze lezers hem vraagt of hij niet te vroeg op kop is gekomen, nog voor de eindspurt moet beginnen. De N-VA-voorzitter is de eerste politicus die op de rooster wordt gelegd. Hij doorstaat de test met glans. Thuis was hij die dag pardoes tegen een deurklink gebotst. Het doet zichtbaar pijn en hij zit onder de pijnstillers. Maar eens op dreef is er geen houden aan. "Het federalisme heeft gefaald. Het lukt gewoon niet meer om het linkse Wallonië te rijmen met het rechtse Vlaanderen", zegt hij. "Ik ben geen houthakker die het land met een botte bijl in twee wil splijten." We zitten meteen in de kern van het debat.
MICHIEL GALLE en LUC VAN DER KELEN
ONAFHANKELIJKHEID
Patrick Debbaut: "Tegenwoordig opteert u eerder voor confederalisme dan voor separatisme. Waarom prefereert u plots een latrelatie boven een echte scheiding? Ik dacht dat u voor een onafhankelijk Vlaanderen stond."
Bart De Wever: "Voilà. Meteen de meestgestelde vraag van deze kiescampagne. Laat me duidelijk zijn: wij spreken vanaf dag 1 over evolutie en niet over revolutie. N-VA staat voor een onafhankelijk Vlaanderen in Europa. Waarbij Vlaanderen het niveau is waarop wij onze directe overheid willen organiseren en waarbij Europa er is voor de dingen waarvoor Vlaanderen te klein is. We hebben nooit gezegd dat we deze hervorming halsoverkop willen doorvoeren. Wij zijn beslist in het doel, maar gematigd in de middelen. Niettemin schilderen ze ons af als halve garen en een bende extremisten. Dit terwijl ook CD&V en Open Vld openlijk voor het confederalisme zijn. Theoretisch is er na 13 juni dus heel veel mogelijk. Al veeg je de pre-electorale verwijten natuurlijk niet zomaar weg."
Debbaut: "Wat zijn uw plannen met België?"
"Het probleem in België is in wezen vrij simpel: het lukt gewoon niet langer om het linkse Wallonië op te tellen met het centrumrechtse Vlaanderen. Sinds 1991 steekt de Vlaamse kiezer zijn middenvinger alsmaar hoger op en wat krijgt hij: meer van het tegendeel. Ik vind de Vlaming best een brave mens dat hij dit allemaal blijft slikken. Zeker omdat er in dit land nog een eigenaardige spelregel bijkomt: een 'non' betekent hier namelijk ook echt 'neen'. De Vlamingen leven nu in de dictatuur van de minderheid, omdat een simpele 'non' alles kan blokkeren. Dat verklaart meteen waarom wij maanden in kastelen kamperen, nachten moeten doordoen om dan met akkoorden naar buiten te komen waar geen hond nog iets van begrijpt. Met bevoegdheden die voor de helft of één derde zijn doorgeknipt en met de creatie van telkens nieuwe instellingen en postjes. Iedereen in dit land is bevoegd, maar niemand is blijkbaar verantwoordelijk. Wie echt wil weten hoe dit federale land werkt, moet vandaag een cursus aan de universiteit gaan volgen. Echt waar: het is daar zelfs een apart vak. Ikzelf ben ervan overtuigd dat het federalisme heeft gefaald. Daarom moeten we de logica nu maar eens omkeren: als we het niet langer samen kunnen, doen we het maar beter apart. Ik besef dat ze me hierdoor niet graag zien komen aan de andere kant van de taalgrens, want in Wallonië heerst een soort verlatingsangst. Bovendien schilderen ze me daar af als een soort Serviër van het noorden. De publieke opinie lust me rauw, maar wat wil je als je dagelijks niets anders hoort of leest. Ik kan dus best begrijpen dat ze daar niet met mij willen spreken. Nochtans ben ik ervan overtuigd dat zij veel meer zouden profiteren van het confederalisme dan wij. Kijk maar naar het zwakke broertje Slowakije. Zij doen het vandaag toch ook beter dan het toen sterkere Tsjechië. Vandaar dat wij aan de Vlaamse kiezer vragen: 'Misschien kunnen jullie hen wel dwingen om met ons rond de tafel te gaan zitten?'"
BRUSSEL
Koen Merci: "En wat doen we met Brussel? Moeten wij onze hoofdstad opofferen of moeten wij de Vlamingen die daar wonen net blijven steunen?"
"Dit is ongeveer de moeilijkste vraag die je mij kunt stellen. Inzake Brussel denk ik dat het realisme zich van ons meester moet maken. Voorlopig ligt Brussel geografisch nog in Vlaanderen, maar jammer genoeg is het niet langer een Vlaamse stad. In 1830 sprak 93 procent er Nederlands. Vandaag is dat niet langer zo. De kleinkinderen van de Vlamingen die er ooit kwamen wonen, zijn de radicale FDF'ers (partij van Olivier Maingain, red.) van vandaag. Want net als in de religie zijn de pas bekeerden meestal de fanatiekste gelovigen."
"Je zit dus met een massief anderstalige stad die vijandig staat tegenover zijn ommeland. Die metropool eensklaps Vlaams maken, lukt nooit. Dit is een utopie of een uiterste waar ik niet in geloof."
"Daarentegen wil ik Brussel ook niet zomaar laten vallen. Als Vlamingen focussen we ons vandaag te veel op de 'stad' Brussel, terwijl ik denk dat we voortaan beter rekening zouden houden met de 'functie' van deze metropool. Brussel als hoofdstad van Europa, als hoofdzetel van de NAVO en als uitvalsbasis voor talloze bedrijven en internationale instellingen."
"Er zijn er die Brussel als een soort Washington DC aan Europa willen schenken. Ook dat is klinkklare onzin. Het is een tovermiddeltje voor wie er vlug vanaf wil zijn. We moeten daarentegen naar een oplossing zoeken die het midden tussen al die uitersten houdt. De voorbije twintig jaar bestond die oplossing uit de creatie en het in leven houden van het Brussels Gewest. Maar dat is pas een miskleun van jewelste. Het is een waterhoofd waarin 957 betaalde politici de lakens onder elkaar verdelen. Zolang ze in Brussel dus niet saneren, ben ik niet bereid om in deze bodemloze put nog geld te pompen. Het kost ons meer om Brussel te besturen dan gans Vlaanderen. De tijd van de blanco cheques is voor mij voorgoed voorbij."
Winston F.M.R. Schoeters: "Door Vlaanderen als het nieuwe Monaco voor te stellen, lokt u alleen maar meer Franstalige Brusselaars naar de Vlaamse Rand."
"Ik geloof niet dat onze welvaart voor hen de hoofdmotivatie is om zich in de Rand te vestigen. De redenen om Brussel te verlaten, zijn talrijker dan de redenen om zich in Vlaanderen te vestigen. Brussel is een demografische ramp en een binnenstebuiten gekeerde hoofdstad. Elders vind je de armen in de buitenwijken en de rijken in het centrum. Hier is het andersom: in Brussel daal je de sociale ladder af naarmate je de Grote Markt nadert. Ik kan dus begrijpen dat de hoofdzakelijk Franstalige stedelijke burgerij liever in de groene periferie gaat wonen. Het zal je misschien verbazen, maar in feite heb ik daar ook niets tegen. Alle Franstaligen zijn hier meer dan welkom. Vaak zijn het sociaal en financieel krachtige mensen die wij in Vlaanderen goed kunnen gebruiken. Het enige wat ze moeten leren beseffen, is dat we van iemand die een grens oversteekt, ook enige aanpassing verwachten. Het is een absurd idee dat je culturele rechten samen met jou verhuizen. Vlamingen die bijvoorbeeld in Waals-Brabant wonen, spreken zelfs geen Nederlands bij de bakker. Ze vinden dat onbeleefd. Wij passen ons aan en op zich is dat een goede zaak. Maar het maakt ons ook een makkelijk slachtoffer. We zullen dit probleem dus niet oplossen zolang de Maingains van deze wereld folders in de bus steken waarop staat: 'Ge moet u helemaal niet aanpassen. Spreek gerust overal Frans.' Dat brengt ons meteen tot de essentie van dit probleem: de noodzakelijke splitsing van B-H/V."
MAATSCHAPPIJVISIE
Willy Van Walleghem: "Wat is eigenlijk uw visie op onze huidige maatschappij?"
"Goede vraag. Het is inderdaad mijn hobby om hierover na te denken en te schrijven. Dit staat natuurlijk los van de partijpolitiek, want alles wat je vandaag niet binnen de 90 dagen kunt realiseren, is spijtig genoeg politiek irrelevant. En eerlijk gezegd: vandaag haalt de politiek dit denkniveau al lang niet meer. De voorbije 40 jaar hebben we een ongelooflijke individuele vrijheid veroverd. Op zich is dat goed, maar tegelijkertijd hebben we onze maatschappelijke verbanden opgeofferd met een enthousiasme alsof diarree de beste oplossing voor constipatie is. Wie goed kijkt, zal zien dat er vandaag bepaalde lichten op rood staan. Ik ben geen nostalgicus en wil al helemaal niet terug naar de jaren 50. Maar vanaf '68 hebben we God hier buitengesmeten waardoor ons geloof z'n kompasrol is verloren. De weekendbijlagen van onze kranten hebben die rol nu overgenomen. Ze beschrijven de meest exclusieve reizen, auto's en culinaire ervaringen. Het materiële is blijkbaar het enige wat ons nog rest. Dat blijkt ook uit het feit dat, hoewel we wanstaltig rijk zijn, we toch telkens in paniek raken als onze welvaart ook maar even in gevaar dreigt te komen. Ik merk ook dat deze nieuwe cultuur van vrijheid en blijheid geen gelukkigere samenleving heeft opgeleverd. Dat leid ik af uit het stijgende aantal zelfdodingen, de aangroei van medicatie- en druggebruik en de toename van geweld en vulgariteit."
Van Walleghem: "Waar loopt het dan verkeerd?"
"We beweren wel dat we ongelooflijk tolerant zijn, maar in wezen zijn we dat niet. Wij zijn gewoon ongelooflijk veeleisend. Je bent een loser als je vandaag niet over de looks, het nodige talent en het juiste diploma beschikt. Op andere vlakken zijn Vlamingen dan weer véél te tolerant. Ze kiezen al te vaak de weg van de minste weerstand. Zeker op het vlak van integratie. Waar zijn we in godsnaam mee bezig als onze banken geen spaarvarkens meer in hun etalage durven te zetten omdat dit voor sommigen een onrein dier is? Maar je mag daar blijkbaar niets over zeggen, want dan ben je een kwezel, een achterhaalde en een conservatief. Ik heb dikwijls het gevoel dat ik de man ben die op de zwarte vlek op het zwarte pak wijst. Wie niet wil, hoeft ze niet te zien. Maar ik zie ze wel en ze stoort me mateloos. Dat ze me dan een zeur vinden, neem ik er graag bij."
SOCIALE ZEKERHEID
Lydia Heyvaert en Tony Van Hasselt: "Op het vlak van onze sociale zekerheid betalen we vandaag nog steeds de door Dehaene ingevoerde 'bijzondere bijdrage'. Dat was toch een tijdelijke maatregel?"
"Allereerst: geloof nooit politici die verkondigen dat hun belastingen maar tijdelijk zullen zijn. Trap daar vooral niet in. (algemene hilariteit) In ons systeem is de weddetrekkende nu eenmaal altijd het grootste slachtoffer. De categorie daarboven betaalt veel minder, want zij kunnen zich fiscale spitstechnologie permitteren. De grote groep eronder betaalt gewoon niét. Dat zijn de zogenaamde belastingconsumenten. Diegenen die niets kunnen verstoppen, zijn bijgevolg altijd het slachtoffer, want zij betalen haast alle belastingen in dit land. Eén probleem: deze groep van hardwerkende Vlamingen wordt alsmaar kleiner, waardoor ze vandaag al met twee moeten gaan werken om een normaal leven te leiden. Wie vandaag voor 40 jaar aan de slag gaat, weet nu al dat hij 60.000 euro meer in de sociale zekerheid zal pompen dan dat hij er ooit zal kunnen uithalen."
"Weet je wat het grootste probleem is met de Belgische sociale zekerheid? Nu zijn wij zogezegd solidair onder 10 miljoen Belgen. Maar in realiteit leven we niet in één democratie, maar in twee. Hierdoor ontstaan automatisch geldstromen van de ene gemeenschap naar de andere. Op zich is daar niets verkeerd mee. Waar zit dan de fout? Welnu: politici krijgen nu geld van kiezers die niet voor hen kunnen kiezen, waarna ze dat geld gewoon kunnen geven aan mensen die wél voor hen kunnen stemmen. Zolang dit systeem blijft bestaan, zal de onverantwoordelijkheid nooit afnemen. Ik zou dus dolgraag willen zeggen dat er genoeg budget is om die bijdrage af te schaffen, maar dat gaat eenvoudigweg niet. Er is vandaag geen geld en dus zullen we met een aantal dingen moeten schuiven."
VERLEDEN VS TOEKOMST
Eric Janssens: "Twee jaar geleden stapten jullie uit het kartel met CD&V omdat bepaalde van jullie programmapunten niet realiseerbaar leken. Welke tactiek willen jullie nu hanteren? Zijn jullie deze keer bereid toegevingen te doen?"
"Tijdens het jaar dat we op Hertoginnedal logeerden, hebben we nooit een tekst gezien waarop we ja of neen konden antwoorden. Men dicht mij soms een verleden toe dat ik helemaal niet heb. Diegenen die dus beweren dat we daar systematisch de boel hebben geblokkeerd, zijn grote leugenaars. Daarna hebben we vanuit de oppositie nog een half jaar de meerderheid gesteund. Al die tijd hebben we slecht bestuur gezien. Op den duur moesten we onze parlementsleden haast verplichten om op het groene knopje te drukken. Toen we daar eindelijk mee konden stoppen, waren we inderdaad erg opgelucht. We beseffen evengoed dat we vandaag niet alleen op de wereld zijn en dat we ondanks de zotte peilingen wellicht nooit een absolute meerderheid zullen halen. Zelfs al was dat het geval, dan nog moet je in dit land gaan onderhandelen met de democratie uit het zuiden. En daar begint het gewoon opnieuw. Daarom is het volgens mij beter om stilaan te stoppen met dit spelletje. We moeten de piste verlaten waarbij een staatshervorming telkens een verhaal van geven en toegeven is. De hervormingen die op deze manier gebeurden, hebben ons enkel een onbestuurbaar land opgeleverd. Daarom lijkt het me beter eens goed te bezinnen over mogelijke structuren die beide gemeenschappen sterker kunnen maken. Op die manier krijg je geen verhaal van geven en toegeven, maar eerder een toekomstplan waar we beide beter van worden."
Kris Masson: "Waarom sloot u een kartel met CD&V en niet met Open Vld? U profileert u toch als Vlaams, liberaal en democratisch?"
"N-VA is een perceel dat economisch aan Open Vld, maar maatschappelijk en filosofisch eerder aan CD&V grenst. Toen we in 2004 genoodzaakt waren om een partner te zoeken, hadden we net vijf jaar paars achter de rug. Tijdens die periode verwijt ik de liberalen drie dingen: ze waren on-Vlaams, economisch hoegenaamd niét liberaal en intern zeker niet-democratisch. Kortom: zeker geen geloofwaardige partner. Het bestuur van Verhofstadt was voor mij een volledige verloochening van al zijn vroegere principes. Ik sta dus nog steeds achter onze oorspronkelijke partnerkeuze. Nu zie ik dat er enkele jonge turken de macht bij de liberalen hebben gegrepen, waardoor er daar van alles beweegt. Ik bekijk het met de grootste belangstelling, maar vergeet nooit dat ik niet diegene was die de deur toen heeft dichtgesmeten. Maar zeg nooit nooit; want alleen bomen komen elkaar nooit tegen."
Masson: "Als Antwerpenaar ben ik ook benieuwd naar uw plannen voor de komende gemeenteraadsverkiezingen."
"In 2006 wist Filip Dewinter: 'Het is nu of nooit, want de volgende keer zullen Fatima en Ahmed over mijn lot beslissen.' Helaas voor hem, had hij met Patrick Janssens (sp.a, red.) toen voor het eerst een erg slimme tegenstander. Voor Janssens was het makkelijk. Hij hoefde alleen te zeggen: 'Iedereen die De Winter niet wil, moet maar voor mij stemmen.' Het was een splijtend zwaard. Wij hebben kant gekozen om daarna de hond in de pot te vinden. Gelukkig lijkt het Belang vandaag over zijn hoogtepunt heen en dus denk ik dat er binnenkort wel ruimte zal zijn voor een grote centrumrechtse formatie in Antwerpen. Als iedereen zijn verstand gebruikt, is er volgens mij veel mogelijk in 2012. Het is zeker één van de dingen waarover ik deze zomer eens heel hard en lang zal nadenken."
LAATSTE RECHTE LIJN
Kürt Dekens: "We zitten in de laatste rechte lijn voor de verkiezingen. Is het niet aartsgevaarlijk om de eindspurt van op kop in te zetten? Zo vang je niet alleen veel wind, je dreigt ook te verliezen."
"Wielertermen zijn niet echt mijn vakgebied, maar ik heb inderdaad ook het gevoel dat de anderen ons wiel zoeken om ons daarna flagrant van de baan te rijden. Ook wij kijken met grote bezorgdheid naar al die peilingen. We beseffen ook dat elke rondvraag die je de hemel instuurt, enkel de kans vergroot dat je daarna in de hel wakker wordt. Soms zijn we zelfs de wanhoop nabij. Zeker nu we stortregens van verwijten over ons heen krijgen. Plots ben ik een soort Beotiër die het land met een botte bijl in twee wil splijten. De andere partijen lanceren dit beeld omdat ze goed genoeg weten dat de Vlaming eigenlijk een grote bangerik is. Wij hebben vlug schrik van het nieuwe en van grote projecten. Op mijn beurt ben ik dus bang dat de anderen er inderdaad weer zullen in slagen om de mensen op de traditionele partijen te laten stemmen. En wat dan? Weer drie jaar stilstand?"
Dekens: "U klinkt erg pessimistisch."
"Dat ben ik niet, maar het is buitengewoon onaangenaam om in dit land vandaag nog politicus te zijn. Je krijgt amper respect van de bevolking. Ze schelden je uit voor zakkenvuller en postjespakker. De sterkste mensen uit onze maatschappij doen niet langer aan politiek. Ze lopen ervan weg. Ik hoor heel vaak: 'In jouw generatie ben je een absolute hoogvlieger.' Dat is pas dramatisch, want dat ben ik helemaal niet. Ik beklaag mezelf niet, maar als ik morgen merk dat ik niets meer kan veranderen, dan ga ik terug lesgeven. Ik was toen mager, gelukkig en gezond. Na elke les had ik tenminste het gevoel dat ik een maatschappelijk verschil had gemaakt. Al was dat misschien toen ook al gewoon een illusie."
Van zo’n 2.700 asielzoekers weet eigenlijk geen kat waar ze momenteel
zitten. Verblijven ze nog steeds in ons land? In welke omstandigheden
leven ze? Niemand kent het antwoord. Het gaat om niet toegewezen asielzoekers die sinds midden 2009 ons land
zijn binnengekomen. “Omdat de asielzoekers niet langer toegewezen worden
aan een OCMW, verdwijnen velen na hun asielaanvraag in de
anonimiteit”, trapt Fabienne Crauwels van de Vlaamse vereniging voor
Steden en Gemeenten een open deur in.Toch denkt Crauwels te weten waar een deel van de papierlozen zich
bevindt. “Sommigen zijn waarschijnlijk weer het land uit. Anderen zullen
onderdak bij vrienden of familie gevonden hebben. Veel van hen zijn
echter voorbestemd om in een park of op straat te blijven slapen”,
besluit Crauwels. Als Crauwels denkt dat het waarschijnlijk morgen mooi weer zal zijn, neemt hij toch maar best een regenscherm mee!
20-05-2010
Pleidooi voor een Vlaamse ziekte- en invaliditeitsverzekering
Persmededeling Vlaams & Neutraal Ziekenfonds - 19 mei 2010
Pleidooi voor een Vlaamse ziekte- en invaliditeitsverzekering
De politieke impasse van de afgelopen jaren heeft nog maar eens pijnlijk aangetoond dat een grondige hervorming van onze staatsstructuur meer dan noodzakelijk is.
Het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds roept de politieke partijen op om van de volgende regeringsvorming gebruik te maken om dit land fundamenteel tehertekenen. En dit zonder taboes!
Niet enkel de splitsing van BHV, de verdere responsabilisering van de deelstaten en de herziening van de financieringswet moeten hierbij aan bod komen. De Vlaamse politici moeten ook de moed opbrengen om de sociale zekerheid aan te pakken. De verschillende visies en noden tussen noord en zuid op het gebied van de ziekte- en invaliditeitsverzekering en sociale voorzieningen nopen ons –in het belang van elke Vlaming en Waal- diepgaande hervormingen door te voeren.
Willen we de sociale zekerheid op lange termijn betaalbaar houden, moeten we deze onverwijld overhevelen naar de gemeenschappen.
Het status quo leidt op termijn onvermijdelijk naar drastische besparingen in de sociale uitgaven en legt een hypotheek op de volgende generaties. Daar kan niemand voorstander van zijn. Betekent dit dan het einde van elke vorm van solidariteit? Niet noodzakelijk. Interregionale transfers (ook in de sociale zekerheid) kunnen hun nut hebben, op voorwaarde dat ze transparant en resultaatgebonden zijn. De huidige vaak onverklaarbare transfers werken daarentegen contraproductief zoals recent nog werd aangetoond door het Vlaams Instituut voor Economie en Samenleving (Vives, KU Leuven) en tasten de welvaart van alle inwoners aan.
En dat er nog grote verschillen bestaan tussen noord en zuid wordt bewezen aan de hand van volgende actuele cijfers (2009) van de Landsbond van de Neutrale Ziekenfondsen:
1. Uitgaven gezondheidszorgen:
Aantal leden
Totale uitgaven
Uitgaven/hoofd
Vlaanderen
180.061
273.493.791
1.518,90
Wallonië
230.892
365.917.256
1.584,80
Brussel
49.407
74.271.731
1.503,26
(niet toewijsbaar)
170.472.102
Totaal
460.360
884.154.880
1.920,57
Uitgavenverschil Vlaanderen-Wallonië:
65,90
euro per hoofd
Ter info: 2008: € 83,07 - 2007: € 72,98
In Wallonië werd er in 2009 per hoofd 65,90 euro meer uitgegeven voor gezondheidszorgen. Deze cijfers staan los van de bijdragen aan de sociale zekerheid, waarvan algemeen geweten is dat Vlaanderen ook meer dan proportioneel bijdraagt.
2. Aantal dagen arbeidsongeschiktheid en invaliditeit:
Aantal titularissen
Aantal uitkeringsdagen
Dagen/gerechtigde
Vlaanderen
125.444
2.009.018
16,02
Wallonië
155.926
3.043.909
19,52
Brussel
34.879
400.604
11,49
Totaal
316.249
5.453.531
17,24
Verschil Vlaanderen-Wallonië:
3,51
dagen/gerechtigde
Ter info:
2008: 2,46 dagen - 2007: 1,75
Opmerkelijk is dat het aantal dagen arbeidsongeschiktheid per gerechtigde fors is toegenomen in 2009. Gemiddeld 3,51 dagen méér per Waal dan per Vlaming.
In 2007 bedroeg het verschil “nog maar” 1,75 dagen. Kan iemand dit verklaren?
Het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds vindt het zijn plicht om als belangenverdediger van de leden te blijven ijveren voor een Vlaamse ziekte- en invaliditeitsverzekering. En dat deze boodschap leeft bij de bevolking bewijst onze gestage groei met gemiddeld meer dan 5 % per jaar.
Nav de recente politieke gebeurtenissen heeft PF de verklaring in bijlage naar de voorzitters van alle Vlaamse politieke partijen gestuurd en naar de media. De tekst komt later ook op onze webstek.
MVG,
Raf Bombeek Secretaris Pro Flandria
België heeft virtueel opgehouden te bestaan - Eenzijdige uitroeping van Vlaamse onafhankelijkheid is enige alternatief
Door op 22 april het vertrouwen in de regering Leterme op te zeggen heeft Open VLD als eerste van de traditionele partijen toegegeven wat de andere partijen al lang aanklagen en steeds meer burgers elke dag meer aanvoelen: België wordt niet alleen niet bestuurd, het is onbestuurbaar. Het in 1830 van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden afgescheurde land is niet langer houdbaar. België heeft virtueel opgehouden te bestaan.
De voorbije politieke generaties hebben jarenlang schuldig verzuim gepleegd en de toestand laten verzieken. Ze hebben zich bezondigd aan het systematisch verkrachten van de grondwet.Ze hebben de stelselmatige schending van de wetten van het land oogluikend en zelfs wetens en willens getolereerd, zonder zich te bekommeren om de arresten van het Grondwettelijk Hof.
De Vlamingen hebben zich in deze niets te verwijten tenzij hun toegeeflijkheid. Zij hebben niet alleen het recht aan hun kant, ze hebben wezenlijk Vlaams belang steeds weer geofferd op het altaar van de Belgische eenheid. Steeds opnieuw waren ze bereid, met de pet in de hand het onderspit te delven. Jaar na jaar dragen ze rond de 12 miljard EURO inkomenstransfers voor hun landgenoten in Wallonië en Brussel af. Politici met een Vlaamse reflex worden op racistische wijze vernederd en weggehoond, tot het ogenblik dat ze zich onderdanig gaan gedragen en hun Vlaamsgezindheid laten varen, zodat ze door hun eigen volk als Lamme Goedzakken worden gezien. Een goede Belg moet blijkbaar een slechte Vlaming zijn.
De inzet, inschikkelijkheid en toegeeflijkheid van de Vlamingen worden zelden of nooit gehonoreerd, hun meertaligheid nooit beloond; hun bereidheid de anderstalige landgenoten in hun taal ter wille te zijn heeft zich altijd tegen hen gekeerd. Zo werd hun eigen Vlaams-Brabantse hoofdstad Brussel stelselmatig verfranst. Na de tweede wereldoorlog ging de overrompeling voort in de Vlaamse Rand rond Brussel, nu zelfs tot de poorten van Leuven, Mechelen en Aalst.
Het gaat niet over een stomme taalstrijd, een bekrompen stammentwist of een belachelijk tweederangsprobleem, zoals velen al te lichtzinnig stellen. Het gaat over een doelbewuste en voortgezette politiek van een eensgezinde kaste van Franstalige machthebbers om Vlaamse burgers te onderwerpen en te vernederen, om Vlaamse dorpen onder de voet te lopen en aan te hechten bij het verfranste Brussel, om machtsposities in te nemen en de oorspronkelijke bevolking te verjagen. Tegen een gelijkaardige verdringingspolitiek van Israël in de bezette Palestijnse gebieden wordt wereldwijd geprotesteerd en werden in de Verenigde Naties al ettelijke resoluties gestemd.
Om de Vlaamse meerderheid te breken rekent men zelfs doelbewust op de hulp van massaal aangevoerde vreemdelingen, die de plaatselijke OCMW’s ook financieel een gigantische overlast bezorgen en het sociale weefsel in onze steden onder druk zetten. Om België in stand te houden graaien vakbonden, werkgeversorganisaties, ziekenfondsen en anderen gretig in het manna dat België hen toestopt en zijn ze bereid de toekomst van zes miljoen Vlamingen en vier miljoen Walen verder te hypothekeren.
Er rest Vlaanderen vandaag, na jarenlange vergeefse onderhandelingen, niets anders dan de eenzijdige uitroeping van zijn onafhankelijkheid, zoals België zelf trouwens op 4 oktober 1830 deed, in navolging van de Unilateral Declaration of Independence van de Verenigde Staten van Amerika in 1776. Overigens danken 11 van de 27 lidstaten van de Europese Unie hun bestaan aan een eenzijdige uitroeping van hun onafhankelijkheid. PRO FLANDRIA roept alle Vlaamse politici op, zich in volle burgerzin voor te bereiden op deze onvermijdelijke en noodzakelijke daad van civisme.
Gui Celen, Voorzitter Pro Flandria, netwerk van Vlaamse ondernemers en academici.
Resoluties congres ‘Brussel, een stad in Vlaanderen’ Op zaterdag 24 april 2010 hield de Vlaamse Volksbeweging een ledencongres met als thema ‘Brussel, een stad in Vlaanderen’. Een tweehonderdtal leden keurden de hiernavolgende resoluties goed, die vanaf vandaag het Brusselstandpunt van de Vlaamse Volksbeweging uitmaken. Met Vlaamse groeten, Peter De Roover Congresvoorzitter 0497 45 11 13 Brusselstandpunt Vlaamse Volksbeweging als aangenomen op het congres ‘Brussel, een stad in Vlaanderen’ op zaterdag 24 april 2010 RESOLUTIE 1 De Vlaamse onafhankelijkheid is niet alleen noodzakelijk, maar ook dringend en prioritair. Vlaanderen dient de onafhankelijkheid uit te roepen voor het hele grondgebied ten noorden van de taalgrens, de 19 Brusselse gemeenten inbegrepen. RESOLUTIE 2 Ook zonder absolute zekerheid dat Brussel daar een onderdeel van zou vormen, moet Vlaanderen de stap naar onafhankelijkheid zetten. Vlaanderen biedt een staatkundig project dat het ook voor Brussel interessant maakt om er deel van uit te maken. RESOLUTIE 3 Resolutie 3.1 De stad Brussel is de hoofdstad van de staat Vlaanderen Resolutie 3.2 Ook de inwoners van de 19 Brusselse gemeenten die administratief kiezen voor de Franse taalrol zijn volwaardige Vlaamse burgers. Resolutie 3.3 Brussel, beperkt tot de 19 gemeenten, krijgt een tweetalig statuut dat strikt wordt toegepast. Resolutie 3.4 De Franstalige inwoners van Brussel, beperkt tot de 19 gemeenten, krijgen een eigen structuur waarin zij bepaalde bevoegdheden inzake persoonsgebonden aangelegenheden (onderwijs, cultuur en welzijn) kunnen uitoefenen onder gezag RESOLUTIE 4 Wij roepen de Vlaamse overheid op om intussen een assertieve aanwezigheids – en communicatiepolitiek te voeren in Brussel. Gebruik makend van de huidige Vlaamse bevoegdheden moet er een kwalitatieve dienstverlening worden aangeboden die nadrukkelijk en herkenbaar Vlaams is. RESOLUTIE 5 Indien Brussel geen deel zou uitmaken van de Vlaamse staat, bieden we elke inwoner uit Brussel de kans het Vlaamse staatsburgerschap aan te nemen.
Citaat van de week
“En zeggen dat volgens Leterme vijf minuten politieke moed volstonden om het probleem op te lossen. Blijkbaar heeft hij na drie jaar de vijf minuten nog altijd niet gevonden.”
Hoofdredacteur Eric Donckier in Het Belang van Limburg
23-04-2010
Belgitude toujours
La Flandre au quotidien, il vaut mieux parler anglais que français.
Quand la presse internationale s'intéresse aux bisbilles entre Flamands et francophones, elle ne cherche pas réellement à comprendre les origines de cette « rage flamande » qui rend si difficile tout compromis entre les deux communautés qui se partagent le plat pays.
Pourtant, si on ne creuse pas le tuffeau dans lequel s'enroche la question nationale flamande depuis la funeste invention de la Belgique, on ne peut pas comprendre le pourquoi et le comment des choses.
Après la création de la Belgique, les élites bruxelloises francophones qui sont aux affaires font le pari d'imposer le français de Paris aux populations tant patoisantes du sud du pays que les néerlandophones du nord.
Ce pari manque de peu de réussir. La francisation de la Flandre est très avancée quand le mouvement national flamand réussit à renverser la vapeur et à imposer l'idée que la langue et la culture flamandes ne doivent pas périr sur l'autel d'un Etat artificiel.
Les élites flamandes se saisissent de l'opportunité de la Première Guerre mondiale pour avancer leurs pions auprès des autorités allemandes au nom d'une « germanité » revendiquée par les Flamands.
Commémoration de l'exécution de Borms.
La répression terrible qui s'en suit, notamment l'exécution d'AugustBorms, la figure emblématique du nationalisme flamand (un point de vue francophone, ici) en raison de sa « collaboration » avec les Allemands marque un tournant dans la relation entre ces deux peuples. Les Francophones ont usé et abusé de cette « collaboration » pour tenter de tuer dans l'œuf le nationalisme flamand. Un ficelle un peu grosse quand on connaît les négociations entre le roi Albert et les Allemands pour tourner casaque et poignarder dans le dos ses alliés français et anglais. Un vrai scandale dont les Francophones encore aujourd'hui ne disent mot.
Manifestation à Anvers en faveur du Conseil des Flandres.
La Seconde Guerre mondiale amplifie le scénario de la Première. Les Flamands sont nombreux à croire dans une providentielle intervention allemande à leur profit quand les autorités du Reich penchent plutôt pour une absorption pure et simple de la Flandre quand ils n'envisagent pas la déportation en masse des Flamands sur les nouvelles terres conquises à l'Est pour peupler la Flandred'Allemands du Reich.
Après l'entrée des troupes anglo-américaines, les Francophones et les Flamands de gauche règlent leurs comptes avec les nationalistes flamands. La terrible répression et surtout, la dureté des peines invalidantes, le refus de l'amnistie, ont inscrit dans le marbre de la conscience collective flamande un désir de vengeance qui reste inassouvi à ce jour.
La grande réussite du mouvement flamand actuel est d'avoir communiqué à l'ensemble de la société flamande cette détestation de la Belgique qui avant n'était l'apanage que des nationalistes. Sans l'aide des Francophones et de leur politique d'épuration éthnique après la Seconde Guerre mondiale, il n'y serait jamais parvenu. La condamnation à mort de la Belgique a été écrite avec le sang des fusillés des deux guerres mondiales et avec les larmes de rage des familles des victimes d'une répression qui dure encore (pas de loi d'amnistie en Belgique alors qu'en France la première a été votée dès 1947). Lire ce post pour plus de détails. A titre de comparaison, il y eut 94 Français pour 100 000 qui furent emprisonnés pour faits de collaboration pour 596 Belges.
Voici l'article publié ce matin par VanessaMock dans les colonnes de l'Independent.
Deux jeunes Flamands. Ils ont pris la relève d'AugustBorms.
Als titel had ik eigenlijk willen plaatsen: “Leve Allah, weg met Mohammed!” Een Perzisch spreekwoord zegt echter: “Je mag grappen maken over God, maar wees voorzichtig met Mohammed!” Ik wil in vrede leven, dus schuw ik provocaties. Hout vasthoudend, meen ik stilaan te weten hoever ik kan gaan met uitspraken waardoor moslims zich beledigd voelen. In mijn ervaring kan je over de islam zonder gevaar eender wat schrijven en publiceren mits je het niet te opvallend doet. Mohammed een pedofiel of ene terrorist noemen, daar kan je veilig mee weg geraken mits je het wat discreet doet, in een aangepast medium. Weinig mensen lezen een tekst of geven een bal om zijn inhoud; maar beelden en titels trekken meer aandacht.
Zo ook de titel van Benno Barnards lezing: “Leve God, weg met Allah!” Die deed in bepaalde zenuwcentra van de islam het alarm afgaan, en de gevolgen kennen we inmiddels. Een klinkend vertoon van islamitische onverdraagzaamheid dat de media wegens de bekendheid van de auteur niet konden negeren. (Extreemlinks doet regelmatig zulke tussenkomsten tegen rechtse sprekers, maar daarover wordt nauwelijks gerapporteerd.)
Toen de studentenopstand op Tiananmen door de tanks gesmoord werd, blokletterde het maoïstische weekblad Solidair: “Euforie in de kapitalistische media”. En daar was iets van. Bij alle opzichtige verontwaardiging over het bloedbad waren de “kapitalistische” (waarmee bedoeld was: anticommunistische) opiniemakers eigenlijk maar wat blij dat het communisme nog eens zo duidelijk zijn ware gelaat getoond had. In stilte dachten sommigen: wat goed dat ze in Beijing zo stom zijn om tanks te gebruiken in plaats van waterkanonnen.
Iets dergelijks monkelden ook Vlaamse islamcritici na de poging van moslims opgetrommeld door de groep Sharia4Belgium om Benno Barnard de mond te snoeren en af te tuigen. Nu doet een hele meningsindustrie zó haar best om het “vooroordeel” van islamitische onverdraagzaamheid de kop in te drukken, en dan komen uitgerekend de begunstigden van dat beleid, de moslims, dat mooie opzet verbrodden. Lachen, gieren, brullen.
De reacties van moslimzijde waren bijzonder leerrijk, en maken met één slag honderd campagnes tegen “vooroordelen” ongedaan. We konden bij Phara ondermeer kennismaken met Sharia4Belgium-woordvoerder Abu Imran.
Noteer eerst even dat deze naam geen schuilnaam is, zoals aan de gastvrouw verteld was. Het element Abu wordt weliswaar vaak gebruikt in bijnamen, Abu X in de zin van “de X-kerel”, bv. toen de jonge Lucas Catherine met de camera in de ene en het machinegeweer in de andere hand deelnam aan aanvallen op Israëlische stellingen, noemden zijn Palestijnse kornuiten hem “Abu Kamera”. Maar in beginsel, en ook in dit geval, is het een konja, de typisch Arabische zoonsnaam: “vader van Imran”. Die naamgeving wordt door de Belgische wet niet erkend maar is in de Arabische cultuur legitiem. De profeet bijvoorbeeld heette zowel Mohammed ibn Abdullah, “zoon van Abdullah”, als Mohammed abu Qâsim, “vader van Qâsim”, zijn vroeg gestorven zoon. De tweede vorm is beleefder, want erkent dat een man een zoon heeft en dus bewezen heeft een echte man te zijn.
In ieder geval, Abu Imran verdedigde de actie tegen Barnard zonder reserve. Hij legde uit hoe Europa volgens plan op geweldloze wijze de democratie door de islamwet (sjari’a) zal vervangen. De niet-terroristische meerderheid van moslims is dus niet ipso facto gematigd, zij omvat een grote groep radicalen die ingezien hebben dat bij de huidige machtsverhoudingen geen gewapende strijd nodig is (en veeleer contraproductief zou zijn) voor de islamisering van Europa.
In Terzake ontmoetten we de welbespraakte sociologe Samira Azabar, leidster van de campagne pro hoofddoek. Ik beschouw mijn levenswerk als onvoltooid zolang verstandige moslims als Samira niet hebben leren lachen om hun jeugddwaasheid, in de begoochelingen van de Profeet geloofd te hebben. Inmiddels vermeed zij om de actie te veroordelen. Ze vond dat vrijdenkende intellectuelen zoals Barnarden Etienne Vermeersch zélf extremisten zijn. Welja, het is haar al zo vaak voorgezegd: islamkritiek is geen mening, het is een misdaad. Belangrijker was echter haar terechte opmerking dat we niet moeten leuteren over een incidentje, maar naar de grond van de zaak moeten gaan. Doen we.
De grond van de zaak is dat alle moslims zonder uitzondering regelmatig het Arabische equivalent (en origineel) van Barnards titel scanderen: Lâ ilâha illâ ‘llâhu, “er is geen god behalve dé God [= Allah]”, uit Koran 47:19/21. Deze leuze betekent dat behalve Allah alle wezens die aanbeden worden, vals zijn of alleszins niet vererenswaardig, en dat hun cultus een kwaad is. Zij betekent: “Leve Allah, weg met Hubal (de oorspronkelijke godheid van de Kaäba), weg met Sjiva, Ahura Mazda, Christus, Boeddha en de rest.”
Barnard heeft niets gezegd dat moslims niet dagelijks zelf zeggen. Als hij moslims beledigd heeft, dan beledigen zij dagelijks alle mogelijke niet-moslims tegelijk. Zie, daarover zou ik eens met Samira willen debatteren. Het mag voor een aula vol moslims zijn.
Gisteren was er extra plenaire zitting van het Europees Parlement in Brussel. Het Europees Parlement moest, koste wat het kost (en dat mag letterlijk genomen worden), ook nog eens een vrijblijvend zegje doen over de resultaten van de Europese Top van 25/26 maart. Een "debat" met de voorzitter van de Europese Raad, ons aller Herman Van Rompuy. Eens te meer, much ado about nothing. Maar ergerlijk, zeer ergerlijk.
"Vlaming" Herman Van Rompuy presteerde het immers wéér om geen woord Nederlands te spreken. Zijn saaie inleiding was in het Engels, zijn al even saaie conclusie in het Frans. Dat wordt dus een gewoonte, want bij zijn vorige optreden in het Europees Parlement (waar, nota bene, perfecte simultaanvertaling voorhanden is zodat iedereen zijn eigen taal kan spreken) was dat ook al zo.
Van Rompuy is trouwens niet de enige. Ook Verhofstadt spreekt omzeggens enkel Engels in het halfrond - en dan nog Engels met vreselijk veel haar op. Toen hij zich gisteren rechtstreeks naar Van Rompuy richtte was dat ook in het Engels, blijkbaar de nieuwe dialoogtaal voor 2 geografische Vlamingen die het "ver" geschopt hebben.
Is dat allemaal wereldschokkend? Allicht niet, maar het zegt wel veel over onze Vlaamse toppolitici. En misschien ook wel over al die brave Vlamingen die toch zo fier zijn dat "een van ons" het tot voorzitter van de Europese Raad geschopt heeft - door de eurocratie uitverkoren omwille van zijn ruggengraatloze kleurloosheid, maar dat mag de pret niet deren. Ik begin hoe langer hoe meer te vinden dat Nigel Farage groot gelijk had.
01-04-2010
Kom, en geniet mee!
De heer DdK stootte bij toeval op officiële documenten die toelaten subsidies te bekomen mits het aangaan van een 'groene lening'. De brave borst heeft de tekst wel twee keer aandachtig moeten lezen voor hij er iets van kon opsteken. Hier een klein stukje uit het proza: Paul Anne bewonen HUN huis Al meer dan 7 jaar hebben in besloten in 2009 om te vervangen HUN ramen. Van plaatsingskosten worden in 2009 gefactureerd in BEDRAG betaald voor een van 15.000 euro. Om deze te plaatsing Financieren, zijn ze op HUN bank een "groene lening" aangegaan tegen een voet van Jaarlijkse 7,5% meer dan 5 jaar. Van interesten van het 1ste jaar, die effectief betaald worden op een leningsbedrag van 15.000 euro, 7,5% bedragen Verminderd zet bonificatie van 1,5% dwz 6% van 156.000 euro, 9000 euro verschuldigd." O ja: "De lening schommelt between 1250 euro 15.000 euro. Om voor de intrestbonificatie in aanmerking te komen, zal zijn aanvraag van de kredietnemer via kredietverstrekker van de (Bank) indienen. Uiterlijk op het ogenblik Waarop Hij ondertekent de leenovereenkomst.
Welaan, zei de Here, laat Ons nederdalen en daar hun taal verwarren, zodat zij elkanders taal niet verstaan. (Genesis 11:7) Zou Hij terug op bezoek geweest zijn?
30-03-2010
Soemerische prostituees?
Volgens Muazzez Ilmiye Cig ligt de oorsprong van de islamitische hoofddoek bij Soemerische prostituees. De Turkse archeologe stoelt haar bewering op historisch onderzoek. Daaruit zou blijken dat het dragen van de hoofddoek uit de cultuur van de Soemeriлrs stamt. Zo’n 5000 jaar geleden droegen prostituees daar in tempels een hoofddoek.Je kunt wel raden dat de uitlatingen van de 92-jarige vrouw in Turkije als de spreekwoordelijke rode lap op de stier werden onthaald. Een advocaat uit Izmir legde prompt een klacht neer, maar de rechter sprak deze week de vrouw vrij. Er valt soms ook goed nieuws te rapen in Turkije. De kranige oude tante moest naar eigen zeggen ontzettend lachen toen ze ontdekte waar het gebruik van de hoofddoek vandaan kwam. “Je moet dat aan de mensen vertellen in Nederland”, zegt ze in NRC-Handelsblad. “Het symbool van islamitische eerbaarheid komt uit de wereld van de prostitutie”. “Je zou je schamen je hoofd te bedekken als je eens wist waar dat gebruik vandaan kwam”, schrijft ze in een boek en zegt ze tegen jonge moslimvrouwen en -meisjes. In de ogen van Cig werd de hoofddoek dus niet gebruikt om “de eer van de vrouw te beschermen” maar als een herkenningsmiddel voor prostituees. De archeologe maakte de Turkse revolutie van Atatьrk nog mee. Het Arabische schrift werd afgeschaft en Atatьrk maakte komaf met de strenge kledingsvoorschriften van de islam. Jongens en meisjes gingen samen naar school en op klasfoto’s uit die tijd is geen hoofddoek of niqaab te bekennen. “Het zijn mannen die vrouwen vandaag dwingen om een hoofddoek te dragen”.Muazzez Cig maakt zich dan ook zorgen over de dreigende islamisering van Turkije. Premier Erdogan heeft een voorgeschiedenis als fundamentalistische hardliner en zijn regering heeft zich naar eigen zeggen tot doel gesteld “de godsdienst te redden”. Cig schreef een brief aan de vrouw van de premier. “Ik droomde dat ik van de trappen afliep van het mausoleum van Atatьrk in Ankara. Ik zag de premier met zijn echtgenote omhoog lopen. De echtgenote was modern, zonder hoofddoek. Zou het niet fantastisch zijn, als U die echtgenote was?” Cig wacht nog altijd op een antwoord. Volgens de oppositie zit de hoofddoek op het hoofd van mevrouw Erdogan gelijmd. En dаt Turkije willen wij dan kost wat kost Europa binnenloodsen?
(Foto onder: Muazzez Ilmiye Cig)
24-03-2010
Pour les Flamands la même chose
In Elsene is een officieel, publiek rapport over de bevolkingscijfers opgesteld in schabouwelijk Nederlands. Steeds meer Brusselse gemeenten gebruiken een computerprogramma om Franstalige documenten te vertalen naar het Nederlands, vaak met slechte tot zeer slechte vertalingen als gevolg.
Vorige week dook een brief op van Charles Picqué (PS), burgemeester van Sint-Gillis, in bijna onverstaanbaar Nederlands. Die brief was gericht aan de kinderen van Sint-Gillis. Nu is ook in Elsene een document opgedoken in soms bijna onverstaanbaar Nederlands. Het gaat om een officieel, publiek rapport over de bevolkingscijfers in Elsene. Volgens de taalwetgeving moet zo'n rapport in het Frans en Nederlands zijn opgesteld. Dat is ook gebeurd, alleen hangen de Nederlandse zinnen hier en daar met haken en ogen aan elkaar. Bianca Debaets (CD&V), Vlaams gemeenteraadslid in Elsene, zegt dat "burgemeester Willy Decourty zich dan ook mag verwachten aan een interpellatie en een snelcursus Nederlands op de volgende gemeenteraad. Ik hoop dat de gemeente in de toekomst voldoende respect voor de Vlaamse gemeenschap in Elsene aan de dag zal leggen." De burgemeester van Elsene was niet bereikbaar voor commentaar.
Citaten uit de brief in kwestie De gemeente Elsene omschrijft de statistische studie van haar bevolking in het voorwoord als volgt: "Dit aflevering blijft vooral een werktuig. Onze wens is dat dit werktuig u zal bevredigen." Of wat dacht u hiervan: "De analyse die er door gemaakt werd weerspiegeld (sic) de evolutie vergelijkend aan de vorige jaren... Zulke projecties zouden zich snel kunstmatig en eigenzinnig openbaren." Verder lezen we nog deze onbegrijpelijke zinnen: "Middel van grafische voorstelling bekomen door leeftijdsordinaat van een menselijke groep, in negatieve abcissen het geval mannen en in positieve abcissen het geval van vrouwen".
Een fraai staaltje Belgisch-Britse emissiezwendel (Paul Vreymans)
Voor wie er nog mocht aan twijfelen dat de Europese Emissieregeling één grote zwendel is, die is opgezet ten gunste van het grootkapitaal ten koste van de consument het allerlaatste staaltje: Gisteren heeft de Waalse regering een octrooi van 13 miljoen ton (!) CO2 emissierechten verleend aan ArcelorMittal. Ze hoopt daarmee de heropstart van hoogoven 6 in Ougrée (bij Luik) mogelijk te maken en 363 voltijdse jobs veilig te stellen tot 2012.
Het octrooi komt neer op 35,8 miljoen kilogram emissierechten per verhoopte werkplaats of zowat 2 à 3 maal de globale CO2-emissies van ALLE autoverplaatsingen van alle Belgen samen ( 13 miljard kg / 150g/km = 86 miljard auto-km equivalent of 8666 Km/belg of 34.666 Km/gezin van 4). Le soir raamt de waarde van dit octrooi op 260.000.000 € (10,4 miljard BEF) of 716.253 € (28,6 miljoen BEF) per verhoopte voltijdse werkplaats van 2010 tot 2012, waarvan de lasten nog moeten verdeeld worden tussen het Waals gewest en de Federale regering. De bonden en Mittal reageren gunstig op de deal.
De grootste zwendel ligt nog daarin dat Mittal amper twee maand geleden nog voor 1 miljard £ (door de EU verleende) emissierechten VERKOCHT die Mitttal over had als gevolg van de forse inkrimping van zijn productie binnen Europa en als gevolg van de sluiting van de Britse Corus’ steelworks in Redcar, bij Middlesbrough. Gelukkig lezen weinig Britten de Libre en zouden hun klachten over concurrentievervalsing toch worden afgedaan als anti-Europese stemmingmakerij.
De Europese Emissieregeling betekent dus uitstekende Business voor grootbedrijven als Mittal en voor lobbyisten die zo’n deal rond krijgen. Alleen jammer voor het Vlaamse kleinbedrijf dat het zonder lobyisten moet stellen en straks zwaar zal moeten afdokken voor een paar ton emissierechten en voor het zwaar jobverlies dat Vlaanderen net zoals de Britten daardoor zal lijden. Pech ook voor de Vlaamse consument die via allerhande CO2-taksen op zijn keurig afgestelde wagentje mede het gelag zal betalen. http://inflandersfields.eu/2010/03/een-fraai-staaltje-belgisch-britse.html
06-02-2010
God is liefde en vrede!
Ik heb enkele boeken van Markies de Sade gelezen, en ik dacht toen nu heb ik het wel gehad. Maar alla, blijkbaar niet, in de koran 4:55-56, kwam ik het volgende tegen: "Zij die ongelovig zijn in Onze tekenen, hen zullen wij in een vuur braden. Telkens als hun huid gaargebakken is, vervangen Wij die door een andere huid. opdat zij de bestraffing proeven. God is machtig en wijs.
Er staat niet vermeld of Hij in zijn wijsheid gebruik maakt van misschien wel ons onbekende kruiden gedurende Zijn barbeque.
05-02-2010
De voorman van de linkse bende
Tegenwoordig zitten ervaren politici in raden van bestuur van ondernemingen en banken, maar wijlen Maurits Coppieters engageerde zich bij verenigingen met ethische doelstellingen. Be prepared was niet toevallig het motto van deze eeuwige scout, zo lezen we in "Het laatste jaar van de klaproos", waarin historici en medestanders zijn vele levens belichten.
Na de televisiereeks Bomans in Vlaanderen zei de Nederlandse schrijver in 1971 dat Maurits Coppieters (1920-2005) voor hem 'de ontdekking van jeugdig en fris idealisme' was. 'Met hem kon ik rustig tot de kern der Vlaamse problematiek doordringen', aldus nog Godfried Bomans. 'Zijn antwoorden waren raak! Hij sprak met jeugdige bezieling over de zaak die hij verdedigt en waarvan hij houdt. Als onbedorven politicus kan ik Coppieters rustig een fenomeen noemen.'
Met dit Bomanscitaat sluit Joris Dedeurwaerder zijn bijdrage over Coppieters af. Het is het langste biografische stuk in het boek over de zoon van een bescheiden bediende uit het Waasland. Dedeurwaerder, een gewezen ambtenaar van het Vlaams Parlement die als publicist over de Vlaamse beweging zijn sporen heeft verdiend, sluit de ogen niet voor de zwakkere kantjes van de politicus. In zijn slotevaluatie schrijft hij dat Coppieters leek terug te schrikken 'voor de Verantwortungspolitik en de consequenties en de beperkingen van de machtsuitoefening'. 'De geschiedschrijvers zullen zich Coppieters dan ook vooral herinneren als een van de grote Vlaamse inspirators van het politieke discours dat in de tweede helft van de twintigste eeuw het traditioneel verzuilde Belgische machtsdenken heeft doorbroken en de realisatie van de oude droom van zelfbestuur heeft mogelijk gemaakt.'
Andere medewerkers aan dit huldeboek, dat onder redactie van historicus Frans-Jos Verdoodt, voorzitter en hoofd van het Archief en Documentatiecentrum voor het Vlaams-Nationalisme (ADVN) verschijnt, sluiten zich bij die conclusie aan. De gewezen voorzitter van de Volksunie (VU) Vic Anciaux omschrijft Coppieters als een bijzonder eerlijke, gedreven persoonlijkheid, maar 'een echte leider was hij niet, eerder een begena- digd spreker en beweger' . Volgens Anciaux voelde Coppieters zich geen traditioneel politicus. 'Men kan zich afvragen of hij wel een politicus was, hoewel hij de politiek behendig als een instrument wist te gebruiken.'
Ook Wilfried Martens (CD&V) prijst het redenaarstalent waarmee Coppieters het federale gedachtegoed verspreidde en salon- fähig maakte. Hij benadrukt dat Coppieters maar een politicus werd nadat hij tot het inzicht was gekomen dat 'de Vlaamse emancipatie alleen nog via de macht kon worden waargemaakt'.
Martens was een jonge toehoorder toen Coppieters eind jaren vijftig, begin jaren zestig schwung stak in de Vlaamse Volksbeweging (VVB). De stap naar de partijpolitiek zette Coppieters pas in oktober 1964, toen hij met de gemeenteraadsverkiezingen kandidaat was op de lijst Volksbelangen in Sint-Amandsberg. Wellicht was zijn ontgoocheling in de CVP, die tegen zijn verwachting in de invoering van de taalfaciliteiten in zes Brusselse randgemeenten had aanvaard, de concrete aanleiding. Het anti-CVP-gevoel bracht hem ertoe om in de Gentse randgemeente een lijst te vormen met onder anderen het dissidente CVP-raadslid Georges De Kegel, maar ook zijn teleurstelling over zijn niet-aanstelling als directeur van de Gentse Nijverheidsschool kan hebben meegespeeld.
Historicus Herman Balthazar was als jong socialistisch gemeenteraadslid onder de indruk van het oppositiewerk van Coppieters en zijn partijgenoten. Zelf deed hij ook zijn best om scherp uit de hoek te komen, 'maar daar maalden de CVP-heren minder om (...). Hard aangevallen worden door katholieken als Maurits Coppieters en zijn fractiegenoten, daarentegen, was ongehoord en ongezien.'
Toen was ook al bekend dat Coppieters bij de komende parlementsverkiezingen de VU-lijst in Sint-Niklaas zou aanvoeren. Als overtuigd christen was hij altijd een heel populaire spreker geweest in katholieke organisaties en scholen, maar toen hij in 1965 verkozen werd als VU-Kamerlid, werd hij meteen in de ban gedaan. 'Van de ene dag op de andere had de kerk in Vlaanderen geen behoefte meer aan het getuigenis van deze leek', schrijft Dedeurwaerder. Hij noteert ook een geestige anekdote uit de tijd dat Coppieters na de uren op school het land afdweilde om te spreken. Toen er op een avond een bezoeker aanbelde, liet Coppieters' vrouw haar dochter zeggen dat de altijd afwezige papa 'ergens gaan spreken was over het gezinsleven en de opvoeding van de kinderen'.
Na zijn engagement in de verbondsleiding van de scoutsbeweging, die hij na de oorlog door woelige wateren loodste, trok de Bond der Kroostrijke Gezinnen Coppieters medio jaren vijftig aan zijn mouw. Coppieters toonde zijn visionaire talent door de werking te verbreden tot jonge gezinnen die (nog) niet kroostrijk waren. De vier jaar dat Coppieters binnen de Gezinsbeweging actief was, betekende veel voor de oriëntatie van de beweging, geeft huidig algemeen voorzitter Roger Pauly grif toe. De door Coppieters aangezwengelde Jonge Gezinnenactie (JGA), die aanvankelijk koel onthaald werd in de schoot van de Bond, kon de relevantie van de organisatie veiligstellen. Zijn engagement bij de Bond viel samen met zijn inzet voor de Vlaamse beweging, waarbij hij in de kijker liep met de organisatie van het Rodenbachjaar in 1956. Later noemde Coppieters het 'een keerpunt voor de Vlamingen. Iedere avond ging ik ergens spreken. De eensgezindheid keerde terug.'
De Vlaamse beweging had het met de zwarte bladzijde tijdens en na de Tweede Wereldoorlog zwaar te verduren gehad. Coppieters, die zelf niet uit een zwart nest kwam en een werkweigeraar was geweest, leek de geknipte persoon om de trein weer op de sporen te krijgen. Zijn ergernis over het francofone taalimperialisme dreef hem, zo schrijft Wilfried Martens, 'in de armen van de Vlaamse Volksbeweging, waarvan hij heel snel het boegbeeld en de voortrekker werd'. Over de daaropvolgende overstap naar de partijpolitiek hebben we het hierboven al gehad.
'Coppieters' functioneren binnen de partij liep niet altijd van een leien dakje', noteert Vic Anciaux. Coppieters streefde niet alleen naar Vlaamse autonomie binnen een federaal België, hij stelde ook de vraag 'Welk Vlaanderen?' Een logische stap was de oprichting van het Dosfelinstituut, een vormingscentrum voor leden van de Vlaamse beweging en denktank voor de partij. Maar de harde kern, vaak politici met een bruin familieverleden, vond Coppieters' sermoenen voor pacifisme, sociale rechtvaardigheid en grensoverschrijdende solidariteit praat voor de vaak. Zijn kritische analyses van het verzuilde onderwijs konden er nog mee door, maar de oprichter-voorzitter van de VU, Frans Van der Elst, typeerde Coppieters toch als 'een onstandvastig man die zich te zeer door allerlei modestromingen liet meeslepen'. Vele VU'ers zagen in hem de aanvoerder van de linkse bende binnen de partij, die ongeleide projectielen lanceerde als Nelly Maes, die godbetert opkwam voor abortus.
Door zijn kritiek op het kerkelijke machtsapparaat, zijn pleidooi voor een onafhankelijke koers van de NAVO, zijn strijd tegen de verzuiling en zijn afkeer van de 'oneindige slechtheid' van de CVP, ging van Coppieters een grote aantrekkingskracht uit op de generatie van mei 68. Zo ook Maes, al vond ze wel dat hij wat te veel Rodenbach citeerde. Zijn vrijmoedige attitude maakte hem na zijn politieke carrière gewild voor bestuursfuncties binnen ngo's als het Internationaal Vredescentrum (IVC), het Vlaams Internationaal Centrum (VIC), 11.11.11 en de vierdewereldorganisatie Partners tegen de Miserie.
Coppieters stapte op zijn zestigste als Europees Parlementslid uit de politiek. Hij keerde nog een keer terug op het politieke forum met Het Sienjaal , een gezamenlijke pleidooi met Norbert De Batselier voor een nieuwe bundeling van de progressieve krachten. Het boekje kende verschillende herdrukken, maar het leidde op het terrein niet tot echte verschuivingen. De Batselier.: 'Het water was te diep. De onwil te groot.'
Het laatste jaar van de klaproos - de titel verwijst naar eerdere publicaties van Coppieters - is geen onthullende biografie, maar belicht uitstekend de veelzijdigheid van deze unieke figuur.
FRANS-JOS VERDOODT (RED.), HET LAATSTE JAAR VAN DE KLAPROOS, DENKEND AAN MAURITS COPPIETERS , VAN HALEWYCK, 247 BLZ., 25 EURO, ISBN 9789056179441. (Publicatie: Knack)
Alles is communautair
Nadat Brussel vorig weekend werd geconfronteerd met het zoveelste gewelddadige ‘incident’ op rij, klinkt de roep om een harde aanpak van de criminaliteit. In Vlaanderen althans, waar – vele jaren na het Vlaams Belang – nu zelfs Groen en de SP.A voor nultolerantie pleiten. De reactie in Vlaanderen staat in schril contrast met die in het Franstalige landsgedeelte. In tegenstelling tot Vlaanderen achtten de Franstalige media en politiek het toenemende veiligheidsprobleem in de hoofdstad nauwelijks enige aandacht waard. In de Franstalige kranten werd er in het beste geval slechts in de rubriek ‘gebroken armen en benen’ melding van gemaakt, terwijl enkele PS-politici het zowaar bestonden om de moorddadige aanslag op een politieagent te catalogeren als een ‘fait divers’.
Geconfronteerd met de grote publieke verontwaardiging in Vlaanderen, kondigde CD&V-minister Stefaan De Clerck met veel poeha een beleid van nultolerantie aan. Nog geen dag later had het aangekondigde actieplan, dat overigens slechts van toepassing is op enkele wijken in Anderlecht, reeds alle geloofwaardigheid en afschrikking verloren, zoals ondertussen ook de politievakbond(en) stelden. Er is immers geen sprake van extra rechters voor de Brusselse rechtbank, evenmin als van extra celcapaciteit, om van een daadwerkelijk jeugdsanctierecht nog maar te zwijgen. Ook de vorming van één Brusselse politiezone – die de efficiëntie en dus de veiligheid zou verhogen – stuitte op een Franstalig veto!
22-01-2010
Belgische wetten en het Nederlands.
Van de Belgische wetten van voor 1898 (Gelijkheidswet) bestond geen volwaardige, authentieke Nederlandse tekst. De commisie-Van Dievoet is begonnen met het voorbereiden van de Nederlandse tekst van de wetboeken en de belangrijkste wetten. De Grondwet, het Burgerlijk Wetboek, het Strafwetboek en het wetboek van strafvorderingen zijn nu in een volwaardig Nederlandse tekst te raadplegen. Toch zijn heel wat wetten nog niet omgezet in een officiële, volwaardige Nederlandse tekst. Zo is het Militair Strafwetboek van 1870 nog niet vernederlandst. Bijna de hele 20ste eeuw zijn Vlaamse dienstplichtigen onder de wapens geroepen. Men las hen een uitreksel uit de militaire wetten voor en zij werden veroordeeld op grond daarvan. Meer dan honderd voorstellen zijn nog steeds hangende bij overheidsdiensten, soms al meer dan veertig jaar. Men kan zich de vraag stellen, waar blijven de nationalissten van VB en N-VA? En toch zijn alle Belgen gelijk voor de wet, vermoedelijk is dit een geloofspunt. Iets in de aard van, er zijn drie goddelijke personen, en toch is het er maar één.
14-01-2010
Ze zijn zo vreedzaam meneer!
Drie kerken op Maleisië zijn aangevallen met brandbommen. Ooggetuigen zagen volgens de politie hoe, kort na middernacht, vier mannen op motoren een raam vernielden en een brandend voorwerp naar binnen gooiden. De benedenverdieping werd verwoest. Enkele uren later waren twee andere kerken het doelwit van brandbommen, maar daar was nauwelijks schade. De aanslagen passen in de toegenomen spanningen tussen moslims en christenen. De moslims, goed voor ruim 60 % van de bevolking, zijn boos over een uitspraak van het hooggerechtshof. Dat gaf de rooms-katholieken de toelating om het woord 'Allah' te gebruiken om God aan te duiden in de Maleisische editie van de belangrijkste katholieke krant, de Herald. Volgens de Maleisische regering mag het woord 'Allah' alleen gebruikt worden door moslims. Tijdenshet vrijdaggebed in de grootste moskeeën van Kuala Lumpur werden vurige toespraken afgestoken. 'We zullen niet toestaan dat het woord Allah wordt gebruikt in jullie kerken', schreeuwde iemand in de Kampung Bahru-moskee. Op spandoeken stonden leuzen te lezen als 'Allah is alleen van ons'. 'De islam staat boven alles. Elke burger moet dat respecteren'. zei Ahmad Joharie, die gebedsdiensten bezocht in de Nationale Moskee. ' Ik hoop dat de rechtbank het gevoel van de meerderheid van de bevolking begrijpt. We kunnen over dit onderwerp vechten tot de dood'. Op het internet verschenen al langer bedreigingen gericht aan de christelijk bevolking, maar het is voor de eerste keer dat de bedreigingen worden omgezet in daden. Maleisië wordt vaak gezien als rolmodel voor andere moslimlanden vanwege de economische ontwikkeling en het vreedzaam naast elkaar bestaan van verschillende culturen. De vrees is dat de 'Allah'- controvers een wig drijft tussen die groepen en dat het evenwicht verstoord wordt. Alla, allez, hoe is het toch mogelijk? Onze westerse pamperaars kunnen er misschien eens over nadenken.
13-01-2010
Zijn regenboog.
Mijn regenboog heb ik in de wolk geplaatst , en die moet dienen tot een teken van het verbond tussen mij en de aarde. En het moet geschieden dat wanneer ik een wolk over de aarde breng, de regenboog stellig in de wolk zal verschijnen. En ik zal stellig aan mijn verbond denken, dat tussen mij en u en elk levend schepsel van alle vlees dat bestaat; en de wateren zullen niet meer tot een geweldigevloed worden om alle vlees te verderven. En de regenboog moet in de wolk komen, en ik zal hem stellig zien om te denken aan het verbond onbepaalde tijd tussen God (Allah, JHVH, Elohim) en elke levend schepsel dat op aarde is. (Gen. 9:13-16). God zit dus te wachten op zijn regenboog om en er dan naar te zien en zijn verbond te gedenken. Ik vraag me af of hij niet beter naar zijn gelovigen zo zien, hoe dezen in zijn naam elkaar vermoorden. Er is geen vloed meer nodig O! Allah, JHVH, Elohim..... je volgelingen klaren de klus wel zelf.
Net voor hij premier werd, stelde Yves Leterme als minister van Buitenlandse 'binnenbanden' zijn beleidsnota buitenlands beleid voor. Opvallend hierin: de oprichting van een imagoadviesraad, met diplomaten en vertegenwoordigers van de gewesten en de Stichting Marketing. De Standaard vernam 'uit goede bron' dat het imago van België in het buitenland 'een oud zeer is, onder meer door 'de problemen tussen Vlamingen en Franstaligen', dat 'op langere termijn de versterking van het merk "België" het einddoel is. 'Gewesten behouden hun eigenheid, maar dan met een 'Belgische 'saus' er overheen. Maar we weten toch ook uit een even 'goede bron' dat francofonen het imago van Vlaanderen in het buitenland bepalen. En met Michel Daerden moet dat zeker lukken.
03-12-2009
Vijftig zweepslagen!
Een 16 jarig Soedanees meisje heeft in Khartoem vijftig zweepslagen gekregen omdat ze een rok droeg die "onfatsoenlijk" bevonden werd. Dit heeft de advokaat van het gezin zaterdag gezegd. Hij vecht deze strikte toepassing van de islamitische wet aan. Silva Kashif, die het christelijk geloof aanhangt, droeg een rok tot op de knie toen ze in een volkse wijk van de hoofdstad in Khartoem door de politie opgepakt werd, zei advocaat Azhan al-Hajj. De rechter veroordeelde haar tot vijftig zweepslagen, die ze meteen na de uitspraak kreeg. Volgens Hajj , duurde alles amper een uur. Stel dat hier in Brussel een rechter een moslima veroordeeld tot vijftig zweepslagen voor het dragen van een boerka. Hoeveel wagens zouden er die avond in brand gestoken worden? En de rechter maakt zich ook maar best onzichtbaar. Van 'respect' en 'verdraagzaamheid' gesproken! Ik weet het, het is nu eenmaal hun cultuur en dus moeten we zwijgen volgens de correcten.
04-11-2009
Nep-tunus?
Onderwerp: doorsturen aub meisje is verdwenen
Deze mail heb ik dus al verschillende keren gekregen. Ik volg dit meisje met meer dan gewone aandacht op. Ik vraag me bv af, welk vitaminencomplex neemt dit wicht? Ze blijft steeds even mooi en jong, op mijn ouderdom krijg je belangstelling voor zulke suplementen! Nog verbazender is het dat ze ook steeds 13 blijft, ze moet dus afkomstig zijn van een totaal andere planeet. Nep-tunus is uitgesloten, blijft de 'Nep'
Beste mensen, Graag zoveel mogelijk doormailen
Beste mensen Dit meisje op de foto is mijn dochter. Ze is 13 jaar en is sinds 2 dagen verdwenen. De politie heeft geen enkel spoor en doet alles er aan om haar te vinden. Ik ben doodongerust en kan alle hulp gebruiken in het vinden van mijn dochter. Politie Deurne-Noord is het kantoor waar u moet zijn moest je een tip hebben van waar ze kan zijn. Stuur dit aub verder door aan zoveel mogelijk mensen want hoe meer mensen dit mailtje bereikt hoe groter de kans is om haar terug te vinden Haar naam is van Loon Naomi en is ongeveer 1m60 groot. Ze heeft blauwe ogen met een bruine karee en is licht vol slank. Ze werd het laatst gezien in Deurne-zuid op de waterbaan. Help mij m'n dochter vinden
Sandra van Loon
03-11-2009
Belgische toestanden?
Er is niets verkeerds aan om van mening te veranderen. Ook al wijkt je nieuwe standpunt radicaal af van het oude. Wel moet je het lef hebben om je dwalingen volmondig te erkennen, een ongeschreven regel die niet altijd door iedereen wordt toegepast.
Andere inzichten krijg je meestal door ideologische ballast 'af te slingeren' of door persoonlijke ervaringen. Welnu, dit lijkt plots het geval te zijn in Belgische linkse kringen als het gaat om integratie. Momenteel woedt er een discussie in Vlaanderen over het straatterrorisme, het racisme en seksisme van moslims (ook wel 'nieuwe Belgen' genoemd) die tal van Brusselse gemeenten in no-go-areas voor ongelovigen (ook wel 'vuile Belgen' genoemd) hebben veranderd. Het begon vorige week met een opiniebijdrage van het Vlaamse Kamerlid voor de Groenen Luckas Vander Taelen in de kwaliteitskrant De Standaard. Daarin vertelde hij aan welke terreur hij wordt onderworpen in zijn buurt bij de Brusselse Zuidstation. Bespuugd, bedreigd of geïntimideerd door hoofdzakelijk Marokkanen, het linkse Kamerlid lijkt van zijn geloof gevallen: ,,Waarom durven wij niet opkomen voor wat eigenlijk essentieel is: respect voor de wetten en de waarden van het land waarin wij leven? Het is de verdienste van links geweest om meer aandacht te vragen voor discriminatie en sociale achterstand. Het probleem ligt jammer genoeg dieper: we zijn bang geweest om onze waarden op te dringen aan allochtonen." Het liep onmiddellijk storm bij De Standaard. Tussen de honderden reacties en getuigenissen was er bijvoorbeeld die van journaliste Karen Van Godtsenhoven, die uit idealisme in dezelfde moslimbuurt was gaan wonen. Nu is haar leven een hel: ,,Ik ken wel honderd synoniemen voor het woord hoer in verschillende talen. Onze avondlijke avonturen bestaan er soms in ons eigen huis binnen te dringen om het dan van binnenuit te barricaderen na een zoveelste handtassendiefstal. Als kinderen van de Europese hoofdstad voelen wij ons aan ons lot overgelaten in vijandig gebied." Als Karen op straat loopt, probeert ze goed als het kan te verbergen dat ze blond is. In cafés hoef je niet binnen te stappen want als vrouw word je niet bediend. Deze coming out van linkse mensen werd maandag in La Libre Belgique door Jan De Troyer, directeur van de multiculturele TV Brussel, toegejuicht: ,,Deze getuigenissen van progressieve mensen laten zien hoe urgent het is om respect voor de Europese waarden te eisen." Ja, want als 'progressieve mensen' die jarenlang andersdenkenden demoniseerden, plots ontwaken, dan moet de toestand wel nijpend zijn. Vorig jaar nog in de Volkskrant, nam oud parlementariër voor GroenLinks Evelien Tonkens het op voor de boerka: ,,En de boerka? Wat nou de boerka? Vanwaar toch die obsessieve collectieve bemoeizucht met de vrouwelijke garderobe?" Maar gisteren in dezelfde krant steunde ze de regering die de komst van importbruiden wil bemoeilijken. Daarbij noemde ze de bijdrage van haar partijgenote en Eerste Kamerlid Tineke Strik die eergisteren in Trouw het recht 'op vrije huwelijkskeuze' verdedigde 'kwetsend' en 'wereldvreemd'. Niet alleen in België is links in de war, want na Femke en Evelien lijkt men bij GroenLinks het wereldkampioenschap afslingeren te gaan winnen.
Toen ik gisterenavond thuiskwam van het colloquium in Antwerpen werd de TV nog even aangezet. Onze VRT, het nieuws' laat'. Ze hadden het over het castreren van biggetjes, en hoe pijnlijk dat wel is. Dit kan niet langer op deze manier. Ik vind ook dat men dieren niet opzettelijk en onnodig moet pijnigen, Maar als kleine meisjes in de islam worden besneden moeten we daar respect voor hebben, het is nu eenmaal de cultuur van deze mensen. Vind je het pijnigen en verminken van deze meisjes toch verkeerd, dan ben je een racist. Goed, dan ben ik maar een racist.
15-09-2009
Een 'kleinigheid'
Een jonge moslima over de hoofddoekenkwestie in een uitzending van Terzake : 'Wat een drukte voor zo een kleinigheid'.
De directrice van het atheneum van Antwerpen werdt bedreigd en ze moest politiebescherming krijgen, niet alleen op school, maar ook thuis. Dagelijks verzamelden er zich een horde van zo'n 150 tot 200 islamistische betogers bij die school. Zowel leerlingen als volwassenen moeders en mannen scandeerden slogans als 'Vlamingen buiten'. Ze blokkeerden zelfs een tijdlang de toegang tot de school. Een islamitische leerlinge die toch naar binnen ging werd voor verraadster uitgescholden. Als het maar een kleinigheid is, waarom dan die leerlinge uitschelden voor verraadster?
29-08-2009
La Belgique
Leeuwenvlag (1)
De N-VA vraagt aan Yves Leterme,
de minister van Buitenlandse Zaken, te onderzoeken waarom sommige Belgische
ambassades het nalaten om de Vlaamse Leeuw uit te hangen. 'Terwijl ze wel de
Waalse en zelfs de Brusselse vlag uithangen', zegt senator Louis Ide. Nu de
zomer op z'n einde loopt, krijgen ze bij de N-VA de ene klacht na de andere
binnen over 'provocaties' bij Belgische ambassades. 'Dat zijn allemaal mensen
die op vakantie de hoofdstad bezoeken en dan ook eens voorbij de Belgische
ambassade passeren', vertelt N-VA-senator Louis Ide. 'Maar wat zien ze dan
dikwijls? Dat de Vlaamse vlag er gewoon niet hangt, maar die van Wallonië en
Brussel wél.'
Leeuwenvlag (2)
De opmerkelijkste klacht komt van
verschillende Vlamingen die naar Riga, de hoofdstad van Letland, trokken.
'Precies op 11 juli, de Vlaamse feestdag, hadden ze er blijkbaar de Waalse haan
uitgehangen in plaats van de Vlaamse Leeuw. Zoiets ruikt toch naar provocatie?
Bij een ambassade moeten ze beseffen dat zoiets gevoelig ligt.'
De N-VA
dringt bij Leterme aan op een onderzoek. 'Het is opvallend hoeveel klachten we
daarover krijgen', zegt ook Bart De Wever. 'Niet toevallig is de Belgische
diplomatie nog altijd sterk traditioneel en sterk francofoon.
Isabel Albers en Dajo Hermans.
De Vlamingen mogen in dit land enkel betalen en grondgebied afstaan. Verder hebben ze in dit land nooit erkenning gekregen en zullen het ook nooit krijgen.
28-08-2009
Citaat
“Zoals bekend zijn het de 58 procent Vlamingen die 64 procent van de Belgische belastingen betalen.”
Politicoloog Bart Maddens in De Standaard, 28 augustus 2009.
12-08-2009
Belgisch schip.
België land met zes regeringen en zeven parlementen, 58 ministers voor....... 10 miljoen inwoners. Frankrijk: één regering en 16 ministers voor......60 miljoen inwoners. Naar Belgische normen had Frankrijk 36 regeringen en 348 ministers moeten hebben.
Twee kapiteins op één schip, die zaten elkaar op de lip. Toen zei de ene kapitein: 'Krijg toch de pip!' En duwde de ander van het schip.
Jouw adviezen zijn overbodig, en je tips heb ik niet nodig. Hier ben ik de kapitein, maar je mag wel mijn ketelbinkie zijn.
Op 5 maart 1959 sprak generaal Charles de Gaulle merkwaardige woorden. Ze zijn opgetekend door de Franse politicus, oud-minister en auteur Alain Peyrefitte "Het is heel goed, dat er gele, zwarte en bruine Fransen zijn. Zij tonen aan, dat Frankrijk openstaat voor alle rassen en dat dit land een universele roeping heeft. Maar wel op voorwaarde, dat zij een kleine minderheid blijven. Zoniet, zal Frankrijk niet Frankrijk blijven. Wij zijn tenslotte voor alles een Europees volk van het blanke ras, met Griekse en Latijnse culturele achtergrond, en we behoren tot de christelijke godsdienst. We moeten mekaar geen verhaaltjes op de mouw spelden. Bent u de moslims al gaan bekijken met hun tulbanden en djellabas ? U ziet toch onmiddellijk dat dat geen Fransen zijn. Zij die de integratieprediken, hebben het brein van een colibri, ook al zijn ze heel geleerd. Probeert u olie en azijn samen te voegen door met de fles te schudden. Na enige ogenblikken scheiden ze zich terug. Arabieren zijn Arabieren en Fransen zijn Fransen. Gelooft u dat de Franse gemeenschap 10 miljoen moslims kan opslorpen, die er morgen 20 miljoen en overmorgen 40 miljoen zullen zijn ? Als we de integratie mochten nastreven en als alle Arabieren en Berbers van Algerië beschouwd zouden worden als Fransen, hoe zouden we kunnen verhinderen dat zij afzakken naar onze steden, waar een hogere levensstandaard bestaat ? Mijn dorp zou niet langer Colombey-les-Deux-Eglises heten, maar Colombey-les-Deux-Mosquées".
Charles de Gaulle was trouwens een Frans-Vlaming, geboren in Rijsel op 22 november 1890.
« C'est très bien qu'il y ait des Français jaunes, des Français noirs, des Français bruns. Ils montrent que la France est ouverte à toutes les races et qu'elle a une vocation universelle. Mais à condition qu'ils restent une petite minorité. Sinon, la France ne serait plus la France . Nous sommes quand même avant tout un peuple européen de race blanche, de culture grecque et latine et de religion chrétienne. Qu'on ne se raconte pas d'histoire ! Les musulmans, vous êtes allés les voir ? Vous les avez regardés avec leurs turbans et leurs djellabas ? Vous voyez bien que ce ne sont pas des Français. Ceux qui prônent l'intégration ont une cervelle de colibri, même s'ils sont très savants. Essayez d'intégrer de l'huile et du vinaigre. Agitez la bouteille. Au bout d'un moment, ils se sépareront de nouveau. Les Arabes sont des Arabes, les Français sont des Français. Vous croyez que le corps français peut absorber dix millions de musulmans, qui demain seront vingt millions et après-demain quarante ? Si nous faisions l'intégration, si tous les Arabes et les Berbères d'Algérie étaient considérés comme Français, comment les empêcherez-vous de venir s'installer en métropole, alors que le niveau de vie y est tellement plus élevé ? Mon village ne s'appellerait plus Colombey-les-Deux-Eglises, mais Colombey-les-Deux-Mosquées.
CHARLES DE GAULLE
29-06-2009
Ik vraag me af..........
..............zouden er in deze gemeente ook moslims wonen?
(Foto: Pascal Vyncke, SeniorenNet.be)
12-06-2009
Mevrouw Leenmans
Nauwelijks enkele dagen nadat de Vlaamse kiezer zijn stem had uitgebracht, werd een nieuwe financiële raid op Vlaanderen aangekondigd. Samengevat komt het erop neer dat Vlaanderen – dat de voorbije jaren zijn schulden afbouwde – opnieuw met een pak geld over de brug zal moeten komen om de Belgische putten te vullen. Wallonië, dat steeds heeft vertikt de tering naar de nering te zetten, wordt voor zijn wanbeleid beloond. De kiezers hebben tenslotte voor 'doeners' gekozen!
25-05-2009
Wonen in eigen streek als het mag van de Franstaligen.
Een nieuw decreet van de Vlaamse regering dat voorziet in een - uiterst beperkte - bouwvoorrang voor mensen die in eigen streek willen blijven wonen, blijft voor commotie zorgen. Het probleem is gekend. In verschillende Vlaamse gemeenten, zeker in de Vlaamse rand rond Brussel, is de grond dikwijls onbetaalbaar geworden voor jonge Vlaamse gezinnen, waardoor zij vaak geen andere oplossing zien dan weg te trekken uit hun geboortestreek. De Franstaligen zien in het Vlaams decreet een verborgen agenda om de verfransingdruk in de rand tegen te gaan en kondigden reeds aan - om nog maar eens - hun beklag te zullen doen bij 'Europa' in de hoop de voorzichtige sociale maatregel te blokkeren en zoals we weten in 'blokkeren' zijn ze goed. Misschien kan Arno den belg nog eens onder zijn oksels laten ruiken om de geur van België op te snuiven. Eerst een concert: 'Red de Solidariteit' natuurlijk.
14-05-2009
Een islamitische visie op Europa
Een islamitische visie op Europa Onlangs had de Franse journalist Philippe Aziz een vraaggesprek met de 25-jarige Mohammed Sabaoui, student sociologie aan de universiteit van Rijsel, Algerijn van afkomst, maar tot Fransman genaturaliseerd. In dit artikel de voornaamste passages uit dit gesprek. Erg verhelderend. Vraag: Moet de opkomst van de Islam niet een zekere vrees wekken in Frankrijk en de wereld ? Antwoord van M. Sabaoui: Zeker. het Islamitische rijk was ooit groter dan Rome en deed zijn invloed gelden over een groot gedeelte van de wereld, zoals onze Profeet dat wenst; Vraag: In Frankrijk is uw Godsdienst toch erkend en vertegenwoordigd. Er zijn meer dan 1.500 moskeeën. Antwoord: Neen, want uw wetten stemmen niet overeen met die van de Koran. U legt ons uw wetten op, terwijl mohammedanen alleen door de Charia geregeerd kunnen worden. We gaan ons dus inspannen om de macht te grijpen. In Roubaix bv. waar er een islamitische meerderheid is van ong. 60 %. Bij de gemeenteverkiezingen zullen wij onze mensen mobiliseren en de volgende burgemeester zal mohammedaan zijn. Na onderhandelingen zullen wij Roubaix tot onafhankelijke mohammedaanse enclave verklaren en de charia opleggen aan alle inwoners. Vraag: Zullen alle islamieten daarmee akkoord gaan, sommigen zijn toch vergaand geïntegreerd ? Antwoord: U onderschat de Islamitische solidariteit, men blijft Arabier, zelfs als men geboren is uit een huwelijk van een Arabier en een ongelovige. Uw vraag bewijst uw naïviteit. Vraag: Om terug te komen op Roubaix, wat gaat u doen met niet-mohammedanen ? Antwoord: De christelijke minderheid zal de status krijgen van Dhimmis, d.w.z. zij zullen een aparte categorie vormen en hun vrijheid kunnen terugkopen door een speciale belasting. Bovendien zullen wij hen pogen te bekeren. Tienduizenden Fransen hebben dat over het hele land al gedaan, waarom zij niet ? Op dit ogenblik worden er met dit doel aan de universiteit van Riisel al geloofsgroepen opgericht, want God wil dat ! Zij die weigeren, zullen behandeld worden zoals het hoort. Als wij de sterksten zijn is het omdat God dat wil, wij hebben niet de dwang van de christeiijke verplichting tot bijstand en bescherming aan de weduwe, de wees, etc... Wij moeten hen integendeel verpletteren als zij door hun ongeloof een obstakel zijn. Vraag: Wat u zegt is verbijsterend. Antwoord: U vergeet uw kruistochten, uw kolonisaties, uw kersteningen. U vergeet bovendien de enorme vruchtbaarheid van onze vrouwen, ons aantal zal u overweldigen. Financiert en voedt hen die uw meesters zullen worden. De zes miljoen Arabieren ( of niet-Fransen geworden) in Frankrijk, vormen een leger van minstens 3 miljoen soldaten van God. Wij overdekken het grondgebied met een dicht netwerk, zelfs uw autoriteiten erkennen 1.400 buitenwettelijke gebieden. Vraag: Maar waarom wacht u dan nog met handelen ? Antwoord: Onze "vreedzame" invasie op Europees niveau is nog niet ten einde. Wij willen in alle landen gelijktijdig handelen. Daar u voor ons een steeds grotere plaats inruimt, zou het dom zijn daarvan niet te profiteren. Wij zullen uw paard van Troje zijn. In naam van de Rechten van de Mens, waarin u verstrikt zit, hebt u slechts u zelf gegijzeld. Mocht u in Algerije of Saoudi-Arabië bv. tegen mij spreken zoals ik nu tegen u, dan zou u in het beste geval onmiddellijk gearresteerd worden. U weet bij onze jongeren geen respect af te dwingen, waarom zouden zij een Frankrijk respecteren dat voor hen capituleert ? Men respecteert siechts wat men vreest. Wanneer wij de macht hebben zult u geen Arabieren meer auto's in brand zien steken, winkeldiefstallen plegen, enz... Zij zullen weten dat de straf meedogenloos is: diefstal betekent amputatie. Wij zullen overwinnen. Allah Akbar!
En in Vlaanderen ?
xml:namespace prefix = o />
04-05-2009
Leve de zomer?
De stelling van de Verenigde Naties dat het klimaat op aarde opwarmt door menselijk toedoen is wetenschappelijk helemaal niet bewezen. Begin maart werd in New York een intenationale conferentie over het klimaat gehouden, onder voorzitterschap van de Amerikaanse professor in de meteorologie Richard Lindzen van het prestigieuze MIT, waarin braabdhout werd gemaakt van deze bewering. Meer dan 600 wetenschappers uit de hele wereld woonden de conferentie bij. De Tsjechische president Vaclav Klaus, een van de weinig internationale politici die durft ingaan tegen de politiek-correcte mantra's, vertelde op het congres hoe politici de opgeklopte angst over klimaatverandering gebruiken om hun eigen politieke macht uit te breiden. Hij vertelde hoe op de politiek-economische conferentie in Davos "experts" zoals Tony Blair en Kofi Annan er klakkeloos van uitgaan dat de mens klimaatopwarming veroorzaakt. "Als je met hen probeert een discussie aan te gaan, bekijken ze je zoals de communistische leiders voor 1989 - alsof je een domkop en naïveling bent." Klaus zei ook dat het VN-rapport over het klimaat "een document van politieke en groene activisten is, niet van wetenschappers." Klaus kreeg daarvoor op de klimaatconferentie een staande ovatie. Eindelijk een verstandige en moedige politicus. "De groenen willen niet het klimaat veranderen, maar ons." Prof. Lindzen wees erop dat de klimaatalarmisten een goed georganiseerde politieke lobbygroep zijn, terwijl de sceptici individuele wetenschappers zijn die verontwaardigd zijn over het misbruiken van de wetenschap en de onwaarheden die worden verkondigd. Het gaat om een strijd tussen wetenschaap en ideologie. De Belgische regering loopt helaas - wat had u verwacht? - achter de klimaatvangers van Hamelen aan. Het enige wat de klimaatwaanzin al heeft opgeleverd, zijn hogere belastingen. Hebt u echter vorige winter en vorige zomer gemerkt dat het warmer geworden is? Hopelijk krijgen we deze zomer eindelijk opnieuw een ecchte zomer met veel warmte en zonneschijn, alhoewel ik me dan persoonlijk niet lekker voel. Reken er echter maar op dat indien ons dat geluk(?) gegund wordt, de verzuurde media alle registers over klimaatopwarming weer zullen opentrekken. Voor de media was er geen internationale conferentie wan dit past natuurlijk niet in het politiek-correcte plaatje. De iets ouderen onder ons herinneren zich nog wel de periode dat we regelmatig met een nieuwe 'ijstijd' om de oren werden gekletst. De groen-linkse kerk en hun dogma's.
06-04-2009
Enkele woorden namens Voltaire
Het politiek-correcte denken weegt als lood op het zenuwstelsel van van de Vlaamse intelligentsia, die zich eindelijk eens zou moeten vermannen, de keel schrapen en nadrukkelijk stelling nemen tegen de feitelijke censuur die Koen Dillen en Filip Dewinter van het Vlaams Belang beschoren is, in de vorm van een weigering de door hen geschreven boeken te verkopen. Wie onder het aanroepen van Voltaire verklaart dat hij met getrokken pen hun recht op de vrijheid van drukpers verdedigt, lijkt op een man die zijn eigen huis in brandt steekt. En toch is dat precies wat ik hier zal doen: Dillen en Dewinter verdedigen. Ik had nooit kunnen dromen dat ik zoiets ooit noodzakelijk zou vinden.
Bij mijn weten is Johan Sanctorum de enige intellectueel die althans een van beiden verdedigt. Op www.visionair-belgie.be snelt de filosoof Koen Dillen te hulp, die onder de schuilnaam Vincent Gounod een biografie over François Mitterand heeft gepubliceerd.
‘Het is een veeg teken aan de wand dat in onze democratie pseudoniemen terug opduiken, niet als spielerei maar als bittere noodzaak. Het wijst erop dat de mediatieke, socioculturele en sociale uitzaaiing van het cordon sanitaire, oorspronkelijk een partijpolitieke entente met een strategisch oogmerk, een verarming betekent voor het culturele klimaat in Vlaanderen,’ schrijft Sanctorum.
Tot de besprekers van Dillens werkstuk behoorde Claude Blondeel van het radioprogramma Ramblas op Klara, die het de hemel in prees, en waarschijnlijk terecht, want ook volgens NRC/Handelsblad is het een uitstekend boek. Blondeel zwijgt nu kuis, wat hij waarschijnlijk überhaupt zou hebben gedaan als hij van tevoren had geweten dat de zoon van de stichter van het Vlaams Blok de erudiete auteur van het geschrift is.
De Groene Waterman in Antwerpen reageerde wel toen het masker van Gounod afviel, namelijk door het boek onmiddellijk uit de rekken te halen, een daad van stuitend stalinisme, die mij grondeloos teleurstelde in de boekhandel waar ik al jaren klant ben. Men deinst er niet terug voor de verkoop van extreem-linkse geschriften, voor de inhoud waarvan ik niet graag verantwoordelijk zou zijn, zoals die van de antisemiet Lucas Cathérine. Dat heeft me nooit van aankopen bij De Groene Waterman weerhouden, want ik verdedig ook het recht van Cathérine om leugens te verkondigen – het is aan mij om die te weerleggen als ze me storen.
Deze tolerantie mag, in de geest van Karl Popper, alleen geen intolerantie tolereren; met andere woorden: geschriften die expressis verbis aanzetten tot geweld dienen verboden te worden. (Daarbij is wat mij betreft in het geval van historische teksten, zoals Mein Kampf, een wetenschappelijk ‘ingekaderde’ editie eventueel wel aanvaardbaar.)
Het is duidelijk dat het boek van Dillen niet oproept tot geweld. Het feit dat de auteur lid is van het VB doet verder volstrekt niet ter zake. Maar ik veronderstel dat er nog wel meer dappere boekhandels zijn die de biografie over Mitterrand naar de uitgever hebben geretourneerd. In elk geval is het bij de Standaardketen enkel verkijgbaar via bestelling.
Dat brengt me op Filip Dewinter, wiens boek Inch’ Allah, gepubliceerd bij het twijfelachtige huis Egmont, door zo ongeveer alle Vlaams boekhandels, inclusief de hele Standaardketen, is geweigerd. Het resultaat is dat er een vochtige keldergeur omheen is komen te hangen: dit is een ondergronds boek geworden, iets van een verkeerde samizdat, een samizdat in een liberaal staatsbestel… Ik heb het tot nog toe dan ook niet kunnen lezen. Maar een keurige vriend van me, een oude Nederlandse sociaal-democraat waar werkelijk geen vlekje aan zit, heeft het inmiddels in een duistere steeg weten te bemachtigen. Na lectuur ervan stuurde hij me een mail waarin hij zijn verbazing uitdrukte over de vermeende radicaliteit van Dewinter. Er stond niets onoirbaars in het werkstuk, dat de volkstribuun overduidelijk uit allerlei bronnen had overgeschreven, niets dat tegen enige wetgeving indruiste, laat staan dat het oproepen tot geweld zou bevatten. Dewinter kijkt wel uit.
Natuurlijk bevat het meningen die in de oren van menig politiek-correct denkend mens onwelvoeglijk zijn. Maar zoiets behoort tot het spel van de democratie. Een boycot – censuur de facto – druist tegen alles in wat ons dierbaar zou moeten zijn. Ik ben een tegenstander van het VB. Ik heb het oude en het nieuwe partijprogramma bestudeerd. Ik geloof niet in het staatscorporatisme. Ik geloof ook niet in een tweestatenoplossing voor België. Wel in multiculturaliteit, althans tussen Vlamingen en Franstaligen.
Ik vind voorts dat de islam alleen maar compatibel is met de liberale democratie als hij om zo te zeggen veel wijn bij het water doet. Dewinter draagt in zijn boek vermoedelijk hetzelfde standpunt uit, dus daarover zijn we het dan objectief eens, ook al valt menige emotioneel-correcte ziel bij die gedachte flauw. Maar ik zal nooit op hem stemmen.
Ik citeer nogmaals Sanctorum: ‘Het zegt veel over de mentale gesteldheid van het Vlaamse boekwezen (via boek.be gecontroleerd door de groene Stalinist Jos Geysels, een der bedenkers van het cordon) en het toont vooral aan hoe diep de mechanismen van censuur en zelfcensuur eigenlijk wel werkzaam zijn in onze zogenaamde democratie. (…) Ik wil het VB op de tribunes, zonder voor een VB-er te moeten doorgaan.’
Jos Geysels een stalinist noemen is een blunder van formaat, evenals Sanctorums bewering dat het cordon sanitaire uit een belgicistische reflex is voortgekomen. Ik moet de eerste belgicistische reflex in het zenuwstelsel van Jos Geysels nog waarnemen. Maar voor de rest heeft Sanctorum gelijk.
Les alliances se renversent.
Benno Barnard
03-04-2009
Kunst?
Oud papier of kunst? Moeilijk te zeggen, plak er de naam Jan Hesp(?) op en het is kunst en onbetaalbaar.
01-04-2009
IK TEKEN GOD.
In de les zit een zesjarig meisje gepassioneerd te tekenen. Na twintig minuten vraagt de juf: "Wat ben je aan het tekenen?" Het meisje antwoordt: "Ik teken God." De juf: "Ja, maar, niemand weet toch hoe God er uitziet?" Het meisje: "Dan moeten ze nog een minuutje geduld hebben." (Bron Klasse)
Hij dan riep een jong kind tot zich, zette het in hun midden en zei: "Voorwaar, ik zeg u! Indien gij u niet omkeert en wordt als jonge kinderen zult gij het koninkrijk der hemelen geenzins binnengaan". (Mattheüs 18:3.) Tja!
02-03-2009
Sloefke verteld!
Sloefke en zijn eega gaan naar bed Op het nachtkastje twee bakjes met tanden Vol liefde kijkt sloefke haar aan En streelt haar rimpelige handen Hij lispeld "al meer dan 40 jaar, zijn wij gelukkig meid, geloof me als ik zeg, ik wil je voor een miljoen niet kwijt"! "Dat weet ik jongen", zecht vrouwlief, "Ook jij bent niet te koop, ook niet voor een miljoen, al is dat nog zo'n hoop" We liggen daar te samen, Op de rand van ons leven Twee mensen, elkaar zoveel gegeven We zeiden "welterusten" ik geef haar een zoen en fluister: "Is de deur op slot? Hier ligt voor twee miljoen!"
16-02-2009
De la Rey
Op 'n berg in die nag
Lê ons in donker en wag
In die modder en bloed
Lê ek koud
Streepsak en reën kleef teen my
En my huis en my plaas
Tot kole verbrand
Sodat hulle ons kan vang
Maar daai vlamme en vuur
Brand nou diep
Diep binne my
REFREIN:
De la Rey De la Rey
Sal jy die Boere kom lei
De la Rey De la Rey
Generaal, Generaal
Soos een man sal ons om jou val
Generaal De la Rey
Hoor die kakkies wat lag
'n Handjie van ons
Teen 'n hele grootmag
En kranse lê hier in ons rug
Hulle dink dis verby
Maar die hart van 'n Boer
Lê dieper en wyer
Hulle gaan dit nog sien
Op 'n perd kom hy aan
Die leeu van die Wes-Transvaal
REFREIN
Want my vrou en my kind
Lê in 'n kamp en vergaan
Maar die kakkies se murg
Loop oor 'n nasie wat weer op sal staan
REFREIN
Laatste refrein
De la Rey De la Rey
Sal jy die Boere kom haal
Kakkies = Engelse kolonisten, trouwens ook de 'uitvinders' van de concentratiekampen.
14-02-2009
Eva ............de Aguirre
En de vrouw zag, dat de boom goed was om van te eten, en dat hij een lust was voor de ogen (Eva ook), ja, dat de boom begeerlijk was (Eva ook) om daardoor verstandig te worden (nou ja), en zij nam van zijn vrucht en at, en zij gaf ook haar man, die bij haar was (natuurlijk, hoe zou je zelf zijn), en hij at Gen.3:6. En wij zitten ermee, maar kan iemand het hem kwalijk nemen.
02-02-2009
Crimineel Mao
Ik citeer hier een stukje uit de P van deze week: ................Door de combinatie van Changs verteltalent en Halliday's academische aanpak is het een levendige biografie geworden die Mao afschildert als een van de grootste monsters uit de 20ste eeuw. Met miljoen doden op zijn geweten, is Mao zelfs meer op dreef dan Stalin en Hitler...............". Toch eigenaardig dat de ene moordenaar meer mag dan de andere. Toch eigenaardig dat iedereen zich gerust communist mag noemen en dat zoals in Hoboken de zogenaamde 'correcten' liever samenwerken met de communistische PVDA dan met een ruime meerderheid verkozen Vlaams Belangers. Toch eigenaardig dat links zo graag met het vingertje staat te zwaaien. Zouden ze niet beter eerst een gewetensonderzoek doen als ze er tenminste een hebben. Is ook na de dood de ene mens meer dan de ander? Waar zitten de roepers van 'gelijkheid'? Of ben je meer dood als je vermoord bent door Hitler dan door ene Mao of Stalin. Voor wie toch meer wil weten over deze heiland van het rode paradijs: Mao. Het Onbekende Verhaal van Jung Chang en Jon Halliday is uit bij Forum en kost € 19,95.
01-02-2009
Het monster Stalin.
Reconstructies van voorbije tijdperken door bekende historici kunnen uitstekend gedocumenteerd en bijzonder leerrijk zijn. Maar zelden zijn ze zo ontroerend en schokkend als de studie van de Engelse historicus Orlando Figes over de verscheuring van het familieleven in de Sovjet-Unie onder Stalin. Figus baseert zich op een enorme hoeveelheid aan bronnen (brieven, memoires, intervieuws), maar zet die met zijn levendige en gevoelige stijl om tot adembenemende portretten die een gezicht geven aan de miljoenen Russen die geleden hebben onder het juk van een dictator die mensen als statistieken beschouwde. Zo leren we Dimitri Vitkovski kennen die in de jaren '30 moest meewerken aan de aanleg van het Witte Zeekanaal waar tienduizenden dwangarbeiders de dood vonden: "Na elke werkdag bleven tientallen lijken achter. Ze werden per slee opgehaald, maar soms waren ze al ondergesneeuwd en werden ze niet gevonden. In de zomer vond men hun botten: ze gingen samen met de kiezel in de betonmolen. Zo zijn duizenden Russen geëndigd als beton voor de laatste sluis van de stad Belomorsk." Het totalitaire systeem haalde bij de kleinste misstap hele gezinnen uit elkaar. Vrouwen kwamen in kampen terecht. Hun kinderen verhongerde meestal. Mannen moesten in de befaamde gulags werken tot ze er dood bij neervielen. Hun familieleden werden in het ongewisse gelaten over hun lot. Zo heb je het verhaal van een vrouw die vijftien jaar lang van de autoriteiten te horen kreeg dat haar man in een werkkamp zat, maar haar niet mocht schrijven. Pas na haar dood ontdekte haar dochter dat haar vader in de nacht van zijn arrestatie was doodgeschoten. Ongeveer 25 miljoen Russen zijn spoorloos verdwenen tijdens Stalins bewind: geëxecuteerd door speciale moordeenheden, weggeteerd in gevangenissen of omgekomen als slavenarbeiders. Hun lot werd fluisterend doorgegeven, wat één hardop uitgesproken woord kon een miserabele dood betekenen. Dat lees je op alle mogelijke manieren bijna 700 pagina's lang. - Fluisteraars. Leven Onder Stalin van Orlando Figes is uit bij Nieuw Amsterdam en Standaard Uitgeverij en kost in hardcover € 39,95.
(Foto en tekst heb ik letterlijk overgenomen uit P-magazine van 18/12/07, redactie Bob Van Laerhoven))
Het moet niet altijd Hitler zijn of wel? Het communisme heeft trouwens nog andere paradijselijke producten voortgebracht, denk aan Mao, de DDR en vul zelf maar verder in. Waarom mag de ene misdadiger meer dan de andere? Waarom is er geen 'cordon' rond het communisme maar wel rond het Vlaams Belang? In Hoboken (Antwerpen) werken alle 'correcten' samen met de communisten om het Belang uit het bestuur te kunnen weren. Let wel, persoonlijk vind ik dat er rond geen enkele partij een 'cordon' moet gelegd worden, het is gewoon verwerpelijk en vervalst de wil van de kiezer en is verre van democratisch.
31-01-2009
Lachen mag toch ook eens.
Gemeenteraad stemt per ongeluk tegen verkiezingen
De gemeenteraad van Lubbeek heeft per ongeluk het voorstel van VB-raadslid Eddy Elyn om de Vlaamse en Europese verkiezingen in juni te boycotten, goedgekeurd. Alle raadsleden onthielden zich, waardoor het punt werd aangenomen.
lubbeek
Oppositieraadslid Koenraad Van Coppenolle (CD&V) licht de merkwaardige stemming toe. «Elyn stemde als enige voor zijn eigen voorstel. In zo'n geval onthouden wij ons als oppositie», zegt Van Coppenolle. «Vreemd genoeg deed ook de meerderheid dat, met als gevolg dat het voorstel aangenomen werd.»
Van Coppenolle geeft toe dat de situatie lachwekkend is. «Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren», zegt hij. «Als een gemeente weigert een verkiezing te organiseren, neemt de provincie het over.» Bart Carleer, kabinetchef van de gouverneur, bevestigt dat. «Als een gemeente weigert om verkiezingen te organiseren, zoeken wij samen met hen een oplossing.»
Zover hoeft het niet te komen, want burgemeester Vranckx overweegt een voorstel tot herziening. «We zijn niet alert geweest», geeft hij lachend toe. «Uiteraard ben ik vóór verkiezingen. We gaan het voorstel dan ook intrekken. Het kán weer ter stemming voorgelegd worden, maar de raadsleden moeten dan maar oplettender zijn.»
(JVBH)
23-01-2009
Religie.
In de P van deze week vroegen ze aan Sabine De Vos 'Doe eens een straffe uitspraak'. Aldus sprak mooie Sabine: "Zonder religie zou er vrede heersen. Godsdiensten hebben de wereld het meeste kwaad gedaan. Meer dan geld of olie." Ik 'geloof' haar.
16-01-2009
Ferfransing
Urbanus vroeg in De Standaard van 8 januari : "Kan iemand nog eens duidelijk uitleggen waar die ruzie met de Walen over gaat? Pompt Vlaanderen effectief pakken geld in Wallonië? En zo ja, wat doen die er dan mee? Wij hebben toch het recht dat te weten? Wij Vlamingen worden van aan alle kanten beboet en geplunderd, het zou toch beleefd zijn als men ons zegt waar dat goed voor is." Een voorbeeldje: het Vlaams Belang rekende uit dat de Vlaamse(?) regering tijdens de legislatuur 2004-2009 50 mijloen euro zal hebben uitgegeven aan Franstalig onderwijs in....de faciliteitengemeenten. En op deze manier blijft de zogenaamde Vlaamse regering zelf de 'territoriale expansie ten nadele van Vlaanderen' subsidiiëren. Misdaden tegen het eigen volk financieren wij zelf.
02-01-2009
Prachtig!
'Limburg Charter' herenigt Belgisch en Nederlands Limburg
De Belgische en Nederlandse provincie Limburg gaan zich als één provincie profileren om de eenheid van beide Limburgen binnen Europa en de Euregio te onderstrepen. Hierover werd het zogenaamde 'Limburg Charter' ondertekend in Maaseik. Het onderscheid tussen 'Belgisch' en 'Nederlands' Limburg zal ophouden te bestaan. Zij krijgen voortaan respectievelijk de benaming 'West-' en 'Oost-Limburg'.
Eenmakingsproces Het Limburg Charter wordt beschouwd als een cruciale stap in het eenmakingproces van beide Limburgen en in het engagement om in de toekomst nauw samen te werken, onder meer op het vlak van databanken voor werkzoekenden, het wederzijds erkennen van diploma's en minder bureaucratie voor grensarbeiders. Andere speerpunten van het Limburg Charter zijn het beter afstemmen van veiligheidsmaatregelen en het creëren van een interlimburgse gebiedsontwikkeling.
Samenhang Via het charter willen beide Limburgen ook de samenhang versterken in de lopende projecten en initiatieven tussen beide provincies. Het Limburg Charter moet tot slot een inspiratiebron zijn voor nieuwe vormen van samenwerking op andere vlakken, aldus de initiatiefnemers.
Euregio De ondertekening van het Limburg Charter vond niet toevallig plaats aan de vooravond van de herdenking van de scheiding van beide Limburgen. "Maar na 170 jaar formele scheiding is het tijd om als één Limburg op te treden binnen Europa en de Euregio Maas-Rijn." (Br. Belga)
27-12-2008
De athheist!
Gelovigen mogen soms dingen zeggen die anders niet mogen. Dat valt dan
onder Godsdienstvrijheid Wat die Imam ooit beweerde over wat homo's zijn dat mocht,
want hij baseerde zicht op de Koran (of een ander Islamitisch heilig
geschrift)
Op zich een groot goed, die Godsdienstvrijheid,
maar geldt die ook voor atheisten?? Mogen die ook harde dingen zeggen
op basis van hun 'geloof'?
Wat als een atheist zegt het volgende zegt:
De holocaust is helemaal niet erg, want de wereld is zinloos, geregeerd
door toeval. Er bestaat niet zoiets als 'goed'of 'kwaad', dingen
gebeuren gewoon. Het zijn de mensen die iets 'erg' noemen
Ik noem dit gewoon als random voorbeeldje wat een atheist zou kunnen
vinden en waar andersdenkenden aanstoot aan zouden kunnen nemen. Mag de
atheist zich dan ook beroepen op Godsdienstvrijheid? Of valt hij, omdat hij geen godsdienst heeft daarom niet onder die vrijheid?
Ik snap
dat godsdienst een heel speciale status heeft omdat hun geloof de
meeste mensen erg aan het hart ligt. Maar zijn de gevoelens van mensen
alleen belangrijk als ze in een hoger wezen geloven?
Wat is de mening van onze GEDAPO?
23-12-2008
Zeker lezen vind ik!
Brussel - "Het Vlaams Komitee voor Brussel wou dit jaar iemand
uit de culturele sfeer onderscheiden, en is dus bij mij terechtgekomen –
een duidelijker schrikbeeld van hoe weinig hip het adjectief 'Vlaams' is
in de culturele sferen, is nauwelijks denkbaar." Jan Verheyen kreeg
zopas de erepenning Albert De Cuyper uitgereikt. Dit is zijn dankrede.
Als zelfs een sympathieke, apolitieke collega als Erik Van Looy zich
in interviews nadrukkelijk positioneert als belgicist en weleens
aanschuift voor een bouchée à la reine in Laken, dan mag je aannemen dat
dezer dagen het zich outen als Vlaming - of daar gewoon al niet beschaamd
voor zijn - het equivalent is van het uit de kast komen van Will Ferdy in
de jaren stillekens.
Overigens heeft het nog niet eens te maken met
al dan niet gepaste fierheid. Het volstaat om in Vlaanderen geboren te worden
om Vlaming te zijn. Daar is, net als aan jarig zijn, geen verdienste aan. Het
is meer een feitelijkheid. Vanwaar dan die drang van onze culturele
en artistieke intelligentsia, ook bekend als 'de smaakpolitie', om dat
bij voorkeur te negeren of, liever nog, beschaamd te loochenen?
Ik
vermoed dat het voor een groot deel te maken heeft met het collectieve trauma
dat links heeft opgelopen op Zwarte Zondag, en de vele Zwarte Zondagen
daarna. Het begrip 'Vlaams' was plots bezoedeld, gekaapt als het ware door
uiterst rechts. En vanuit een bijna pavloviaanse reflex - rechts is fout, dus
Vlaams is fout - en uit angst om uit de politiek-correcte kerk te worden
gebannen, rende onze elite blind de andere kant uit, alwaar zij zich - bien
étonnés de se trouver ensemble - aanschurkten tegen de monarchie. Waar in
normale landen de artistieke wereld bijna per definitie kritisch staat
tegenover kerk en staat, is ze hier verworden tot de schoothond van de
meest antidemocratische instelling die er bestaat: het koningshuis,
laatste symbool van de erfelijke macht. Arno op het verjaardagsfeestje van
de koning, alleen in dit land wordt dat niet als toppunt van
absurdisme beleefd.
Overigens denk ik, hoop ik, dat het hier niet
zozeer om een krachtig politiek statement gaat, dan wel om een soort
groepsgedrag waarvan het politieke gewicht niet hoger moet worden ingeschat
dan de bereidheid opiniestukken en petities te ondertekenen waar de juiste
namen onderstaan. De meeste mensen willen nu eenmaal tot een club behoren
- Dirk Draulans zou dat ongetwijfeld op
onderhoudend-wetenschappelijke wijze kunnen terugbrengen tot de stammen in de
oertijd.
Het lijkt me in ieder geval een plausibele en niet-bedreigende
analyse, gezien het feit dat het wereldbeeld van nogal wat culturo's
zich situeert ter hoogte van de eigen navel en enig politiek engagement
zich doorgaans beperkt tot het op de barricaden springen voor om het
even welke al dan niet bedreigde minderheidsgroep. Béétje jammer dat
daarbij over het hoofd wordt gezien dat ze, als Vlamingen in denial,
zo onderhand zélf behoren tot een minderheidsgroep. Meer: als
een minderheidsgroep die zichzelf, als het enigszins zou kunnen,
zou uitroeien om zo het stigma van Zwarte Zondag voor eens en altijd uit
te wissen.
Terwijl dat stigma zeer relatief is, en in essentie niet
veel meer dan een hysterische overreactie – ik zie nog altijd niet in waarom
je niet Vlaams én verdraagzaam én solidair kan zijn én open naar de
wereld, eigenschappen waarvan het alleenrecht nu wordt geclaimd door de
leden van de politiek-correcte kerk.
Aanmatigende onzin, die
ondertussen wel zo diep is doorgedrongen in het maatschappelijk discours dat
het voor waarheid wordt aangenomen. Immers, als je iets maar lang en luid
genoeg roept, en daarvoor ook een aantal welwillende media ter beschikking
hebt, dan wordt het op den duur inderdaad ook voor waar
aangenomen.
Poortbewakers Misschien is dit ook het moment om te
bekennen dat ik een en ander weliswaar met verbazing en, toegegeven, soms
irritatie gadesla, maar dat het me verder niet buitengewoon veel kan schelen.
Ik lig niet wakker van Europa, België of Vlaanderen, ik zal al blij zijn als
we efficiënt bestuurd worden - wat dus uitdrukkelijk niet betekent dat een
op wereldschaal onbetekende stad als Brussel recht heeft op iemand
die zich, zonder daarbij zelf in lachen uit te barsten,
minister-president noemt. Ik bedoel maar: New York heeft een burgemeester.
Ik geloof dat een land – of het er nu een is van tien dan wel van
zes miljoen inwoners, en bij voorkeur een republiek – beter af is met
één regering, en een belastingdruk die zich niet noodzakelijk in de
Europese topdrie situeert. En ja, er is een oorzakelijk verband. Ik geloof
ook dat Vlamingen evenveel recht hebben op het uiten van hun eigen
cultuur als pakweg Denen, Ieren, Basken, Portugezen. Ik vind
dat vanzelfsprekend, en ik vind zelfs dat dat los staat van trots
of chauvinisme of nationalisme. Het is simpelweg een deel van wie we
zijn. Ik ben dus Vlaams, verdraagzaam, solidair en open voor de
wereld.
Maar ik vind wél dat het schijten op, of kleineren van, die
Vlaamse cultuur - of dat nu gebeurt door de smaakpolitie, de muziekmaffia,
of welke andere zelfuitgeroepen groep poortbewakers ook - misplaatst
en unfair is en vooral getuigt van een pover zelfbeeld.
Een andere
interessante vaststelling is dat die jammerlijke breuklijn zich cultureel
vertaalt in een aanscherping van de veronderstelde tegenstellingen tussen de
zogenaamde high en low culture. Grof gesteld komt het erop neer dat wie zingt
in het Engels en/of weleens in een rokerige club in een voorstad van Londen
performt, meer au sérieux zal worden genomen dan de kloefkapper die in het
Vlaams optreedt. 'I love you' is geloofwaardiger dan 'Ik zie u graag', dat
fenomeen. Idem voor theater, waar je toch alleen maar kunt vaststellen dat
het repertoiretheater in een paar decennia tijd moedwillig is uitgeroeid,
en het alternatieve (wat, voor alle duidelijkheid, nodig is en
zuurstof levert aan een creatieve sector) de norm is geworden. Jan Decorte
played Shakespeare last night. Shakespeare lost.
Hetzelfde geldt in de
filmwereld, waar een prijs op een festival waarvan je voorheen nog nooit had
gehoord, in appreciatie zwaarder weegt dan hoge bezoekcijfers in eigen land.
Ik citeer in dit verband graag een Vlaamse filmmaakster die in een
radio-interview beleefd werd gevraagd of het niet teleurstellend was dat er
ondanks al die prijzen zo weinig mensen naar de film waren komen kijken. Ze
zei: "Dat kan me niet zoveel schelen. Al komen er maar duizend mensen kijken,
zolang het maar de juiste mensen zijn." (...) Het is nog altijd knus toeven
in de ivoren toren, en succes is per definitie verdacht en uiteraard
artistiek corrupt.
Dat brengt me bij een van mijn favoriete anekdotes.
Een paar jaar geleden, het moet in 2001 geweest zijn of daaromtrent, werd ik
door de lezers van het weekblad Knack uitgeroepen tot Man van het Jaar in
de categorie Cultuur. Het was het jaar van Team spirit, dus u heeft
weinig fantasie nodig om u de identiteitscrisis binnen de cultuurredactie
van Knack voor te stellen. Bij de uitreiking werd ik in de laudatio
op subtiele wijze geschoffeerd, en het jaar daarna werd het
reglement aangepast: om dit soort uitglijers te vermijden, zouden voortaan
de lezers niet langer worden geraadpleegd. De verschillende
redacties zouden voortaan zelf nomineren en uit die genomineerden de
laureaat kiezen. Democratie, de stem van het volk, allemaal goed en wel maar
we moeten daar ook niet in overdrijven, nietwaar.
Ik dank het Vlaams
Komitee voor Brussel voor deze erepenning, ik dank Johan Sanctorum voor zijn
niet-schofferende laudatio, en ik beloof dat ik mijn uiterste best zal doen
om de komende jaren nog meer mooie, relevante Vlaamse films te maken voor een
zo breed mogelijk publiek.
Mijn moeder die in een
bejaardentehuis is ga ik laten overplaatsen naar het
gevang.
Ben ik
gek?
Moeder zit op een kamertje zo
groot als een cel. Zij krijgt alleen water om te drinken,
limonade is te duur; ze moet voor drie maal eten naar de refter sukkelen, en
eten wat de pot schaft.
Dokter en medicatie
afzonderlijk betalen.
Als het mooi weer is en ze
aan de beurt is,mag ze eenmaal per 14 dagen mee wandelen
(rolstoel) daar er geen personeel genoeg is. Indien er geen vrijwilligers waren die
zich inzetten zag het er nog beroerder uit. Haar was moet ze door familie laten doen
of dik betalen, kledij zelf kopen.Ik kan de lijst nog langer
maken!!
Daarvoor betaalt
moeder1500euro per
maand.
Onze gevangenen krijgen 3 maal eten in
de cel, op voorhand keuze menu, mogen alle dagen wandelen en
sporten.
Zij moeten hun was niet
doen en krijgen hun kledij
gratis.
Metadon en andere medicatie
worden gratis verstrekt. De dokter komt gratis langs op aanvraag.
Hun koffie of warm water (thermos) worden 2 maal per dag
gevuld.
Ze hebben tv in hun cel .
Indien ze nog kunnen of willen werken kunnen ze nog tot 250 euro per maand
verdienen. Er is in de gevangenis meer personeel
dan gevangenen. En dat kost de gevangenen00,00
euro. Zij moeten streng bewaakt worden of ze
gaan lopen. Moeder kan niet meer
lopen. Op gebied van netheid kan je in het
gevang van de grond eten terwijl bij moeder de vlokken in de hoekjes blijven
liggen. Dit is geen verwijt aan het
personeel. Je kunt geen groot gebouw proper
houden met een paar mensen. Je kunt geen 47 hulpbehoevenden dag en
nacht verzorgen met een paar verpleegsters. Wat hebben onze oudjes misdaan dat hun
kinderen moeten bijpassen?? Is er ook prijscontrole in de
tehuizen??
Als je
een 65-plusser de burgemeester een pak slagen ziet uitdelen,dan weet je nu de
reden:hij of zij wil in het gevang.
27-11-2008
Marionet?
Bart De Wever liet in De Standaardvanwat na het uiteenvallen van het kartel de volgende uitspraak van hem optekenen: 'De federale regering is een Vichy-regering. Zoals maarschalk Pétain zal Leterme ook van dag tot dag meer veranderen in een marionet.'
24-11-2008
Waalse filosofie!
Een Duitser die Wallonië bezoekt stopt naast twee gasten die op de bus wachten. "Entschuldigen Sie, bitte, sprechen Sie Deutsch?" vraagt hij. De twee Walen blijven stil. "Spreekt u misschinen Nederlands?" De 2 Walen bewegen niet. De Duitser probeert dan: "Sorry, do you speak English?" Ze blijven hem aanstaren. "Parlate Italiano?" Geen antwoord. "Hablan Ustedes Espanol?" Nog altijd niets. De Duitser, die nogal kwaad is, gaat dan weg. De eerste Waal zegt tegen de andere: "Denk je niet dat we eens beter een buitenlandse taal moeten leren?" "Waarom" vraagt de andere, "Die gast kent er 5 en hij is er niets mee!"
13-11-2008
Machtige vrouwen
Trends publiceerde een lijst van de machtigste vrouwen in Vlaanderen.Dat zijn volgens het financieel-economische weekblad niemand minder dan… Laurette Onkelinx (PS) en Joëlle Milquet (cdH). Afgemeten aan de manier waarop zij er het voorbije jaar in geslaagd zijn hun wil aan Vlaanderen op te leggen, hoeft dit resultaat niet eens te verbazen. Het is het typische lot van kolonies dat ze door buitenlanders worden bestuurd en dat ‘de eigen leiders’ slechts stromannen en schoothondjes van de echte machthebbers zijn. Foto: grijp de Vlaamse poen.
03-11-2008
Steniging
In Somalië is Aisha Ibrahim Duhulow, een 13-jarig meisje, gestenigd omdat zij buitenechtelijke seksuele gemeenschap zou hebben gehad. Dat meldt Amnesty International.
Het meisje zou enkele dagen geleden verkracht zijn door drie mannen. Ze deed aangifte, waarop de islamitische militie haar oppakte en stelde dat Aisha buitenechtelijke gemeenschap had gehad. Ze meenden dat het meisje er uit zag als iemand van 23, maar haar vader zei aan Amnesty dat ze slechts 13 was.
Steniging
Het Somalische meisje werd zaterdag terechtgesteld. Zo'n 50 mannen gooiden stenen naar haar hoofd, terwijl zo'n duizend omstanders toekeken. Enkele mensen probeerden het meisje nog te redden, maar zij werden door de militie neergeschoten. Eén jongen overleed daarbij.
En die godsdienst betalen wij. Ook geen commentaar van links, zelfs niet van Willockx Het bricht kwam van amnesty international en zal dus wel kloppen. Ik ben niet gelovig en de god van Het Oude Testament is natuurlijk ook geen lieverdje, geef mij dan maar Het Neuwe Testament: "Wie zonder zonde is werpe de eerste steen". Johannes 7:8
01-09-2008
Ik ben mijn illusies kwijt. De 'gelukkige' vinder mag ze houden!
'Als ik naar een kermis wil gaan, dan ga ik wel naar Bellewaerde, dat ligt hier vlakbij', zegt een bedevaarder (51). 'Een echte schande is het, wat ze doen met de nagedachtenis van de gesneuvelde frontsoldaten.' Desondanks is hij er op deze 81ste IJzerbedevaart, de eerste in de nieuwe formule, weer bij. 'Ik kom hier al sinds mijn vijf jaar, ik kan het niet laten.' Zo zijn er velen, die blijven komen uit traditie. Persoonlijk ken ik mensen die aanwezig zijn op de IJzerwake en de IJzer-bedevaart(?).
Zo'n 2.500 deelnemers telt het IJzerbedevaartcomité op deze bedevaart, evenveel als vorig jaar. Al wil voorzitter Walter Baeten liever geen vergelijkingen maken. 'Dit is het eerste jaar met de nieuwe formule, het gaat niet om de aantallen.' Als het niet om aantallen gaat, waarom dan een kermis maken van een dodenherdenking? Waarom heeft de voorzitter dan de lat gelegd op 'minstens evenveel deelnemers' als de vorige edities?' Dat heeft hij dus gehaald, er lijken geen bedevaarders weggebleven. (Als de 'lijken' van de gesneuvelde jongens die kermis zouden zien). Dat is geen evidentie, voorzitter Baeten heeft met 'Diksmuide IJzersterk' een gok gewaagd. Die wordt afgerekend aan de hand van de deelnemersaantallen en ik die dacht dat het niet ging om de aantallen. Maar er moest iets gebeuren met de bedevaart die van tienduizenden deelnemers is geslonken naar het absolute minimum van 2.500 vorig jaar. Die terugloop is onder meer te wijten aan het ontstaan van de IJzerwake in 2003. Deze radicale variant van de bedevaart, die vorige week voor de zesde keer in Steenstrate plaatsvond, trekt zo'n vijfduizend deelnemers, het dubbele van de bedevaart. Wel heeft de IJzerwake de Vlaams-nationalistische spreidstand tussen extremisten en gematigden in Diksmuide opgeheven. 'Dat heeft mogelijkheden gecreëerd', zegt Baeten. 'Zo hebben we dit jaar voor het eerst de toestemming gekregen om een bezoek aan de Dodengang in het programma te zetten. Tien jaar geleden was dat ondenkbaar.' Het beheer van de Dodengang, waar een deel van de loopgraven uit de Eerste Wereldoorlog is bewaard, is in handen van de federale - 'Belgische' - overheid, een bestuursniveau dat door de IJzerbedevaarten altijd is verworpen. Dus heeft het IJzerbedevaartcomité zijn ziel aan de duivel verkocht. Eerst was het er het 'pardon', nu vraagt Vlaanderen toestemming aan België/Belgique om toegang tot de Dodengang in............... Vlaanderen. Toestemming vragen aan den Belgique, den Belgique die duizenden Vlaamse jonge mensen heeft vermoord, omdat die jongens de bevelen van de Franstalige officieren niet begrepen. Hoe diep kan een Vlaming vallen. Misschien kan het IJzerbedevaart comité dan ook maar de de Belgische leuze indachtig zijn "Eendracht maakt macht" .De IJzerbedevaart beweert ook een manifestatie te zijn die pleit voor vrede, kunnen we misschien beginnen te vegen voor eigen deur? Stop die 'spreidstand' van IJzerwake en IJzerbedevaart, elke 'spreidstand' kan een pijnlijke zaak worden. Voorzitter Baeten kan het vanavond eens proberen hoe lang hij zijn 'spreidstand' zal volhouden. Ik weet natuurlijk wel dat al die schrijvelinkskes hier niet zullen 'baten'. Maar ik voel me een beetje triestig om deze verdeeldheid en schrijf het dus een beetje van me af.
29-08-2008
De mythe!
"Verdedigers van de Belgische unie beweren dat, in vroegere tijden, het geïndustrialiseerde en welvarende Wallonië haar rijkdom deelde met het agrarische en arme Vlaanderen. Men kan natuurlijk van alles beweren, er lopen er ook nog altijd rond die beweren de messias te zijn. Maar wat die oude Belgen beweren is gewoon een slechte mop. Er zijn nooit geldstromen van Wallonië naar Vlaanderen geweest. Toen het welvarende Vlaanderen na de misvorming van den Belgique verarmde, moest het zelfs meer belastingen in de Belgische kas storten dan het rijkere Wallonië. Dit werd onlangs nog bevestigd door een studie van proffesor Juul Hannes. En bevestigen is toch wat anders dan 'beweren'. Het merendeel van de huidige transfers gebeurt in het kader van de sociale zekerheid. En die sociale zekerheid, zoals we ze nu kennen, bestond vroeger natuurlijk ook niet. Er waren dus geen transfers naar Vlaanderen. Ook de uitgaven van de staatskas gingen voor het merendeel naar Wallonië. De enige "gunst" die het rijke Wallonië ons verleende was dat de Vlamingen tegen een hongerloon en in slechte werkomstandigheden "mochten" gaan werken in Wallonië. En overnachten "mochten" ze in de meeste gevallen in de schuur bij de koeien. De mythe van de omgekeerde transfers is een bewust in stand gehouden politieke leugen die enkel dient om de hedendaags transfers goed te praten. Kan iemand het tegendeel "bewijzen" plaats ik het graag op deze blog. Maar wie achter bewijzen voor deze mythe gaat zoeken heeft misschien meer kans om bewijzen te vinden dat het Monster van Lochnes geen mythe is
27-07-2008
Zo zou het moeten zijn!
Aan alle Vlamingen !!!!!!!!!!- Wij respecteren onze buren en zullen hen helpen in tijden van nood. Doch, wij zijn Vlaming. Dat is niet Marokkaan,niet Pool,niet Albanees. Onze taal is Nederlands en niet Arabisch, niet Russisch en niet Aziatisch. Onze kinderen leren Vlaams/Nederlands vanaf hun 3de levensjaar (en vroeger) in school, en wanneer wij als blanke Belgen deze taal niet kennen, dan zijn wij ongeschoold en kansloos in onze maatschappij. Waarom zijn niet Nederlands sprekende migranten dan ineens bevoorrechte burgers? Wij dragen jeansbroeken met een hemd en onze vrouwen dragen rokken met topjes. Wij dragen geen lang kleed en geen hoofddoeken. Wij hebben jaren gevochten om in deze kledij te mogen lopen. Als onze blondines in onze 'vreemde Belgen' hun thuisland met hun rokjes en topjes rondlopen, dan krijgen zij de meest verlagende verwijten. Wel het ene plezier is het andere waard. Waarde migrant; RESPECT begint bij Uzelf. Als U zich beledigd voelt door een dame met korte rok en decolleté, blijf dan waar je bent dan hoef je er niet naar te kijken. Wij eten friet met varkensbrochette, en brood met hesp. Als U daar een probleem mee heeft dan is dat Uw probleem. Wij eten dit al 500 jaar !!! 'De leeuw van Vlaanderen, hij leeft' is onze leuze en wie daar niet mee kan leven gaat maar kamelen bewonderen! Als U dat niet bevalt gaat U maar in een land leven waar Allah baas is en in een Moskee woont, maar uit naam van ALLE fiere Vlamingen, Allah is hier niet welkom en zijn huis nog veel minder. Wanneer wij als blanke Vlamingen een misdrijf begaan dan worden we gestraft met celstraf en/of boete. Wel dit geldt ook voor onze niet blanke Vlamingen, al denken/vinden zij dat zij als gasten meer voorrechten hebben. Wanneer iedereen dit allemaal gaat beseffen, dan gaan we misschien onze naam Vlaming en onze cultuur kunnen redden waar onze voorvaderen hun bloed, zweet en tranen voor hebben gelaten. Met achting van een trotse Vlaming.
20-06-2008
De François
We zijn in een oorlog(s)toestand. Ik ben voorstander van het principe "oeil pour oeil, dent pour dent" oog om oog, tand om tand en ik zal in principe en in de realiteit al de maatregelen nemen en voorbereiden om dus ons (te) verdedigen met alle maatregelen die noodzakelijk zijn. Ik zie niet voor welke reden in dit geval ik moet ook respecteren de Vlaamse wetgeving op zichzelf. François Van Hoobrouck d' Aspre, onwettige burgemeester Wezembeek-Oppem.
Oog om oog, tand om tand? Laat ons de transfers afschaffen en dat Hooindebroek dan maar begint met zijn "oeil pour oeil, dent pour dent".
27-05-2008
Medeschuldig!
Dus dit is ook al weeral 2 jaar geleden. Hoeveel slachtoffers moeten er nog vallen.Mijn persoonlijke mening is dat gruwels die tot zulke dingen in staat zijn niet terug mogen vrijkomen. Ik vind zelfs dat de politieke- of gerechtelijke overheden die hier verantwoordelijk voor zijn ook op het matje moeten geroepen worden. Hebben deze lieden nog een goede nachtrust? Of hebben deze mensen een geweten van elastiek of zelfs helemaal geen?
31-03-2008
Islamisering
- In 1956 worden de eerste twwee moskeën geopend. Ze staan in het Friese Balk en Den Haag. Inmiddels telt Nederland rond de 430 Allah-huizen. - Koningin Beatrix is aanwezig tijdens de veiring van het vijftigjarige bestaan van de eerste moskeeën. Van tevoren is afgesproken dat ze geen handen zal schudden. - In 1988 onstaan de eerste islamitische basisscholen. Het aantal scholen voor moslims is nu 46; - Op openbare en christelijke basisscholen mogen meisjes gerust een hoofddoek of een sluier dragen. Dat heeft het Europese Parlement bepaald. - Het oproepen voor het gebed vanaf de moskee wordt in 1988 wettelijk gelijkgesteld aan het luiden van de kerkklokken. - EU-medewerkers mogen de woorden jihad, islamist en fundementalist niet meer gebruiken. Voor de bespreking van antiterroristische maatregelen bestaat een woordenboek voor niet-offensief taalgebruik. - De Universiteit Utrecht schrapt in 2006 in de afscheidsrede van hoogleraar Pieter van der Horst. De reden: sommige passages zouden islamitische studenten weleens kunnen kwetsen. - In het voorjaar van 2001 kan een minister van het Afghaanse talibanregime in Nederland ongehinderd aanhangers toespreken. - Mohammed Noorani Siddiqui, geestelijk leider van de World Islamic Mission en aanhanger van Bin Laden, krijgt in september 2006 een visum om in Amsterdam te komen spreken. - Bank/verzekeraar Fortis doet het speciaal voor kinderen gemaakt spaarvarkentje Knorbert in de ban (ook in Vlaanderen) omdat een varken in de ogen van moslims onrein is. - De Rotterdamse kunstenaar Chris Ripken doe na de moord op Theo van Gogh de tekst 'Gij zult niet doden' op zijn gevel heeft geschilderd, moet die woorden op last van de politie verwijderen. Het gebod uit de Bijbel zou te gevoelig zijn voor de bezoekers van de in de buurt liggende moskee. - De directie van het Haagse Gemeentemuseum verbiedt een expositie van kunstenares Sooreh Hera. De reden: er zijn foto's te zien van twee homoseksuele mannen die maskers met de afbeeldingen van Mohammed en diens schoonzoon Ali dragen. Argumentatie: de afbeeldingen zouden 'als beledigend' kunnen worden ervaren door bepaalde groepen in de samenleving. - Imam Ahmad Salam weigert in 2004 een hand te geven aan minister Verdonk van Vreemdelingenzaken. Andere politici laten weten dat het nietschudden van een vrouwenhand om religieuze redenen moet kunnen. - Tijdens een lezing op de Technische Universiteit in Eindhoven moeten in oktober 23006 mannen en vrouwen apart gaan zitten omdat de 'gast'(?)spreker - Suhayb Salam, zoon van de omstreden Tilburgse imam Ahmad Salam - dat heeft geëist. - Bij een uitzending van het programma Pauw en Witteman in maart 2007 eisen de uitgenodigde Ahmad Salam en zijn zoon dat er geen wijn op tafel komt. Waarom niet? Niemand is verplicht wijn te drinken. Gebrek aan zelfbeheersing of jullie doen wat ik wil. - Dominees en pastoors doen ook hun best om Ahmad Salam ter wille te zijn. Zo vormen ze rondom hem een multireligieuze gespreksgroep met de naam begrip. - Gasten in het tv-programma De avond van het boek krijgen in maart 2007 te horen dat ze met geen woord moeten reppen over de reden waarom de uitgenodigde Marokkaaans-Nederlands schrijfster Naima El Bezaz niet is komen opdagen. Naima, auteur van het door sommige moslims gewraakte boek 'De verstotene', heeft wegens ernstige bedreigingen van deelname afgezien. - De Haagse Schilderswijk heeft in 1988 de primeur van een bijzonder bouwproject voor hier wonende moslims: een woning met aparte ruimten voor mannen en vrouwen. - Vakbond CNV laat in 2006 weten een van de christelijke feestdagen te willen omruilen voor een islamitische. - Het bestuur van ROC De Leijgraaf besluit in 2007 om docenten en leerlingen in de vestigingen Oss, Uden en Veghel voortaan tijdens de viering van het islamitische Suiker- en Offerfeest vrij te geven. - Een groot deel van de basisscholen in de Randstad besluit op 5 december 2002 geen Sinterklaasfeest te vieren omdat het samenvalt met het islamitisch Suikerfeest. - Uit respect voor moslims wil D66-kamerlid Olga Scheltema in 2001 geen wijn in het kerstpakket. Grootgrutter Albert Heijn heeft om diezelfde reden in datzelfde jaar al alcohol en varkenvlees uit de kerstpakketten verbannen. - Onder protest van dierenbeschermers begint Albert Heijn in 2006 met de verkoop van halalvlees. - Ritueel slachten gebeurt aanvankelijk op balkons en wordt oogluikend toegestaan. In 1977 besluit men het Vleeskeuringsbesluit zo aan te passen dat slachtvee naar islamitisch gebruik onverdoofd mag worden gedood. - In december 2006 verbiedt de Nederlandse ambassadeursvrouw Marinka van Dam Bogaerts de verkoop van rookworsten op de jaarlijkse bazaar in Jakarta. Dit om moslims niet te kwetsen. In de Amsterdamse Diamantbuurt organiseert het Rode Kruis in 2006 een kerstdinner waar alleen maar halal mag worden gegeten. - Bisschop Muskens van Breda stelt in 2007 voor om God maar Allah te noemen. - Voorzitter Bernard Wientjes van ondernemersclub VNO-NCW wil geen 'anti-islamretoriek' horen. Dat schaadt volgens hem de Nederlandse handelsbelangen. - Directeur Erns Veen van de Nieuwe Kerk in Amsterdam schrapt in 2007 onder dwang van de Turkse overheid enkele hoofdstukken uit de catalogus van een tentoonstelling over Istanbul. Ze handelden over de genocide op de christelijke Armeniers tijdens de Eerste Wereldoorlog. - De universiteit van Leiden maakt in 2007 melding van een hoogleraar islam. Het is de moslimtheoloog Tariq Ramadan, die vanwege zijn steun aan terroristische groepen geen visum voor de Verenigde Staten heeft gekregen. De sultan van Oman betaalt zijn leerstoel. Geen probleem vindt minister Plasterk. "Want de sultan bemoeit zich niet met de invulling van de leerstoel". Uiteindelijk besluit Ramadan toch niet te komen. - Het studentensportcentrum van de Hogeschool in Amsterdam stelt een Ladies Night in voor studentes die niet samen met mannen willen sporten. Door islamitisch correct te sporten hoopt men wat meer Turkse en Marokkaanse studentes aan te trekken. - Op de universiteit van Maastricht mogen de uit Saud-Arabië afkomstige studentes zich laten begeleiden door een mannelijk familielid. Die kunnen er dan oog op houden dat deze studentes geen mannelijke patiënten aanraken. - Na conflicten met moslima's die zich niet willen laten behandelen door mannelijke gynaecologen besluit de artsenorganisatie KNMG in 2007 de richtlijnen te veranderen. Vrouwen mogen voortaan mannelijke artsen weigeren. - Ondernemer Paul Sturrkenboom kondigt in september 2006 aan binnen twee jaar een islamitisch ziekenhuis in Rotterdam te openen. - Een vrouw uit de Maastrichtse wijk Nazareth krijgt begin 2008 van de politierechter een boete van 350 euro (14.000 oude b-frankskes) opgelegd omdat ze haar buurman uitschold voor Bin laden. - Terrorist Samir A. gaat begin 2007 in hongerstaking omdat er op de speciale terroristenvleugel van de gevangenis in Vught ook twee vrouwelijke terroristen zitten (maar 72 maagden willen ze wel). Hun aanwezigheid is in strijd met zijn geloof. Besloten wordt om de vrouwen dan maar over te plaatsen. - Met flink wat afzeggingen krijgt cabaretier Ewout Jansen te maken na het maken van grappen over moslims. Een leerling op een vmbo-school laat hem weten:"De islam is geen geweldadige godsdienst. Als je dat nog een keer zegt, ram ik je in elkaar". - Afvallige moslims en moslima's worden in ons land bedreigd en nauwelijks beschermd. Publicist Michiel Hegener, auteur van het boek Vrijheid van godsdienst , wijst erop dat dàt niet alleen in strijd is met artikel zes van de Nederlandse Grondwet die de vrijheid van godsdienst garandeert maar ook met de Universele Verklaringen van de Rechten van de Mens. -Piet Hein Donner laat als minister van Justitie in 2006 weten dat het mogelijk moet zijn om islamitisch recht in te voeren als tweederde van de Nederlanders dat wil. - De sharia-testamenten passen volgens hoorleraar Ruud Peters ook goed in het Nederlandse recht. Ouders kunnen er op die manier voor zorgen dat docchters slechts de helft erven van wat zonen kunnen krijgen. - In 2005 moet de rotterdamse wethouder Maarco Pastors (leefbaar Rotterdam) aftreden vanwege zijn uitspraak dat criminele moslims hun daad legitimeren met een beroep op de islam. - De Deense Mohammed-cartoos zijn voor minister Agnes van Ardenne aanleiding om begin februari 2006 in een Arabische krant de islamcritici te bekritiseren. - Na de moord op Theo van Gogh in 2004 wordt de film Submission van Ayaan Hirsi Ali om veiligheidsredenen nergens meer vertoond. - Onder Paars I meldt minister van Justitie Winnie Sorgdrager dat we het verstoten van een vrouw zouden moeten accepteren. - In een Almelo's zwembad zorgt een Nederlandse moslima voor nogal wat opschudding door in een speciaal badpak voor islamitische vrouwen te verschijnen: de boerkini. Staatsecretaris Jef Bussemaker zegt al die opwinding niet te begrijpen: "Want de boerkini draagt bij aan de integratie van moslimvrouwen in de sport". - Wegens ernstige bedreigingen van spelers en andere medewerkers wordt tijdens de viering van Rotterdam Culturele Hoofdstad 2001 het operaproject Aisja afgeblazen. De opera handelt over de echtgenote van de profeet Mohammed en die meg volgens streng gelovige moslims niet worden afgebeeld. - 'De leugen van de zes miljoen' (moet je als Europeaan maar eens beweren) en 'Joden, het leger van de profeet Mohammed is in opmars' zijn enkele van de kreten op de spandoeken van tienduizenden voornamelijk Marokkaanse actievoerders die in april 2002 bij het oorlogsmonument op de Dam voor de palestijnen demonstreren. Het monument behangen ze met hakenkruizen en een deel van de demonstranten valt joden en hom's aan. - ook elders in Amsterdam worden homo's bedreigd en soms mishandeld door islamitische jongeren, onder meer in Amsterdam-oost/Watergraafsmeer. Martin Verbeet, voorzitter van dat stadsdeel, verteld in 2005 dat de politie daar nauwelijks tegen optreedt. "Wie klaagde kreeg te horen: Waarom gaat u niet in een andere wijk wonen. U weet toch dat hier moslims wonen". - Een rechter vindt het in 2004 niet nodig om op te treden tegen imams van de Amsterdamse moskee El Tawheed, waarin een boek wordt verspreid met daarin de oproep om homo's van hoge gebouwen te gooien. - Het VVD-Kamerlid Ayaan Hirsi Ali wordt in 2005 aangeklaagd wegens discriminatie van moslims. Tot een veroordeling komt het ook deze keer niet, maar wel krijgt ze van de rechter te horen dat ze voortaan beter op haar woorden moet letten. - Pasfoto's moeten vanwege trreurdreiging sinds augustus 2006 aan strengere eisen voldoen. Iedereen moet recht in de camera kijken en mag niet lachen. Petjes moeten af, dikke bakkebaarden dienen worden afgeschoren. Vrouwen die om godsdienstige reden een hoofdoek dragen, mogen die echter ophouden. En dan 53 - Op de Amsterdamse kabel moet RTL6 plaatsmaken voor de Arabische zender Rotana, eigendom van de Saudische prins Al Waleed Bin Talal. De zender zendt in het Arabisch uit. (Vermoedelijk om de integratie te bevorderen). - Bron: Panorama -Nederland.
Enkele jaren geleden liet een Franse moslimleider zich ontvallen hoe hij over Nederland dacht 'zo zacht als een pakje boter' beweerde de man. Niet alleen Nederland vind ik, ook Europa is zo zacht als boter, gesmolten boter.
14-03-2008
Julie
Jullie pronkte met bottines. Haar pa en haar broers spotten daarmee en zegden afkeurend dat die schoeisels niet mooi zijn maar boers. Julie riep mij te hulp opdat ik - de opa die voorlopig verondersteld wordt weliswaar niet alles maar toch heel veel te weten - tegen de pa en de broers zou te velde trekken, antwoorden dat zij niks van de zaak, de mode en de schoonheid kennen en orakelen dat die bottines wél mooi zijn: primo, ze zijn mode; secundo bijna al de meisjes lopen daarmee rond; tertio, alles wat Julie draagt, is schattig. Na de verklaringen van mijn kleindochter te hebben aangehoord ben ik gaan piekeren. eerlijk gezegd: ik heb het moeilijk met de jonge meisjes van vandaag en met de dames in het algemeen. Aan de ene kant huppelen ze rond, zo kort gerokt mogelijk. Met het schaarse lapje textiel om hun lenden - dat onvermijdelijk oorzaak moet worden van werkloosheid vermits dat textiel niet langer per lopende meter maar per millimeter schijnt verkocht te worden - houden ze het lieve kontje bijna bloot en aan de andere kant, in de benedenverdieping, dragen ze laarzen tot boven de knieën, rijlaarzen, knooplaarzen, halve laarzen, bottines of andere zware schoenen met veters als kabels en ogen als die van een schelvis. Vaak zijn het geen schoenen meer maar blokken die zij meesleuren. Mogelijk is dat alles te zien in het kader van de emancipatie van de vrouw die tot in het zotte de gelijke van de man wil zijn. Ik denk echter met afgrijzen aan de tijd dat wij als knapen die bottines moesten dragen. Het scheen toen beschaafd, modern, elegant, proper, rijk en 'sjiek' lage schoenen, molières, te hebben. Ik weet nog de tijd dat wij ietwat beschaamd - omdat we arm waren - in zware schoenen en bottines op school stonden en droomden van molières als symbolen van welstand en welzijn. Bottines!!! Dat was goed voor 't werkvolk of de boeren, dat diende om op kamp te gaan met de scouts of de KSA, bottines gingen bijna altijd gepaard met zware rugzakken en tenten. Ze behoorden bij lange marsen en nadien bij de militaire uitrusting van geallieerde of vijandelijke legers. Ze speelden een tijdlang een rol bij het luid tegen mekaar slaan van de hakken en soldatesk 'Houzee', 'Jawohl' of 'Heil Hitler te brullen. Later werden ze een stuk uniform van Vlaamse extermisten en ander gevaarlijke lui wier stappen 'bonsden' en 'dreunden' in de straat op weg naar verre einders en op de maat van strijdliederen die een of ander wilden veroveren. Er is een tijdlang iets 'onvaderlands', iets 'incivieks', iets 'onbeleefds' aan de bottines geweest terwijl de molières sieraad waren van mondaine of zondagse voeten. De bottine was 'flamingant', de molière was 'franskiljon' of 'bourgeois'. Men ging met bottines op bedevaart, op reis, naar 't veld en de koeien, met molières naar kantoren, salons, cafés, kerken en hoeren. Bottines waren symbool van verovering en strijd, en molières daarentegen van verfijning, sierlijkheid en vrijen...en in bepaalde gevallen was er aan molières zelfs iets leuks 'zondigs'. Nu zie ik mooie Julie met die blokkendozen aan haar prachtige beentjes. Het is of zij in een stuk oude, versleten boomstronk gevangen zit en de lasten van een ganse familie achter zich aan moet sleuren. Maar ze lacht en is fier om de bottines en ik zie de zon in haar ogen. 'k Zal dus heilige eden zweren dat haar vader en haar broers ongelijk hebben. 'k Zal niet vertellen dat bottines ooit een reden tot schaamte, armoe en onmacht bij ons waren. 'k Zal zweren dat zij het bij het rechte eind heeft. En voor de zoveelste keer ondervinden dat geen enkele generatie aan de volgende kan meedelen wat zij ooit écht beleefd heeft.
Uit 'Afscheid nemen' door Louis De Lentdecker, 27 maart 1996. Wat ik persoonlijk aan Louis De lentdecker bewonderde was dat hij steeds probeerde eerlijk te zijn.
12-03-2008
Een patater!
Een jager - 71jaar - die "des doende heeft doorgaen ende doorcruyst de velden eende plaetsen vanden selven dorpe", heeft zijn gezel eens horen zeggen, het was in 1716 " ofte daerontrent" : " wij sullen eens gaen sien inde pataten van Rossen Joos, ofte daer geene haesen en sitten....". Hij weet niet of hij voor tijd aardappelen heeft gezien op "vlacke velden". Wel herinnert hij zich dat ze gekweekt werden in de "hovens" sinds 58 jaar en meer reeds (in 1700 dus). Nadien begon men, aldus onze getuige, aardapelen te planten "ontrent de hoven oft huysen in cleyne ende geringhe quantiteyt, 2 à 3 roeden" en dan nog maar op 4 of 5 plaatsen. Doch de teelt is ", te velde merckelijk aengecomen ende gemeyn geworden in 1740 ter oorsaeccke van de schaersheeyr van de potagie ende levensmiddelen naementlijk derarme mensen". Tegenwoordig (1761) geeft men ze als voedsel aan hoornbeesten en varkens. Een brouwer, 61 jaar, verklaart dat toen hij hielp bij het inhalen van het tiend, in de jaren 1717 - '18, wel "eenige partijen van velden (een drietal) met pataten beset heeft gesien". Sedert 1726 is het planten "der pataten op de velden alle jaren aengegroeyt". Hijzelf gebruikt de aardappelen nu tot " het speysen van sijne familie, voedsel der hoornebeesten ende vetten der verckens". Een andere brouwer, 77 jaar, getuigt dat hij in 1717 geen aardappelen heeft weten staan " dan alleenlijck in de hoven". En nog een herinnert zich -hij was maalder - dat in 1724 en 1728 op 't einde van mei 't koren en de gerst bevroren waren: hij heeft bij " die occasie op de velden pataten sien staen dwelcke oock bedorven waren". Nog een andere getuige - 61 jaar oud - had nu 52 jaar geleden, hij was toen 8 à 9 jaar oud, "een patater" genomen op een veld te Oppuurs. Hij had er van langs gekregen van zijn ouders en had de vrucht moeten terugdragen. Nog anderen leggen verklaringen af in dezelfde zin. (Uit "een thoon" (getuigenis) ten gunste van Sint-Bernards, 18 mei 1761)
De 'patater' terug brengen nog daargelaten, is het veranderen van het klimaat niet iets van alle tijden? En is het ozongat, de zure regen, de CO uitstoot, het fijn stof enz. niet gewoon gelul. Ik herinner me nog dat ze ons om de oren sloegen met een ijstijd, nu is het met een broeikas. Ooit volgende uitspraak gehoord van een wetenschapper: ' De wetenschap van vandaag zijn de vergissingen van morgen''. Zo is het.
22-02-2008
Er is ook goed nieuws!
Vlaamse intellectuelen sluiten onafhankelijkheid niet uit Essentieel voor Gravensteengroep is erkenning van in '63 vastgelegde taalgrens
GENT l Een twintigtal Vlaamse intellectuelen, onder wie Etienne Vermeersch en Jean-Pierre Rondas, vindt dat de Vlaamse onafhankelijkheid een optie wordt, indien de Franstaligen het territorialiteitsprincipe ('het wederzijdse respect voor grens en ruimte') blijven miskennen. Dat schrijven ze in een manifest. De ondertekenaars verzamelden zich in de Gravensteengroep. In de schaduw van dat monument schreven ze hun manifest "voor een solidaire, verdraagzame en respectvolle samenleving". Het initiatief komt er uit ergernis, omdat "redelijke en rechtvaardige Vlaamse eisen" vooral in progressieve kringen, waar de meeste ondertekenaars zelf toe behoren, "telkens weer met (extreem) rechts gedachtegoed worden geassocieerd." Onder het manifest staan de handtekeningen van onder meer Etienne Vermeersch, Frans-Jos Verdoodt, Piet Van Eeckhaut, Jef Turf, Bart Staes (Groen!), Jean-Pierre Rondas, Yves Panneels, Bart Maddens, Ludo Abicht en Eric Defoort. Die laatste trachtte eerder ook al de Vlaamse Volksbeweging, waar hij voorzitter van is, uit rechts vaarwater te houden of te krijgen. "Dat een flink deel van de Vlaamse culturele wereld (...) zich, samen met de oude Belgische elites, vastklampt aan een Belgische status-quo is onaanvaardbaar", schrijft de Gravensteengroep. "Dit zelfverklaard 'progressief Vlaanderen' stelt zich behoudsgezind op en dreigt de trein van de geschiedenis te missen. Ons aanknopingspunt is niet een belegen Vlaams romantisme, maar wel de verlichtingsfilosofie, het democratische gelijkheidsbeginsel, een moderne visie rond decentralisatie, subsidiariteit, schaalverkleining en regionale autonomie die overal in Europa aan de orde is, van Schotland tot Kosovo, en van Catalonië tot Estland." Essentieel in het federale België is voor de intellectuelen de erkenning van de in 1963 vastgelegde taalgrens en het bijbehorende territorialiteitsprincipe. Vlaanderen, Wallonië en Duitstalig België vormen daardoor afgebakende taalkundige en culturele ruimtes. Binnen zulke ruimtes gelden spelregels. "Wereldwijd beschouwt men het namelijk als evident dat een immigrant, met een aanpassingsperiode, zich inburgert door zich de taal van het nieuwe thuisland eigen te maken. Dat doet geen afbreuk aan de mensenrechten inzake godsdienst, culturele eigenheid of taalgebruik in de privésfeer. Laagopgeleide allochtone migranten doen die inspanning met vrucht, terwijl veel hoogopgeleide Franstalige inwijkelingen in Vlaanderen dat om principiële redenen niet blijken te doen, daarin gesteund door hun politici." Indien de Franstaligen het territorialiteitsprincipe blijven miskennen, vinden de ondertekenaars "elke discussie over staatshervorming" zinloos. In dat geval "moeten we de nodige stappen zetten om de regio's als onafhankelijke staten deel te laten uitmaken van de Europese Unie". Wel blijven ze voorstander van solidariteit: "Met ons hoofd én met ons hart. Maar niet met een latent onbehagen omtrent cultuurimperialisme, ongezond parasitisme en verborgen partijpolitieke agenda's Publicatie: De Morgen Auteur: Filip Rogiers;
14-02-2008
Hoofdoek of kindermoord?
De westerlingen denken dat de Moslimvrouw het zwakste punt is, terwijl het precies het sterkste punt is: voor een moslimman is zijn vrouw het heiligste wat er is. Als jullie gaan zeggen dat ze haar hoofdoek moet afnemen, betekend dat voor hem dat zij een hoer moet worden (dus zijn in de moslimman zijn ogen al onze vrouwen hoeren?). De hoofdoek zal meer bomaanslagen veroorzaken dan de oorlog in Irak. Stop met heel die kwestie. Jullie zijn de graven van jullie kinderen aan het graven. Uitspraak van Omar Nassin (schuilnaam) ex-spion van moslimextremisten in België/Belgique. Een verwittigd man is er twee waard! Krijgen ze hun zin niet dan zullen ze onze kinderen wel vermoorden. Islam is vrede................als wij tenminste doen wat zij ons gebieden.
12-02-2008
Vlaamse resoluties
“De N-VA weet ook dat we morgen de vijf Vlaamse resoluties niet zullen realiseren,” zo klinkt het vandaag uit de mond van CD&V-jongerenvoorzitter Bert De Brabandere (De Morgen, 11 februari). Eigenaardig, want dat was immers precies wat zijn partij haar kiezers had beloofd. Die belofte werd een maand na de parlementsverkiezingen met zoveel woorden herhaald door toenmalig voorzitter Vandeurzen: “We willen de geactualiseerde resoluties van het Vlaams Parlement van 1999 uitvoeren en de kieskring BHV splitsen. In de campagne hebben we dat engagement tot een conditio sine qua non gemaakt voor een eventuele regeringsdeelname. De kiezer heeft dat geapprecieerd en geplebisciteerd.” (De Standaard van 11 juli 2007) Vette vis of sardientje?
31-12-2007
KLEINKIND.
Ik heb een vak geleerd, ik laat de mensen lachen,
ik heb een rare neus, een pruik, een malle hoed,
maar als ik jou zie, schat, verbreken mijn grimassen,
zo lief, zo puur, zo rein als jij mij lachen doet.
(Toon Hermans)
Vlaming zijn in België
Zoals hierboven vermeld, hoe eenvoudige Vlaamse soldaten in de Eerste Wereldoorlog door Franstalige officieren het vuur en de dood werden ingejaagd. Soms werden de Vlamingen zelfs met opzet in de voorste gelederen geplaatst, het waarom is niet moeilijk te raden. Na 177 jaar spelen de Franstaligen nog steeds de eerst viool in den Belgique Dat Franstaligen de Belgische/Belgique driekleur aan hun balkon hangen is hun recht en dat begrijp ik. Dat Vlamingen de driekleur aan hun balkon hangen is ook hun recht maar dat begrijp ik niet. Tenzij ze zich natuurlijk goed voelen als tweederangsburger of zoals
Axelle Red minachting hebben voor hun eigen volk, een soort Leliaarts dus. . De Heer sprak tweeduizend jaar geleden ook al de volgende woorden: "Vader vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen".
23-12-2007
11 jarige vrouw?
Deze afbeelding komt uit de Frut
Volgens UNICEF is dit de foto van het jaar. De naam van de man is Mohammed, en dan moet je dat respecteren. Was de man een christenhond geweest, was het niet de foto maar de ero-pedofiel van het jaar.
De bekende tennisspeler Richard Krajicek verklaart vandaag het volgende : "Ik verlaat niet alleen het tennis, maar ook Nederland. Ik genoot lang van de vrijheid en democratie in Nederland, maar nu erger ik me rot", klinkt het. "Nederland verliest zijn identeit door alle buitenlanders. In '72 zag ik ik Ajax - Feyennoord met 22 blanken op het veld. Nu doen allemaal donkere jongens mee." " Nederland is voor de helft een moslimland geworden. Ik ben geen racist, maar in zo'n land wil ik niet wonen. Dit is erger dan wat de Tsjechen in het communisme beleefden. Ik heb me destijds als vluchteling zoveel mogelijk aangepast in Nederland, nu past niemand zich aan." Zo hoort u het eens van een ander. In ons land stond de man volgende week al voor de rechter op aanklacht van het CGKR. Ik geef de man een pluim voor zijn moedige daad: het rechtdoor rechtuit zeggen waar op het staat !
25-09-2007
'There's no Belgian nation.
'There's no Belgian nation. There's no Belgian anything.'
FILIP DEWINTER, leader of the far-right Flemish nationalist Vlaams Belang party, on a plan to redivide Belgium into Dutch-speaking Flanders and French-speaking Wallonia, the two regions that united to form the country in 1830. Polls show as many as 40% of Belgians support the plan.
Hij kusse mij met de kussen van zijn mond! Want kostelijker dan wijn is uw liefde, heerlijk van geur zijn uw oliën als uitgegoten olie is uw naam Daarom hebben de jonge meisjes u lief. Trek mij achter u mee, laten wij ons spoeden. De Koning voerde mij naar zijn vertrekken, laten wij juichen en ons in u verheugen, uw liefde prijzen boven de wijn! Met recht heeft men u lief! Donker van huid ben ik, doch bekoorlijk, dochters van Jeruzalem.
Voor de miereneukers, dit komt uit de bijbel. Hooglied 1:1-5
06-09-2007
Lik op stuk.
In de rechtstreekse nasleep van mei 68 deed de zogenaamde antiautoritaire opvoeding haar intrede. Geïnspireerd door linkse pedagogen (daar gaan we weer) als de Amerikaan Spock 'dacht' men de kinderen een veel betere opvoeding te geven door te 'praten' in plaats van te straffen.. De kinderen kregen dus een opvoeding volgens wat links 'dacht'. Vandaag worden de rampzalige gevolgen van deze aanpak steeds zichtbaarder. Zo stelt de Nederlandse pedagoge Astrid Boon in haar boek 'Wie de leerling liefheeft'', onder andere: "Met ze uit de klas te sturen of ze twintig keer te vragen of ze alstublieft willen stoppen met propjes schieten, raak je geen stap verder". Of "luisteren kinderen echt niet, dan worden ze uit de les gezet, moeten ze nablijven, de speelplaats vegen of in het slechtste geval naar de directeur. Allemaal nutteloos. Voor de scholier is het stoer om naar de directeur te moeten (....). Wil je indruk maken, dan moet je hun vrije tijd afnemen. Astrid Boon wijst op de evidente voordelen van een 'lik op stuk' beleid. Niet alleen krijgen leerlingen door het stellen van regels en straffen een houvast, maar ze zullen op die manier ook geen lessen meer missen. Schors je een scholier, dan mist die lessen natuurlijk. Voor jongeren uit kansarme gezinnen is zoiets een ramp. Softe boel? In het belang van de kinderen opruimen maar, aldus de conclusie van deze Nederlandse pedagoge. Ik krijg zowaar een boontje voor deze pedagoge Boon, en ik 'dacht', ook terug een jaartje legerdienst voor de jongens. Maar het leger zoals het vroeger was!
Ik wil wel!
Waar woon je?
Talleyrand de profeet.
In zijn veertiendaagse nieuwsbrief Journaal (30.08.2007) herinnert Mark Grammens aan de woorden van Talleyrand, de bekende Franse diplomaat die een niet geringe rol speelde in het ontstaan van de Belgische staat: "De Belgen? Ze zullen het niet blijven. Kijk, dat is geen natie, dat zal nooit een land zijn, dat is niet houdbaar." Het dient gezegd: Talleyrand bleek over meer profetische gaven te beschikken dan het beruchte "Wachttorengenootschap".
Wallonië
Cliëntelisme en politisering zijn nog altijd de regel bij de aanstelling van ambtenaren in het Waals parlement. Een vertrouwelijke nota waarvan de krant Le Soir kennis kon nemen, geeft een overzicht van de quota voor elke partij. Le Soir schrijft donderdag dat die nota, een vertrouwelijk document dat op 18 juli werd verstuurd door de griffier van het Waals parlement naar de leden van het bureau, tot in de details de postjes verdeeld tussen de politieke formaties. Een raadslid is goed voor vier punten, een secretaris voor twee, een chauffeur is een punt waard, enzovoort. PS, cdH, MR en Ecolo beschikken elk voor een aantal punten op basis van politieke vertegenwoordiging. Het bureau van het parlement heeft op basis van een wet de exclusieve bevoegdheid om personeel te benoemen. Geen enkele ambtenaar ontsnapt dus aan het systeem en kan maar beter over de juiste partijkaart beschikken. In Wallonië blijft de "theorie van de quota" van kracht, aldus Le Soir. En het gelijke kansen dogma van links?
04-09-2007
Provocatie!!!
Ook 'De Frut' en 't Belang (van Limburg) niet dat andere Belang, gaan deze week uit de bocht vind ik. Ook mijn lijfblad voor de artikels doet er aan mee, maar die krijgen er dan tenminste eurokes voor. Weet P-Magazine dan niet dat ook moslims hun blad (stiekem) lezen? Weten ze dan bij die gazetten en de P niet dat ze een bepaalde bevolkingsgroep aardig provoceren? Nou ja, aardig. Weten ze dan niet dat een 'varken' een onrein dier is en een gruwel voor deze mensen. Ik vind het niet netjes. In kerken met asielzoekes hangen ze boerkas over de heiligenbeelden om niet te provoceren, en nu komen die mensen zowaar met een varken af. Als daar geen vodden van komen? Zijn ze Kuifje in Afrika dan al vergeten?
Verboten!
De openbare omroep VRT weigert de jongste radiospot van Humo uit te zenden. Dat meldt het weekblad maandag in een persbericht. De reclamespot is een montage van toespraken van koning Albert II. De VRT vindt de montage "deontologisch niet verantwoord", zegt VRT-woordvoerster Diane Waumans. "Het gaat om een montage van uitspraken van de koning of van iemand wiens stem hard lijkt op die van de koning", verduidelijkt Waumans in een reactie. "Wij vinden dat de koning door de montage zijn eigen familie belachelijk maakt en dat de montage zo de waarheid geweld aandoet". En dat kan deontologisch niet voor de VRT. VAR, de reclameregie van de Vlaamse openbare omroep, had zijn twijfels bij het spotje en legde het daarom voor aan de VRT-directie. Die besliste om het spotje niet in de ether te brengen. "Het is de eerste keer in al die jaren dat we dit doen", zegt Waumans. Humo betreurt de beslissing van de VRT. De spot is alsnog te beluisteren op de website van het weekblad op www.humo.be./.SCS
De Koran moet niet verboden worden, maar is als boek niet meer van deze
tijd. De Koran is niet achterlijk, maar wel achtergebleven. Dat zegt Mimount
Bousakla (Lijst Dedecker) in een reactie op het pleidooi van de Nederlandse
politicus Geert Wilders om de Koran te verbieden. Bousakla is zelf niet altijd mals voor de islam.
Wie met de islam is opgegroeid, kent volgens haar geen vrijheid van godsdienst
of levensbeschouwing. Wie bovendien zijn geloof de rug toekeert, moet stevig in
zijn schoenen staan en mag bedreigingen verwachten. Toch is de ex-sp.a-politica
radicaal gekant tegen een verbod op de islam. "Iets verbieden leidt tot een
averechts effect, werkt radicalisering in de hand", klinkt het. "Het enige
probleem met de Koran is, dat het eeuwen geleden geschreven is en dat het boek
niet van deze tijd is...". Bousakla heeft wel nog een boodschap voor de
moslimgemeenschap. Die moet zich volgens haar bezinnen over de moslimjongeren
"die hun geloof te pas en te onpas gebruiken en misbruiken". "Maar waar blijft
die zelfkritiek? Het debat moet worden gevoerd, en provocaties kunnen, of moeten
af en toe om het debat zeer concreet te
maken", aldus nog Bousakla. Ik geef Bousakla volledig gelijk. De Koran moet niet verboden worden, geen enkel boek trouwens. Maar de Koran zou in de scholen zelfs verplichte lectuur moeten worden. Een kleine persoonlijke ervaring. In mijn vriendenkring was er een lieve mevrouw die de moslims telkens in verdediging nam. Ik heb ze de Koran gegeven met de woorden, neem je tijd maar en lees hem eens. Een paar maand later kreeg ik hem terug, ze was op een paar 'vrouw vriendelijk' verzen gestoten..............en de moslim liefde was over. De Koran kopen helpt natuurlijk niet, hem lezen wel. Maar doe het beetje bij beetje, neem hem desnoods mee naar de wc. Ik weet natuurlijk wel dat niemand boekskes leest op de wc.............
Par Francis Van de Woestyne Tout
est de votre faute, à vous les francophones. Vous ne le saviez pas ? Mais si,
honte sur vous, Wallons et Bruxellois, vous qui aimez votre pays, qui ne
demandez rien d'autre que de vivre en paix, de travailler, d'aimer femmes et
enfants, de vous distraire entre amis, vous qui ne jugiez pas utile de changer
encore les contours et le fonctionnement d'un si petit pays, vous qui pensiez,
naïfs va !, que le bonheur est dans les choses simples de la vie et non dans les
réformes institutionnelles, vous qui croyez qu'à l'heure où l'on construit
l'Europe, il serait un peu ridicule de morceler un Etat. Si, si, c'est parce
vous ne voulez pas accepter le principe d'une nouvelle réforme de l'Etat, grande
et belle, qui liquide ce qu'il reste de fédéral, qui solde les comptes du passé,
que les bons Flamands confédéralistes et travailleurs (alors que vous vous êtes
fédéralistes et fainéants) vont tous devenir des séparatistes. C'est ce qu'ont
écrit, en substance, les éditorialistes flamands de ce week-end et les hommes
politiques sur leur blog : l'appel à l'indépendance résonne de plus en plus fort
parce que vous, les francophones, refusez un catalogue de revendications toutes
gentilles, aimables et indolores. Quoi, comment ? Vous vous obstinez ? Vous
vous permettez, à votre tour, d'avoir des revendications ? Remettre en cause les
garanties exceptionnelles dont bénéficient les Flamands de Bruxelles, sous
prétexte que les Flamands contestent les facilités des francophones de la
périphérie ? Vous contestez les frontières linguistiques ? Comment osez-vous
relever ainsi la tête, vous affirmer, vous qui avez toujours accepté les
réformes sans coup férir. Cela fait 8 ans que les Flamands rongent leur frein,
qu'ils n'ont rien à se mettre sous la mâchoire institutionnelle. Votre attitude,
c'est, une bombe à retardement, c'est vous allez faire exploser
l'Etat. Comment ça, vous voulez connaître nos intentions réelles, vous voulez
que l'on fixe les limites ultimes de notre projet, savoir s'il y aura encore une
Belgique, demain ou si nous voulons créer un Etat indépendant, riche, fier et
au-to-no-me ? Quelle audace ! D'ailleurs, les Flamands, eux, sont un peuple,
ils ont une nation qu'ils aiment, la Flandre. Qu'avez-vous, vous ? Un
enchevêtrement complexe et coûteux d'institutions désargentées. Vous êtes quoi,
au fait, Wallons ou francophones ? Vous voulez sauver Bruxelles ? Vous n'en avez
même pas fait votre capitale. D'ailleurs Bruxelles n'est pas une ville
francophone mais internationale. Allez, pliez, rompez et tout ira bien.....
12-08-2007
Collaboration Belge?
Nu uitgestreken gezicht en anti-babe burgemeester van Antwerpen zijn verontschuldigeingen heeft aangeboden aan de Joodse Gemeenschap is het wel eens nuttig zich er van te vergewissen hoe de vork in de steel zit in andere steden. Zouden ze Bart De Wever soms willen pakken met zijn 'gratuite' uitspraak zodat de CD&V hem kan wippen? Een beetje vrijen met den Belgique kan niet Bart, vroeg of laat krijg je het deksel op je neus.
In ieder geval vernietigde België archieven over de jodenvervolging in Brussel en Wallonië, niet in Vlaanderen natuurlijk.
Voormalig Minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael wou een wet om organisaties aan te pakken die zich racistisch of negationistisch gedragen, zo zei hij begin september 2006. Negationisten ontkennen of minimaliseren de jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Met zo een wet, is Dewael één van de eersten die voor de rechter zo moeten gedaagd worden. Hij had dan als verantwoordelijke minister moeten komen uitleggen waarom België het negationisten gemakkelijker heeft gemaakt: België heeft immers een deel van de archieven van de jodenvervolging met opzet vernietigd. Rapport 3-1653/4 van de Belgische Senaat van 4 mei 2006 beschrijft hoe een aantal archieven over de anti-semitische houding van de Belgische overheid in de jaren dertig (dus voor de bezetting) en de jaren veertig met opzet werden vernietigd. Toevallig sloegen al die archieven op Wallonië en Brussel. Documenten over de jodenvervolging in Vlaanderen bleven behouden (vemoedelijk omdat alle Belgen gelijk zijn voor de wet?). Citaat uit het senaatsrapport: Het gebrek aan interesse vanwege de overheid heeft geleid tot een grootschalige vernietiging van documenten over het tijdvak 1930-1950. Ook in vele parketten is de toestand alarmerend. Ook hier gaapt een diepe kloof tussen het zuiden en het noorden van het land, tussen Vlaanderen en Wallonië zeg maar. Vandaag zijn de archieven van de parketten van Antwerpen, Mechelen, Leuven of Gent grotendeels opengesteld voor onderzoek, (...). Deze aanpak - de behandeling van dedode archieven door bekwame archivarissen - contrasteert met de catastrofale toestand bij de parketten van Brussel en Wallonië.(...). In Brussel is het archief van het parket-generaal en dat van het parket bij de rechtbank van eerste aanleg - gedeeltelijk - bewaard gebleven voor een tijdvak tot de vroege jaren '30. Daarna is er (bijna) niets meer. Voor Brussel verwijst men dikwijls naar de brand in het Justitiepaleis in 1944 om de leemtes in de archieven te verklaren. Het archief van het Brussels parket werd echter slechts gedeeltelijk door die brand getroffen en een groot deel van de oorlogscorresdondentie van de Procureur-generaal van Brussel werd reeds vanaf 1945 opnieuw samengesteld via de andere parketten. Het lijdt geen twijfel dat een deel van het Brusselse gerechtsarchief uit de oorlogsjaren pas na 1944 werd vernietigd. Citaat: De archieven van de lokale politiezones hebben bijzonder grote schade geleden, soms heel recentelijk ter gelegengenheid van renovatiewerkzaamheden aan gemeentegebouwen. De politiehervorming en de daaropvolgende verhuizingen van lokale brigades van de rijkswacht en de gerechtelijke politie hebben ook onherstelbare schade toegebracht. Ondanks de inzet van de voormalige directeur van het geschiedkundig centrum van de rijkswacht en van enkele plaatselijke archivarissen, die verspreide documenten hebben kunnen redden, werden de archieven goeddeels vernietigd. De ergste schade lijkt zich te hebben voorgedaan in het centrale commisseriaat van de Brusselse gerechtelijke politie (...). Voor het onderzoek van het SOMA (naar de jodenvervolging in België)) rijst er dus een groot probleem. De dossiers van het parket en het parket-generaal te Brussel, die vanwege hun locatie toch de belangrijkste intanties inzake het vervolgingsbeleid tijden de Tweede Wereldoorlog waren, kunnen immers niet meer worden geconsulteerd. Daarom zou ten eerste moeten worden nagegaan wie, om welke redenen en wanneer, deze dossiers heeft laten vernietigen. (...). Het was mevrouw Lizin (voorzitster van de Senaat) opgevallen dat de situatie met betrekking tot de archieven van de politiediensten al even desastreus is. "Betreffende de politie is het zo dat slechts in zeldzame gevallen archieven bewaard bleven. Zelfs deze zeldzame bewaringen van archieven werd vaak ongedaan gemaakt door de recente politiehervorming en de verhuisactiviteiten die dit met zich meebracht in lokale rijkswachtbrigades en bij de gerechtelijke politie". Zij sloot zich aan bij de opmerking van de heer Vandenberghe dat dergelijke handelwijze onaanvaardbaar is. Het argument van de recente politiehervorming is zeer goedkoop. Het kan toch geen toeval zijn dat de politie-archieven, inzonderheid die van de rijkswacht en de gerechtelijke politie, verdwenen zijn. Daarom schaarde zij zich achter het voorstel om deze kwestie nader te onderzoeken. De recente politiehervorming gebeurde onder de politieke verantwoordelijkheid van de minister van Binnenlandse Zaken. Indien er tijdens deze hervorming historische archieven over de jodenvervolging in Brussel en Wallonië, al dan niet met opzet, werden vernietigd, is Patrick Dewael (Open-VLD) politiek verantwoordelijk. Het is opvallend dat de media met geen woord over deze zaak hebben gerept, met uitzondering van één artikel in De Morgen van 14 december 2005, met als titel "Archieven over Jodenvervolging werden moedwillig vernietigd". De Morgen is nu niet direct mijn krant, maar eerlijk is eerlijk. Verder kan men daarin lezen:"De onderzoekers van het Studie- en Documentatiecentrum Oorlog en Hedendaagse Maatschappij (SOMA), die in opdracht van de regering de verantwoordelijkheid trachten te bepalen van de Belgische overheden bij de Jodenvervolgingtijdens de Tweede Wereldoorlog, stuiten op grote moeilijkheden omdat bepaalde cruciale archieven opzettelijk werden vernietigd. (...). SOMA-directeur Rudi Van Doorslaer en zijn medewerkers omtdekten niet alleen chaotisch beheer en amateurisme, maar in bepaalde gevallen ook opzettelijke vernietiging of verduistering van archiefmateriaal. Dossiers over Jodenvervolging in de archieven van het Brusselse gerecht bleken spoorloos. Hetzelfde geldt voor dossiers van het ministerie van Binnenlandse zaken, van een mysterie gesproken. Gerechtelijke dossiers moeten nochtans wettelijk verplicht worden bijgehouden. (...). "De systematische afwezigheid van deze documenten duidt mogelijk op een opzettelijke daad", stellen de onderzoekers. (...). Vooral in Brussel en Wallonië is de toestand van de archieven van het gerecht "rampzalig" en "alarmerend". Senateur Hugo Vandenberghe(CD&V) vroeg zich af wie de bewuste dossiers heeft vernietigd, in welke omstandigheden en waarom. Hij wees ook op de politieke gevolgen van het onevenwicht in de beschikbare archieven archieven tussen Vlaanderen en het Franstalig landsgedeelte (nog maar eens, voor de zoveelste keer). "Dit riskeert dan een studie te worden over de Vlaamse magistraten, want over de anderen kan men bij gebrek aan bronnenmateriaal niets zeggen.
Afbeelding, pamflet voor amnestie. In de jaren 1920 worden veel verzoekschriften voor amnestie aan de koning gericht, omdat er in het parlement geen politieke meerderheid voor te vinden is. Albert I wordt daarbij vaak herinnerd aan zijn belofte van ‘gelijkheid in rechte en in feite’ van 22 november 1918
07-08-2007
Heidendom
Heidendom is lachwekkende waanzin.
Een protestantse gemeenschap laat kinderen
doodgaan zonder dokter.
Moge Jahwehs wil geschieden,
alleluja.
Libanese Christenen slaan anderen de hersens
in,
en Belgische dito stemmen voor moord op de
levende mensenvrucht.
Dood aan de vijand roepen feldgraue
jongens,
en kerkleiders zegenen de wapens.
Gott mit Uns.
Islamieten hakken handen af, stenigen
vrouwen,
jagen Allahlasterend schrijvers.
Inch Allah
Joden verminken jongens
ongevraagd,
slachten onverdoofde dieren voor de leut
vanAbraham.
Mazzeltof en sjalom.
Sekteleiders verkrachten al
biddend,
jagen heilige kogels door hun
volgelingen.
Het einde van de wereld is toch
nabij.
Praise the Lord
In Stonehenge staan druïden tot sterren te
zingen
tussen puinen van eeuwige tempels
O ja, heidendom is lachwekkende
waanzin...
(Jan W. Robrechts)
Wijn en bier.
Wijn bestaat al van sinds men de druif kent. En waarschijnlijk bestond er daarvoor reeds vruchtenwijn. De Babyloniërs zijn de de uitvinders van het bier, leve die Babyloniërs dus. De Oude Grieken hadden zelfs een god die biezonder bevoegd was voor de wijn: Dyonisos. Bij de Romeinen was dat Bacchus, wiens naam met decadentie is verbonden. In die tijd gebruikte men zure wijn overigens ook al om zijn ontsmettende eigenschappen. In het Nieuwe Testament wordt het eerste door Jezus verrichte wonder beschreven, waarbij hij water vranderde in wijn.(Joh 2: 3-10). Ze moeten daar met velen geweest zijn en een flinke dorst hebben gehad, want als je dat bij Johannes narekend - zes stenen kruiken elk met een inhoud van twee of drie metrieten', een metriet (Griekse inhoudsmaat) zijnde 40 liter, komt men al vlug op 480 tot 720 liter wijn, buiten hetgeen ze al binnen hadden dan. Verder gebruikte diezelfde Jezus tijdens het Laatste Avondmaal naast brood ook wijn .Blijkbaar was Jezus geen droogzak zoals de zichzelf tot broeders van Jezus benoemde 'beleidvolle slaafklasse' van het Wachttorengenootschap.
24-07-2007
Belgische Catechismus met uitleg
Vraag: Hoe houdt u het Vlaamse en Waalse gewest uit elkaar? Antwoord: Het Vlaams Gewest bestaat uit West- en Oost-Vlaanderen, Antwerpen, Limburg en Vlaams-Brabant. Het Waals Gewest omvat de provincies Waals-Brabant, Luik, Luxemburg, Namen en Henegouwen. Vraag: hoe houdt u de Vlaamse en Franse gemeenschap uit elkaar? Antwoord: Dat ligt iets lastiger en kan men onmogelijk begrijpen zonder de hulp van de heilige geest. De gemeenschappen zijn namelijk niet 'plaatsgebonden' evenals god niet 'plaatsgebonden' is. Zo vallen de gemeenschapsbevoegdheden, zoals daar zijn,: onderwijs, media, cultuur, sport, enz in Brussel onder ofwel de Vlaamse gemeenschap, ofwel de Franse gemeenschap. Beide gemeenschappen hebben ook hun eigen cultuurzalen in onze hoofdstad, zoals de AB (Vlaamse gemeenschap) en de Botanique (Franse gemeenschap). Toch zijn ze niet twee, maar één, Belgisch. Vraag: wat zijn restbevoegdheden? Antwoord: de rest of alle bevoegdheden die niet uitdrukkelijk door god of de wet werden toegewezen aan de gewesten en de gemeenschappen en bijgevolg in handen blijven van één, de federale overheid. Vraag: is het de bedoeling de restbevoegdheden over te dragen aan de twee deelstaten? Antwoord: dit is zeker de bedoeling en zal gebeuren aan het einde van het duizendjarig rijk van de heer. Vraag: hoeveel keer is Brussel hoofdstad? Antwoord: hier is veel geloof voor nodig en men moet zeker aanhouden in gebed, want Brussel is viermaal de hoofdstad. De stad Brussel, een van de negentien gemeenten die samen de Brusselse één vormen, is de wettelijke hoofdstad van België/Belgique. Zowel de Vlaamse als de Franse gemeenschap erkennen Brussel als de hoofdstad van hun gemeenschap. Tenslotte is Brussel de hoofdstad van de Europese Unie. Vraag: Waar bevinden zich dan de Duitstaligen? Antwoord: in het voorgeborchte van België, een soort vagevuur waar Franstaligen de plak zwaaien zoals ze dat trouwens ook elders trachten te doen. Amen (Het zij zo)
16-07-2007
Daar komen...............;
de schutters!
Import
In een interview in Knack noemt Brice De Ruyver, voormalig veiligheidsexpert van
Verhofstadt, het grootste probleem voor heel dit land de import van
criminaliteit: “Op het einde van de ketting, in de gevangenis, zitten meer dan
40 procent buitenlanders. En dat zijn dan diegenen die we hebben gepakt.”
Volgens De Ruyer handelt het bij fenomenen als rondtrekkende gangsterbendes en
drugs allemaal over geïmporteerde criminaliteit. Zo wijst hij erop dat door de
honderden drugspanden die de voorbije jaren zijn opgerold er momenteel in dit
land liefst 1.100 Marokkanen in de cel zitten. En daar voegt hij voor alle
duidelijkheid aan toe: “Marokkanen met de Marokkaanse nationaliteit.” ‘Nouveaux
Belges’ niet inbegrepen dus…
Even naar Nederland:
"Het blijkt dat de tweede genaratie bij de meeste etnische groepen crimineler is dan de eerste generatie. (....) Onder de Marokkanen van de tweede generatie tussen de 18 en 24 jaar stond in 2004 in Amsterdam zelfs bijna één op de tien als verdachte geregistreerd. Van de etnische minderheden scoren zij het hoogst in criminaliteitsstatistieken." (Fleur Jurgen in 'Het Marrokanendrama'.
13-07-2007
Hiërarchie der volken.
Sinds 1970 woon ik pal midden in het multiculturele gekkenhuis. De laatste tijd vindt er weer een sociologische verandering plaats. Polen, Bulgaren en Roemenen hebben hun intrede gedaan. Daar geen enkele socioloog zich voor dit soort zalen interesseert, onderzoek ik deze evolutie zelf op het terrein wat ten zeerste vergemakkelijkt wordt door mijn beroep waardoor ik ieder dag met alle slag van mensen uit alle geledingen van de maatschappij in contact kom. Ik ben reeds tot een ophefmakende conclusie gekomen en wel deze: deze Oost-Europeanen hebben van Aziatische of Afrikaanse bandieten en islamfundamentalisten niets te vrezen, om de eenvoudige reden dat zij hèn niet vrezen. Ik verklaar mij nader: poolse jonge vrouwen lopen met minirokken en decolletés van hier tot ginder op straat en de "jongeren" moeten het niet in hun hoofd halen hen lastig te vallen en voor hoer uit te schelden. Want ze weten donders goed dat de Polen niet over zich heen laten walsen en onmiddelijk een solidaire groep vormen die de "jongeren" in kwestie direct een lesje gaat leren dat ze niet vlug zullen vergeten. Als er bijvoorbeeld een auto-ongeluk gebeurt in de wijk en daarbij zijn niet-Europese vreemdelingen en een autochtoon betrokken, komen er binnen de minuut tientallen vreemdelingen op af. Of hun volksgenoot in fout is of niet, kan hen niet schelen, ze zijn automatisch solidair. Aan de autochtoon, die er moederziel alleen voorstaat, bieden ze 100 euro of zoiets aan om de zaak blauwblauw te laten en het slachtoffer aanvaardt de "minnelijke schikking" - zelf ook meegemaakt trouwens - uit angst voor erger. Maar dat moeten de heerschappen niet met een Bulgaar of een Roemeen proberen. Deze zijn totaal niet onder de indruk, want ook zij kunnen rekenen op de totale solidariteit van hun vrienden en zijn vastbesloten geen millimeter aan het racaille (dixit Sarkozy) toe te geven. Met als gevolg groot respect van datzelfde racaille (dixit Sarkozy) voor deze viriele gasten met kloten aan hun lijf. Ook in volle zomer durven onze vrouwen hier niet over de straat lopen zoals deze Oost-Europese dames. Als een autochtoon op straat problemen krijgt met het racaille (dixit Sarkozy) lopen zijn volksgenoten rap weg om toch maar geen problemen te krijgen. En als er toch iemand op zijn strepen staat, komt het Centrum ter bevordering van het racisme direct in actie om de onverlaat tot betere gedacchten te brengen. En o ja, de Oost-Europeanen hebben ook geen schrik van het Centrum, want ze ze zijn zelf ook vreemdelingen en kunnen per definitie geen racisten zijn. Het zijn de West-Europeanen, niet de Oost-Europeanen, die decadente mietjes geworden zijn, een bende jeanetten, venten zonder kloten aan hun lijf. Ze laten zich schofferen door het racaille (dixit Sarkozy) en staan er nog bij te glunderen. Wat een verrijking van onze cultuur! Mijn heren, het heil komt uit het Oosten. Tot zover een lezersbrief aan 't Pallieterke van 11 jul 2007. Geef toe, het zou toch spijtig zijn dat deze "waarheden" volgende week bij het verschijnen van 't nief Pallieterke in de vuilbak zouden worden gesmeten. Naam en adres zijn bekend, maar worden aangezien het hoge DDR gehalte van dit land beter niet bekend. Ik heb deze brief letterlijk overgenomen, alleen heb ik de 'oten' aan de 'kl' - gehangen
Naaktstrand. Dat ze zich niet schamen hoe ze erbij liggen, ik ben al drie keer weze kijken!
Hoe vreemd is onze cultuur en ook de islamitische waarin agressie gezien wordt als iets positiefs (zie de verering van bijv. Oorlogshelden of zogenaamde martelaren) en seksualiteit als iets waar wat mis mee is. In deze culturen wordt vernieting kennelijk als positiever gezien dan liefde en de levenskracht. Deze 'omkering van natuurlijke waarden' bestaat inmiddels al duizenden jaren. Hopelijk breekt er een tijd van bevrijding aan. Maar spijtig genoeg wijzen alle tekenen op het tegenovergestelde
Youth is happy because it has the capacity to see beauty.
One who keeps the capacity to see beauty never grows old. (Franz Kafka)
Léon Degrelle en de Waalse collaboratie. Decennialang werden Léon Degrelle en de Waalse collaboratie uit het collectieve geheugen gewist. Het ongenuanceerde beeld van de 'incivieke' Vlamingen en Walen die trouw zijn aan België is goud waard in de politiek
Universele Verklaring van de rechten van de Mens opgenomen onder artikel 19: "Eenieder heeft het recht op vrijheid van mening en van uiting van zijn mening, wat het het recht insluit nietverontrustte worden omwille van zijn meningen en het recht door om het even welk uitdrukkingsmiddel en zonder inachtneming van grenzen, inlichtingen en ideeën op te zoeken, te ontvangen en te verspreiden" Goedkeuring en publicatie Belgisch Staatsblad 31 maart 1949.
Johan Anthierens (overleden vrijdenkend schrijver en rebel)
over de Vlaming!
"Als je een Vlaming voor zijn kont schopt prijst hij de
kwaliteit van je schoenen en apprecieert hij dat je beenreflex soepel is
gebleven."
"Wie fier is Belg te zijn in dit land is géén bekrompen nationalist, wel integendeel. Het neo-Belgicistische status quo heet juist het toppunt van progressief postmodernisme te wezen. Wie fier is Vlaming te zijn daarentegen, is per definitie een achterlijke, xenofobe idioot die met zijn laarzen in de modder van de jaren dertig is blijven steken. Het spijt ons: we hebben deze kromme redenering nooit begrepen, we zullen ze nooit begrijpen en we willen ze zelfs niet begrijpen. Pijnlijk is verder dat de Franstalige pers maar blijft grossieren in aftandse clichés over de egoïstische Vlaming. Terwijl er weinig volkeren zijn die hun naaste buur zo solidair en gaarne blijven zien...."
Matthias Danneels - Het Nieuwsblad - 21-07-2005
Ik vind het rare gasten die islamieten? Ze blazen zichzelf en anderen op ter ere van Allah. Vervolgens beledigen ze hem door een zak over zijn schepping te trekken, en dan willen ze weer 72 maagden.
En dit was de bedoeling van Allah! Ik vind het een meesterwerk. Halleluyah!
Daarom zal een man zijn vader en moeder verlaten en hij moet zich hechten aan zijn vrouw en zij moeten één vlees worden. En zij bleven beiden naakt, de mens en zijn vrouw, en tochschaamden zij zich niet. (Bijbel, Genesis 2:24,25)
"In my opinion, "erotic" is not only nakedness, it is much more. For me, the female nude is the most compelling and provocative; it is perhaps nature's finest form. Most of my work is done in the studio. In my photographs, I try to capture the beauty of humanity, just as the ancient Greek sculptors attempted to breathe life into stone and draw out perfected human form..."
Daarna bouwde JHWH de rib die hij uit de mens had genomen tot een vrouw en bracht haar tot de mens. En zij bleven beiden naakt, de mens en zijn vrouw, en toch schaamden zij zich niet. Gen. 2:22,25.
De Here had er dus blijkbaar geen problemen mee. Sommige mensen blijkbaar wel, is natuurlijk hun volste recht.
Als oude mannen geen slecht voorbeeld meer kunnen geven, dan beginnen ze met het geven van goede raad!
DUIVELZWAM.
De benaming zou haar oorsprong vinden in het feit dat het onmogelijk een schepping van god kon zijn. Maar het was (en is) er nu eenmaal, dus kon het alleen het werk van de duivel zijn. Godsdiensten?!
Foto's van personen die niet in openbaar belang staan, mogen niet zonder zijn toestemming openbaar gemaakt worden. Als er iemand niet akkoord gaat met het vertonen van foto's van hem/haar op deze blog, stuur dan een berichtje. Ik zal dan deze foto verwijderen of de persoon onherkenbaar maken. Natuurlijk ook vermelden welke foto het is.
en toon dat er een band tussen ons bestaat (Geschreven door johan v.d.b).
Mysterie Karel de Gucht heeft problemen
met mestkevers,
In Egypte werden ze aanbeden!
Scarlett Johansson 2
Schijn-heilig.
De tekst van het Vlaams volkslied
(klik hierom het Vlaams volkslied te downloaden ; 2,04MB, MP3-formaat)
De Vlaamse Leeuw
Zij zullen hem niet temmen, de fiere Vlaamse Leeuw, Al dreigen zij zijn vrijheid met kluisters en geschreeuw. Zij zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft, Zolang de Leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.
Zij zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft, Zolang de Leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.
De tijd verslindt de steden, geen tronen blijven staan. De legerbenden sneven: een volk zal nooit vergaan. De vijand trekt te velde, omringd van doodsgevaar. Wij lachen met zijn woede, de Vlaamse Leeuw is daar!
Zij zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft, Zolang de Leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft,
Oog om oog maakt de hele wereld blind.
( Mahatma Gandhi)
Eens een andere versie! Nieuwe webstek:
Ik ben niet CO2 neutraal
“Hét
probleem tussen Vlaanderen en Wallonië is niet de taal, wél de Belgische staat
zelf.”
Paul-Henri
Gendebien, voormalig voorzitter van het Rassemblement
Wallonie-France
Afblijven van onze rand!
Iraniërs verbranden en Israëlische vlag in reactie op de Koranverbranding 
Mijn regenboog heb ik in de wolk geplaatst , en die moet dienen tot een teken van het verbond tussen mij en de aarde. En het moet geschieden dat wanneer ik een wolk over de aarde breng, de regenboog stellig in de wolk zal verschijnen. En ik zal stellig aan mijn verbond denken, dat tussen mij en u en elk levend schepsel van alle vlees dat bestaat; en de wateren zullen niet meer tot een geweldige vloed worden om alle vlees te verderven. En de regenboog moet in de wolk komen, en ik zal hem stellig zien om te denken aan het verbond onbepaalde tijd tussen God (Allah, JHVH, Elohim) en elke levend schepsel dat op aarde is. (Gen. 9:13-16).
Bart De Wever liet in De Standaardvanwat na het uiteenvallen van het kartel de volgende uitspraak van hem optekenen: 'De federale regering is een Vichy-regering. Zoals maarschalk Pétain zal Leterme ook van dag tot dag meer veranderen in een marionet.'
Aan alle Vlamingen !!!!!!!!!!- Wij respecteren onze buren en zullen hen helpen in tijden van nood. Doch, wij zijn Vlaming. Dat is niet Marokkaan,niet Pool,niet Albanees. Onze taal is Nederlands en niet Arabisch, niet Russisch en niet Aziatisch. Onze kinderen leren Vlaams/Nederlands vanaf hun 3de levensjaar (en vroeger) in school, en wanneer wij als blanke Belgen deze taal niet kennen, dan zijn wij ongeschoold en kansloos in onze maatschappij. Waarom zijn niet Nederlands sprekende migranten dan ineens bevoorrechte burgers? Wij dragen jeansbroeken met een hemd en onze vrouwen dragen rokken met topjes. Wij dragen geen lang kleed en geen hoofddoeken. Wij hebben jaren gevochten om in deze kledij te mogen lopen. Als onze blondines in onze 'vreemde Belgen' hun thuisland met hun rokjes en topjes rondlopen, dan krijgen zij de meest verlagende verwijten. Wel het ene plezier is het andere waard. Waarde migrant; RESPECT begint bij Uzelf. Als U zich beledigd voelt door een dame met korte rok en decolleté, blijf dan waar je bent dan hoef je er niet naar te kijken. Wij eten friet met varkensbrochette, en brood met hesp. Als U daar een probleem mee heeft dan is dat Uw probleem. Wij eten dit al 500 jaar !!! 'De leeuw van Vlaanderen, hij leeft' is onze leuze en wie daar niet mee kan leven gaat maar kamelen bewonderen! Als U dat niet bevalt gaat U maar in een land leven waar Allah baas is en in een Moskee woont, maar uit naam van ALLE fiere Vlamingen, Allah is hier niet welkom en zijn huis nog veel minder. Wanneer wij als blanke Vlamingen een misdrijf begaan dan worden we gestraft met celstraf en/of boete. Wel dit geldt ook voor onze niet blanke Vlamingen, al denken/vinden zij dat zij als gasten meer voorrechten hebben. Wanneer iedereen dit allemaal gaat beseffen, dan gaan we misschien onze naam Vlaming en onze cultuur kunnen redden waar onze voorvaderen hun bloed, zweet en tranen voor hebben gelaten. Met achting van een trotse Vlaming.
