Valladolid 2.

" Op een onbewoond ei-land..." zingen ze in het liedje. Wel, wij waren er, en helemaal alleen. En dan krijg je zo'n foto's. Een echte rustdag, dus. En dan terugvaren naar ons kleurrijk dorpje en hotel. 





" 

Men stelde ons een boottochtje voor en braaf als wij daar zijn, doen we dat dan. Het werd vissen op barracuda, zoeken naar El crocodelito in de Mangrove en vogelspotten op het Maya eiland. Onze vangst, vijf stuks, werd 's avonds dan ook klaargemaakt. Eerst 2 vissen om ceviche de pescado te maken, vis opgelegd in het zuur met tomaat en komkommer. De drie anderen belandden dan weer gegrild op ons bord. Lekker zo. 

Aangekomen op het einde van de wereld. Toch zeker het einde van het schiereiland Yucatan. Hotel San Felipe de Jesus, met balkon op de zee. Kleurrijke houten huisjes, houtenwandelpad in de Mangrove, vogelspotten. Rust. 

Mooi hotel in deze nieuwe verblijfplaats. En ook weer een nieuwe attractie. Je wordt op de noen bij de zoutwinning verwacht. Dan staat de zon in  zulke positie dat alle water roos kleurt. Als de zon even wegduikt, verdwijnt ook het hele effect. Raar, maar waar.  Bergen zout waren ook nog ons deel. En we tonen U een begraafplaats op z'n Mexicaans. We vertrekken morgen naar een plekje waar men nog internetvreemd zou zijn, zeggen ze. Mogelijk zijn we dan even 3 dagen minder fotogeniek op onze blog. 

We stellen nog eens even onze voeding voor in volgorde van de dag. De ochtend stond heeft dikwijls fruit in de mond. De middag serveert een lekkere soep, sopa de Lima, met een bordje extra. De drank heeft dan weer de plezante naam Jamaica mee gekregen, een fruitwater. De Mexicaanse  cocktail bij uitstek is Michelada ( een pint, limoen, tomatensap en een pittig kruidenmengsel en spicy zout op de rand) . Als avondmaal koos ik voor camarones. En dan volgt op het marktplein de zoete zonde : marquesitas. Een flinterdunne deeg wordt tot een galette gebakken, besmeurd met Nutella en verrijkt met een banaan. Mmmm. 

Een overgangsdag in een echt Mexicaans dorpje, op weg naar de kust. Maar eerst de juiste foto's kiezen voor de blog, plezant hoor. Verder zie je zeker de abuela nog tortilla maken bij onze hap. En dus Tizimin, het Drie Koningen dorp. Nog een antwoord op de gestelde vraagjes. Zwemmen in de cenote was er wegens tijdsgebrek niet bij. En we mochten niet met de bal spelen in Chi Chen Itza. 😏😊👍

Op 50 km van Vallodolid bevindt zich " de" absolute topper van Mexico. Zonder virussen bijna goed voor 3 miljoen toeristen per jaar. Deze Maya-stad heeft alles om rustig te verpozen. Pre Columbiaanse site, 600- 800 na Christus. De namiddag bracht weer een tochtje met het stalen ros, langs de heuveltjes van, door de jungle, kortom voor echte mountainbikers. Er werd dan ook " genoten" van de xenote. 

Aangekomen in deze stad die je best met Spaanse uitspraak begroet. Eerste verkennende wandeling van kerk tot klooster en toebehoren. 

De ochtend leverde ontbijt met zicht en daarna de tour der archeologische sites met nog echte torpedo trappers en zalig tweewieleren. Iets wat we voortaan in elke grote reis moeten voorzien. Lunch op de markt, sopa de Lima ( kippensoep, groentjes, limoen). En dan alle faciliteiten van het hotel eens uittesten. Gelukt. 

Welkom in het gele dorp met  opvallend klooster dat in 93 al pauselijke aandacht en dito bezoek kreeg. Midden het dorpje ligt er ook nog een beklimbare piramide met de grappige naam Kinich Kak Moo. Mogelijk staat het tussenvoegsel voor de stijl  waarop sommigen het heuveltje "afkruipen". 

De ganse dag worden we aangesproken om toch wel iets te kopen. Zie hier de verkopers, even kleurrijk als talrijk. En, Progreso is ook een aanlegplaats voor cruise-schepen. Vandaag was de Carnival Breeze hier welkom, vertrokken in Galveston (USA) en varende naar San Miguel Cosumel ( Mex). De 5000 opvarenden zagen we niet, waarschijnlijk de bus op naar de toppers die we vorige week nog bezochten. 

Een Echo-reportage, Jan Van Rompaey-gewijs, als je twee blauwe en 1 bruine ter beschikking krijgt. Operatie "ordnung muss sein". 

U merkte het waarschijnlijk ook reeds, we hadden reeds een strak en vermoeiend reisschema in Mejico. Dus, tijd voor absolute rust, kuieren, zelfs een strandstoel en boeiend boek, zowaar. Meer nog, voor het eerst in 5 weken effe tijd om de berichtjes, smartphone-gewijs, te lezen. 😉

117 km verder, terug via Merida, met dezelfde bus en chauffeur, maakt onze reis al een beetje Progreso. Dus aangekomen aan zee, nieuwe locatie. 

Goed nieuws voor de liefhebbers van " la vie en rose" en andere vogelspotters. Je krijgt zeker flamingo's, reigers, pelikanen, fregatvogel ( m/v) aalscholvers, lepelaars, meeuwen. Of herkent U nog een soortje meer? 

De voormiddag werd gevuld met een gezellig boottochtje naar de flamingo's en ook door de mangrove. De namiddag trok onze wandeltocht langs de kustlijn naar het vissersdorp. Ik denk dat de stoere mannen vanavond haaivinnensoep eten. Hun plastiektroep was echter  helemaal niet fraai. 

Van een grootstad naar een klein dorp. En dat was ook reeds te merken aan de busrit ( 2 uur 45 voor 90 km). In elk geval, zo kleinschalig zagen we nog niet in Mexico. En deze dag stond aangestipt onder de noemer strandvakantie, dus... 

1. Het gaat heel goed met ons, waarvoor dank. 

2. De corona barometer was groen, nu geel, volgens de krant. 

3. De corona-veiligheidsmaatregelen in beeld gebracht voor de kathedraal. 

Twee nonnen behandelen onze chef. De daaropvolgende foto's zijn mogelijk een gevolg... 

4. Welke richting je ook uitkijkt, het mooie weer is hier en blijft ook, zeggen ze. 

5. Zelfs Mexico weet het beste bier ter wereld uit te stallen, klasse. 

6. Deze bankbriefjes glippen dagelijks door onze handen, al tonen we wel de meest toonbare pesos uit onze geldbeugel. 1 euro is ongeveer 22 pesos, aan de koers van vandaag. 

Een stad bewandelen is plezant, maar er op uit trekken met een stalen ros brengt toch weer andere facetten aan het licht, toch. Dus, trappen maar, en vooral genieten als Wout of Sanne... MERIDA BY BIKE.