Mijn dag boek begon als een gedichten boek,
Maar na omdat ik  met mijn beste vriendin
wat uit elkaar groeide,werd mijn dagboek een vriendin.
Na het overlijden van mijn moeder
werdt het een soort verbondenheid
met mijn moeder.
Een plaats waar ik heel vaak met haar praate
over de dagelijkse dingen
Maar vooral haar gemis.
Dit boek leert me nu
dat in mijn leven zoveel geluk
maar ook veel verdriet was.
Maar dit zal bij iedereen wel zo zijn,
wat mijn dagboek (wat tien jaar opgeborgen)
me nog vertelt
Dat alles voorbij gaat,
zowel vreugde ,als pijn.

Geef me je jas
van bont van teddyberen.
Leg je arm om me heen,
en al je winter kleren.
Zoen me
tot ik warm wordt
tot ik spin
Trek je eigen huid dan uit
en stop me eronder in.
Sus me met jou hartslag:
Wij ons wij ons wij ons.
Maak van dit veel te grote bed
een heel klein fort van dons
voor ons.

een ballonnetje

Een ballonnetje doet me
aan de liefde denken.
Pas je niet goed op
gaat het stuk.
Zo gaat het ook met
met liefde en geluk.
Net als een ballonnetje
kan liefde tot grote
hoogtes gaan
En gaat het stuk
helemaal spontaan
Dan denk je later pas….
Dat…. Zo’n…. ballonnetje
Alleen maar lucht was.

In je lach,
zoveel glinsters,
zoveel stralen.
Ik bewaar ze.
Ik zal niet falen.

Ik ben je lichtje.
Je onuitputtende bron.
Ik warm je op,
als ik dat echt kon.

In een duistere wereld
dooft mijn kaarsje niet.
Met mijn laatste energie
blijf ik jouw vlam bewaken.

Blaas hem niet uit.
Laat ik niet toe.
Al zie ik in je blik,
je bent moe.

Hier je glinsters,
Hier je stralen.
Ik probeer je lach
terug te halen.

Tevergeefs,
een stille bries,
vult de leegte,
   ik ben bang dat ik je verlies.