Archief

Op de driesprong van mijn leven
ging ik in het midden staan,
keek naar het verleden waar ik
heel wat heb doorstaan
Veel verdriet maar ook gevoelens
waar ik nu nog van geniet

Het heden is een korte weg
te kort om te omschrijven,
te kort om lang te kunnen
blijven dus wend mijn blik

toekomstgericht
met in mijn hart vertrouwen
en een lach op mijn gezicht

De warmte van mijn tranen,
is de troost voor mijn verdriet.
Waarom in mijn hoofd zoveel vragen
en krijg ik het antwoord niet.

Tranen van verdriet overspoelen mijn geluk.
Eens zal de warmte van mijn tranen mij verlaten
en heeft zijn warmte zich vervangen
met de mooie dingen in het leven,
liefde en geluk.

Bloemknoppen die zich
ontvouwen, schuchter
maar lichtgericht
Bladeren doorbreken
dor ogend hout, sterk
ondanks licht gewicht
Natuur wijst de weg
hoe leven te leven
al eeuwen heeft zij in
wisselende seizoenen
aangegeven
hoe wij als mens ook
door kunnen gaan
hoe wij als mens alle
wisselingen kunnen
doorstaan

In de stilte heb ik je lief
zonder woorden, zonder stem
Enkel mijn ogen kunnen je vertellen
wat ik voel en - wie ik ben

Doch kijk ik weg als je ernaar zoekt
ik laat je dwalen in het duister
Ergens wil ik schreeuwen wat ik voel
maar wederom - ik fluister

Zoals ik vaak je naam fluister

In eenzaamheid,of als ik je mis

Ik zie je gezicht in het water

En droom een toekomst voor later

Ik kan de kracht niet meer vinden
met gebroken vleugels te zweven
De angst om te vallen overwint
meer dan niets - kan ik niet geven

Waarom,vraag ik mezelf af?

Waarom heb ik dit gevoel?

Waarom is liefhebben zo moeilijk?

Waarom heb ik je zo enorm lief?

Je stem doet me beven

Steeds weer een spannende ontmoeting

Mijn hart mag jou niet behoren

Waarom kijk je mij zo vragend aan?

Mijn bloedend hart blijft van mij
als een -nooit verzonden- brief
Ik draai me om alsof je nooit was
maar in de stilte - heb ik je lief