Berichten van 26 december 2005 tot 1 januari 2006

Je moet niet veel voorstellingsvermogen hebben om in te zien dat in die toestand mijn 'praat' uiteindelijk niet al te intelligent zal geweest zijn. Daar schaam ik me ten zeerste over.

Ik kon eigenlijk ook alleen maar meepraten met anderen als ik gedronken had. In nuchtere toestand kon ik 'geen vijf tellen' (heeft me trouwens ooit eens iemand gezegd ook).

Nu breng ik mijn tijd op een gans andere manier door. Ik lees bv. veel over alcoholisme (op het internet). Het fenomeen intrigeert me ook enorm. Ik begrijp nog steeds niet hoe de menselijke geest nu juist in elkaar zit: alleszins héél ingewikkeld. Sommige mensen raken verslaafd, terwijl anderen gans hun leven weliswaar stevig kunnen drinken, maar zonder alcoholist te worden.

Alcoholisme kan echter iedereen overkomen, zonder onderscheid tussen rang of stand. Het kan vroeg, het kan laat. Het kan na een tegenslag of ook door weelde. Niemand is er dus vrij van.

Vandaag zelfs nog het verhaal gehoord van een respectabele zelfstandige van 42 jaar die zich letterlijk doodgezopen heeft...

Het leven kan nochtans zo mooi zijn zonder drank.

Als alcoholist zit ik met angst... enerzijds spijt over het verleden, anderzijds angst voor de toekomst. Vroeger 'dronk' ik mijn angsten weg met alcohol. Dit was natuurlijk maar een tijdelijke oplossing. Na het drinkgelag kwamen de angsten nog meer opzetten. Na wéér enige tijd gepieker en de daarbij horende angsten vluchtte ik terug in alcohol... en zo kwam ik algauw in een vicieuse cirkel terecht.

Deze heb ik gelukkig kunnen doorbreken. Nu, na enige maanden nuchterheid voel ik me, langzaam maar zeker, terug rustiger worden. Van enkele vroegere angsten ben ik alvast reeds verlost: de angst om dronken 'gepakt' te worden of een ongeval te veroorzaken. De angst na een blackout. De angst van de politie, en nog zoveel meer.
Nu rest er wel nog de schaamte. Het is zwaar om dragen, maar nuchter zal ik die ook wel overwinnen. Mijn omgeving zal wel merken dat ik een 'ander mens' ben geworden. Sommigen zullen me mijn fouten vergeven...anderen dan weer niet, maar zoiets heb je niet in de hand. Ik kan enkel mijn best doen en de rest komt (hopelijk) vanzelf.