zaterdag 23 februari

Terug veel wind en grijze hemel. Dus, ik wat koken, lezen en aan het scherm (mij in stilte bezighouden)en Christiane opruimen, strijken en sudoku.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om wat te vertellen over de streek.

We verblijven in de appartementen Larissa 1 in het dorp Ayaş, provincie Mersin in het zuiden van Turkije.

 De provincie Mersin is 15.737 km² groot en heeft 1.647.899 inwoners (2010). De hoofdstad is het gelijknamige Mersin. Tot 2002 heette de provincie Ïçel.

De kust waar Mersin aan ligt heet de Cylicische Kust. Omdat er hier relatief weinig westerse toeristen komen kun je wat meer van het echte leven zien. Urenlang rondwandelen zonder aangesproken te worden door iemand die beter wil worden van de aanwezigheid van toeristen kan hier nog, in tegenstelling tot de populaire Turkse badplaatsen waar je tot vervelens toe aangesproken wordt door verkopers, kelners, bedelaars, time-sharingverkopers en andere mensen die iets van je willen.

De economie van Mersin, gelegen op de Çukurova vlakte, is vooral gericht op de (internationale) handel. De stad Mersin huisvest de grootste haven van Turkije en herbergt daarnaast ook enkele Free Trade Zones, hetgeen beide onmisbare factoren zijn in het economisch succes van Mersin.

De haven van Mersin is het zwaartepunt van de economie van de provincie. Het is de grootste haven van Turkije en in 2008 werd er voor meer dan 18 miljoen ton aan containers verwerkt.
De economie van Mersin drijft dus op internationale handel. De belangrijkste exportlanden zijn China en Turks Cyprus, waarbij voornamelijk landbouw goederen, metalen en textiel verhandeld worden.

Deze regio is de “fruitschuur“ van Turkije, overheerlijke kersen, watermeloen, appelsienen , citroenen, appels en zoveel meer. Het aanbad van groenten is navenant en best te zien op de vele marktjes waar de plaatselijke bevolking hun verse producten verkopen.

De kust waar Mersin aan ligt heet de Cylicische Kust. Omdat er hier relatief weinig westerse toeristen komen kun je wat meer van het echte leven zien. Urenlang rondwandelen zonder aangesproken te worden door iemand die beter wil worden van de aanwezigheid van toeristen kan hier nog, in tegenstelling tot de populaire Turkse badplaatsen waar je tot vervelens toe aangesproken wordt door verkopers, kelners, bedelaars, time-sharingverkopers en andere mensen die iets van je willen.

Spannend en frustrerend, zo kan je onze dag omschrijven. Wij (ik) wilden toch nog eens naar het Alahan klooster. Ik had in de documentatie gelezen van adembenemend, prachtig, unieke vergezichten, Werelderfgoed,…

We zijn terug vroeg (10u) op weg naar Mut (± 100 km). Ik had uitgevlooid dat we , enkele kilometer over Mut een weg naar rechts moesten nemen die loopt naar een kasteel in een dorpje Dağpazari. Ergens moesten we dan een weg naar links vinden naar het klooster.

We verlaten de hoofdweg en rijden een snel stijgende geasfalteerde weg (met veel putten) in. We moesten naar schatting een 10-tal km rijden vooraleer de weg naar links te vinden. We geraken boven de boomgrens en zien dat de regen die wij gisteren aan de kust kregen hier neergekomen is als sneeuw. De weg die wij in moesten voor het klooster(dat denken wij toch want, geen wegwijzer te bespeuren) blijkt een onverharde weg te zijn die bovendien besneeuwd is en spekglad.
Dus, bye, bye Alahan klooster…

Wij zijn nu zo ver en zo hoog, wij besluiten om langs een andere weg, via Dağpazari terug te rijden naar Mut. Het landschap is zeer ruw en totaal anders dan de bergen die we reeds bezochten in Frankrijk en Oostenrijk. We komen op een plateau terecht en zien het dorpje liggen. Wanneer we er even stoppen komt er onmiddellijk iemand dichterbij om te helpen. Hij wijst ons de weg naar Mut maar maakt ons ook duidelijk dat we traag gaan moeten rijden (of zoiets). Dat voorspelt niet veel goeds maar wij rijden door in de richting die hij aanwijst.

Na 5 à  6 km voelen we dat er toch iets niet klopt, wij rijden steeds verder in de tegenovergestelde richting van Mut. En zie, daar verschijnt de reddende engel in de persoon van een tegenligger. Hij kent 2 woorden Engels en zegt ons rechtsomkeer te maken en hem te volgen. We rijden de hele weg terug van waar we gekomen waren maar moeten hem toch laten rijden omdat hij alle putten in het wegdek weet liggen en er een “rotvaart” op na houdt.

Terug in Mut willen we nog een heel mooie waterval zoeken (paradijselijke plaats, prachtig, …). Wij vinden een wegwijzer:  “Yerköprü çağlayan 7 km”, rijden de aangewezen weg in en na 10 km besluiten we terug te rijden… geen waterval en geen volgende wegwijzer gezien.

Voor de rest van ons verblijf zullen we de bergen laten waar ze zijn.

 

Grijs, regen en met 13° de koudste dag tot nog toe. Rond 16u komt de zon er toch nog door en we doen nog een mooie wandeling.

We worden lui... Weer een dag waar we niets speciaals te melden hebben. Wat lezen in de zon (in de wind is het vandaag ook wat frisser dan de vorige dagen) en een boodschap doen. We hebben ook eens de plaatselijke baklava geproeft en... hij is even mierzoet als elders.

De zon neemt een dagje rust en verschuilt zich achter de wolken. Af en toe komt ze eens kijken of wij er nog zijn. Het voelt ook heel stuk frisser aan ("slecht" 15° 's middags)

Vandaag weer een mooie dag achter de rug. Deze morgen zijn we wat gaan window shoppen in Silifke. Silifke ligt op 32 km van Larissa en telt zo’n 55000 inwoners. We hadden niet verwacht dat er zoveel winkels zouden gesloten zijn (zondag is in Turkije niet synoniem sluitdag). Na een uurtje waren we rond en zijn dan terug de bergen ingetrokken.

We werden terug geconfronteerd met het feit dat hier heel weinig wegwijzers staan en dat er ook geen gedetailleerde wegenkaarten voorhanden zijn. We kwamen terecht op de weg naar Mut, gezien ook deze bestemming nog op ons verlanglijstje stond zijn we dus die kant op gereden. Het werd een prachtige rit; de eerste 30 km reden we door de kloof die de Göksu rivier uitgesleten heeft. En, hij heeft zijn best gedaan, de canyon kan gerust de vergelijking doorstaan met de canyon van de Verdon in Zuid-Frankrijk. Wanneer we de kloof verlaten blijft de weg maar stijgen, we komen in de echte bergen terecht met mooie vergezichten,  veel olijf- en fruitbomen en af en toe een gehucht of dorp.

We willen, iets verder dan Mut het Alahanklooster bezoeken. Maar, ook daar vinden we geen wegwijzer die daarnaar toe wijst, wij denken dat de borden  nog niet teruggeplaatst zijn na de vernieuwing van het wegdek??? Het landschap maakt echter ook dat gemis goed en wanneer we op ongeveer 2000 m hoogte komen maken we rechtsomkeer.(we zijn dan ook al 100 km van de kust)

 In Mut nemen we een late lunch. In het restaurant hebben ze geen kaart maar we mogen kiezen uit de potten (ook omdat we niet kunnen zeggen wat we willen). Maar, het was terug lekker.

Op de terugweg, langs de kust zijn we nog even gestopt in Narlikuyu . Hier komt een onderaardse rivier uit in een mooie baai die rondom volgebouwd is met visrestaurantjes. De rivier is dezelfde die stroomt onderin de grot van de Hemel (zie 14 februari). In Narlikuyu ligt ook een piepklein museum- men heeft er maar één museumstuk- een mozaïek uit een Romeins badhuis. Al van in de 4^de eeuw ligt daar de afbeelding van de 3 Gratiën (Godinnen van de vruchtbaarheid).

In een zonnig hoekje met een boek (Vrouwen die mannen haten) en nu en dan wat opschuiven omdat het te warm wordt. Nog een boodschapje doen en de dag is zo om.

Om 5u45 wordt de oproep tot het gebed kracht bij gezet door enkele donderslagen en bijpassende lichteffecten. Het begint ook hard te regenen, maar  na korte tijd houdt het op en horen we nog enkel de wind. Wanneer we een paar uur later uit ons bed komen zit de hemel volledig dicht. De zon komt af en toe wel even piepen maar ze kan het niet halen van de wind die 180° gedraaid is en nu van over de bergen komt. Het is een heel stuk koeler geworden, we halen maar 14° meer.

Het beloofd een mooie dag te worden, enkel de zon staat aan de hemel en ondanks een strakke wind is de temperatuur al ’s morgens aangenaam. We zijn al van 10u op weg voor een tocht door het Taurus gebergte. Ons doel is Uzuncaburç, gelegen op zo’n 30 km van de kust. Van zodra we de hoofdweg verlaten wanen we ons in een andere wereld. De appartementsgebouwen hebben plaatsgemaakt voor een ruw landschap met veel rotsblokken en laag struikgewas. Hier en daar vinden we een bouwsel, soms volledig van hout, takken en plastiek, soms ook gedeeltelijk van steen. Het zijn de woningen van de schapen- en geitenherders, half nomaden die afkomstig zijn uit Oost-Anatolië.

Ook hier zijn er overal resten van oude bouwwerken te vinden. We zoeken de “Roman reliefs” in Adamkayalar maar moeten terugkeren omdat het pad niet te bewandelen (eerder te beklimmen) is met ons schoeisel.

Tegen de middag komen we aan in Uzuncaburç waar we de resten van de Romeinse stad Dioceasarea bezoeken. Aan de ingang (niets is afgesloten) komt een vriendelijke man naar ons toe met tickets (3 Turkse Lira per persoon = 1.30 euro) We worden tegelijk uitgenodigd om eerst een cay (thee) te drinken in een plastieken kamertje dat tegen een muur aangebouwd is. We zijn hier op 1200 m. hoogte en het is maar 12° en door de wind voelt het nog wat kouder aan, dus nemen we de uitnodiging graag aan. Binnenin zit een vrouw börek te maken en worden wij ook gevraagd om aan te schuiven om te eten. Wij zijn hier terug de enige buitenlanders tussen een groep Turkse bezoekers maar, het is er gezellig en lekker.

Op de terugweg bezoeken we nog Cennet-Cehennem (Hemel en Hel). Dit zijn 2 natuurlijke kraters in de bodem; de grootste heet put van de Hemel en de andere put van de Hel.
In de Hemel kan je afdalen (450 treden - 70 m diep), daar staat een kapel uit de 5^de eeuw en kom je in een grote open grot aan de achterwand is er terug een grot die nog eens 150 treden lager toegang geeft op een onderaardse rivier (de Hel). In vroegere tijden was het geheel een heiligdom ter ere van Hades, de god van de onderwereld.
Christiane ziet al die trappen niet zitten maar ik moet het toch eens proberen. Wanneer ik echter de 450 treden afgehotst heb en aan de kapel gekomen ben heb ik de indruk dat dit meer hel dan hemel is. In de grot drupt er overal water naar beneden zodat de treden zeer glad zijn en ik maar de weg terug neem.

Aan zee is het nog steeds stormachtig maar wel aangenaam warm(uit de wind).

Ik ben opgestaan met een dubbele kin. De bijensteek heeft een serieus gezwel gecreëerd, gelukkig enkel uiterlijk, anders mochten we nog een dokter opzoeken.

Een prachtige dag, geen wolkje aan de lucht. We maken een wandeling, een paar kilometer ver tot bij de resten van een Romeinse aquaduct. Terwijl we wat staan kijken bij een imker die bezig is rond zijn korven komt hij plots op ons toegelopen. Hij werd blijkbaar verschillende malen gestoken. Terwijl hij de bijen van zich afschud worden wij ook aangevallen en ik krijg een prik in mijn kin. Christiane kan een eindje verder de angel verwijderen. Op de terugweg drinken we onze thee aan de rand van de zee (het wordt stilaan een gewoonte).

De hemel lijkt half uitgewassen na het onweer. Het oosten is nog zwaar bewolkt en in het westen is de hemel stralend blauw. We rijden vandaag naar Mersin, de hoofdstad van de gelijknamige provincie. De stad telt 600.000 inwoners en ligt ongeveer 40 km vanaf Ayas (waar wij verblijven)

We starten de dag nevelig. Het wordt vrij snel warm (een beetje drukkend). Ons plan om vandaag eens met de dolmus naar Mersin te reizen mislukt omdat er waarschijnlijk weinig of geen dolmussen rijden op zondag. Dan maar een wandeling gemaakt en de rest van de dag doorgebracht op het terras.

Vandaag terug wakker geworden onder een bewolkte hemel. Maar... tegen 10u was ze er terug, de zon. We gaan onze eerste uitstapje doen met de dolmus. Dolmussen zijn kleine busjes die de dag door een bepaalt traject afleggen en die je, gewoon door je hand op te steken, kan doen stoppen. We willen naar Erdemli (15 km.) en betalen 3 TL(1.3 euro) per persoon.

Terug wolken en wind. De hoofdactiviteit wordt: preisoep maken. Na de middag gaan we toch op wandel en ontdekken een visrestaurantje dat er gezellig en goed uitziet. We zullen dit zeker één van de volgende dagen eens proberen. Vandaag beperken we ons tot het nuttigen van de nationale drank: cay (thee).

Een stralende zon verwelkomt de morgen, de wind en de wolken zijn verdwenen. Wij besluiten eens tot Silifke te rijden. Silifke ligt op ongeveer 30 km en heeft 48.000 inwoners. Ik denk dat wij er de enige toeristen zijn en het valt ons terug op hoe vriendelijk de mensen zijn (zonder dat ze iets van je verlangen). Vooral de kinderen roepen van ver "hello" en dat is dan ook het enige niet-Turks woord dat ze kennen. Ze lopen een heel eind met ons mee en vertellen hele verhalen waarvan wij dan geen woord begrijpen. We verlaten ook eens het centrum en lopen wat rond in de zijstraatjes waar we het echte Turkse "leven van alledag" zien.

De wind giert rond het gebouw en hier en daar rammelt er wat; wanneer we de gordijnen opentrekken zien we grote schuimkoppen op de Middelandse Zee... het wordt een stormachtige dag. De lucht ziet er helemaal Belgisch uit: volledig bedekt met grijze wolken. Tegen de middag begint het ook te regenen maar het blijft zacht met 16°-17°.

Zoals iedere dag is ook vandaag de muezzin om 5u45 reeds klaar wakker en roept alle gelovigen op voor het gebed. Dit gebeurt van op de minaret van de moskee die hier zo'n 200 meter vandaan is. Er hangen nogal wat luidsprekers zodat we de oproepen niet kunnen missen, maar we voelen ons niet aangesproken en blijven liggen tot een meer christelijk uur. (De oproep tot het gebed of azaan is te horen in een bijlage)

Stralende zon, de warmte straalt al 's morgens door de ramen.

Rond 10u vertrekken we voor een wandeling naar een historische site Kanlidivane, gelegen op 4 km, tegen de helling van de achterliggende heuvelrug. Onderweg komen we langs een plaats waar vrouwen bezig zijn met het sorteren van citroenen. Het valt ons op dat de mensen hier zeer vriendelijk zijn, iedereen groet ons, steekt de hand op of claxonneert eens. We stellen echter ook vast dat de kilometers hier toch wat langer zijn dan bij ons maar, we zetten door en bereiken ons doel. Ondertussen is het zomer geworden (20°)

Op de terugweg stoppen we in een restaurantje (of wat ervoor moet doorgaan). De vrouw des huizes stelt ons voor om börek te eten met çay (thee), wij stemmen toe, ook omdat wij geen woord Turks kennen en zij enkel Turks. De börek blijkt een soort pannenkoek te zijn gevuld met geitenkaas en wordt geserveerd met een groente (waar wij niet durven van eten). Het is wel lekker.

Voor de rest van de dag: rust op het terras waar het nu 29° is in de schaduw.

Voor foto's: volg de link in bijlage.