46. Mataró

De Ebro Delta is een belangrijk natuurgebied in Spanje en het grootste deltagebied van Catalonië. Het nationaal natuurpark Delta de L’Ebre is 320 km² groot en bestaat uit moeraslanden, rijstvelden, vele kanalen, de rivier de Ebro en langs de kust mooie zandstranden. Het park is niet enkel een paradijs voor vogelliefhebbers, (meer dan 300 verschillende vogelsoorten verblijven vast of tijdelijk in het deltagebied) maar ook fietsers kunnen een ontspannende tocht door dit bijzondere gebied maken.

Vandaag word de verrijzenis van Christus gevierd, iedereen is blij en gelukkig, er wordt dan ook snoep uitgedeeld aan de kinderen. Een laatste maal trekken de broederschappen door de straten.

De goede week, de week voor Pasen, wordt in Spanje uitbundig gevierd met vele processies. Deze worden georganiseerd door “hermandades”, katholieke broederschappen. De routes die door de stad worden gelopen bestaan uit verschillende “paso’s”, passietaferelen. De zware beeldengroepen worden gedragen door de leden van de broederschappen. Dit is een hele eer om de beelden te mogen dragen, er wordt zelfs voor betaald ! Voor de passietaferelen lopen grote groepen anonieme boetelingen. De processies worden door het publiek met veel eerbied en rust gevolgd waarbij emoties soms hoog oplopen.

We zijn ondertussen in de “Autonome Gemeenschap Valencia”, en dit om straks hier de Semana Santa mee te vieren. We bezoeken dorpjes zoals L’Alquerias de la Comtessa, Oliva, Miramar, Palmera en Gandia. Allemaal dorpjes met een gelijknamig strand, hele mooie kuststrook met goudgele stranden.

Het is slecht weer, regen, maar we wagen het erop om een blitzbezoek te brengen aan het oude stadsgedeelte. Deze winter enkele natte foto’s, volgende winter een uitgebreid verslag. Beloofd !!!

In de haven van Alicante ligt (tijdelijk) een bijzonder schip. Het is een replica van de Spaanse “Santísima Trinidad”, een achttiende-eeuws zeilschip dat het vlaggenschip was van de Spaanse Armada en één van de schepen die ten onder gingen bij de beroemde zeeslag van Trafalgar. De houten driemaster is een attractie die in Alicante is neergestreken, nadat het schip eerder een tijd in de haven van Málaga te zien was.

De Santísima Trinidad was een schip dat op de werven van Havana werd gebouwd en dat, toen het in 1769 te water werd gelaten, het grootste oorlogsschip was van de Spaanse vloot. De Santísima Trinidad was 63 meter lang en 54 meter hoog, had 4 bruggen en bezat 136 kanonnen. Het fabriceren van dit enorme schip kostte de Spaanse schatkist 40.000 Spaanse dukaten. De Santísima Trinidad voer gedurende 36 jaar over de Europese wateren totdat het schip haar einde vond in de bekende slag bij Trafalgar. Admiraal Nelson wilde het prachtige vlaggenschip meenemen naar zijn thuishaven maar het schip bleek zodanig beschadigd dat het 28 mijl ten zuiden van Cádiz zonk en op de zeebodem terecht kwam. Daar ligt het tot op de dag van vandaag.

El Campello is sinds 1901 een onafhankelijke plaats, tot die tijd behoorde het tot Alicante. Het ligt aan de kust, maar ook in een prachtige bergachtige omgeving. Aan de ene kant heb je er archeologische vondsten die helemaal teruggaan tot de bronstijd. Een goed voorbeeld is het ‘eilandje’ Isleta dels Banyets, dat ooit door een aardbeving los is gekomen van de kust en aantoont dat hier 2.000 jaar v.Chr al mensen woonden. Aan de andere kant is El Campello een mooie badplaats met goudgele stranden. Sommige mensen beweren verder dat je in deze kustplaats de schoonste lucht van Europa inademt…

De “Faro de Plata” is elk jaar de hoogste prijs op het jaarlijkse filmfestival in juli in L’Alfas del Pi. Veel bekende, vooral Spaanse, acteurs en actrices hebben de fel begeerde ‘Zilveren Vuurtoren’ stralend boven hun hoofd getild. Wij fietsen (voor de 3^de keer al) op weg naar de echte ‘Faro de Plata’, de vuurtoren van Albir. Een mooie route waarvan een gedeelte door een beschermd natuurgebied loopt (Sierra Helada), met mooie bochten en prachtige vergezichten.  Deze bejaarde wachttoren (1863), die oorspronkelijk diende om te waarschuwen tegen de voortdurende aanvallen van piraten die vooral de haven van Althea wilden veroveren werd prachtig gerestaureerd. De Faro del Albir mag nu in haar nieuwe leven niet alleen de boten veilig blijven gidsen op weg naar de haven, maar ook de wandelaars, hardlopers en fietsers zoals ons, een prachtige dag bezorgen.

Gewoon even op bezoek -bij vrienden en met vrienden- in Benidorm. Veel cultuur valt hier voor ons niet meer te beleven, het beetje geschiedenis werd reeds eerder in mijn blog verteld. Dus gewoon enkele sfeerbeelden van een toeristische trekpleister. We fietsen via de erg drukke promenade, door oud-Benidorm tot aan de rots met het “Balcon del Mediterraneo”. De grote rots, die de twee stranden van Benidorm van elkaar scheidt, was ooit de basis van een fort dat gebruikt werd om de piraten af te schrikken. Vandaag is deze plek enkel nog een symbool voor vele mooie foto’s en gekend als “Het balkon van de Middellandse Zee” met zijn witte balustrades en prachtig uitzicht. Tegenover dit “balkon” ligt midden in het water “het eiland” van Benidorm. Volgens de legende hakte ridder Roland met zijn zwaard een stuk uit de rots, dat daarop in zee tuimelde en het eilandje vormde.

Cartagena is een “havenstad”, maar als je van daaruit naar het achterliggende land fietst, kom je echt wel mooie plekjes tegen. En zowaar: het likeurfabriek van 43. Volgende keer brengen we gegarandeerd een bezoek!

Het Militair Historisch museum bevindt zich in het Het Koninklijke “Parque y Maestranza” van de Artillerie. Dit gebouw uit de 18^de eeuw, opgericht door de militairen, straalt niet enkel soberheid uit, maar ook de militaire constructies van die tijd. Het museum heeft een uitgebreide collectie van projectielen, uniformen, miniatuurmodellen en artillerie onderdelen.

Een stad om cultuur te snuiven, te shoppen, terrassen en Spaans te eten. Kortom, we gaan naar Cartagena en dompelen ons onder in het ‘andere’ Spanje. Cartagena is een hele andere stad dan Murcia, minder druk, meer een oude havenstad en iets kleinschaliger. De stad Cartagena herbergt ware archeologische schatten, zoals het recentelijk ontdekte Romeinse theater, modernistische architectuur en interessante musea, een afspiegeling van het rijke verleden van deze maar liefst drieduizend jaar oude havenstad.

La Manga is een smal stuk land met een breedte die tussen 200 m en 1½ km variëert. Het wordt afgesneden door natuurlijke kanalen die de twee zeeën in contact met elkaar houden; de zogenaamde ' golas ' laten het water van het Middellandse-Zeegebied in het meer toe. Tot de jaren '60 werd het gebied maagdelijk gehouden; op dat moment werd La Manga als toeristenoord ontdekt en het onderging een totale transformatie.

De naam La Manga del Mar Menor betekent letterlijk 'de mouw van de Mar Menor' en gezien de vorm is dat niet verwonderlijk: het is een strook van ongeveer 24 km lang, van Cabo de Palos tot Punta del Mojón en is de natuurlijke grens van het zoutwatermeer dat als Mar Menor bekend staat. Oorspronkelijk was, wat nu La Manga del Mar Menor is, een open baai aan het Middellandse-Zeegebied. Op één van beide einden, hielden de vulkanische ertsaders geleidelijk aan het zand en het sediment tegen dat door de overzeese stromen werd gesleept om zo een zandige kolom van duinen, rots vegetatie en lange stranden te vormen: het Middellandse-Zeegebied en Mar Menor.

Een fietstocht naar Las Torres de Cotillas via kleine dorpjes brengt ons voorbij het klooster van Jeronimo in Guadelupe. Een prachtig erfgoed uit de 18^de eeuw, fantastisch gerestaureerd, en nu een groot onderdeel van de katholieke universiteit van Murcia. Beslist een bezoek waard. Onze tocht brengt ons via leuke hindernissen tot ons einddoel en van daaruit gezellig weer via de Rio Segura terug naar onze huisjes op wielen.

De spanjaarden bluffen nogal graag over “hun” carnaval. En over het “blote” en het “schudden”. We gingen eens kijken naar zo een stoet, en hadden het eigenlijk nogal vlug gezien. Niet slecht, maar het ook “RIO” niet hoor. Enkele fotokes…

Tijdens één van onze fietstochtjes door “La Huerta de Murcia” passeren we een bedrijf waar men druk bezig is met het wassen en sorteren van de pas geleverde citroenen. De bazin vertelt ons dat ze verplicht zijn om de vrachten vers geplukte citroenen ook onmiddellijk te verwerken. Dezelfde dag nog gaan ze weer het bedrijf buiten, gewassen, opgepoetst, verpakt en met etiket van herkomst. Interessant!

Deze belangrijke dame is de patroonheilige van Alquerias. Vandaag word ze weer “onder begeleiding” rondgedragen en gevierd. We nemen deel aan het volksfeest en smullen van de aangeboden paella.