ADVENT

Deze mooie tekst kreeg ik toegestuurd.

Ik hoop dat hij duidelijk genoeg leesbaar is.

De tekst werd geschreven in 1692.
maar hij zou even goed in onze tijd
kunnen geschreven zijn.

Ik wens U een mooie adventtijd.
Louise

Laat heb ik Jou bemind,
Schoonheid zo oud en zo nieuw,
laat heb ik Jou bemind.

Jij was binnen, ik zocht Jou buiten.
Daar zocht ik dan en begreep de zin niet
van de mooie dingen die Jij hebt gemaakt.
Jij was bij mij, ik was niet bij Jou.
Al die dingen die er niet eens zouden zijn
als ze niet in Jou waren,
hielden mij ver van Jou weg.

Jij hebt geroepen met luide stem,
Jij bent door mijn doofheid gebroken.
Jouw glans en Jouw schittering
hebben mijn blindheid verjaagd.
Ik heb Je ingeademd als een zoete geur.
Ik loop verlangend achter Je aan.
Ik mocht Je proeven
en nu honger en dorst ik naar Jou.
Jij hebt me geraakt
en ik verlang naar Jouw vrede.

Augustinus (354-430)

Litanie van de levenden

Mijn Heer,
U en die U omringen spreken wij aan.
Luister naar het geloof in onze schamele woorden,
en schenk ons hoop en nieuwe vrede.
Tot U en tot U allen bidden wij:

Gij die helden zijt
en omwille van uw geloof
gestorven zijt voor de Heer,
hoor ons…

Gij die heilig zijt
en door uw geloof
voor zovelen geluk hebt gebracht,
hoor ons…

Zalig die als graankorrel sterft
want die draagt veel vruchten…

Gij die rusten moogt
na jarenlang hard werken
en uw taak vervulde onder ons,
hoor ons…

Gij die plots zijt heengegaan
als een dief in de nacht
en bij ons levensvragen wekte,
hoor ons..

Zalig die als graankorrel sterft
want die draagt veel vruchten…

Gij die mooie plannen maakte
maar van ons werd weggerukt,
een wereld vol herinneringen schiep,
hoor ons…

Gij die vroom waart,
heel uw leven God aanbad
en met ons zo zijn liefde deelde,
hoor ons…

Zalig die als graankorrel sterft
want die draagt veel vruchten…

Gij die eenzaam waart,
gesloten omdat wij u vergaten,
of achtergelaten door misprijzen,
hoor ons…

Gij die recht deed,
die streed voor rechtvaardigheid
en werkte aan een mooie wereld voor velen,
hoor ons…

Zalig die als graankorrel sterft
want die draagt veel vruchten…

Gij die stil waart
eenvoudig en aandachtig bleef,
die ons hart vaak heeft ontroerd,
hoor ons…

Gij die ons voorbeeld waart
die Jezus in ons leven bracht,
die ons leerde voluit te leven,
hoor ons…

Zalig die als graankorrel sterft
want die draagt veel vruchten…


Want door hen blijven wij U kennen,
zal Uw naam tussen ons blijven leven,
Heer God, Vader van alle levenden,
van gisteren tot in eeuwigheid. Amen

uit een gebedswake voor Allerzielen
 

Spreek tot ons Heer,
en laat ons niet enkel leegte.
Kom in ons leven
en ook al zien wij U niet
toon ons door kleine dingen uw bestaan
en uw steun
die wij nu zo hard nodig hebben.

Spreek tot ons
als wij spreken met onze doden,
lach ons toe
als wij hen ervaren in onze herinnering
en omarm ons
als wij elkaar in de armen vallen.

Gij deed de belofte
dat de liefde ons deel zal zijn,
vervul die belofte aan onze doden.
Laat hen met U verrijzen
en geef hen een nieuwe taak
in het Vaderhuis.

uit Allerzielenviering

Durf leven in de vreugd’

 ~

Het zijn de jaren van je leven die je kleuren

Het zijn de mensen die je meedraagt in je hart

Het zijn de dagen die van goed en slecht getuigen

Het zijn de droefenis, de blijdschap, wit en zwart.

~

Nooit kan een mens zijn eigen lot bestieren

Nooit kan een mens zijn eigen toekomst zien

Nooit kan een mens zijn levensdraad geleiden

Nooit kan een mens in zekerheid voorzien.

~

Maar wel kun je je eigen vrede maken

Maar wel kun je je eigen goedheid doen

Maar wel kun je de mensenzielen raken

Maar wel kun je van lief zijn en fatsoen.

~

Wees blij en wijs, het zal je wezen sieren

Wees vrij en frank, je doet de mensheid deugd

Wees goed en gul, er zal je niets ontbreken

Wees wie je bent, durf leven in de vreugd’.

~

Het zijn de jaren van je leven die je kleuren

Het zijn de mensen die je meedraagt in je hart

Het zijn de dagen die van goed en slecht getuigen

Het zijn de droefenis, de blijdschap, wit en zwart.

~

© Ine Verhoeven 2006

dank Ine

http://www.ineverhoeven.tk/

Als wij mensen elkaar de hand geven

en niet langer leven als ieder voor zichzelf,

dan ontstaat er nieuw leven.

Als wij mensen van ons eiland wegtrekken

en gaan naar wie door verdriet of angst eenzaam leven,

dan ontstaat er een nieuw land van wij mensen samen.

Als wij mensen onszelf niet langer doof houden

voor elkaar, maar luisteren naar wat er leeft,

dan ontstaat er een nieuwe band waarvan we kunnen leven.

Maar, waar mensen langs elkaar heen leven,

elkaar opzij schuiven, blind zijn voor elkaar

geen oog hebben voor elkaar,

daar gaat het leven dood.

Als wij echter, onze deur, onszelf openen voor elkaar

en elkaar uitnodigen om binnen te komen

en bij elkaar veilig kunnen zijn in alle kwetsbaarheid,

dan ontstaat er nieuw leven.

Op zoveel plaatsen ver weg en heel dichtbij

naast ons, verlangen mensen zo naar leven,

op zoveel plaatsen hopen mensen op mensen

die kunnen zien en die kunnen horen met hun hart.

Op zoveel plaatsen ver weg en heel dichtbij, naast ons,

verlangen mensen naar een woord van begrip,

naar een arm om hun schouder,

want mensen zoeken leven dat leefbaar is.

Als wij zo leven met elkaar en voor elkaar

dan kunnen we God zien.


Met dank aan Maria-Christina 

Missionaris zijn
en missionaris worden
is kwetsbaar
dagelijks je ja herhalen
op de aanspraak van Jezus,
alles riskeren
zoals Abraham,
doorheen de woestijn
mee de weg zoeken
naar het beloofde land
zoals Mozes,
is blij geloven zoals Maria,
om de gerechtigheid

Er het hoofd bij verliezen
zoals Johan, de doper.

Missionaris worden is
één hartstocht hebben :
de Vader van Jezus, Liefde,
is met eerbiedige
ontvankelijkheid voor de
eigen – aardigheid
van mensen hen het unieke
van Jezus’ evangelie
niet verzwijgen,
is om het even welke mens
helpen zichzelf te
overstijgen in de kracht
van Jezus’ Geest.

Missionaris zijn
is geroepen en gezonden, voorlopig hier,
tijdelijk daar,
anderen samenroepen
en zenden, het graan malend
avontuur van Jezus ingaan,
van woestijnbekoring
tot Getshemani, van Kana
tot Golgotha, van Thabor
en Bergrede tot Pasen.

Missionaris zijn
en missionaris worden
is jezelf bekeren
elke ochtend
en elke avond ontledigd
weggegeven zijn,
is de Vadernaam van God
voortverhalen en kerk
opbouwen in dienst
van alle mensen,
allemaal broers en zusters,
is profeet zijn en stotteren
met de bevrijdende
boodschap, is met het
evangelie uitdagen
en bemoedigen,
is aan de armen
verrijzenishoop schenken
en door rijken
gekruisigd worden,
is uitgestoten worden
ginder en uitgelachen hier,
is moeder genoemd worden
door de melaatse,
en vader door de vertrapte.

Missionaris zijn
en missionaris worden
is vreemdeling zijn
bij een ander volk
en nooit meer thuis zijn
in je eigen ras,
is lachen
om de mogelijkheden
en wenen om je onmacht,
is – gekraakt en versleten -
gelukkig zijn om een
nieuwe jonge kerk na u !

Missionaris zijn
en missionaris worden
is bedelen om te delen
en zelf gedeeld worden,
is gemist kunnen worden
en onmisbaar zijn,
is gissen en missen,
vergissen en mislukken,
en telkens opnieuw
beginnen,
is gist mengen
in een vreemde deeg
en voor de graankorrel
de grond omploegen,
is hart en ziel zijn
van elk bevrijdings – en
ontwikkelingswerk,
is doen ervaren dat
de verrezen Jezus Christus
geen blanke is
en de Kerk universeel.

Missionaris zijn
is anderen in je hart
en vlees
laten proeven van God,
zelf uitgespuwd worden
en vergeten sterven,
maar alleluia
neuriën omdat
zij nooit meer de smaak
van God van Jezus
zullen kwijt geraken.

Herman Boon pr.

uit: “Mensen met missie”


https://blog.seniorennet.be/hermanboonpr/archief.php?

foto mvdhoven - met dank


AFSCHEID VAN DE VOGELS.

Wie werkelijk gelooft is als een vogel.

De paradijsboom die de wereld is

staat voor de naderende duisternis,

de vogels zingen godlof-in-den-hoge.

Zij zijn er zeker van dat morgenvroeg

de zon weer schijnen zal, de zon weer schijnen,

alles weer met de wereld in het reine;

een dag, een handvol leven is genoeg.

De vogels leven zonder aarzeling.

Kon ik mij zo volkomen overgeven

aan wat mijn roeping is, toekomst of niet.

Want ik geloof toch in de God van ‘t leven

Die sterfelijk over de aarde ging?

Maar ik ben altijd kleiner dan mijn lied.

Guilaume van der Graft.

DE HERFST en VAN GOD

~

Vandaag heb ik de herfst aangezien

Ik had de laatste roos gesnoeid ~ nog

van de zomer ~ en toen heb ik de

herfst in mijn huis gehaald;

daar zat hij in de armstoel van

mijn vader; hij sprak van God, van

leven en van dood; van mensen,

dingen, klein en groot; en toen

viel hij in slaap, de wijze ziel

~

Ik heb toen heel lang naar de herfst

gekeken, en hem bewonderd om zijn

broze kleurenpracht, zijn late lichaam

en de lijnen rond zijn ogen en zijn mond,

die sensueel was en zo mild nog had

gesproken, ook; ik dacht: wat is het goed

dat er de jaargetijden zijn en dat de

herfst nu is gekomen in mijn woning; hij

is de tijd van bidden en van dromen

~

Van eten, drinken, slapen, van nog even

te bestaan, van toch nog verder willen gaan;

de tijd van kleinkind en van zijn, van hoge

kerken bezoeken, pianospelen, bridgen en

van port ~ of wil je sherry? liever koek?

Hij is de tijd van weten en van geven, want

nemen hoeft niet meer; de tijd van luisteren

naar jou en van de liefste brieven schrijven

De herfst, de tijd van weemoed, en van God

~

Ine Verhoeven



met dank Ine

http://www.ineverhoeven.tk/

Guido Gezelle

foto ria - met dank

AAN DE OVERKANT

Het is niet alleen
het heengaan,
de lege plaats...,
maar het achterblijven
en niet weten

hoe daar, aan de overkant
de Liefde nu zal heten,
hoe ze wordt beleefd.

U liefste, die zo lang
verbonden
met mij hebt geleefd.
Ben ik nog aanwezig
in uw nieuwe hart?

Zie dan mijn leegte,
de grote eenzaamheid,
mijn diepe smart?

Laat me niet alleen,
al ben je reeds 
aan de overkant.
Liefde sterft immers nooit.

Voel je de kracht
van mijn gebed, om uwentwille,
mijn liefde voor u
die nooit verdwijnen zal.

O mijn liefste,
u die reeds 'thuisgekomen bent'
smeek bij God
om Zijn zegen.

Wie weet
hoelang mijn weg nog duren zal?
Mijn geliefde,
wanneer
kom ik U weer tegen?


uit: VERDRIET - 'over de grenzen van de dood'

Als duinzand glijden de dagen
door onze vingers.
Te slordig gaan we meestal om
met wat we meemaken, dag na dag.
We kijken maar zien niet,
horen maar luisteren niet.

Mochten we in alles aanwezig zijn,
dan wordt onze aandacht
verwondering over een glimlach,
ontroering voor een hartelijke attentie
en dankbaarheid
voor de kleine dingen
die ons leven verdiepen.

Valeer Deschacht

Deel 1:
Hebt U misschien ook naar Braambos gekeken, op
Canvas - vrt 2.
Braambos is de katholieke tv.uitzending die om de 4 weken
plaats vindt.
Er was een overzicht van gesprekken die langer geleden
gevoerd werden met Henri Nouwen, een geleerde,
een Nederlander, een professor aan de Harvard universiteit,
maar bovenal een Godzoeker. Hij heeft ook ontzettend
veel gepubliceerd en diverse talen.
Zijn verhaal heeft ons (mijn man en ikzelf) zo getroffen 
dat ik op zoek ga naar een korte inhoud van zijn verhaal.
Hij is inmiddels 10 jaar overleden.
En de essentie van zijn levensverhaal is dat hij, vooral de
laatste jaren, wanneer hij samenwerkte in de Ark gemeen-
schap - met zwaar mentaal gehandicapten, het dichtst
God ervaren heeft in zijn leven. Bijzonder ontroerend.

VERVOLG
Wat opmerkelijk is geweest in het leven van Henri Nouwen, was zijn zoektocht naar God.
Hij was katholiek priester, maar ook een geleerde, een professor, een groot schrijver.
In al die levensperioden, in al die verschillende domeinen
was hij steeds op zoek naar God, hielp hij mensen in hun zoektocht naar God.
Maar vooral in de laatste jaren van zijn leven, toen hij zich engageerde in de Ark, ontstaan in Frankrijk, maar reeds uitgebreid in vele landen, heeft hij zich het meest verbonden gevoeld met God.
Hij vond God in de lijdende mensen, in de kleinsten, die hij probeerde te helpen in hun dagelijkse noden, zoals wassen, aankleden, voeden, strelen, kortom nabij zijn en beminnen.
Ieder mens, heeft hij daar ontdekt, is een kind van God.
Ieder mens heeft dezelfde waardigheid en wordt door God bemind met een onnoemelijke liefde.
Henri Nouwen zegde van zichzelf dat hij een heel onhandige
persoon was. Het koste hem dan ook veel moeite om
die handelingen te stellen. Maar als je hem bezig zag,
bv.met een zwaar mentaal en lichamelijk gehandicapte
jonge man, zag je ook de vreugde en de liefde waarmee hij die dingen deed. Het geluk stond in zijn ogen te lezen en
heel zijn gelaat straalde, omdat hij God ervaarde in deze
jonge man.
Persoonlijk denk ik, dat dit de enige manier is, om er je
leven aan te wijden en toch gelukkig te zijn.

Ik zou willen eindigen met een lied dat door de mensen, gehandicapten en gezonde in de Ark gezongen werd.
Het werd uit het Engels vertaald.

Vader, we vragen U, zegen ons en blijf van ons houden.

Maak de Arkgemeenschap tot een thuis waar de armen van

Geest leven vinden.

Een huis van troost en vrede voor hen die lijden.

Heer geef ons een ontvankelijk hart, een nederig en vriendelijk

hart, zodat wij hen die Gij zendt kunnen ontvangen met

tederheid en medeleven.

Geef ons een mild hart om lief te hebben en te dienen.

Waar tweedracht is, laat ons verzoening en vrede brengen.

Toon uw levende Zoon in het gelaat van de lijdende mens.

Zegen ons door de handen van uw kleinen.

Lach ons toe door de ogen van de verstotenen.

Heer, breng vrijheid, vriendschap en eenheid in de wereld.

Verwelkom alle mensen in uw koninkrijk.

De kleinen der wereld zijn groot in de ogen van God.

Meer gegevens over de Ark - gesticht door Jean Vanier
vindt U bij onderstaande link:
http://www.katholieknederland.nl/lopend_vuur/deark.html

Jij kleine bruid van God

De klaproos en de korenbloem
de gouden aar en de lupine
de lelie en de leeuwenbek
de ridderspoor, de akelei
het kruidgewas, het halmgras

Een bloemenkrans gevlochten
rondomheen het mensenkind
dat dromend in Gods liefde
nog geloven mag

in hem en haar, in mensenras
met hart
met ziel
bij aardegrond
vanwaar de bloemen zijn geplukt
alwaar het leven is ontstaan
en waar haar voeten stappen gaan
over wegen en die weg
van hoop en grenzeloos verlangen

Zonder angst en onbevangen
zo droomt zij weg en wiegend
klemt zij zich in ene krans
en houden bloemen haar gevangen

 Theresia Van Lisieux vlak voor haar intrede


Droom, ja droom maar mensenkind
en laat je wiegen door jouw God
die jou omarmd heeft
met zijn krans; spring op en dans
en neem je krans en tooi je
hoofd voor hem; en maak je mooi
voor hem; jij kleine bruid van God

je zult je wegen gaan en eenmaal
zal een laatste krans van bloemen
met je gaan; voortgegaan je weg gegaan;
dan zal jij voor jouw Gode staan
slaapdromend opgetild uit dood
bevrijd naar hemellicht

Droom, ja droom maar mensenkind.

Ine Verhoeven

© Uit: Witte koekoek en roomse kamille,
Ine Verhoeven 1997.
 

http://www.ineverhoeven.tk/

STILTE

Het is een beetje stil geweest,
hier op mijn blog.
Er zijn verscheidene redenen voor,
maar vooral omdat ik, zoals velen onder U, genoten hebt
van de zomerse dagen,
al gingen die wel eens hun boekje te buiten.

Daar wou ik het nu juist over hebben.
De MENS, die zichzelf zou graag tot middelpunt maakt,
waant zich meester over het leven
en sinds kort ook over de dood.

De wetenschap heeft vele terreinen ontdekt en is,
dikwijls ten goede, maar vaak ook ten kwade,
meester geworden over ons leven.

Een echte wetenschapper is een bescheiden mens,
die weet, dat hij of zij maar heel weinig kennis bezit.
Dat er nog zoveel onbekend is, hier op aarde
en in dat uitgestrekte heelal.
Dat hij maar een radertje is in dat grote geheel.

Hij of zij gebruiken de talenten die hen gegeven zijn
en waarvan het evangelie zegt,
dat ze die niet mogen begraven,
maar dat ze hondervoud moeten opbrengen.

Voor iemand, die in dit perspectief zijn taak
als vorser, als wetenschapper vervult
heb ik groot respect.

Maar er zijn er ook anderen, die inderdaad
medisch en wetenschappelijk gezien
echt succes boeken,
maar die ronduit bekennen dat God met dit alles 
niets te maken heeft.
Zij geloven niet in God, zij loochenen zijn bestaan.

Wat een ijdelheid, wat een pretentie!
Hen komt alle eer toe!
Niet die grote God, Schepper van het heelal
die alles geschapen heeft en het ook in stand houdt.

De zoekende mens, de zoekende wetenschapper,
die het moeilijk heeft met het bestaan van God,
maar dit niet uitsluit,
laat een deur op een kier.

Ik bid God, dat Hij, op een dag, deze mensen
echt verlichting zou brengen.
Niet alleen kennis, maar de eenvoud en de bescheidenheid
om te ervaren dat NIETS zou kunnen bestaan,
zonder God's creatieve, scheppende Liefde.

Bij het begin van dit schrijven
sprak ik over de zomer,
die wel eens zijn boekje te buiten ging.

Niemand is in staat om daar iets aan te doen.
We moeten het weer nemen zoals het komt.
Zo ook met aardbevingen, tsunami's, overstromingen,
grote droogte, veranderingen van de seizoenen.
We kunnen preventief proberen
de schade zoveel mogelijk te beperken, maar
verder staat de wetenschap machteloos.

Daar waar de mens te kort schiet aan kennis,
aan middelen, daar is en blijft God.
Als de mensheid zich opnieuw tot God zou bekeren.
Als we opnieuw mensen werden die durven bidden,
die God een plaats geven in hun leven,
in hun gezin, in de maatschappij,
zou het aanschijn van de aarde vernieuwen.

Wij moeten maar één stap zetten in Zijn richting,
Hij zet alle andere stappen naar ons toe.

Probeer het eens,
samen met de apostelen - toen bij de storm op het meer -
die zeiden: " Heer, red ons, wij vergaan."

Louise



foto Jenn - met dank

 

omdat de wereld nog altijd brandt...







Gebed om vrede
(11 september 2001)



Wij hier, jullie ginds
slachtoffers en daders
daders en slachtoffers.
Waarin bestaat het onderscheid?

Wat heeft jullie daartoe bewogen?
Wij zijn hevig ontsteld,
wij zijn radeloos en
wij willen begrijpen.

Hij heeft ons gezegd:
heb je vijanden lief.
En wij geven toe
hoe moeilijk we het daarmee hebben
en daarom
richten wij ons tot onze God.

Gij, Heiland van de wereld,
sta ons bij en geef ons kracht
om onze woede
onze onmacht
onze angst toe te laten
het uit te houden
en ons door uw liefde
te laten veranderen.

Gij, Heiland van de wereld,
schenk ons en onze wereld
uw vrede
opdat uw Rijk kome.

uit Salvatoriaanse gebeden

http://www.salvatormundi.be/sds_gebeden.html