Zondag 2 december 2007
Winter zoals vroeger!
om 14:01
Reageer op dit bericht
Zondag 2 december 2007
ALS TWEE MENSEN ELKAAR ONTMOETEN...
...zijn ze in feite met zes.
Er is iedere persoon zoals hij zichzelf ziet,
iedere zoals de andere persoon hem ziet
en dan is er iedere zoals hij werkelijk is.
Begrijpelijk is dan ook hoe moeilijk het wordt om een groep mensen, of het nu om familie of vrienden gaat, te laten samenwerken.
om 13:59
Reageer op dit bericht
Zaterdag 17 februari 2007
OP EEN WARME ZOMERDAG...
...overleed mijn moeder. |
om 10:54
Reageer op dit bericht
Woensdag 23 november 2005
Gemengde gevoelens.
Ouder worden is loslaten. Veel dingen die je vroeger zo belangrijk vond blijken nu schimmen...
Ze zijn er nog wel, heel vaag, maar ze hebben weinig of geen betekenis meer in je dagelijks leven.
Mama is nu vier maanden dood. Vanop haar foto op de kast lacht ze me toe. Vaak ga ik voor haar staan, glimlachend en dan plots heel triest. Hoe komt het toch dat ik zo weinig warmte voel als ik aan haar terugdenk. Urenlang kan ik daarover piekeren. Is dat niet raar? Zij was toch mijn moeder! Wanneer is die afstand beginnen groeien? Toen ze dementie, Altzheimer, kreeg? Meer en meer begin ik te vermoeden dat de ziekte veel langer bezig was dan dat wij ooit hebben kunnen vermoeden.
Ik moet dringend terug vrede vinden in en met mezelf!
In de loop van je leven zul je ertoe verleid worden te proberen vast te houden aan "wat er is", terwijl "wat er is" niet meer is dan een tijdelijke fase
die bijna meteen weer overgaat in "wat er was".
Het is heel belangrijk dat je leert om mee te buigen
met elke nieuwe omstandigheid,
want starheid berooft je van de kans om de vrijheid
van nieuwe mogelijkheden te zien!
om 00:00
Reageer op dit bericht
Dinsdag 19 juli 2005
10 juli 2005
Een zondag om nooit te vergeten want op die mooie zomerse namiddag stierf mijn moeder.
Papa is er nog, diep in rouw. Zal hij op zijn drieëntachtigste hier doorkomen? Wie, de dag van vandaag, kan nog zeggen dat hij 60 jaar getrouwd was?
Op mama's doodsbrief stond: "Ik was gelukkig. Ik heb met heel mijn hart geleefd. Laat toch mijn dood niet zwart omkransen, maar wit als het lied van vreugde zijn!"
Misschien kunnen we binnenkort eerlijk dankbaar zijn voor wat zij voor ons was. Nu is de leegte en het verdriet nog veel te groot.
Zondag 17 april 2005
De kracht van attentie.
Een praatje met de buurvrouw zette me vandaag aan het denken over de enorme kracht van onze geest en hoe we onszelf soms ziek of depressief maken want, als je zeer intens en aanhoudend bang bent voor iets dan wordt dit vaak werkelijkheid in je leven. Als je naar iets intens en aanhoudend verlangt, zal dit dan ook werkelijkheid worden? Is het niet zo dat als men zijn aandacht en energie focust op iets, dat het "iets" dan steeds maar groter of belangrijker wordt? Moeten we onze aandacht dan zo veel mogelijk richten naar het positieve? Ik denk van wel.
Zien we de wereld in termen van beperkingen dan zullen zij ons ook tegenhouden. Bekijken we de wereld vanuit het perspectief van onze beste mogelijkheden dan kunnen we deze mogelijkheden tot leven brengen.
Het betekent niet dat we het negatieve moeten negeren of doen alsof het niet bestaat. Accepteer daarentegen de realiteit en tracht dan je energie naar je positieve mogelijkheden te richten. Je aandacht zal dan kracht geven voor die dingen waar je op focust.
In dagdagelijkse belevenissen vind men deze "waarheid" toch vaak terug, niet?
om 00:58
Reageer op dit bericht
Vrijdag 15 april 2005
DE WEG
‘Hoor je het ruisen van de rivier?’
Vraagt de meester aan zijn leerling.
‘Ja meester’, antwoordt de leerling.
Waarop de meester zegt: ‘Dat is de Weg.’
om 21:36
Reageer op dit bericht
Vrijdag 15 april 2005
DE WEG
om 00:00
Reageer op dit bericht