Peiling: N-VA klimt nog verder

Aan het eind van vorig bericht met dezelfde titel werd de vraag gesteld: “Is Steven een paljas ?” Op het eerste zicht een eigenaardige vraag in het licht van het bericht dat aan de vraag voorafgaat.

Het cryptische van de vraag maakt al vlug plaats voor enige duidelijkheid na het lezen van het hierna volgend verhaal. Bovendien wordt hierdoor het antwoord op de gestelde vraag u ondubbelzinnig aangereikt.

Leest u even mee:

“In april van vorig jaar kwam Mw. Swiggers, onbekend bij het grote publiek maar in de kristelijke zuil beroemd/berucht als de voorzitster van de ACW-holding Arco, bestuurder van Dexia (als referentie-aandeelhouder) en nog een aantal andere instellingen van ACW-signatuur, tot de vaststelling dat hoogdringend moest worden ingegrepen in de regeringsvorming waaraan men nu al bijna een jaar zat te "prutsen" (haar woord ervoor). Er moest een "bevriende" regering komen, die een aantal dringende zaken voor het ACW en aanverwanten kon regelen. "Europa" zat Dexia al een tijdje op de hielen, maar nu werd het serieus. Er moest een regering komen die voldoende sterk onder invloed van het ACW stond om ervoor te zorgen dat geen van de geheimen over de teloorgang van Dexia en over de rol van het ACW daarin zou openbaar worden gemaakt, en dat zodoende de personaliteiten uit ACW-kring die daaraan hadden deelgenomen, uit de kijker bleven. Ook moest het geld van Arco beschermd worden tegen het risico van een perte totale als gevolg van het Dexia-avontuur.

Men luisterde aandachtig naar Mw. Swiggers in de kringen waar men haar wekroep diende te horen, dat is de leiding van CD&V en van de PS waarmee een bondgenootschap diende te worden aangegaan. Binnen zeer korte tijd was de regering-Di Rupo in de maak. Dat de regering geen meerderheid in Vlaanderen had, was jammer, maar helaas, hogere belangen stonden op het spel, met name het fortuin van de christelijke vakbeweging, dat doorgaat als de financiële basis van de hele zuil…

Niet alleen Dexia moest worden gered, ook Dexia's aandeelhouder Arco, door Mw. Swiggers in het geldelijke belang van de vakbeweging bestuurd. De 800.000 coöperanten van Arco kregen in strijd met de legaliteit het statuut van spaarders, dat hun recht gaf op staatswaarborg tegen eventueel verlies van hun belegging. En alsof dat nog niet volstond als voorkeursbehandeling (waar is de ACW-propaganda voor "gelijkheid van kansen"?), heeft de "beweging" voor zichzelf uitgemaakt en door de regering-Di Rupo laten akteren dat zij recht zal hebben op twee procent van de winst van de bank Dexia die inmiddels op kosten van de belastingbetaler is genationaliseerd, maar via een juridische truc blijkbaar nog steeds een privé-aandeelhouder bezit in de persoon van de vakbond (en van Mw. Swiggers). "Een andere term dan een hold-up is voor dergelijke praktijken moeilijk te vinden" (De Morgen, 26.3.12)…

"Het Arco-debacle illustreert wie het land regeert. Het zijn de twee travaillistische zuilen met al hun organisaties" (Luc van der Kelen, in Het Laatste Nieuws. 18.11.11). Het is de PS- en ACW-staat.“

(Bron: Mark Grammens in Journaal nr. 626, 19 april '12 & nr. 627, 3 mei '12)

Indien bovenstaand verhaal enige grond van waarheid bevat – en wie zijn wij om hieraan te twijfelen –  dan  geeft het een antwoord op bovenstaande vraag: Ja, Steven Vanackere is een paljas. Hij is de nar die danst naar de pijpen van ons aller Elio, de PS. Vanacker - bij uitbreiding gans zijn CD&V-club (“iedereen inbegrepen” weet je wil) – is met handen en voeten gebonden aan de PS. Hij mag nog toeteren over alle mogelijke al dan niet ingewikkelde formules om de index aan te passen. Desnoods met 13 in een dozijn. Voor zijn militanten komt dat misschien  over als rustige vastheid. Maar finaal zal het  Elio en Elio alleen zijn die beslist. En Steven zal braaf ja-knikken. Ja, Steven is een paljas.

Hier het volledige verhaal

Ik heb het niet zo voor Karel De Gucht. Vooral als het de Belgische politiek betreft heeft ook hij wel wat boter op het hoofd. Hoewel ik zijn partij gedurende jaren heb gevolgd en zelfs gesteund, zij het dan in de bescheidenheid van het stemhokje, is mijn passie voor dit blauwe verhaal al enige tijd volledig weggedeemsterd. Een verhaal dat wat mij betreft inmiddels wel erg rood is uitgeslagen. Vooral sinds de passage van die illusionist – een zekere Guy Verhofdstadt -  en enkele Burgermanifesten later. Volgens Karel is er zelfs geen verhaal meer. Maar dat is een heel ander verhaal. En vergis u niet, de vormgeving van dit blog is louter functioneel en heeft geen enkele connotatie met welke ideologische overtuiging dan ook, laat staan partijpolitiek.

Maar toegegeven, soms komt Karel wel erg straf uit de hoek. Vooral dan als zijn analyses Europa betreffen. Dan weet Karel verdomd goed waarover hij het heeft. Een mooi staaltje hiervan gaf hij maandag laatstleden ten beste in Terzake. Hij stak zijn angst niet onder stoelen of banken wanneer hij zonder overdrijven of pathos het Griekse drama beschreef.  Deze angst nestelt zich niet enkel in het bestaan zelf van de situatie maar ook en vooral in de vraag hoe de Grieken in godsnaam die roetsjbaan binnen de eurozone kunnen stilleggen om opnieuw in wat rustiger vaarwater terecht te komen. Het lijkt een haast onmogelijke opdracht.

De maatregelen die Europa oplegt zijn niet de oorzaak van de huidige toestand maar het gevolg van een decennialange periode van corruptie, sociale en fiscale fraude, beloning van politieke vriendjes, een vierkant draaiende overheidsadministratie, goochelen met valse begrotingscijfers, enz. Om een idee te geven: de organisatie Transparency International maakt ieder jaar een klassement op van de minst corrupte landen. In 2011 stond Griekenland op een weinig benijdenswaardige 80ste plaats (België op 19) en is daarmee de slechtste leerling van West-Europa. De Top 3 van minst corrupte landen wordt ingenomen door Nieuw-Zeeland, gevolgd door Finland en Denemarken.

Kortom, rechtzetten wat al decennialang verkeerd loopt vergt niet enkel een werk en een inspanning van jaren maar bovendien een grondige mentaliteitswijziging bij de Griek.

En De Gucht heeft gelijk wanneer hij het (als Europees Commissaris) niet pikt dat de Grieken nu met de vinger naar Europa wijzen wanneer zij op zoek gaan naar de grote schuldige. Hoewel, de situatie is zoals altijd nooit zwart/wit. Zijn gelijk betekent bovendien niet dat Europa niet solidair moet of zou zijn. Trouwens, de helft van de Griekse schuld werd al kwijtgescholden en Europa kwam al voor meer dan 300 miljard euro te hulp. Er zijn nu ook relancemaatregelen nodig. Maar, een blanco cheque (waar hebben we dat nog gehoord ?) lijkt me niet meteen de juiste manier om het tij te doen keren. Los dan nog van het precedent dat hiermee zou worden geschapen. Want er staan nóg wachtenden in de rij. De Gucht stelt bovendien terecht de vraag waar al dat geld dan wel vandaan moet komen. Zoals altijd is dat voor de rode kameraden geen punt. De terughoudendheid van de Duitsers is dan ook begrijpelijk. Komt daar vandaag nog de Griekse politieke patstelling bovenop.

Bart Sturtewagen, hoofredacteur politiek van De Standaard, publiceerde het voorbije weekend een opinie naar aanleiding van de Thorbecke lezing 2012 “De Media als gevaar voor de Democratie”door Bart De Wever. Zijn proza is vooral opgebouwd uit een wazig pseudo-intellectualistisch taaltje dat waarschijnlijk enkel Sturtewagen zelf begrijpt en waarmee hij vanuit intellectueel standpunt nog niet aan de enkels van Bart De Wever reikt. Is het misschien op die manier dat sommige journalisten pogen hun eigen onbekwaamheid te verbergen ? Alleszins slaagt hij er niet in het BDW-bashen achterwege te laten. Of hoe een vooringenomen journalist van een krant, die ooit voor kwaliteit doorging, zich in allerlei bochten wringt om de boodschapper weer een beetje dieper de grond in te boren. Zielig.

Lees hier : "De Media als gevaar voor de Democratie” door Bart De Wever