“De retoriek van onze bewindvoerders doorloopt steeds dezelfde fasen”

… Johan Van Overtveldt, Hoofdredacteur van Trends

• "Minstens even storend is de manier waarop de bewindvoerders hun beleid proberen te vertalen naar de publieke opinie. De retoriek doorloopt steeds dezelfde fasen: eerst wordt het probleem ontkend, vervolgens geminimaliseerd, en uiteindelijk komen er halfslachtige maatregelen die als moedige en gedurfde oplossingen worden gepresenteerd. Wie die gang van zaken aan de kaak stelt, heet dan dom of van slechte wil te zijn. Geen wonder dat de burgers de klassieke partijen en machtshebbers fors in de wielen rijden zodra ze in het kieshokje de kans krijgen."
  
  
• "Die houding zien we ook almaar meer in het ACW-dossier. Diverse CD&V-tenoren namen het de voorbije dagen nadrukkelijk op voor de zwaar getergde koepel van de christelijke werknemersbeweging. Daar is op zich niks fout mee, integendeel zelfs. Wat wel de wenkbrauwen doet fronsen, is de teneur van het discours. Het meest gehoorde argument luidt dat wie de middenveldorganisaties destabiliseert, het risico loopt de hele maatschappij te ontwrichten. Het is zeker een feit dat de meeste middenveldorganisaties bijzonder zinvol en constructief maatschappelijk werk leveren. Maar moeten ze daarom gespaard blijven van kritische vragen? Dat gaat toch wel heel erg ver."
  
  
• "Het ACW zit in nesten omdat zijn leiding in het voorbije decennium danig heeft gefaald. Het ACW ging akkoord met het Dexia-verhaal omdat opgaan in een grotere bankstructuur de enige manier was om huisbank Bacob van de ondergang te redden. De ACW-bestuurders bij Dexia gingen op hun beurt voluit mee in het hallucinant speculatieve businessmodel van de groep. Na de vette dividenden kwam echter de gigantische oplawaai. Het ACW zit daardoor financieel aan de grond en tracht dat met gemeenschapsgeld op te vangen (de operatie-Arco, de aankoop van de winstbewijzen door Belfius). Tussendoor zette het constructies als Sociaal Engagement op die de belastingrekening moeten drukken."
  
  
• "Steeds meer ACW-leden komen in opstand tegen hun leiding, zo blijkt uit de vele mails die we krijgen. Het ACW beleeft een existentiële crisis, niet omdat onder meer Trends met vervelende vaststellingen en kritische vragen komt, maar wel omdat de leiding faalde en faalt. Politici mogen deze realiteit niet verdoezelen."

Duidelijkheid

Bart Haeck,
redacteur bij De tijd

Winstbewijzen, eeuwigdurende leningen met een argwaanwekkend hoge rente, ‘commerciële deals’ die verdwenen en dan terugkwamen, gecontesteerde overheidsgaranties voor Arco-coöperanten, fiscale manoeuvres om op de winstbewijzen zo weinig mogelijk belastingen te betalen en nu ook een vergoeding om klanten niet te laten wegjagen. Inzake financiële spitsvondigheden kan de ACW-Belfius-saga tellen.

Maar onder dat oppervlak van complexe deals schuilt een heel simpele vraag. Ziet het ACW nog altijd geldstromen van Belfius naar zich vloeien waarop het eigenlijk alleen maar recht zou hebben mocht het aandeelhouder van Belfius zijn? Dat laatste is het ACW voor alle duidelijkheid niet meer, omdat de bank waarvan het ACW decennialang mee de koers bepaalde, overkop ging en met belastinggeld gered werd.

Als alle geldstromen duidelijk zouden zijn, rijst een tweede heel simpele vraag: waarom is het ACW en iedereen die via het ACW in Dexia investeerde volgens de overheid belangrijker dan de gewone aandeelhouder van Dexia? Waarom die gunsten?

Die twee heel eenvoudige vragen worden vandaag in de Kamer wellicht gesteld aan federaal vicepremier Steven Vanackere (CD&V). Het is belangrijker dan ooit dat er helderheid komt. Iedere dag valt in dit dossier een nieuw lijk uit de kast. Het gaat zelden over heel grote bedragen, maar de onvrede heeft een andere en goede reden. Telkens gaat het om constructies die verborgen werden gehouden. Telkens gaat het om deals waarin sommige beslissingsnemers of de publieke opinie misleid of in het ongewisse werden gelaten. Telkens gaat het om geld van een bank die door de belastingbetalers met miljarden moet worden gestut, terwijl de medeverantwoordelijken voor dat fiasco nog altijd langs de kassa blijken te passeren.

De oplossing is nochtans eenvoudig. Er moet een duidelijke breuklijn komen tussen het oude Dexia en het nieuwe Belfius. Het kan niet dat oude aandeelhouders aanspraak blijven maken op oude privileges. Om die breuklijn te kunnen maken, moet er openheid komen over alle geldstromen.

Het dossier is nu al zolang aan het rotten dat stilaan een ‘parfum de crise’ in de Brusselse regeringsgebouwen hangt. De regeringspartijen Open VLD en MR dreigen met een onderzoekscommissie als ze geen duidelijkheid krijgen. Met de steun van de oppositie hebben ze daar een meerderheid voor.

De PS van premier Elio Di Rupo weigert zo’n commissie. Vicepremier Laurette Onkelinx droeg daarvoor het argument aan dat niets illegaals is gebeurd. Dat is naast de kwestie. De reden waarom het parlement de macht heeft een onderzoekscommissie op te richten, is omdat het haar taak is de regering te controleren. Maar het standpunt van de PS toont aan hoe explosief zo’n commissie zou zijn. Het parlement zou dan onderzoeken wat de politieke partij die de vorige twee premiers leverde, heeft uitgespookt. Als dat gebeurt, is het vertrouwen in de regering totaal zoek. Daarom: tijd voor duidelijkheid.

Bron: De Tijd

'Onkelinx en Magnette maken N-VA groter'

De goede scores van N-VA en haar kopman Bart De Wever in de peilingen zijn een gevolg van de diabolisering in Wallonië. Dat zegt MR-parlementslid Alain Destexhe in een opiniestuk in De Morgen.

Volgens een peiling van de krant La Libre en de openbare omroep RTBF het voorbije weekend, zou de N-VA 39 procent van de stemmen halen in Vlaanderen mochten er nu verkiezingen gehouden worden. Dat is 3,6 procent meer dan bij een gelijkaardige peiling die in november vorig jaar gehouden werd.

Destexhe wijst met een beschuldigende vinger naar de PS. "Onze onkunde om het karikaturale beeld van N-VA te overstijgen en een debat aan te gaan over zijn politieke project, legt een linkse invloedssfeer bloot", klinkt het in De Morgen.

Volgens Destexhe zeggen steeds meer Franstaligen in Vlaanderen hem dat ze voor De Wever stemmen omdat ze de Waalse socialisten beu zijn. "Ik hoor Brusselaars zich tegen het Vlaams-nationalisme uitspreken maar wel voor het socio-economische programma van N-VA."

Destexhe betreurt dat het fenomeen De Wever aan de andere kant van de taalgrens vooral via schandalen en morele verwijten wordt benaderd, terwijl men de ogen sluit voor het cliëntelistisch PS-systeem dat Vlaanderen massaal afwijst.

De MR-politicus hekelt ook de kritiek op de vreemdelingenpolitiek van De Wever en de rel rond het regenboog-t-shirt. "Dat De Wever ook uit progressieve middens steunbetuigingen ontving: daarover lees je in de Franstalige pers niets."

Volgens Destexhe zien de Franstaligen De Wever als het absolute kwaad en kan hij nooit iets goed doen. "Als hij enkele weken nodig heeft om zijn coalitie te vormen in Antwerpen, dan is hij aan het falen. Als hij het aantal schepenen laat afnemen, wordt die daad van goed bestuur niet erkend. Stelt hij de financiële constructies van het ACW aan de kaak, dan wordt daar eerst en vooral de politieke strategie achter gezocht - in plaats van de aantijgingen te onderzoeken."

Een meerderheid in Vlaanderen vindt de Franstalige houding tegenover De Wever excessief, misplaatst, vals en beledigend. "Wat in het zuiden van het land wordt gezien als rechtvaardige morele verontwaardiging, wordt in het noorden aangevoeld als pure laster. " Daardoor wint het het radicale N-VA-discours nog aan aantrekkelijkheid, stelt Destexhe.

Hij pleit er voor om het karikaturale beeld van N-VA te overstijgen en een debat aan te gaan over het politieke project van de partij. "Laat ons alstublieft onderscheid maken tussen objectieve kritiek op de zwakke Waalse en Brusselse prestaties en excessief nationalisme. Het succes van N-VA is ook het resultaat van ons falen in de relance van de Franstalige entiteiten en een falen in het dichten van de economische kloof met Vlaanderen."

Bron: DS

DRINGEND GEVRAAGD: ERNSTIG JOURNALIST

Voor een journalist is het veel makkelijker en vrijblijvender het symptoom te bestrijden dan wel de ziekte

Vele journalisten maken misbruik van de mogelijkheid om zonder enige verantwoording de grootste stommiteiten te schrijven of beschuldigingen te uiten. Zo verwijt Pauli (en anderen met hem) dat Bart De Wever nu al de verkiezingscampagne op gang heeft getrokken. Wij durven dit ten zeerste te betwijfelen en beweren integendeel dat het de pers is die, in een combine met de traditionele partijen, al weken bezig is de N-VA onophoudelijk te bashen en te pesten. Het is de wereld op zijn kop: bij elk idee, maatregel, suggestie die vanuit N-VA-hoek komt begint al wat maar enigszins banden heeft met het establishment te bashen en De Wever in de verdediging te drukken. Van elke N-VA-uitspraak maken zij een rel. Om daarna te komen vertellen dat De Wever provoceert en al met de verkiezingscampagne is gestart. Beschadigingspolitiek noemt men dat.

Het symptoom en de ziekte

Je moet al van een andere planeet komen om niet te zien dat de pers en de traditio’s onophoudelijk De Wever en N-VA pesten en trachten op te hitsen. Net als voor Pauli is het voor de meeste linkse en/of belgicistische journalisten nu eenmaal makkelijker het symptoom te beschrijven en te bestrijden dan de ziekte. Wie durft er nog te spreken van een kwaliteitspers ? Noemt men dit ernstige journalistiek ? Waar blijven die kritische analyses over het sociaal-economische beleid ? Over het gedrocht genoemd BHV ? Over het non-beleid bij justitie ? Over de zware overheidsschuld ? Vinden de journalisten de straffeloosheid van magistraten die zware fouten begaan een evidente zaak ? Wie legde de malversaties bij het ACW bloot ? N-VA, en inderdaad, ook een journalist: Johan Van Overtveldt, hoofdredacteur bij Trends. Ere wie ere toekomt.

De kleinst mogelijke Vlaamse minderheid

N-VA zal na de verkiezingen in 2014 sowieso incontournable moéten zijn. ACW-klacht of niet, net als in 2010 zullen ook in 2014 de traditionele Vlaamse partijen er immers alles aan doen om opnieuw samen te regeren. Om het even hoe “miniem” de minderheid aan Vlaamse kant ook zal zijn. Als het mathematisch maar enigszins kan zal het zo zijn. De tradtionele partijen stellen zich binnenskamers immers heel wat existentiële vragen. Om te overleven en macht te behouden zijn alle middelen geoorloofd.

Halfgod of rechtlijnig politicus

Pauli verwijt in zijn artikel de N-VA-aanhangers dat zij in Bart De Wever een halfgod zien. Dat is echt wel van de pot gerukt. Het is wel zo - maar dat weigeren Pauli en zijn medeplichtigen natuurlijk te zien laat staan te schrijven - dat Bart De Wever de juiste pertinente vragen stelt bij wat rondom hem gebeurt. De Wever streeft naar wat meer en meer Vlamingen vragen – nee zelfs eisen: meer autonomie voor Vlaanderen om een eigen politiek te kunnen voeren zonder de inmenging van de rode kameraden van de PS; transparantie omtrent de jaarlijkse transfers van Noord naar Zuid van 16 miljard euro; het opheffen van de talrijke Franstalige blockages die een ernstig beleid op het vlak van justitie, veiligheid, asiel- en migratie onmogelijk maken. Enz.

Slappe janussen

Tja, als journalisten zelfs al problemen hebben met rechtlijnige politici. Gelukkig zijn de vlaamse kiezers hoe langer hoe minder slappe janussen zoals de journalisten.

Het worden drukke tijden voor de regimepers. Hopelijk vindt zij tussendoor toch wat tijd om ook over ernstige zaken te berichten.


Addertje



Het volledige artikel van Walter Pauli: “De verschroeiende verkiezingscampagne van Bart De Wever”

Bart De Wever over het ACW-debacle:
(VTM-nieuws, 25 februari)

"Zijn ze nu op een legale manier fundamenteel oneerlijk geweest of op een illegale manier ?"

• Fortis versus Dexia
  
  Fortis:
  
  "Als je kijkt naar Fortis:

Fortis gaat failliet tenzij de belastingbetaler daar met miljarden tussenkomt. Dat (laatste) is ook gebeurd. De aandeelhouders zijn alles kwijt. De gewone man is alles kwijt en de belastingbetaler moet bijspringen. Nu worden de verantwoordelijken van dat verhaal voor de rechtbank gedaagd.

Dexia:

Net hetzelfde verhaal: de bank komt in problemen met speculaties. De aandeelhouders zijn alles kwijt. De arco-spaarder dreigt ook alles te verliezen. Een van de belangrijkste verantwoordelijken in dat verhaal – het ACW – die worden niet voor de rechtbank gedaagd. Neen, die slagen er als enige in om uit dat faillissement nog 110 miljoen euro via die winstbewijzen te ontvangen. Ja, dat is de wereld op zijn kop.

Dat is fundamenteel oneerlijk: het probleem van de (Arco-)spaarder, dat moet de belastingbetaler maar oplossen. Als’t opgelost wórdt, anders is die alles kwijt. Maar zelfs degenen die mee aan de knoppen zaten die gaan er nog 110 miljoen uithalen en betalen daar nauwelijks belastingen op."

• ACW: "wij zijn het slachtoffer"
  
  "Develtere (ACW-Voorzitter) zegt: “wij zijn het slachtoffer”. Maar zij zijn medeverantwoordelijk voor wat er met Dexia is gebeurd. Het debacle dat miljarden heeft gekost aan de belastingbetaler en nog altijd. Zij slagen er nog in om er geld uit te trekken. Ze betalen daar dan geen belastingen op en zeggen: de Arco-spaarder, daar hebben wij niets meer mee te maken."
  
•  Politieke verantwoordelijken
  
  "De echte vraag is: “zijn ze (het ACW) nu op een legale manier fundamenteel oneerlijk geweest of op een illegale manier ? Maar dat ze fundamenteel oneerlijk zijn geweest dat staat als een paal boven water. Daarom vragen wij ook een politieke onderzoekscommissie. Want als het legaal is wat er gebeurd is, dan zijn er ook politieke verantwoordelijken. Dan zijn er politici die dat allemaal mee hebben mogelijk gemaakt. Ik zie dat de collega’s van de CD&V mee in de verdediging springen en zeggen dat dat allemaal wel normaal is, dat er niets laakbaars is gebeurd. Ja, daar heb ik wel een andere mening over. Ik denk de 800.000 Arco-spaarders ook."
  

• De Arco-spaarders

"Want die mensen moéten vergoed worden hé, wij komen daar voor op. Wij zeggen alleen: eerst zullen de verantwoordelijken het geld moeten op tafel leggen. Het is toch ondenkbaar dat de belastingbetaler al de Arco-spaarders moet vergoeden terwijl de medeverantwoordelijken nog 110 miljoen euro cashen en er dan ook nog geen belastingen willen op betalen."

ET ALORS ?

In naam van de “Solidariteit”

Het is ontroerend vast te stellen hoe alle – zogezegde - progressieve geesten, die zich vandaag door de N-VA bedreigd voelen in hun privileges, machtsbastions of comfortzones (dixit Johan Vande Lannotte)...., vandaag pleiten voor een warme samenleving, solidariteit en zorg voor elkaar.

De werkelijkheid is echter dat de bedenkelijke saus van de “Solidariteit” moet verbloemen dat vandaag op diverse niveau’s een bikkelharde machtstrijd voor en achter de schermen wordt uitgevochten waarbij het veilig stellen van de eigen zuil en de daaraan verbonden machtsstructuren de belangrijkste drijfveer is.

Addertje

Elke regeringspartij wilde zijn mannetje(s) hebben in de HRF

 
Hoge Raad van Financiën opnieuw samengesteld

(De Tijd, 20 maart 2012)

Minister van Financiën Steven Vanackere heeft de Hoge Raad van Financiën, de begrotingswaakhond in ons land, opnieuw samengesteld. Elke meerderheidspartij is in meer of mindere mate vertegenwoordigd.

De Hoge Raad van Financiën (HRF) speelt een belangrijke rol bij de opmaak van het stabiliteitsprogramma, waarin ons land moet aangeven hoe het weer wil aanknopen met een begrotingsevenwicht. (...) Elke regeringspartij wilde zijn mannetje(s) hebben in de HRF. (...) Vanackere wordt voorzitter. Ondervoorzitsters zijn Françoise Masai en Christine Vanderveeren. Die laatste is een ex-kabinetschef van Jean-Luc Dehaene. Ze was ook voorzitster van de energiewaakhond CREG en is nu voorzitster van Infrabel en hoofd van de juridische dienst van Belfius Bank. Masai is een ex-kabinetschef van Elio Di Rupo en nu vicegouverneur van de Nationale Bank. Zij wordt voorzitster van de Studiecommissie voor de Vergrijzing, een van de drie afdelingen van de HRF. De belangrijkste taak is weggelegd voor Jan Smets, ex-CVP kabinetard en directeur bij de Nationale Bank. Hij wordt voorzitter van de afdeling financieringsbehoeften. Die afdeling waakt over de budgettaire situatie in ons land (...) en moet (...) de regering advies geven over de verdeling van de budgettaire inspanning tussen de federale overheid en de deelstaten. Het gewicht van de liberale partijen in de afdeling financieringsbehoeften is afgekalfd. Open VLD heeft nog één vertegenwoordiger met Johan Hanssens, de kabinetschef van voorzitter Alexander De Croo. Voor de MR neemt Pierre Wunsch, de directeur van de Nationale Bank, zitting.

In de oude HRF - waren de liberalen oververtegenwoordigd. Nu CD&V weer aan de macht is, heeft de partij haar macht heroverd. Andere bekende namen in de afdeling financieringsbehoeften zijn Norbert De Batselier, Jean Hilgers en Mathias Dewatripont (allen directeur bij de NBB), Wivina Demeester (ex-CVP-minister) en Guy Clémer (studiedienst N-VA). In de afdeling fiscaliteit zitten ook Axel Haelterman (hoogleraar fiscaliteit aan de KU Leuven en advocaat bij Freshfields) en Wim Coumans, ex-kabinetschef van Inge Vervotte (CD&V) en nu directeur bij de financieeltoezichthouder FSMA.

(De Tijd, 20 maart 2012)

De indruk werd geschapen dat het in Hitlers Duitsland niet veel erger leven was dan in een stad met een N-VA-burgemeester

… Mia Doornaert, journaliste, in De Standaard over de naziwagen in de carnavalsstoet van Aalst

"Het houdt intellectueel geen steek om ten aanzien van de politieke evoluties in Vlaanderen met ‘fascisme' en vergelijkingen met de jaren dertig te gaan schermen, zoals ook de carnaval-wagen in Aalst deed. De ‘grappenmakers' hielpen aldus de indruk te scheppen dat het in Hitlers Duitsland niet veel erger leven was dan in een stad met een N-VA-burgemeester. Dat komt neer op negationisme. En dat is democratisch gevaarlijk want dat verlaagt de afweerdrempel tegen echt totalitarisme. Ook daarom hoort elke banalisering van het nazisme, zelfs voor de ‘grap', onaanvaardbaar te zijn voor elk van ons."

N-VACW

• Geloofwaardigheid

De hebzucht van het ACW als speculant was medeverantwoordelijk voor veel miserie, maar dat bracht de organisatie geen grote bescheidenheid toe. Integendeel, van enig schuldgevoel of nederigheid lijkt geen sprake. Sindsdien probeert ze haar verliezen te minimaliseren door offensief zoveel mogelijk uit de kast te halen. Hoe meer het ACW daarbij uit de brand kan slepen, hoe meer de hoofdaandeelhouder van overheidsbank Belfius (de Belgische belastingbetaler) daarvoor moet betalen. Nu komt daar nog eens fiscale optimalisatie bij, met de meest ingenieuze technieken die normaal toegepast worden door wie het ACW zo vaak bekritiseert: grote bedrijven en multinationals die er alles aan doen om hun rechtvaardige bijdrage tot de (sociaal herverdelende) belastingen te beperken. Het lijkt alsof ACW enkel aan haar eigenbelang denkt, niet aan dat van de belastingbetaler.

• Moraliteit

Het valt te verwachten van een schitterende organisatie als ACW, die normen en waarden hoog in het vaandel draagt, dat ze na al wat gebeurde moreel hoogstaand is. Helaas. Daarmee overkomt het ACW wat bv. ook Flor Koninckx overkwam. Toen de man de regels die hij zo vaak in ‘Kijk uit’ had bepleit zelf overtrad, was hij nooit meer de geloofwaardige verkeersspecialist van SP.A. Rudy De Leeuw kan het nooit meer hebben over de notionele intrestaftrek, zonder dat een hoop mensen denken aan de boekhouding van Immo DL. Koninckx had (verkeers)regels overtreden. De Leeuw had geen enkele wet overtreden. Behalve de wet die luidt dat wie een hoge moraliteit bepleit en andere daarop terecht wijst, op dat terrein zelf onkreukbaar moet zijn.

N-VA weet dat veel mensen boos, zelfs ronduit woest zijn, op wat daar rond Dexia allemaal is gebeurd. Zonder echt de finesses te begrijpen, die zijn zelfs niet cruciaal, voelen velen dat aan deze hele afloop onrechtvaardig is en dat vooral ‘jan met de pet’ het gelag moet betalen. De aanval van N-VA is dus niet gratuit en veel meer dan louter wraak voor kritiek vanuit het ACW. N-VA is de spreekbuis van veel van die verontwaardiging. Want bij de andere partijen wil of kan (wegens te klein) niemand anders dat doen.

• Perceptie

N-VA is de partij die durft. De partij die de zaak wil uitspitten en in het verweer gaat tegen deze oplichting van de staatskas. N-VA vraagt een parlementaire onderzoekscommissie, al wist ze heel goed dat de traditionele partijen die nooit zouden toestaan. Dat is niet erg, het was de vraag die telt, niet het antwoord. De volgende stap: een klacht bij justitie. Maar of die er komt, of wat de uitkomst van dat onderzoek ook is, de belangrijkste boodschap is al gegeven. En die situeert zich op het niveau van de perceptie, van de emotie, waar N-VA meesterlijk is. N-VA valt via het ACW het hele Belgische systeem aan. ACW is een absolute pijler van dat systeem, ze is via allerlei deals met vooral de traditionele partijen diep in het Belgisch weefsel genesteld. N-VA valt via het ACW ook de federale regering aan. De klassieke tripartite als behoeder van de bevriende zuilbelangen, op kosten van de belastingsbetaler. Die regering lijkt deze klassieke zuilorganisatie te beschermen, met overheidsmiddelen. Deze regering maakt deals met haar bevriende achterban, klinkt in de N-VA-kritiek door. Het maakt zelfs Open VLD, die zich daar het liefst van wil distantiëren, nerveus. Daarom stelt ook zij kritische vragen over de relatie tussen ACW en Belfius, maar Vanackere wil wegens ‘corporate governance’ niet antwoorden.

En zie, het is – alweer – N-VA vs. Het Systeem. N-VA is alvast in de beeldvorming bij velen de stem van de boze burger die zijn geloof in dat systeem (case ACW) verloren is. De slimste reactie was die van slimme John Crombez, bevoegd staatssecretaris: laten we dit tot op het bot uitzoeken. Maar wat dat onderzoek ook oplevert, dat ACW wel bijzonder weinig belastingen betaalde op haar winstbewijzen (en dat ze die nog heeft) ondanks haar pleidooi voor rechtvaardige belastingen, raakt nooit meer uitgewist. Evenmin dat het N-VA is die kat de bel aanbond en de luide woordvoerder was van al dat stille protest tegen al die rare dingen rond ACW-Belfius.

 Rechtvaardig beeld of niet: N-VA vs. Het Systeem.

Stinkend potje

...Stefaan Michielsen, redacteur bij De Tijd over de ACW-perikelen

"De betrokkenheid van het ACW in het Dexia-dossier blijft de christelijke werknemersorganisatie zuur opbreken. De jongste aantijging luidt dat het ACW de verschuldigde belastingen niet heeft betaald op de dividendinkomsten die het haalde uit de betwiste winstbewijzen van Dexia Bank België - nu Belfius. De repliek van ACW-topman Patrick Develtere op deze nieuwste beschuldiging is verre van overtuigend."
 
"Het ACW en Dexia, dat is steeds meer een geschiedenis aan het worden van schimmige deals, vaak met medeplichtigheid van de overheid: duistere afspraken over de toekenning van staatswaarborgen voor de Arco-coöperanten, het systeem van de winstbewijzen dat op onverklaarbare manier overeind blijft na de nationalisering van Dexia Bank België, de mist rond de eeuwigdurende lening die in de plaats komt van de winstbewijzen, de vreemde transactie rond Elia-aandelen tussen het ACW en Belfius en nu de beschuldiging van belastingontwijking."

"Allemaal zaken die heel wat vragen oproepen en waar het ACW geen goede uitleg voor kan geven."

"De christelijke werknemersorganisatie hult zich liever in stilzwijgen en weigert open kaart te spelen. De reputatieschade voor het ACW wordt intussen alsmaar groter. De autoriteit van de organisatie als spreekbuis van een belangrijk deel van het middenveld in ons land ligt aan diggelen."

"Hoe kan het ACW nog met goed fatsoen de hebzuchtige bankiers kapittelen? Hoe kan het kritiek uiten op bedrijven die hun belastingplichten ontvluchten, als de organisatie zich daar zelf schuldig aan maakt? Het ACW heeft al zijn moreel gezag verspeeld."

"Er is een reële kans dat er de komende weken en maanden nog andere zaken uit het onfrisse Dexia-dossier aan het licht komen die penibel zijn voor het ACW. Dexia zal de christelijke werknemersorganisatie nog een hele tijd blijven achtervolgen. Het ACW zal nog meer klappen moeten incasseren."

"Het is onbegrijpelijk dat het ACW dat laat gebeuren. Het moet zich geen begoochelingen maken. De roep naar meer duidelijkheid zal blijven. Een parlementaire onderzoeks commissie, zoals de N-VA vraagt, komt er wellicht niet. Maar dat zal niet verhinderen dat het dossier voort uitgespit wordt."

Minister Schauvliege steunt nazi-protest tegen Bart De Wever

Eddy Eerdekens,
hoofdredacteur bij Knack.be

Minister van Cultuur Joke Schauvliege verdedigt de Aalsterse carnavalvierders die zich in nazi’s verkleden (compleet met een deportatiewagen voor joden en blikken zyklon B-gas) om te waarschuwen voor het gevaar dat Bart De Wever vormt voor onze samenleving. Veel gekker dan dat moet carnaval toch niet worden.

Unesco, de culturele afdeling van de Verenigde Naties, veroordeelde de nazi-verkleedpartij op het carnaval van Aalst (sinds 2010 erkend als Werelderfgoed) in niet mis te verstane bewoordingen. ‘Ik ben diep geschokt door dit onaanvaardbaar schouwspel dat een belediging vormt voor de herinnering van de zes miljoen joden die werden vermoord tijdens de Holocaust,’ zei directeur-generaal Irina Bokova. ‘Ook al staat carnaval voor vrijheid van meningsuiting en satire, het is geen excuus om naar antisemitische stereotypen te grijpen.’

Na de veroordeling van de Unesco heeft Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege (CD&V) een gouden opportuniteit om te zwijgen aan zich laten voorbijgaan. ‘Carnaval is een moment waarop op een groteske manier gespot wordt, met stereoptype uitvergrotingen,’ zei Schauvliege die in een brief aan de culturele afdeling van de Verenigde Naties de verdediging van de carnavalisten op zich nam. Met andere woorden: lachen met de jodenvervolging is ok, zolang het maar op een groteske manier en met stereotype uitvergrotingen gebeurt. Carnaval als vrijgeleide voor het absoluut onaanvaardbare.

‘Wij betreuren dat er een perceptie van antisemitisme is gewekt,’ zegt Schauvliege nog. Niet erg vergezocht als je in een SS-uniform met een deportatiewagen en blikken zyklon B-gas door de straten trekt. Denkt de minister bij die symbolen soms aan iets anders dan antisemitisme?

De verkleedpartij was natuurlijk meer dan alleen maar wat onnozel doen in een SS-uniform. De eigenlijke bedoeling van de carnavalvierders was om de N-VA en Bart De Wever neer te zetten als nazi’s.’Toen ik Bart De Wever op 14 oktober in een ware triomftocht naar het Antwerpse stadhuis zag lopen, begon ik aan dit idee te denken,’ zei initiatiefnemer Michel Keymeulen voor het carnavalsweekend aan Knack.be. ‘Soms moeten we dan maar eens choqueren. Het land moet gered worden.’

En daar begeeft minister Schauvliege zich een tweede keer op glad ijs. Met haar vurig betoog ter verdediging van zes carnavalnazi’s, geeft ze niet enkel het signaal dat er niks mis is met het ijdel verbeelden van de Holocaust maar ook dat de vergelijking tussen Bart De Wever en Hitler geen bedenking waard is. Dan luidt het plots dat de Vlaamse regering zich niet wil bemoeien met het carnaval.

Zijn er dan – los van eender welke politieke overtuiging – geen vragen te stellen bij een groepje mannen dat een volksfeest en alle daarmee gepaard gaande media-aandacht gebruikt om een politicus uit eigen land op dezelfde lijn te zetten als de grootste massa-moordenaar uit de moderne geschiedenis? Moet die politicus daar maar tegen kunnen? Moeten we iemand straffeloos echt alles zomaar kunnen verwijten vanaf het ogenblik dat hij een politiek mandaat bekleedt?

Er zijn in Aalst wel degelijk grenzen overschreden, zowel naar de nagedachtenis van de joden als naar Bart De Wever. Als de minister van Cultuur dit niet scherp wil veroordelen, zou je van haar toch op zijn minst mogen verwachten dat ze er enige afstand van neemt. Het is overigens niet omdat De Wever zelf niet reageert dat dit soort verwijten maar moet kunnen. Hoe kan je jezelf trouwens verdedigen tegen iemand die je een nazi noemt? Zeggen dat hij zich vergist?

En dan nog dit: men kan zich al langer de vraag stellen waarom een eerbiedwaardige organisatie als de Unesco het nodig vindt om het carnaval van Aalst te erkennen als Werelderfgoed. Hoe kan men een bijeenkomst van mensen die zich drie dagen lang overgeven aan allerlei activeiten die de andere 362 dagen van het jaar verboden zijn, op hetzelfde podium plaatsen als het Great Barrier Reef in Australië, de binnenstad van Dubrovnik in Kroatië, de Taj Mahal in India, het tropisch regenwoud in Sumatra of, dichter bij huis, de grote markt van Brussel of het historisch centrum van Brugge? Samen met Aalst carnaval zijn overigens ook het Krakelingenfeest van Geraardsbergen en Houtem Jaarmarkt toegevoegd aan het Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid. Houtem Jaarmarkt is een bijeenkomst met als doel de verkoop van 1.500 runderen en 700 paarden. Als de Unesco diep geschokt is door wat er zich afspeelt in Aalst, is het dan ondenkbaar dat de organisatie het carnaval schrapt van de lijst? Of zou dat dan toch een te groot verlies zijn voor de Mensheid?

Het A-woord

Boem, paukenslag, de redactie van De Morgen is bevallen van een grootse gedachte. Ruim baan, wereldnieuws op de voorpagina, want Vlaanderen moet er kennis van nemen dat het woord ‘allochtoon' niet meer tot het correcte spraakgebruik behoort. De krant laat wel weten dat ze mensen die ze interviewt en die het vermaledijde woord nog in de mond zouden nemen weliswaar niet zal censureren. Er zullen nu eenmaal altijd van die domoren zijn die volharden in de boosheid, misschien zelfs totdat ‘allochtoon' uiteindelijk op de index belandt van het Centrum voor gelijkheid van kansen en racismebestrijding.

Aan de federale regering zal dat alvast niet liggen. Joëlle Milquet stuurde prompt een brief aan alle redacties met de vraag om De Morgen te volgen op het pad van de verlichting. Elio Di Rupo prees de krant zowaar om haar ‘moedig' initiatief, dus het moet zijn dat De Morgen toch een groot risico genomen heeft. Laurette Onkelinx wil meteen een rondzendbrief rondsturen die alle federale ambtenaren opdraagt voortaan het a-woord te mijden, want ‘taal kan helpen om een betere maatschappij uit te bouwen'.

De achterliggende redenering is daarmee goed samengevat: taal maakt de werkelijkheid. Dat is een opmerkelijke redenering, want ze druist in tegen het acquis van enkele honderden jaren analytische taalfilosofie, waarin taal wordt beschouwd als een middel om de werkelijkheid te beschrijven. ‘Waarover men niet spreken kan, daarover doet men er beter het zwijgen toe', zo vatte Ludwig Wittgenstein samen dat we gedoemd zijn om te falen in onze pogingen om met taal de totale werkelijkheid te beschrijven. Derhalve is taalgebruik niet neutraal, want het bepaalt hoe we de beschreven werkelijkheid interpreteren. Zo gaan krantenkoppen ‘200 Antwerpse jongeren opgepakt' en ‘200 allochtone jongeren opgepakt in Antwerpen' over exact dezelfde feiten, maar ze geven de lezer een verschillende indruk van de werkelijkheid mee.

In Manufacturing Consent: the Political Economy of Mass Media beschrijft Noam Chomsky hoe media via de manipulatie van het taalgebruik de publieke opinie proberen te sturen. Mediamanipulatie behoort volgens hem zelfs tot het wezen van de democratie. In een totalitaire staat maakt het niet uit wat de burger denkt omdat hij niet eens de vrijheid heeft om die mening te uiten. In een democratie kan iedereen uiting geven aan zijn interpretatie van de werkelijkheid. Dominante elites vrezen het ongecontroleerd botsen van al die opinies en streven naar consensus. De massamedia zijn de facilitator van die consensus. Ze geven weer wat de heersende maatschappelijke opvattingen zijn en marginaliseren de opinies die daarbuiten vallen.

Nu moeten we de hele oefening dus nog eens overdoen met een nieuwe term die ons een positieve indruk van de werkelijkheid moet geven. Mark Elchardus merkte trouwens op dat het woord ‘allochtoon' al meer en meer spontaan wordt vervangen door ‘moslim' en hij noemt dat terecht ‘een twijfelachtige evolutie'.

Uiteindelijk is er geen ontsnappen aan. Mensen maken gemakkelijk onderscheid tussen wij en zij. Wie daaraan wil ontsnappen zal er met veranderend woordgebruik over de werkelijkheid niet komen, de werkelijkheid zelf zal moeten veranderen. Wie af wil van de feitelijke apartheid die gegroeid is tussen autochtonen en degenen die voorheen bekend waren als allochtoon, zal een voorpagina moeten wijden aan een doordacht migratiebeleid, een volgehouden inburgering en de opwaartse sociale mobiliteit van nieuwkomers. Wie een gemeenschap wil vormen moet haar leden aan elkaar smeden tot een gedeelde publieke cultuur in de werkelijkheid. Misschien moeten progressieve lieden er hun Karl Marx maar eens op nalezen: het komt er niet op aan de werkelijkheid te interpreteren, het komt er op aan ze te veranderen.

Bart De Wever in De Standaard




 

Dagenlang N-VA bashen

…Ph. Van den Abeele, journalist en blogger op Nieuw Pierke, naar aanleiding van de hetze door de pers omtrent de Homo-T-shirts

Chronologisch Overzicht

Zaterdag 2 februari ‘13

Een uitspraak van Bart De Wever is voorpaginanieuws op De Standaard. Het artikel krijgt als titel mee: ‘Geen homo-T-shirts achter loket’
 

Maandag 4 februari ’13

• In De Standaard: Editioriaal door sp.a-propagandist Bart Brinckman (redacteur bij De Standaard) waarin hij stelt dat “De Wever als gehaaid polemicus het liefst zelf de herrie aanzwengelt, en zijn uitspraken problemen insinueerden die er helemaal niet zijn”.
• In De Standaard: twee volle bladzijden besteed aan een ‘Rondje bakkeleien over Antwerpse #loketjanet’
• In De Morgen: editioriaal van Yves Desmet (hoofdredacteur) met de titel “De Wever maakt er een sport van fenomenen die er niet zijn te problematiseren”.
• In De Morgen: cursiefje van Hugo Camps op de voorpagina, onder de titel "Een toefje roze op de wangen: héél verdacht". Citaat:” De Wever is geen homohater, hij wil alleen dat de wereld rondom hem draait”.

Dinsdag 5 februari ’13

• In De Standaard: een klein artikeltje op bladzijde 11, onder de titel ‘regenboogrel’, waarin bericht wordt over een gesprek van De Wever in Terzake maandagavond. Daarin zegde hij honderden scheld- en haatmails te hebben ontvangen, en dat hij vreest voor een ‘Pim-Fortuynscenario’.
• In De Standaard: Michiel Vanackere, woordvoerder van ‘Wel Jong Niet Hetero’ krijgt een opiniestuk, dat eindigt met de tendentieuse en smerige opmerking ‘Met vele regenbooggroeten (zolang die nog mogen)’.
• In De Standaard: ook oud-hoofdredacteur van Knack Weekend Tessa Vermeiren krijgt het woord, in een opiniestuk met de titel ‘Volksmenner en strateeg’. Hetzelfde stuk kreeg ze ook die dag gepubliceerd in De Morgen.

• In De Morgen: Tessa Vermeiren, ‘journaliste met rust’, aan het woord onder de titel "Gemeenschapsdenker, volksmenner, strateeg: schrappen wat niet past voor Bart De Wever".

Woensdag 6 februari

• In De standaard is het nog niet genoeg: Bart Brinckman krijgt alweer een volle pagina om De Wever aan te vallen, onder de titel ‘Als de boemerang onverwacht in het gezicht terugkeert’. Met de bij Brinckman gebruikelijke naamloze getuigen.
• In De Standaard: Tom Naegels, die als ombudsman van De Standaard dan toch eindelijk in de krant een andere klank kan laten horen.
• In De Morgen: Yves Desmet met iets wat hij nog graag had willen zeggen aan Bart De Wever, die geweigerd had maandagavond het debat aan te gaan met Desmet in Terzake.

Donderdag 7 februari ’13

De Morgen publiceert nog een ‘Brief van de dag’ met als titel:"Ik was zot van A" van een lezer die zich negatief uitlaat over “koning” De Wever.

Zaterdag 9 februari ’13

In De Standaard: verdediging (over een volle bladzijde) door de twee hoofdredacteurs, Bart Sturtewagen en Karel Verhoeven, van de publicatie van een uitspraak van Bart De Wever op de voorpagina een week eerder over (titel) ‘Geen homo-T-shirts achter loket’.

Besluit van Ph. Van den Abeele:

"De journalisten veroorzaken minstens ambras"

“De context waarin niet alleen Tom Naegels, maar blijkbaar de meesten deze voorpagina [in De Standaard op 2/2 ll., nvdr.] lazen was niet ‘het debat over de neutraliteit van de overheidsdiensten'. Die was: ‘weer een rel rond de N-VA.' Een conclusie kan hieruit worden gemaakt: niet De Wever maar journalisten en andere ‘culturo’s’ slagen er sneller in voor ambras te zorgen en Vlaanderen te splitsen in een wij- en zij-groep dan De Wever erin zal slagen om België in twee te delen.”

“Voor alle duidelijkheid herhaal ik hier wat ik al eerder schreef, ondermeer in mijn artikel over 'Bart Brinckman: geen journalist maar propagandist', 28.10.10. Ik heb op geen enkele manier de bedoeling om de N-VA of De Wever te verdedigen of in bescherming te nemen. Wellicht had De Wever beter als voorbeeld een scoutsuniform genomen? Dat had De Standaard vermoedelijk niet op de voorpagina gezet met de boventitel ‘Bart De Wever opent debat’, en was ons de hele polemiek gespaard gebleven. Geen verdediging van de N-VA dus, wel is het mijn bedoeling om kritisch te zijn over zeer tendentieuse reportages in de media. Mediakritiek dus. En de obsessionele aanvallen van journalisten als Bart Brinckman, Paul Goossens, Yves Desmet, en anderen zijn vooringenomen, eenzijdig, intellectueel oneerlijk en ophitsend proza.”

“En wat voor een mateloze schijnheiligheid. De twee hoofdredacteurs beweren dat het er alleen om te doen was nieuws te brengen met die uitspraak van De Wever over een homo-T-shirt op de voorpagina te plaatsen. Maar ze vermelden in hun rechtvaardiging niet dat ze erna dagenlang bladzijden van hun krant vulden met haat-reacties. Ze deden dus zelf mee aan de ‘ontsporing’. In die week alleen wordt de N-VA in De Standaard minstens drie keer gekoppeld aan de jaren dertig, het nazisme, zelfs aan een dictatuur die de oppositie uitmoordt! (David Davidse, Michiel Vanackere, Marc Reugebrink). Weten ze nog goed wat ze publiceren? Wie zijn hier de polemici die de herrie aanzwengelen? Wie publiceert hier haat- en lasterproza? En toch doen Sturtewagen, Verhoeven en Brinckman alsof hun neus bloedt, spelen ze het onschuldig communiezieltje. Beseffen ze niet dat ze zo een sfeer creëren die inderdaad wel eens in de richting van een ‘Pim-Fortuynscenario’ zou kunnen evolueren? Of beseffen ze het wel, en behoort De Wever – Reugebrink parafraserend – tot diegenen die volgens de ‘culturo’s’ moet worden afgevoerd?”

“De aanvallen hebben wel blijkbaar nog steeds het omgekeerde van het beoogde effect: hoe meer er op hen ingehakt wordt in de pers, hoe meer stemmen de N-VA haalt in de peilingen.”

Lees hier het volledige artikel van Ph. Van den Abeele

"CD&V kiest voor België"

… Mark Grammens, journalist en publicist in Journaal

"Het Belgische scenario ligt dus vast. Ervan uitgaande dat 2014 hetzelfde resultaat geeft als 2010, krijgt CD&V de taak om een regering te vormen met dezelfde partijen als vandaag, maar onder leiding van de CD&V."

"Zowel uit de Belgische als uit de Vlaamse regering wordt de N-VA verbannen, en de coalitiegesprekken gaan over een sociaal-ekonomisch programma waar de vakbond kan mee instemmen. Peeters wordt, als hij van meetaf goed meedoet, beloond, hoewel Vanackere meer aangewezen lijkt voor het eersteministerschap. De Vlaamse regering komt onder, in Vlaams opzicht, zwakke leiding (bijvoorbeeld Crevits), die geen hindernis vormt om de Belgische plannen uit te voeren. Daaronder valt het uitvoeren van de nog hangende staatshervorming in een zin die de Franstaligen gunstig stemt om het premierschap aan de CD&V te schenken."

"Dat kan bijvoorbeeld door de plannen inzake de staatshervorming af te zwakken op punten die voordelig zijn voor Vlaanderen en toe te spitsen op punten die financieel voordelig zijn voor Brussel en voor de Franstalige Gemeenschap. Gedurende de volgende legislatuur worden geen toegevingen gedaan aan de Vlaams-radikale partijen en wordt zo mogelijk het tema van het confederalisme begraven. Daarvoor dient de Senaat in zijn nieuwe samenstelling."

'Omstreden vreemdelingentaks Antwerpen was idee van Patrick Janssens'

 (Bron: Knack.be)

De vreemdelingentaks waarvoor het stadsbestuur van burgemeester Bart De Wever onder vuur ligt, was een idee van zijn voorganger Patrick Janssens. Andere steden wilden het voorbeeld van Janssens volgen, maar de toenmalige burgemeester van Antwerpen werd teruggefloten door zijn eigen partij.

Sinds Antwerpen een ‘migrantentaks’ van 250 euro vraagt aan nieuwkomers die zich in de stad willen inschrijven, ligt de verantwoordelijke schepen Liesbeth Homans en met haar het hele stadsbestuur van burgemeester Bart De Wever onder vuur. Een inschrijving aan het vreemdelingenloket kostte tot nu toe 17 euro.

Minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet liet weten dat ze een onderzoek naar ‘discriminatie’ gaat instellen en de Liga voor Mensenrechten beschuldigde het stadsbestuur ervan dat het een gracht rond Antwerpen aanlegt om mensen van andere afkomst te weren.

De vreemdelingentaks is bovendien in strijd met Europese regels, wanneer het gaat over de inschrijving van nieuwelingen met een nationaliteit uit een andere Europese lidstaat. Dat zegt Janek Nowak van het Instituut voor Europees Recht aan de KU Leuven in De Morgen. ‘Voor het verblijfsrecht mogen geen kosten aangerekend worden. Dat staat zo in de EU-verdragen.’

Andere steden vrezen intussen voor een toestroom van migranten, die de inschrijvingstaks in Antwerpen niet willen of kunnen betalen. Gent vraagt om samen met 13 centrumsteden overleg te plegen. Mechelen en Brugge hebben zich al vragende partij gesteld voor een dergelijk overleg.

SP.A-fractieleidster Yasmine Kherbache noemde de vreemdelingentaks een gevolg van ‘holder-de-bolder-bestuur’. ‘Er was beter eerst overleg geweest met de andere steden.’

‘Daar heb ik geen zin in,’ zegt verantwoordelijke schepen Liesbeth Homans (N-VA) in De Standaard. ‘Hierover is in 2011 onder het vorige stadsbestuur al overleg geweest binnen de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten. Niemand hield Antwerpen toen tegen. Sterker nog, Gent zei toen: als jullie het doen, doen wij het ook.’

Intussen blijkt dat de vreemdelingentaks van 250 euro een idee was van de voormalige burgemeester Patrick Janssens. ‘Er is in oktober 2011 een ontwerpbesluit van het schepencollege opgesteld waarin een retributie van 250 euro wordt gevraagd,’ zegt Homans. ‘Er waren zelfs minder uitzonderingen dan nu. Enkel studenten moesten minder betalen.’

De motivatie van het stadsbestuur onder Patrick Janssens voor de invoering van deze vreemdelingentaks was naar verluidt dat ‘deze mensen’ nog niks hebben bijgedragen aan de werking van de instellingen in België omdat ze geen andere belastingen betalen.

Voormalig schepen van Loketten Monica De Coninck (SP.A) bevestigt in De Standaard dat deze plannen toen bestonden. ‘Maar de situatie was toen heel anders,’ zegt ze. ‘Na de regularisatie was er een echte toestroom in Antwerpen. Nu lijkt de toestroom veel minder groot.’

Onder druk van zijn eigen SP.A-fractie is de vreemdelingentaks er onder burgemeester Patrick Janssens niet gekomen.

Bron : Knack.be

Noot van Addertje:

Linkse kameraden, kan het nog hypocrieter ?

Gisteren was het kot te klein en stonden de rode columns vol met kritiek en vooral scheldproza tegen Bart De Wever en de N-VA wegens het invoeren van de 250-euro-maatregel aan het Antwerpse vreemdelingenloket. Vandaag wordt bevestigd dat de voormalige Antwerpse burgemeester Patrick Janssens, zelf een rode kameraad, deze maatregel in 2011 al wilde invoeren. Hoe hypocrieter kan je ter linkerzijde nog zijn ?

Een zaak is duidelijk: als het van de rode kameraden en de zelfverklaarde kwaliteitspers afhangt zal N-VA -  ten minste tot 25 mei 2014 – bij iedere maatregel, hoe goed ook bedoeld, tonnen modder over zich krijgen. En dit vanwege onze - zogezegde - meest tolerante medeburgers. Niets is wat het lijkt.

De kwaliteitspers houdt zich voortaan nog enkel bezig met belangrijke zaken

Wij hebben zo het vermoeden dat het Bart Sturtewagen, Rik Torfs, Hugo Camps, Yves Desmet en nog vele andere heel belangwekkende opiniemakers ontgaan is dat Bart De Wever het voorbije weekend het zowaar aandurfde een ijsberenduik te nemen.

Het zou nochtans zeer interessant zijn indien deze heren hun kritisch intellect en hun licht eens lieten schijnen over dit toch wel unieke evenement. De bijdrage van hun columns als instrument tot de volksverheffing kan immers niet worden onderschat. Misschien valt over de duik op zich niet zoveel te vertellen maar des te meer over de persoon van De Wever en de manier waarop hij zich in het water smeet en zich hiermee - weer maar eens - in de belangstelling wist te werken. Bovendien vergt het vestimenaire aspect op zich alleen al een grondige maar vooral kritische analyse.

Wij hopen dan ook - neen wij rekenen er zelfs op - dat bovengenoemden, die in de eerste plaats zoniet uitsluitend in hun eigen opinie geïnteresseerd zijn,  in de komende dagen ook hierover de nodige columns zullen weten te vullen. Zij zullen ook nu weer door de lezers zeer gretig worden gelezen en met een hoge waarderingsscore beloond. Dus heren grijp die pen vast of dat toetsenbord en geef Bart De Wever nog maar eens goed zijn vet.

Vergeleken met wat voorafgaat is - om maar een voorbeeld te geven - het aftreden van Paus Benedictus XVI maar klein bier. En gelijk heeft ze: de Vlaamse kwaliteitspers houdt zich voortaan nog enkel met belangrijke zaken bezig.

Addertje

 
Yves Desmet en Hugo Camps

Wegens uitputting van de voorraad rest voor links als hét ultieme argument: bespotten, beledigen, kleineren, ridiculiseren, relschoppen

Alle middelen zijn goed om Bart De Wever en de N-VA onderuit te halen

250 euro aan het vreemdelingenloket in Antwerpen: N-VA neemt een maatregel en bij links is het kot weer te klein. Ze staan weer maar eens op hun achterste poten. Links is geobsedeerd door Bart De Wever en de N-VA. Elke stap die deze laatste zet wordt opgeklopt tot een rel. Onwaarschijnlijk en zo doorzichtig.

Er wordt – in het geval van het vreemdelingenloket - niet bijverteld dat een voorstel van Theo Francken (NVA) om een uniforme kostprijsregeling bij wet uit te werken, door de andere partijen nooit werden gesteund. Er wordt ook niet bijverteld dat er in het verleden wel degelijk overleg is geweest tussen de centrumsteden maar zonder dat een consensus werd bereikt.

Links  kijkt al lang niet meer naar wát de N-VA voorstelt of beslist (nb. het gaat hier om een beslissing van het ganse schepencollege, dus ook van CD&V en openVLD). Het volstaat dat het van Bart De Wever of de N-VA komt om het voorstel, de idee, de beslissing te torpederen. Het is nog altijd wennen voor de sossen. De voorbij 70 jaar hadden we in Antwerpen te maken met een burgemeester en schepenen van “rode” zaken. Het kan verkeren.

Hopelijk hebben ze voldoende munitie want er zullen nog beleidsdaden volgen die (eindelijk) een trendbreuk inluiden met het jarenlange linkse gepamper en gesmos met het geld van de belastingbetaler.

De dagelijks reacties - op het pathologische af - van rood tonen meer en meer aan hoe groot de overheersing van de linkse rakkers de voorbije decennia is geweest en de angst van een politicus en partij met visie die deze hegemonie dreigen te doorkruisen.

Tot slot hadden wij het nooit durven hopen maar Hugo Camps heeft dan toch enige zin voor humor. In zijn rubriekje in De Morgen stelt hij zich vandaag de vraag: “Waarom niet, zoals in oude tijden, een ophaalbrug om de stad in te komen?”. Alleszins een interessante suggestie om over na te denken.

Het denigrerende taaltje van de linkse kameraden verraadt hun afgunst, hun rancune tegenover ieder die hun positie bedreigt. Er wordt al lang niet meer op de bal gespeeld. Slechts enkele voorbeelden:

Hugo Camps over Geert Bourgoies (N-VA, Vlaams Minister van bestuurszaken): “Bourgoies als skeletachtige”

Yves Desmet over Karel van Eetvelt (baas van Unizo): “Karel 'Hot Lips' Van Eetvelt”. Over Bart De Wever: de “fantoomprovocateur”.

Allemaal zeer stichtend voor de jonge aankomende generatie.

De reacties van de linkserzijde zijn er nog uitsluitend een van spot, denigreren, ridiculiseren, beledigen, gebrek aan respect voor andersdenkenden. De reden is eenvoudig: uitputting van de voorraad aan ernstige argumenten en de bedreiging van hun "comfortzone".

Addertje