'De N-VA wil de Endlösung van de Belgische staat' (Eric Van Rompuy)

Knack zette Ben Weyts (N-VA) en Eric Van Rompuy (CD&V) samen aan tafel om zich te buigen over de vraag wat N-VA en CD&V nog bindt, en wat hen vandaag scheidt. Van Rompuy: ‘De N-VA wil de Endlösung van de Belgische staat.’ Weyts: ‘Eric, let alsjeblieft op je woorden.’

Wat zal het worden in 2014? U zegt zelf, Ben Weyts: u wilt een breuk forceren ‘als wij Vlaamse partners vinden’.

Ben Weyts: Rekenkundig gezien heeft N-VA minstens één partner nodig, en dat zou natuurlijk CD&V of Open VLD kunnen zijn. Dat is onze eerste besogne: een akkoord maken met een andere Vlaamse partij. Want dat hebben we uit de voorbije periode geleerd: het volstaat niet de verkiezingen te winnen in het Vlaamse landsgedeelte, uiteindelijk moet je altijd een akkoord maken met ‘die andere democratie’. Wij willen straks kunnen spreken vanuit de Vlaamse democratie: vanuit een meerderheid in het Vlaams Parlement, en misschien zelfs vanuit de Vlaamse regering. Dan zitten we in een andere situatie.

Eric Van Rompuy: We zullen wel zien wat 2014 brengt. CD&V zal alleszins niet meestappen in een verhaal waarbij de regeringsvorming afhankelijk wordt gemaakt van de invoering van jullie versie van het confederalisme, dus van het separatisme.

Weyts: Maar CD&V zal wel opnieuw meedoen aan een federale regering zonder Vlaamse meerderheid? Is het dat? Gaan jullie er ons er opnieuw afrijden?

Van Rompuy: Gaat N-VA dan echt opnieuw weigeren mee te onderhandelen over een federale regering? Ja? Dan is de kans groot dat wij jullie er inderdaad opnieuw moeten afrijden. En het is goed om in deze periode van Vlaamse voorjaarsklassiekers uit te leggen wat er afrijden betekent. Tussen 2004 en 2011 reden we samen een koers en zaten we samen in de kopgroep. De eindstreep naderde, en we zagen dat we konden ‘winnen’: we kregen eindelijk de kans om B-H-V te splitsen. Maar ineens zagen we dat een van onze vluchtgezellen niet alleen zelf geen meter meer op kop reed, maar voortdurend zijn best deed de ontsnapping te saboteren en de vlucht teniet te doen. Dus zeiden we op een bepaald moment inderdaad: ‘Nu demarreren! Nu proberen aan te komen zonder die wieltjeszuiger die anderen laat werken in de hoop dat onze vlucht níét slaagt om dan op de koop toe zelf met de bloemen te gaan lopen.’ (fier) En dat is ons gelukt.

Ge peist gij toch niet dat wij naïef zijn? Wat gijlie wilt, is in 2014 een meerderheid halen in het Vlaams Parlement. Vandaar dat Bourgeois zo kickte op die veertig procent: dan hebben jullie die meerderheid vast. Dan gaan jullie eenzijdig het confederalisme op tafel leggen. N-VA wil de Endlösung van de Belgische staat.

Weyts: Eric, let alsjeblieft op je woorden.

Van Rompuy: De Wever had het toch over évaporer? Ik geef het u op een briefje: jullie hopen in 2014 in een Antwerps scenario terecht te komen, waar er toch een of andere partij gevonden wordt die u over vijftig procent helpt tillen.

De vraag is dus: welke CD&V’er speelt straks voor Marc Van Peel?

Weyts: (grijnst).

Van Rompuy: (onverstoorbaar) De bevolking moet weten voor welk scenario het land staat. Wat de N-VA wil, is sociaaleconomisch een drama. Voor ‘onze’ staatshervorming hebben we al vijfhonderd dagen moeten onderhandelen. Het confederalisme zoals N-VA dat wil, krijgen jullie in geen duizend dagen onderhandeld. Jullie gaan er trouwens ook geen Vlaamse partners voor vinden: zeker CD&V en SP.A niet, en wellicht ook niet Open VLD. Dat wordt dus totale chaos. De fiscale wetgeving wordt voor elke ondernemer compleet onduidelijk, want die gaat ineens naar de deelstaten. De pensioenkassen moeten worden gescheiden. De financiële markten zullen ons vragen: ‘En wat gebeurt er met de schuld’? En dan verwijten ze mij xdat Van Rompuy angst zaait door te spreken over Griekse toestanden. Met het confederalisme staan we voor zo’n scenario.

Weyts: Komaan. U doet alsof u met die zesde staatshervorming echt het land vooruitgeholpen hebt. De cijfers die u opsomde, klonken wel indrukwekkend, maar ze zijn het niet. Uw fiscale autonomie komt neer op wat meer opcentiemen. De Vlaamse regering krijgt nog altijd niet meer armslag dan het eerste het beste schepencollege. Alsof Vlaanderen niet ambitieuzer mag zijn dan Ranzegem. U hebt het zelf al over een zevende staatshervorming. Dat is toch erkennen dat uw zesde staatshervorming geen Big Bang is? Wordt die zevende dan The Biggest Bang? De Oerknal? Geef toch gewoon toe dat dit een bric-à-brac-hervorming is. Dat dit land blijft aanmodderen, met de hoogste staatsschuld ter wereld, de hoogste fiscale druk en de hoogste overheidsuitgaven, die trouwens nog altijd aan het toenemen zijn. Het zal dus in 2014 wel móéten gaan over confederalisme.

Aan dit gesprek te horen, is een toenadering tussen de twee gewezen kartelpartners nog niet aan de orde.

Weyts: (gelaten) Dit interview lijkt inderdaad op een extreme exponent van het debat zoals het in de Wetstraat gevoerd wordt?

Wat is Confederalisme ?

Ben Weyts, ondervoorzitter N-VA in Villa Politica (21/3/2013)

"Als u het mij vraagt: Confederalisme wil gewoon dit zeggen: 

Mogen wij alstublieft onze eigen problemen aanpakken, met onze eigen oplossingen, met onze eigen centen. Dat is Confederalisme. En hetgeen wij nog samen zouden kunnen doen op dat Confederale Belgische niveau, dat kunnen we samen beslissen met onze Franstalige vrienden. Maar voortaan gaan we die bevoegdheden op dat Confederale Belgische niveau uitoefenen niet omdat we móeten zoals vandaag maar omdat wij dat wíllen. Omdat dat beter is voor onze gemeenschap, voor ons volk.

Wij hopen dat we in 2014 en de jaren die daarop volgen van de inefficiënte Belgische staat waar momenteel alles geblokkeerd is, waar geen verandering is, waar geen hervormingen zijn, kunnen komen tot een efficiënte Belgische Confederatie. Dat zou leuk zijn.”

De Standaard: Desinformatie of riooljournalistiek ?

(Subtiele) manipulatie van de media

Het is de tweede maal op korte tijd dat journalisten in De Standaard (DS) naar aanleiding van een interview met een N-VA-voorman zich de journalistieke vrijheid veroorloven om de geïnterviewde woorden in de mond te leggen die betrokken niet heeft gezegd.

Op 2 februari ll. stond - in het kader van een reeks over ideologie in de politiek – een artikel op de voorpagina van DS met de provocerende titel “Geen homo-T-shirt achter loket”. Het artikel was de neerslag van een interview met Bart De Wever. Linkse Joël De Ceulaer had zijn “scoop” (= “een journalistieke primeur die - politieke - commotie veroorzaakt”) te pakken. En hoe. Dagen aan een stuk discussies en debatten over homo-T-shirten. Wel had Ceulaer daarvoor op een subtiele, manipulatieve manier een klein zinnetje uit zijn context getrokken zodat het een eigen leven is gaan leiden. Waarmee aan Bart De Wever echter een totaal andere overtuiging werd toegeschreven dan dat hij bedoelde. De Wever kon enkel nog pogen om een en ander in zijn juiste context terug te plaatsen. Kortom, een mooi staaltje van journalistieke manipulatie. Gelukkig zijn er nog intelligente mensen (zoals Etienne Vermeersch en Tom Naegels, nb. de ombudsman bij DS) die het heel moeilijk hebben met deze vorm nieuws maken en dit dan ook duidelijk lieten blijken in hun respectievelijke column in de media.

Vorig weekend was het dan weer prijs. Ditmaal was het de beurt aan Bart Brinckman, nog zo’n rode ridder uit de DS-stal. Dit naar aanleiding van een interview met Geert Bourgeois, vice-minister-president in de Vlaamse regering en oprichter van de N-VA. Wel wel, ook Brinckman heeft met zijn journalistieke vrijheid een serieus loopje genomen. We hebben het artikel enkele malen herlezen en nergens zegt Geert Bourgeois wat Brinckman hem in de mond legt, nl. dat Bourgeois kandidaat minister-president zou zijn. En maandag doet De Standaard nog wat olie op de golven door te stellen dat Bourgeois “binnen de N-VA  niet iedereen gelukkig is met de spontane sollicitatie van Bourgeois voor het minister-presidentschap”. Ook hier weer een stuk onbetrouwbare journalistiek die de voorbije dagen het nodige stof heeft doen opwaaien, zelfs tot in het Vlaams parlement.

De politieke tegenstanders van N-VA vragen zich uiteraard niet af of wat Brinckman schrijft een getrouwe weergave is van het gesprek. Zij zien het vooral als gefundenes Fressen om op hun beurt de N-VA en haar voormannen over de hekel te halen. Politiek op zijn smalst, quoi.

We kunnen enkel beamen wat De Standaard tegenwoordig in haar reclamespotjes verkondigt: je kan van die krant inderdaad het "onverwachte verwachten". Wij denken dan spontaan aan riooljournalistiek.

Addertje

N-VA ontgoocheld door 'Brusselse borrelnootjes'

‘Voor Bart De Wever is de splitsing van België geen doel op zich’

Al miljoen euro aan huur niet betaald

De sociale huisvestingsmaatschappij Woonhaven kampt na twee maanden al met 925.000 euro onbetaalde huurgelden. De nieuwe voorzitter Liesbeth Homans (N-VA) wil de fraude nu hard aanpakken.

De onbetaalde facturen van januari en februari van dit jaarzijn ‘slechts’ een deel van het probleem. Daarnaast loopt de woningmaatschappij zo’n 1,8 miljoen euro huurinkomsten waarschijnlijk volledig mis, omdat de huurders met de noorderzon zijn verdwenen. De schuld van sommige wanbetalers bedraagt meer dan 9000 euro.

Homans is overtuigd dat door strenger op te treden tegen alle vormen van fraude er naar schatting vijfhonderd sociale woningen vrij kunnen komen voor mensen die het echt nodig hebben.

Om de fraude aan te pakken kijkt Homans ook hoopvol naar Vlaanderen. “Vorig jaar stelden we 220 dossiers op rond onrechtmatige bijwoonst”, zegt Homans. “We maakten die over aan de Vlaamse administratie, maar voorlopig zonder gevolg. ‘Stop met deze dossiers door te sturen, want we krijgen die niet verwerkt en ze zijn zeer complex’, klonk het bij de administratie.”

Bron: GvA

Opinie

Is 220 euro huur voor een sociale woning te veel gevraagd?

Lex Moolenaar, redacteur bij Gazet van Antwerpen

Ik wil niet weten of Liesbeth Homans masochistische neigingen heeft, maar in haar jobomschrijving als OCMW-voorzitter en schepen van Sociale Zaken van de stad Antwerpen is dat wel een extra troef. Dat blijkt eens te meer uit het feit dat ze in die functie ook voorzitter is van Woonhaven, met 18.000 woningen de grootste sociale huisvestingsmaatschappij van Vlaanderen. Want daar zijn wel wat problemen.

Neem nu de huurachterstal. Voor de eerste twee maanden van dit jaar bedroeg die 925.000 euro. Als je weet dat de gemiddelde huur van een sociale woning in Antwerpen 220 euro per maand bedraagt, dan doet dat toch je wenkbrauwen fronsen. Veel mensen hebben het moeilijk, zeker in deze tijden. Ik vind dat zij recht hebben op solidariteit van wie het beter heeft. Maar veel lager kan je met een woningprijs anno 2013 toch niet zakken.

Het plaatje wordt duidelijker als je inzoomt op individuele gevallen. Er is een huurder die bijna 10.000 euro achterstal heeft. Hij verblijft al twaalf jaar illegaal in België en heeft van de Dienst Vreemdelingenzaken het bevel gekregen om het land te verlaten, maar hij blijft hopen op een regularisatie. Ondertussen betaalt hij geen huur, vermoedelijk omdat hij dat niet kan. Ook zijn energiefacturen gaan rechtstreeks naar Woonhaven. Zijn levensonderhoud is dus helemaal voor rekening van de gemeenschap. U zal het met mij eens zijn dat hier iets niet klopt.

In Antwerpen staan 13.000 mensen op de wachtlijst voor een sociale woning. Het is onmogelijk om op korte termijn aan die vraag te voldoen, en het is ook niet wenselijk om het huidige aandeel van 11 procent van de sociale huisvesting in het totale aantal woningen te verveelvoudigen, want dan komen de financiën van de stad zwaar onder druk. Het komt er dus in de eerste plaats op aan om de beschikbare capaciteit rechtvaardig te verdelen onder wie ze het meest nodig heeft.

Liesbeth Homans pleit om te beginnen voor 3-6-9-contracten, zoals op de privémarkt. De huidige levenslange huurcontracten moeten inderdaad worden omgevormd, want ze maken geen enkele sanctie mogelijk voor huurders die samenlevingsproblemen veroorzaken. Daarnaast moet ook een einde worden gemaakt aan de bizarre situatie dat sommige huurders van een sociale woning zelf eigenaar van onroerend goed blijken te zijn. Dat klinkt waanzinnig, maar het is in dit land perfect legaal.

Niet kiezen is verliezen

Te veel overheden voor te weinig mensen

Slogans als ‘Meer Vlaanderen binnen een sterk België' hebben alles van de kermiskreet ‘altijd prijs, altijd gewonnen'

Peter De Roover
politiek secretaris Vlaamse Volksbeweging

Zes overheden voor 11 miljoen Belgen, dat is nergens goed voor, zegt Peter De Roover. In een land zo groot als een zakdoek zijn al die overheden gedoemd om elkaar voor de voeten te lopen. Tijd dus om te kiezen: ofwel is België overbodig, ofwel moeten de gewesten en gemeenschappen afgeschaft worden.

De wereld telt 26 federale landen, 26 eigen verhalen ook. Alleen valt de Belgische variant wel heel erg uit de toon. We noemen onze ‘oplossing' graag eufemistisch ‘creatief' – om onszelf te troosten.

De veelvuldige vergrendelingen of naast elkaar bestaande gewesten en gemeenschappen werden duidelijk niet elders afgekeken. Een gemiddelde federatie telt 20 deelstaten. De Verenigde Staten van Amerika komen aan 50+1, Duitsland 16, Oostenrijk 8. En België? Tja, drie volgens de politie, vier volgens de organisatoren, zullen we maar zeggen. We weten het zelf niet zo goed en zijn er niet eens uit of we überhaupt wel deelstaten hebben.

België valt helemaal buiten het ‘normale' federale model qua verhouding tussen het aantal inwoners van de grootste deelstaat en het land zelf. Vreemd dat daaraan nooit aandacht wordt besteed. Voor de VS ligt die verhouding op 12 procent, Duitsland komt aan 22 procent, exact het gemiddelde voor 25 federale staten.

Ver boven alle andere federaties pronkt België. Zelfs beperkt als gewest scoort Vlaanderen ruim 60 procent. Vergeleken met het gemiddelde ligt ons cijfer haast drie keer hoger.

Dat is geen onschuldig rekenspelletje. Uiteraard kennen deelstaten in federaties met vijf keer meer inwoners hun eigen rol. Ze staan dichter bij de bevolking, de federatie biedt schaalvoordelen.

Maar waarom twee overheden op zo'n korte afstand van elkaar als Vlaanderen en België? België biedt geen schaalvoordelen, Vlaanderen staat cijfermatig niet dichter bij de bevolking. Ze zijn van nature veroordeeld om concurrent te zijn en koesteren logischerwijze dezelfde ambities omdat ze behoren tot dezelfde gewichtsklasse. Vlaanderen is te groot voor België, België te klein voor Vlaanderen. Ze schaffen elkaars bestaansreden af.

Mede daarom is het Belgische model intrinsiek instabiel, zijn de overheden gedoemd om te botsen.

Met twee op een zakdoek

De prijs voor die bestuurlijke filevorming is hoog. Vlamingen (voor zover ze niet in Brussel wonen) kennen nauw tegen elkaar aanschurkend twee volwaardige en uitgebouwde overheden, twee parlementen, twee regeringen, twee administraties, twee regelgevers, twee belastingdiensten, twee van alles en dat absoluut niet voor de prijs van één.

De gevolgen vertalen zich in de combinatie massale overheidsschuld/hoog overheidsbeslag/ondermaats functionerende publieke sector. Twee overheden uitbouwen op één zakdoek leidt tot verspilling van middelen en democratische inefficiëntie. Twee fornuizen installeren in één gezinskeuken levert geen lekkerdere maaltijden op maar wel een hogere gasfactuur.

Die prijs betalen wij voor het gebrek aan politieke moed. Belgische staatshervormingen bouwden nieuwe overheden uit zonder bestaande te ontmantelen. De Vlaamsgezinden vroegen en kregen Vlaanderen; de Belgisch-gezinden wilden en mochten België behouden. België blonk ook op dit terrein uit in het maken van geen keuze.

Slogans als ‘Meer Vlaanderen binnen een sterk België' hebben alles van de kermiskreet ‘altijd prijs, altijd gewonnen'. Alleen door een keuze te maken, bevrijden we ons uit deze bestuurlijke verstikking. Geef mij maar een volwaardige Vlaamse staat zonder Belgische koepel. Maar wie terugschrikt om België te beëindigen, moet resoluut de afschaffing van gewesten en gemeenschappen eisen. Dan smijten we uiteraard ook alle grendels, pariteiten en verzekerde vertegenwoordigingen overboord. Je bent Belg of je bent het niet.

Vandaag zitten we opgezadeld met twee overheden op een niveau waar voor inwoners van alle andere landen één volstaat. De last van die ‘luxe' kunnen we ons echt niet langer veroorloven.

Bron: DS
Dit is een samenvatting van de toespraak op 16 maart voor het VVB-symposium ‘De knoop doorgehakt'. De volledige tekst staat op www.doorbraak.be.

Lees de volledige toespraak op Doorbraak.be

'Wij moeten ons verzetten om België te redden'

'Bij CD&V valt het masker af'

Hij meent daarentegen dat er een ander masker is afgevallen, namelijk dat van CD&V: “Wouter Beke heeft in La Libre de Belgique gezegd dat zijn partij voor confederalisme is. Maar het confederalisme en het separatisme is hetzelfde. Het verschil tussen de N-VA en CD&V is zeer klein. Enkel de toon bij N-VA is venijniger. Maar ten gronde neemt CD&V meer en meer dezelfde vragen over. Wij, aan Franstalige kant, moeten daartegen weerstand bieden om België te redden.”

“Het is verontrustend te merken dat iedereen woorden gebruikt om de realiteit te verdoezelen maar intussen rolt de pletwals verder. De 6e staatshervorming werd ons verkocht als een wonder dat België ging redden. We zien nu al dat het niet zal lukken. De Franstaligen die alles hebben losgelaten om die pletwals tot stand te brengen worden nu verraden door de Vlamingen.”

“Men heeft een regering Di Rupo op de been gebracht om de N-VA te dwarsbomen. Maar hoe meer regering Di-Rupo, hoe meer de populariteit van de N-VA stijgt. En hoe meer N-VA stijgt hoe meer de Franstaligen denken dat Di Rupo de oplossing is…”

Clerfayt besluit: “Zij (De Wever en Di Rupo) zijn de perfecte vijand-broers van deze wereld”. Maar dat riskeert te leiden tot het einde van België.”

Addertje

Bron: lesoir.be
 

Bedankt, Geert Bourgeois

Francis Van de Woestyne
redacteur bij La Libre Belgique

(vrije vertaling)

Sinds enkele jaren oefent Bart De Wever een aanzienlijke invloed uit op de Belgische politiek. Chapeau. Velen zullen hem benijden. Maar deze suprematie heeft hij opgebouwd op vele leugens of door zaken te verzwijgen.

Leugens? Nemen we de laatste. Hij heeft de studie van professor Decoster (KUL) gebruikt om aan te tonen dat de nieuwe financieringswet de Vlamingen vele miljarden zal doen verliezen. De professor reageerde: “ofwel kan De Wever niet lezen, ofwel is het van slechte wil”. We laten u kiezen.

Zaken verzwijgen? Tijdens zijn mediatieke shows verbergt Bart De Wever zijn ultieme wens achter geruststellende woorden. Ik, separatist ? Allez zeg, je hebt er niets van begrepen. Het is een evolutie, België gaat gewoonweg verdampen. Wees niet bang: dat zal tijd nemen. Maar een van zijn adjudanten zegt het zonder omwegen: de totale autonomie is voor 2014.

Twee vragen dringen zich op.

1. Is het echt dat project waarvoor 40% van onze vrienden en buren Vlamingen voorstaat ? Een geïsoleerd Vlaanderen. Men zegt ons: het is de schuld van de Franstaligen. Gemakkelijk, en fout: het zuiden herstelt zich. Het is niet daar dat het schoentje wringt.

2. Is dit het project voor hun land waarop de Franstaligen zitten te wachten ? Want De Wever heeft in het Zuiden ook zijn fans, zijn groupies, verleid als ze zijn door zijn liberale ideeën. Maar zijn sociaal-economisch project maskeert zijn nationalistische geestdrift.

Vele Vlaamse politici die geen argumenten meer hebben, zullen nog maar eens opwerpen dat De Wever bekritiseren hem nog versterkt. Vooral als de aanval vanuit Franstalige hoek komt. Maar de stilte is medeplichtig. Men moet roepen om de onjuistheden aan te klagen. Dank dus aan Geert Bourgeois die het masker heeft afgelegd en zo de leepheid blootlegt.

 Bron: LLB

Crisis van het traditionele politieke systeem

Het waterhoofd genaamd Brussel

De Standaard titelde deze morgen: “Brusselse burgemeesters binden in”. De vraag die dan spontaan opwelt is: inbinden in wat ? In wedde voor de mandatarissen? In het aantal gemeenten (nu zijn het er 19) ? In het aantal politici ? Niets van dat alles.

Volgens De Standaard wordt de macht van de negentien burgemeesters aan banden gelegd. Een uitdrukking die vele ladingen kan dekken. Ook hele kleine. Zoals hier duidelijk het geval is.

Het “inbinden” is het gevolg van een politiek akkoord tussen de acht partijen die betrokken zijn bij de zesde staatshervorming. In ruil krijgt Brussel een hoop geld toegesmeten.

Zowel op het vlak van mobiliteit als stedenbouw krijgt de regering wettelijk en financieel een stok achter de deur. In sommige gevallen kan de bevoegde minister zich ‘in de plaats' van de gemeente stellen. Als dat geen indruk maakt, kan het gewest subsidies schrappen.

Huisvestingsmaatschappijen

Ook het aantal huisvestingsmaatschappijen wordt gereduceerd van 33 naar vijftien. Ter vergelijking: in Antwerpen zijn er volgens de website van de Vlaamse Maatschappij voor Sociaal Wonen (VMSW) 4 huisvestingsmaatschappijen.

In het verleden hebben de burgemeesters zich altijd stevig verzet tegen elke vorm van bevoegdheidsoverdracht. Tegen 2014 moet het Brusselse gewest zijn huiswerk klaar hebben. Het is echter nog af te wachten of het Brusselse parlement het compromis zonder meer zal aanvaarden.

N-VA

Maar volgens N-VA blijft Brussel een bestuurlijk waterhoofd.

Volgens N-VA-senator Karl Vanlouwe heeft Brussel een eenvoudig en efficiënt bestuur nodig. ‘Een verschuiving van enkele bevoegdheden zoals mobiliteit en stedenbouw, is niet voldoende om een Europese en federale hoofdstad efficiënt en met visie te besturen', stelt hij. Voor de N-VA is de beperking van de macht van de 19 Brusselse baronieën dan ook een absolute voorwaarde voor goed bestuur. 'Een hoofdstad kan niet bestuurd worden door een veelheid van dorpspolitici', besluit Vanlouwe.

Politici in de aanbieding

Het aantal mandaten dat de Brusselse 19 gemeenten telt, in verhouding tot het aantal inwoners is hallucinant. Met als gevolg een versnippering van het beleid. De mandatarissen lopen elkaar voor de voeten. We geven hieronder een overzicht, enkel van het aantal burgemeesters en schepenen, en vergelijken de situatie met Antwerpen.
Daarnaast heb je in Brussel ook nog de Brusselse regering (8 ministers), het Brussels parlement (89 parlementsleden), de Franse gemeenschap, Franse gemeenschapsraad,… In totaal zou Brussel zowat 900 politici tellen.

Besluit:
Brussel vraagt wel meer geld. Maar van een efficiënter bestuursmodel is nog lang geen sprake. Alweer een gemiste kans. Met dank aan de Vlaamse traditionele partijen die dit politiek akkoord goedkeurden.

Addertje

  
Bron: Wikipedia en Districts-en Loketwerking, Stad Antwerpen, 2012

Groeit er een omerta rond de Arco-deal ?

...Johan Van Overtveldt, hoofdredacteur Trends

• We hernemen letterlijk de woorden van Vande Lanotte in de uitzending van Terzake van 7 maart: “Die winstbewijzen, het probleem zit hem bij het begin. De winstbewijzen bij de herstructurering van de bank toen die failliet aan het gaan was, daar heeft men denk ik niet gezien dat er winstbewijzen waren, of wel gezien, men mocht dat niet gehouden hebben, maar ze zijn er” (onze cursivering). Vice premier en grondwetspecialist Johan Vande Lanotte laat er dus geen twijfel over bestaan: bij de overname van Dexia Bank België hadden de winstbewijzen van ACW (en MS) moeten geschrapt worden. Met andere woorden: Belfius betaalt 112 miljoen euro voor iets dat niet meer zou mogen bestaan. Die conclusie dringt zich op, niet op basis van kritische analyses van Trends, De Morgen of de politieke oppositie maar wel op basis van de woorden van de meest eminente rechtsgeleerde binnen de regering (al is Koen Geens nu wel een ernstig concurrent).
  
  
• Zo mogelijk nog straffer zijn de uitspraken van die andere vice premier, MR-voorman Didier Reynders. In een recent interview met De Morgen en Het Laatste Nieuws catalogeerde Reynders de staatswaarborg voor de 800 000 Arco-coöperanten als een “eis van de CD&V”. Bovendien weet Reynders dat “mocht ik alles wat ik weet van de zaak Arco lekken, dan komen de kranten papier tekort”. Slik. Het Belgische publiek mag kiezen of het dit als een vorm van openlijk uitgelachen worden door een topminister moet beschouwen dan wel als een brutaal opgestoken middenvinger van diezelfde topminister.
  
  
• Reynders zegt heel simpel dat we als gemeenschap en belastingbetaler eigenlijk nog niks weten van al het gedoe en gekonkel omtrent die Arco-deal. We mogen betalen maar mogen niet weten hoe de vork aan de steel is komen te zetten. Ja, Reynders is een cynicus en bij momenten een opportunistische strateeg maar zijn woorden zijn wat ze zijn. Hij is vandaag vice premier en minister van Buitenlandse Zaken en was in de dagen van de Arco-deal minister van Financiën. Zijn woorden kunnen niet anders dan zwaar doorwegen.
  
  
  
• Het ronduit schandalige van de realiteit die Reynders hier tekent rond de Arco-deal, krijgt nog een extra dimensie door de recente onthullingen gedaan in De Tijd. Diverse tenoren uit de katholieke zuil blijken houders van Arco-deelbewijzen te zijn. Uitkeringen in hoofde van de staatswaarborg verleend (maar nogal betwist bij de Raad van State) aan de Arco-coöperanten gaat dus belangrijke financiële voordelen opleveren aan mensen die direct en indirect mede verantwoordelijkheid dragen voor het debâcle rond Dexia en Arco. Volgens De Tijd komt één van die toplui zelfs aan bijna 1400 deelbewijzen. Hoe het er in concrete bedragen voor individuen en groepen van individuen uitziet, is nog niet helemaal duidelijk.
   
• Hoe dan ook rijst steeds meer de vraag of dit allemaal zo maar kan terwijl we ondertussen weten dat deze koepel op méér dan 1 miljard euro aan reserves zit? Zou het echt kunnen dat ook dit en vele andere dingen rond de Arco-deal allemaal toegedekt gaan worden in het kader van de grote omerta die hier steeds duidelijker vorm krijgt? Ja, dat kan best, maar dan moeten we wel op zoek naar een nieuwe omschrijving voor onze maatschappelijke ordening. Van een legitieme en transparante democratie kan dan bezwaarlijk nog sprake zijn
  
  
  
  

Marter bestormt veld en speelt met de voeten (en vingers) van spelers

'Voor wie houdt de CD&V ons eigenlijk? Klootjesvolk?'

Na de val van Dexia regelde de Christelijke zuil zelf de waarborgregeling voor haar coöperanten. Daarvoor werd intens samengewerkt tussen Arco, ACW en CD&V-kabinetten, zo maakte De Morgen dit weekend bekend. Na de zoveelste onthulling over het ACW kondigde de christelijke werknemersbeweging aan dat het een klacht wegens laster indient, zonder daarbij namen te noemen en CD&V-voorzitter Wouter Beke vertelt aan iedereen die het horen wil, dat de ‘insinuaties’ moeten stoppen.

Het ACW is ook vandaag het onderwerp van alle krantencommentaren.

Het Laatste Nieuws: ‘Een glansrol voor Yves Leterme als Pontius Pilatus’

‘Voor wie houdt de CD&V ons eigenlijk?’ vraagt Jan Segers zich af in Het Laatste Nieuws. ‘Naïevelingen? Klootjesvolk? Voor wie nemen ze ons eigenlijk als ze beweren dat u en ik het perfect normaal moeten vinden als in dit land de christelijke werknemersorganisatie zijn eigen uitvoeringsbesluiten schrijft?’

Volgens Segers speelde Yves Leterme ‘een glansrol als Pontius Pilatus’. ‘De toenmalig premier, zelf ACW’er deed alsof zijn neus bloedde en waste zijn handen in onschuld. Of hoe je gisteren plots weer besefte waarom het woord ‘tsjeef’ nu al vier, vijf politieke generaties overleeft.’

De Morgen: ‘Jammer dat ACW zich verschuilt achter legalistische benadering’

‘De kernvraag blijft in hoeverre een maatschappelijk-politieke organisatie moet leven en handelen naar de normen en waarden die ze zelf predikt,’ schrijft Yves Desmet in De Morgen. Desmet vindt het jammer dat het ACW zich blijft verschuilen achter een puur legalistische benadering.

‘Zo blijft het een beweging die trouw blijft aan het credo van Animal Farm van George Orwell: All animals are equal, but some animals are more equal than others. Dat wil je als grootste sociale organisatie van het land toch niet zijn?’

Het Nieuwsblad: ‘Laat die onderzoekscommissie maar komen’

Liesbeth Van Impe pleit in Het Nieuwsblad voor totale openheid. ‘Het ACW en al zijn belendende percelen zeggen recht in de schoenen te staan? Welaan dan. Laat die onderzoekscommissie er komen. Leg de boeken op tafel. En zorg voor duidelijkheid.’

Het Belang van Limburg: ‘Frustratie bij Wouter Beke’

In Het Belang van Limburg verwondert Eric Donckier zich erover dat CD&V-voorzitter Wouter Beke de huidige minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (en dus coalitiepartner van Beke) aanduidt als bron van recente perslekken over het ACW. Beke noemde Reynders ‘gefrustreerd’ omdat hij zelf het departement Financiën moest afgeven.

‘Dat een politicus een andere politicus aanwijst als bron van een perslek, is onuitgegeven en wijst in dit geval op enige frustratie bij Wouter Beke, die voor het overige ook vindt dat er geen ACW-onderzoekscommissie moet komen omdat dit niet goed is voor het vertrouwen in staatsbank Belfius en bij uitbreiding voor ons als belastingbetaler wanneer Belfius in de problemen komt,’ schrijft Donckier.

Gazet Van Antwerpen: ‘Politieke malheuren’

In een interview met Gazet Van Antwerpen zegt CD&V-voorzitter Wouter Beke dat hij over Didier Reynders nog straffere zaken kan vertellen dan wat hij nu over Reynders heeft gezegd. ‘Dat klinkt als een dreigement,’ stelt editorialist Paul Geudens vast.

‘Het wordt tijd dat premier Elio Di Rupo zich met de zaken gaat moeien, of er komen politieke malheuren van.

De Standaard: ‘Late stuiptrekkingen uit een vorig tijdperk’

De Standaard is de enige krant die nog begrip lijkt te kunnen opbrengen voor de christelijke zuil. Volgens de krant vindt de helft van de Vlaamse kiezers dat het ACW slachtoffer is van valse verdachtmakingen.

‘Er is niets oneerbaars aan pressiegroepen; ze zijn evenzeer deel van de democratie als partijen,’ schrijft Guy Tegenbos. ‘De vraag is alleen hoever de politiek hun invloed láát reiken. En in een vorig tijdperk ging dat hier héél ver.’

‘Er zijn nog van die instituten met nog macht en/of gewoonten uit het oude tijdperk. Die moeten zo snel als mogelijk uitgezuiverd worden.’

Bron: Knack.be

'De linkse "demokraten" aanvaarden het oordeel van het volk niet'

… Mark Grammens, journalist en publicist in Journaal

"Er staat geen enkele rem meer op de aanvallen die politiek aktieve Vlaams-nationalisten moeten ondergaan. Men waant zich in de jaren 1945 en volgende. En dit alles omdat het volk van Antwerpen in oktober van vorig jaar bij vrije verkiezingen de socialist Patrick Janssens de laan uitstuurde en de burgemeestersjerp aan Bart de Wever bezorgde.

De linkse "demokraten" aanvaarden het oordeel van het volk niet. Een van hun woordvoerders, wel "links" dus maar nooit een toonbeeld van demokratische overtuiging, Paul Goossens, heeft het (in De Standaard, 9.2.13, het blad dat zijn kolommen wijd openzet voor alle linkse anti-demokraten), over Bart de Wever als "de kantoorhouder van het Antwerpse stadhuis". En Rudy Vandendaele, van Humo, heeft het in zijn blad (5.2.13) over "Bart de Wever, de voorlopige burgemeester van Antwerpen". Het lijkt wel alsof De Wever een staatsgreep zou hebben uitgevoerd, en alsof het volstaat om zich "links" te noemen om ten eeuwigen dage recht te hebben op het bezit van het stadhuis van Antwerpen.

Volgens de laatste berichten is de haat tegen het volk dat zo vermetel was om De Wever te verkiezen boven Janssens, zo diep geworteld dat stadsambtenaren van Antwerpen, grotendeels creaturen van zeventig jaar socialistische heerschappij in het stadhuis, volop bezig zijn met het saboteren van de bestuursmeerderheid (N-VA, CD&V, VLD); zij informeren doelbewust de oppositie, zodat die materiaal uit eerste bron krijgt om de bewindsploeg aan te vallen (De Standaard, 16.2.13)...."

Het ACW en de CD&V… anders bekeken

 … door Jean-Pierre Rondas, in zijn boek ”De hulpelozen van de macht”

• "De belangrijkste pijlers van de christendemocratische ACW, namelijk de CM (Christelijke Mutualiteiten) en het ACV (Christelijk Vakverbond) bleven echter unitair Belgisch – ook al omwille van het unitaire geld. Sindsdien vormt de christelijke arbeidersbeweging helemaal geen motor meer in de Vlaamse staatswording.(…)

Sindsdien, dat wil zeggen sinds de jaren zeventig, volharden deze politieke, syndicale en mutualistische bewegingen in het hypocriete spel van Vlaams te worden verkozen of betaald, en nadien belgicistisch, dat wil zeggen anti-Vlaams, te handelen."

“De retoriek van onze bewindvoerders doorloopt steeds dezelfde fasen”

… Johan Van Overtveldt, Hoofdredacteur van Trends

• "Minstens even storend is de manier waarop de bewindvoerders hun beleid proberen te vertalen naar de publieke opinie. De retoriek doorloopt steeds dezelfde fasen: eerst wordt het probleem ontkend, vervolgens geminimaliseerd, en uiteindelijk komen er halfslachtige maatregelen die als moedige en gedurfde oplossingen worden gepresenteerd. Wie die gang van zaken aan de kaak stelt, heet dan dom of van slechte wil te zijn. Geen wonder dat de burgers de klassieke partijen en machtshebbers fors in de wielen rijden zodra ze in het kieshokje de kans krijgen."
  
  
• "Die houding zien we ook almaar meer in het ACW-dossier. Diverse CD&V-tenoren namen het de voorbije dagen nadrukkelijk op voor de zwaar getergde koepel van de christelijke werknemersbeweging. Daar is op zich niks fout mee, integendeel zelfs. Wat wel de wenkbrauwen doet fronsen, is de teneur van het discours. Het meest gehoorde argument luidt dat wie de middenveldorganisaties destabiliseert, het risico loopt de hele maatschappij te ontwrichten. Het is zeker een feit dat de meeste middenveldorganisaties bijzonder zinvol en constructief maatschappelijk werk leveren. Maar moeten ze daarom gespaard blijven van kritische vragen? Dat gaat toch wel heel erg ver."
  
  
• "Het ACW zit in nesten omdat zijn leiding in het voorbije decennium danig heeft gefaald. Het ACW ging akkoord met het Dexia-verhaal omdat opgaan in een grotere bankstructuur de enige manier was om huisbank Bacob van de ondergang te redden. De ACW-bestuurders bij Dexia gingen op hun beurt voluit mee in het hallucinant speculatieve businessmodel van de groep. Na de vette dividenden kwam echter de gigantische oplawaai. Het ACW zit daardoor financieel aan de grond en tracht dat met gemeenschapsgeld op te vangen (de operatie-Arco, de aankoop van de winstbewijzen door Belfius). Tussendoor zette het constructies als Sociaal Engagement op die de belastingrekening moeten drukken."
  
  
• "Steeds meer ACW-leden komen in opstand tegen hun leiding, zo blijkt uit de vele mails die we krijgen. Het ACW beleeft een existentiële crisis, niet omdat onder meer Trends met vervelende vaststellingen en kritische vragen komt, maar wel omdat de leiding faalde en faalt. Politici mogen deze realiteit niet verdoezelen."

Duidelijkheid

Bart Haeck,
redacteur bij De tijd

Winstbewijzen, eeuwigdurende leningen met een argwaanwekkend hoge rente, ‘commerciële deals’ die verdwenen en dan terugkwamen, gecontesteerde overheidsgaranties voor Arco-coöperanten, fiscale manoeuvres om op de winstbewijzen zo weinig mogelijk belastingen te betalen en nu ook een vergoeding om klanten niet te laten wegjagen. Inzake financiële spitsvondigheden kan de ACW-Belfius-saga tellen.

Maar onder dat oppervlak van complexe deals schuilt een heel simpele vraag. Ziet het ACW nog altijd geldstromen van Belfius naar zich vloeien waarop het eigenlijk alleen maar recht zou hebben mocht het aandeelhouder van Belfius zijn? Dat laatste is het ACW voor alle duidelijkheid niet meer, omdat de bank waarvan het ACW decennialang mee de koers bepaalde, overkop ging en met belastinggeld gered werd.

Als alle geldstromen duidelijk zouden zijn, rijst een tweede heel simpele vraag: waarom is het ACW en iedereen die via het ACW in Dexia investeerde volgens de overheid belangrijker dan de gewone aandeelhouder van Dexia? Waarom die gunsten?

Die twee heel eenvoudige vragen worden vandaag in de Kamer wellicht gesteld aan federaal vicepremier Steven Vanackere (CD&V). Het is belangrijker dan ooit dat er helderheid komt. Iedere dag valt in dit dossier een nieuw lijk uit de kast. Het gaat zelden over heel grote bedragen, maar de onvrede heeft een andere en goede reden. Telkens gaat het om constructies die verborgen werden gehouden. Telkens gaat het om deals waarin sommige beslissingsnemers of de publieke opinie misleid of in het ongewisse werden gelaten. Telkens gaat het om geld van een bank die door de belastingbetalers met miljarden moet worden gestut, terwijl de medeverantwoordelijken voor dat fiasco nog altijd langs de kassa blijken te passeren.

De oplossing is nochtans eenvoudig. Er moet een duidelijke breuklijn komen tussen het oude Dexia en het nieuwe Belfius. Het kan niet dat oude aandeelhouders aanspraak blijven maken op oude privileges. Om die breuklijn te kunnen maken, moet er openheid komen over alle geldstromen.

Het dossier is nu al zolang aan het rotten dat stilaan een ‘parfum de crise’ in de Brusselse regeringsgebouwen hangt. De regeringspartijen Open VLD en MR dreigen met een onderzoekscommissie als ze geen duidelijkheid krijgen. Met de steun van de oppositie hebben ze daar een meerderheid voor.

De PS van premier Elio Di Rupo weigert zo’n commissie. Vicepremier Laurette Onkelinx droeg daarvoor het argument aan dat niets illegaals is gebeurd. Dat is naast de kwestie. De reden waarom het parlement de macht heeft een onderzoekscommissie op te richten, is omdat het haar taak is de regering te controleren. Maar het standpunt van de PS toont aan hoe explosief zo’n commissie zou zijn. Het parlement zou dan onderzoeken wat de politieke partij die de vorige twee premiers leverde, heeft uitgespookt. Als dat gebeurt, is het vertrouwen in de regering totaal zoek. Daarom: tijd voor duidelijkheid.

Bron: De Tijd