Monsieur Beke, dit is de schaamte voorbij

“Ik weet niet wat er ‘volks’ is aan de aanpak die Bourgeois bepleit. Hij wil in 2014 de federale regering blokkeren. Alsof de Vlaamse gepensioneerden er beter van worden als de pensioenen dan niet meer uitbetaald kunnen worden. Ik vind N-VA dus geen concurrent voor ons, niet communautair en evenmin sociaaleconomisch. Wij zijn voor een sterker Vlaanderen in een bestuurbaar land. Zij kiezen desnoods voor de chaos.”

Wel Monsieur Beke, wat die gepensioneerden betreft, toch even dit:

1. Gisteren waren de vrijwilligers van het middenveld aan de beurt naar aanleiding van het ACW-debacle. Vandaag (en waarschijnlijk tot mei 2014) misbruikt u de groep van de Vlaamse gepensioneerden om de N-VA te demoniseren. Waarschijnlijk probeert u hiermee van wat overblijft van uw kiezerspubliek alsnog te redden.

2. U weet al minstens 2 (TWEE) decennia welke tsunami van pensioenproblemen op ons afkomt. Om dit op te vangen is er – behalve de lege doos Zilverfonds genaamd en het Daerden-groenboek (dat werd afgeschoten dat zijn eigen meerderheid) - tot vorig jaar geen enkel beleid gevoerd, nada, niente, nothing, nichts, RIEN. Nochtans: beleid voeren = voorzien. Intussen worden de borrelnootjes van de huidige regering inzake het pensioen in en door de pers opgeblazen tot een sterrenmenu.

3. Als in 2014 de pensioenen niet (kunnen) uitbetaald worden zal dat volledig op rekening worden geschreven van de traditionele partijen (en niet in het minst de CVP/CD&V) en dit wegens schuldig verzuim.

4. Dan zwijgen wij nog over de hallucinante belastingdruk en het schamele pensioentje waarvan het bedrag voor vele gepensioneerden te laag is om degelijk van te leven en te hoog om te sterven.

5. En dan (samen met de Franstaligen in koor) maar schermen met het hypocriete argument dat tijdens de regeringsonderhandelingen in 2011 door de schuld van de N-VA geen beleid kon worden gevoerd. En vandaag opnieuw dreigen met chaos en bangmakerij.

6. Dit is de schaamte ver voorbij !

Twintigers zitten opgezadeld met te hoge verwachtingen, schreef columnist Oscar van den Boogaard. Ze moeten zich ontplooien, authentiek zijn en succesvol, en als dat niet lukt is het ruw ontwaken uit een zoetsappige droom. Twintiger Pieter Cortebeeck dient hem van antwoord.

Bericht aan Generatie Niks-aan-de-hand

De crisis waar detwintigers in gestort worden, is er een die ze geërfd hebben van de generatie voor hen, die bovendien doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is.

Kokend bloed. Woede die fysiek doet trillen. Waar haalt iemand de pretentie om een column als ‘Twintigers in crisis’ te schrijven? Laat één ding vooral duidelijk zijn. Als je een volledige generatie door de vleesmolen draait, moet je niet verbaasd zijn dat er worsten uitkomen. Heel ons leven lang zijn we voorgelogen, vaak met de beste bedoelingen. Nog voor we de pampers ruilden voor het grotemensentoilet, werden we geïndoctrineerd door kapitalisme en conformisme.

Meer speelgoed. Braaf zijn op school. Populaire kleren. Flink in de rij lopen. Een mooi rapport. Wel pintjes, maar geen drugs. Een brommer én een vakantiejob op je zestiende. De juiste studiekeuze. Voor ‘de goei’ stemmen. Een grote auto en dito huis.

Als je net zoals ik een lui, narcistisch en verveeld rotjoch bent, geboren na 1985 met het concentratievermogen van een ADHD’er, herken je vast wel één of meer van deze goede raden. We zijn stuk voor stuk gebrainwasht om ons ego te voeden, geluk te zoeken in bezittingen en vooral niet af te wijken van de middelmaat. Oh fucking wee als je dat durft doen. De zoetsappige droom waaruit we zo bruusk wakker worden, is echter veel meer dan een zeepbel vol leugens die in ons gezicht openspat en onze ogen doet tranen. Loop een paar paragrafen in onze schoenen en je zal zien waarom. Niet alleen zijn we systematisch verkracht door een waardesysteem dat voortgekomen is uit allesbehalve onze individualiteit of vrije keuze, neen, datzelfde systeem – integraal verantwoordelijk voor de westerse ‘rijkdom’ – verkracht behalve de unieke, creatieve geest van zijn eigen kinderen ook nog eens de rest van de wereld. En dat alles om een onhoudbaar sprookje van absurde luxe zolang mogelijk in stand te houden. Onze ‘eigen’ hooggespannen verwachtingen en eisen zijn ons – nog voor we onze eerste consumptie pleegden – dwangmatig ingelepeld. Maar we moeten blij zijn met wat we kunnen krijgen, onze eigen gemiddeldheid aanvaarden, en het vooral niet op de wereld steken.

Zware erfenis

Wat Oscar van den Boogaard niet begrijpt, is dat wij niet ons, maar zijn falen en dat van zijn generatie al aanvaard hebben. Wij beseffen ten volle dat de wereld die we erven een wereld vol beproevingen is, beproevingen die systematisch zijn doorgeschoven in onze richting. Beproevingen die weleens de grootste in de geschiedenis van de mensheid zouden kunnen blijken. Drastische klimaatveranderingen, exponentieel groeiende overbevolking, de ‘bedreiging’ van de islam, de nakende crash van de euro en de dollar, de grondstoffen die opraken, dematerialisering bij een generatie die alleen maar deugt als consument en belastingbetaler, ontbossing. Het lijstje is eindeloos en groeit dagelijks. Dit zijn onze uitdagingen, en niemand van ons heeft daar vrijelijk voor gekozen. Maar de generatie voor ons gaat onbezorgd voort op haar elan. Pretendeert dat onze planeet niet op het punt staat om binnen de vijftig jaar het menselijke ras voorgoed uit te spuwen. Steekt haar vinger nog wat dieper in de taart, en houdt met de andere arm onze generatie net buiten inmengingsafstand.

Wij weten ondertussen hoe de vork in de steel zit. Onze gedwongen educatie en de sociale media hebben onze ogen geopend. Of we nu hij of zij zijn, blank, zwart, christen, pastafari, moslim, hetero of holebi, wij begrijpen dat we alleen elkaar hebben. Wij begrijpen dankzij de wetenschap dat we allemaal letterlijk sterrenkinderen zijn. Dat van vandaag op morgen materiële eigendommen kunnen én zullen verdwijnen, en dat we daar ons geluk niet moeten zoeken. Steek dus geen onterechte pluimen op je hoed: geluk zoeken in onze individualiteit is iets wat we zélf geleerd hebben.

Love generation

Dus doe maar. Label ons. Provoceer ons. Hypothekeer onze toekomst om je eigen uitboljaren veilig te stellen. We can take it all. We are the love generation. Op onze schouders rust de verantwoordelijkheid om de toekomst van het menselijke ras veilig te stellen, en we weten het. En dat is de reden voor onze ogenschijnlijke verveeldheid en ongeïnteresseerdheid. Totdat de kortzichtige generatie voor ons zich realiseert dat het tijd is om opzij te stappen, dat ze de wereld van vandaag nauwelijks nog begrijpt, en die van morgen al helemaal niet, kunnen we niets anders doen dan wachten. Vergeef ons dus dat we nog even feesten zoals we van jullie geleerd hebben: meteen roekeloze zelfdestructie en een blinddoek voor alle gevolgen.Tot slot nog dit, van de hand van een anonieme Griekse twintiger in crisis, 2.500 jaar geleden: ‘Een maatschappij groeit pas echt als oude mannen de bomen planten waarvan ze weten dat ze nooit in hun schaduw zullen zitten.’

Bron: De standaard

Thatcher vandaag ? Dat is De Wever

(Olivier Mouton, Le Vif)

Er zijn zo van die zelfverklaarde journalisten die, wanneer het eventjes kan, om’t even welk feit aangrijpen om er de N-VA en vooral Bart De Wever bij te betrekken. Het lijkt in deze onzekere tijden een hardnekkige ziekte te zijn bij heel wat (would-be) journalisten. Hun in vitriool gedompelde pen of toetsenbord doet de rest.

Zo ook is het nieuws over Margaret Thatcher daartoe een ideale aanleiding. Volgens Monsieur Olivier Mouton, journalist bij Le Vif, is er - na het overlijden van Thatcher - inmiddels immers een Vlaamse Thatcher opgestaan, in de hoedanigheid van niemand minder dan Bart De Wever. Volgens Mouton, die wij er ernstig van verdenken een wolf in schapenvacht te zijn (heb je hem?), leeft de politieke filosofie van de “Ijzeren Dame” vandaag nog verder bij de Wever.

Nochtans waren gisteren alle ogen eerst gericht op Guy Verhofstadt die eind de jaren 80 de bijnaam “Baby Thatcher” meekreeg. In die periode stond hij als minister van begroting voor een streng soberheidsbeleid en voor privatiseringen. Hij bestuurde volgens dezelfde ultraliberale recepten als Lady Thatcher. Maar behalve het logo van zijn partij, zijn Verhofstadt en zijn ideeën sinds zijn premierschap geëvolueerd naar vuurrood. Zijn burgermanifesten liggen intussen al jaren stof te vergaren op zijn mansarde. Verhofstadt wil in de pers dan ook niet reageren op het nieuws. Volgens Mouton heeft Verhofdstadt trouwens ruim afstand genomen van de Thatcheriaanse ideeën van destijds. Hij is in linkse ogen zowaar ne goeie geworden, quoi.

Maar Mouton zet zijn speurtocht verder. En vandaag is volgens hem dus de geestelijke zoon van Lady Thatcher terug te vinden in de rangen van de N-VA. Zowel bij Bart De Wever als bij Liesbeth Homans, zijn “boezemvriendin” (confidente) en “handlanger” (compère) in Antwerpen, herleven bijna letterlijk de oude Britse “recepten van een radicaal liberalisme, medelevend conservatisme (°) en nationalisme”.

Op een verwijtend toontje stelt Mouton dat de N-VA op socio-economisch vlak zeer liberale standpunten inneemt, pleit voor soberheid, structurele hervormingen en wil breken met bestaande maatschappelijke modellen. Voor De Wever verhinderen naast de Franstaligen ook de vakbonden iedere hervorming van de samenleving, aldus nog Mouton. Wel, wij zijn van mening dat De Wever daarin wel degelijk gelijk heeft. Ook het feit dat N-VA de nadruk legt op plichten kent bij de auteur geen genade, zoals daar zijn: geen levenslange werkloosheidsuitkering, sociale woning mits integratie, de taal van de regio spreken,…

Samengevat, het opiniestuk van Monsieur Olivier Mouton in Le Vif kadert perfect in het duurzame streven van de Franstalige Belgicistische linkerzijde, met de onvoorwaardelijke steun van de Vlaamse traditionele partijen, naar het eeuwige status-quo. Tja, in dat geval kun je moeilijk fan zijn van Bart De Wever.

Addertje

(Met dank aan Marcel Van Lysebetten)

(°) het geloof dat de staat via haar sociaal vangnet niet altijd alles kan oplossen en dat kleine particuliere en meestal religieuze hulporganisaties en vrijwilligers het individu veel beter kunnen bijstaan

Lees hier voor het (Franstalige) artikel.

Twintigers in crisis

Oscar van den Boogaard, schrijver

De studies zijn het er over eens: de twintigers zitten in een existentiële crisis. Ze zijn in de war en teleurgesteld. Het leven voldoet niet aan hun hoge verwachtingen. Ze zouden naar prozac grijpen of zelfhulp-literatuur. Van één ding zijn ze zelf overtuigd: ze gaan glorieus ten onder.

In een onderzoek las ik: ‘De generatie na 1985 geboren is een sociale tijdbom, narcistisch en alleen maar geïnteresseerd in uiterlijk, kicks en netwerken'. Wat een provocatie!

Van hun ouders – hun beste vrienden – hebben ze hun leven lang gehoord dat ze vooral moeten doen waar ze gelukkig van worden. Zelfontplooiing was het imperatief. ‘Doe maar wat je leuk vindt, kind, als je maar geniet.' Hoe goed bedoeld zo'n uitspraak ook is, je zadelt je kind daarmee wel op met een extreem hoge verwachting. Je moet gelukkig zijn!

De twintigers van nu hebben het idee ingelepeld gekregen dat alles mogelijk is en dat als ze iets werkelijk willen, ze ook zullen slagen. Ze hebben daardoor geleerd dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor hun succes. Ze vinden van zichzelf dat ze origineel en bijzonder moeten zijn. Ze moeten mooi zijn en authentiek en anders dan anderen. Dat kun je een paar jaar volhouden, maar als het succes – de droomjob, de grote liefde, het genie – niet komt, zien ze het als een persoonlijk falen. Ze voelen zich schuldig dat ze niet bijzonder en gelukkig zijn.

Een paar jaar geleden gaf ik op een hippe kunstacademie in Amsterdam een workshop aan een groep jonge twintigers. Leuke jongens en meisjes met leuke kleertjes aan die leuk bezig zijn. Omdat hun spanningsboog niet erg lang was, kregen ze iedere dag de opdracht om in no-time iets te doen. Een dag een opera schrijven, een andere dag een roman, een andere dag een schilderij maken. Ik was verbaasd hoe goed ze daarin waren. Maar als ik hen een compliment maakte, waren ze helemaal niet blij. Iedereen vond altijd geweldig wat ze deden, ze waren van al dat positieve commentaar door en door verveeld. Ik werd er radeloos van. Het was alsof ze alleen maar de verwachting van anderen konden spiegelen, maar vanbinnen leeg waren. Was hun nieuwsgierigheid door hun ouders in de kiem gesmoord? Waar was hun wilskracht? En waar de noodzaak?

Volgens studies vinden de twintigers het leven saai, ze zijn verveeld. Verveling is een gebrek aan aandacht geven. Ze kunnen geen aandacht geven. Wel eventjes, maar dan gooien ze hun speelgoed weer aan de kant. Iemand zei me: als we een stomme kantoorbaan hadden gevonden, hadden we niet gemerkt dat het leven saai is en vervelend; omdat we op zoek zijn gegaan naar geluk en het niet hebben gevonden, zijn we erachter gekomen dat het niet bestaat. Een ander: ‘De generatie vóór ons heeft ons niet alleen in een financiële crisis gestort, maar vooral in een existentiële crisis.'

Het is confronterend om wakker te worden uit een zoetsappige droom. De twintigers die hun studie hebben afgesloten, wacht een reality-check. Ze zijn overgeleverd aan de willekeur van de economische crisis. Een passende baan, een betaalbaar huis en sociale zekerheid zijn niet evident. Ze mogen blij zijn met wat ze kunnen krijgen. Wat overblijft, is het gevoel van falen ten opzichte van hun eigen hooggespannen verwachtingen. En om dat niet te voelen, krijgt de wereld de schuld.

Wat misschien positief is: de twintigers die niet zo makkelijk kunnen krijgen wat ze willen, zijn gedwongen om hun verwachtingen aan te passen aan wat mogelijk is en te experimenteren met verschillende werkgebieden en leefvormen. Ze moeten het idee overboord gooien dat verwachtingen uitkomen en dat je voor je dertigste ál je zaakjes op orde moeten hebben. Ze kunnen niet anders dan zich aan te passen aan de wereld van nu. Ze zoeken alternatieven, halen geluk uit andere dingen dan uit zekerheden. Dat lijkt me alleen maar een heel juiste manier van leven. Flexibel zijn. Kijken wat er komt. Doen wat je voelt dat je moet doen. Geen zekerheid uit de toekomst halen, maar uit het heden. Dematerialiseren. Dat de wereld in crisis het hen niet makkelijk maakt, is misschien een kans. Ze zijn gedwongen om zich af te vragen wat ze werkelijk willen en kunnen en om dat te verwezenlijken een creatieve oplossing te bedenken.

Bron: De Standaard

STOP DE CULTUURSUBSIDIES

Fabre nu onder vuur voor 'kunst' met vogelspinnen

De wijze waarop Jan Fabre 'in naam van de kunst' met levende dieren omspringt, ligt opnieuw onder vuur. Zo zou de Antwerpse kunstenaar - op een expositie in Eupen - vogelspinnen losgelaten hebben in een 'arena' vol scheermesjes.

Onbegrijpelijk hoe sommige gestoorde geesten met een gebrek aan enig normbesef hun walgelijke ideeën tot kunst (kunnen) verheffen. Er nog dik aan verdienen en er bovenop ook nog subsidies voor bekomen.

Of wat dacht u van de onderstaande uitspraak over cultuursubsidies van Prof. Gust De Meyer, KU Leuven, in P Magazine van 2 november 2010:

“Zelfs beeldende kunstenaars die zelfbedruipend zijn - Jan Fabre, Luc Tuymans - en wier werk om miljoenen euro draait, kunnen voor speciale projecten op geld van de overheid rekenen. Ik vind dat niet eerlijk, vooral niet tegenover de mensen die onze solidariteit wél hard nodig hebben: de echte armen, de chronisch zieken die hun medicijnen niet meer kunnen betalen, de gehandicapten die de eindjes niet aan mekaar kunnen knopen.

Jan Fabre maakt het nog bruiner. Hij stelt dat Cultuur hem elk jaar 2 of 3 miljoen euro zou moeten toekennen om hem wat te laten dromen, zonder dat daar iets tegenover staat! Fabre geeft overigens toe dat hij jarenlang zijn kunst in 't zwart heeft verkocht. Wat een pretentie, wat een misprijzen voor het volk.”

Addertje

'De PS is nagenoeg een communistische partij'

Zuhal Demir, N-VA-kamerlid

'Wanneer ik sommige uitspraken in het parlement hoor, val ik bijna flauw. De Waalse socialisten zijn nagenoeg communisten. Voor hen moet de staat voor alles zorgen', zegt N-VA-kamerlid Zuhal Demir in een interview met LeVif/L’Express

Zuhal Demir, N-VA-kamerlid en dochter van een Turkse arbeider, is voorzitter van het district Antwerpen. In een interview met LeVif/L’Express verklaart de 33-jarige Zuhal Demir dat haar afkomst aan de basis ligt van haar keuze voor N-VA: "Mijn ouders komen uit Tunceli, een bakermat van de Koerdische identiteit. In Turkije is het Turks de enige officiële taal, net zoals vroeger het Frans in België. Toen ik hoorde over de Vlaamse weerstand tegen de Franstalige dominantie, heeft dat een belletje doen rinkelen".

Het nationalistische kamerlid vertelt verder dat ze zeer geïrriteerd is over de sociale partners in het algemeen. “Omdat ze verantwoordelijk zijn voor het status quo. De werkloosheid neemt toe, de faillissementen ook. De pensioenen moeten hervormd worden, de loonkosten moeten naar omlaag… En wat doet de federale regering? Ze schuift al die onderwerpen af naar de sociale partners."

Zuhal Demir is ook van mening dat "behalve de MR, alle Franstaligen de bedrijven als vijanden beschouwen. Wanneer ik sommige uitspraken in het parlement hoor, val ik bijna flauw. De Waalse socialisten zijn nagenoeg communisten. Voor hen moet de staat voor alles zorgen."

Werkloosheid maximum 2 jaar

Op de vraag of N-VA in 2014 in een regering zou stappen met MR en Open VLD antwoordt ze dat er "veel overeenkomsten op socio-economisch vlak zijn. Maar meer wil ik niet zeggen. Het is te vroeg. De enige zekerheid is dat we dit land moeten hervormen. Ik denk dat dit onmogelijk is met de PS. In 2010 heb ik tijdens de onderhandelingen voor de regeringsvorming deelgenomen aan een werkgroep over werkloosheid. België is het enige land waar je twintig jaar werkloos kan blijven. We hebben tegen de PS gezegd dat we dat willen veranderen. Maar de PS wou daar niets van weten. On-bes-preek-baar !" Voor Demir zou de werkloosheid maximaal twee jaar mogen duren. In de meeste Europese landen, is het zes maanden of een jaar.

Zuhal Demir denkt ook dat er in België veel vreemdelingen zijn. “Tussen 1992 en 2000 zijn er 400 000 mensen bijgekomen. Een dergelijke toeloop impliceert de financiering van integratieprogramma’s, de bouw van scholen. Ons systeem is niet gemaakt om een dergelijke massa op te vangen. Het gevolg daarvan is dat veel migrantenkinderen achterstand hebben op school, dat ze de taal slecht beheersen en dat ze hun plaats op de arbeidsmarkt niet vinden. Bovendien zijn er veel jongeren van vreemde origine die in België geboren zijn en een vrouw in Turkije of Marokko gaan zoeken die geen woord Nederlands spreekt. Elke keer moeten we het hele integratieproces overdoen,” besluit ze.

Bron: knack.be

RIP, allochtoon

Marc De Vos, Directeur denktank Itinera, doceert aan UGent

(Hieronder enkele uittreksels uit zijn column in DS van 26/3/2013)

• Gent mag de woorden autochtoon en allochtoon dan wel begraven hebben, dat betekent niet dat integratie zomaar vanzelf kan gaan. We moeten nieuwkomers een duidelijk referentiekader bieden.
  
  
• In Gent spreken ze dus nooit meer van autochtoon of allochtoon: ze hebben die woorden namelijk symbolisch begraven (DS 22 maart) . Maar de problemen van integratie van immigranten in onze samenleving zijn springlevend. Of de symboliek van het taalgebruik daaraan kan bijdragen, zal nog moeten blijken.
  
  
• Vroeger spraken we vooral van gastarbeiders. Die term vertaalde de illusie dat migranten alleen tijdelijk naar België waren gekomen om er te arbeiden en om dan weer te vertrekken. Ze zijn gebleven en ze zijn ook blijven komen. België is intussen een onversneden immigratienatie. Tegen 2050 zal tussen 30 en 50 procent van onze totale bevolking uit naoorlogse immigratie bestaan.
  
  
• De integratie van de vele en diverse immigranten in de smeltkroes die België aan het worden is, wordt wellicht onze grootste maatschappelijke uitdaging. Een mentale apartheid tussen ‘de allochtoon' en ‘de autochtoon' kunnen we dan zeker missen als kiespijn. Maar die andere illusie, dat alles vanzelf zal gaan in een bont laisser faire van multiculturele veelkleurigheid, kunnen we intussen ook begraven.
  
  
• Wat is er nu precies begraven in Gent? Alleen een verkavelend en verdelend samenlevingsbeeld? Of ook elk idee van een ‘autochtone' realiteit voor de ‘allochtone' nieuwkomer? De eerste begrafenis kan een hefboom voor vereniging zijn. De tweede is zeker een recept voor versplintering. We moeten dus opletten. Sociale cohesie komt niet vanzelf. We moeten als samenleving nieuwkomers de hand reiken. Maar die hand moet wel gevuld zijn. Als er geen autochtone realiteit is, dan zal dat er uiteindelijk toe leiden dat andere realiteiten met de immigratie worden ingevoerd, om uiteindelijk heel de samenleving te ontwrichten.
  
  
• We hebben in België al hele generaties verloren door het integratieprobleem te ontkennen of door te polariseren. Ik hoop ten zeerste dat de symbolische actie in Gent niet het zoveelste manoeuvre is voor ontkenning, maar integendeel het startschot voor een positieve invulling. Als we dat niet doen, dan is het symbolische graf van de allochtoon ook de put waarin we ons hoofd andermaal steken om blind en doof te blijven voor de enorme en historische uitdaging waarvoor we collectief staan.

Bron: DS

"Ik wil niet dat dubieuze figuren zoals Laurette Onkelinx en Joëlle Milquet ingrijpende beslissingen nemen over de toekomst van mijn kinderen"

Carl Huybrechts in De Morgen

• "Het sociaal-economische programma van de N-VA kan je volgens De Wever zo naast dat van de Duitse groenen leggen. Er is weinig verschil. Natuurlijk zijn de standpunten over migratie en justitie iets flinker, maar dat vind ik best oké.
  
  
• "Ik heb een groot probleem met de Belgische constructie. Ik heb ook recht van spreken want ik heb nogal wat verfranste Vlamingen in mijn familie; zowel in Brussel als in de Ardennen. Ik spreek zelf meer dan behoorlijk Frans en heb veel voor de RTBF gewerkt. Dat is nu trouwens afgelopen. Ik mag hun studio niet meer binnen. 'Tu as fait un choix', kreeg ik er te horen. Kiezen voor de N-VA is blijkbaar kiezen tegen de RTBF. Toen ik bij Patrick Janssens op de lijst stond, was dat geen probleem.
  
  Ik ben geen rabiate flamingant, maar ik kan niet begrijpen waarom de hele linkse wereld sympathiseert met de indianen van de Verenigde Staten en de Aboriginals in Australië en niet met de Vlamingen in de rand rond Brussel. Die worden ook van hun land gebulldozerd door de Franstaligen. En ook Brussel is totaal verstikt; die stad is elke authenticiteit kwijt. Ik vind dat de VRT moet verhuizen uit Brussel, net als alle andere Vlaamse instellingen, administraties en grote bedrijven.
  We moeten Brussel laten imploderen. Pas dan zullen de Brusselaars merken hoe belangrijk Vlaanderen is voor hen. Na tien jaar krijgen we dan Brussel terug, met een grote strik errond.
  
  Er wonen veel Nederlanders in de Antwerpse Kempen, zo'n 30.000, denk ik. Ik heb nog geen enkele van hen horen vragen om de Nederlandse vlag uit te hangen op het stadhuis van Brasschaat. Maar de Franstaligen willen wel de Vlaamse gemeenten rond Brussel inlijven. Ze hebben hoegenaamd geen respect voor de Vlaamse cultuur. Diep in hun binnenste beschouwen ze ons nog steeds als lompe boeren."

• DM: Je volgt dus de stelling van Geert Bourgeois dat alle bevoegdheden naar Vlaanderen moeten komen.

"Zeker. Ik wil niet dat dubieuze figuren zoals Laurette Onkelinx en Joëlle Milquet ingrijpende beslissingen nemen over de toekomst van mijn kinderen. Ze liggen daar ook niet wakker van; ze willen enkel de transfers naar Wallonië overeind houden."

• DM: Je noemt jezelf centrum-links, maar - met permissie - dat is gemakkelijk in een residentiële gemeente als Brasschaat. Eén Vlaming op de tien leeft in armoede. In Antwerpen is dat cijfer nog veel hoger.

"Het Belgische kader verhindert ons om op een efficiënte manier het armoedeprobleem - of om het even welk ander probleem - aan te pakken. Laat ons eerst het land splitsen om daarna in tien jaar tijd de armoede in Vlaanderen uit te roeien. Dat kan alleen als we de handen vrij hebben."

'De N-VA wil de Endlösung van de Belgische staat' (Eric Van Rompuy)

Knack zette Ben Weyts (N-VA) en Eric Van Rompuy (CD&V) samen aan tafel om zich te buigen over de vraag wat N-VA en CD&V nog bindt, en wat hen vandaag scheidt. Van Rompuy: ‘De N-VA wil de Endlösung van de Belgische staat.’ Weyts: ‘Eric, let alsjeblieft op je woorden.’

Wat zal het worden in 2014? U zegt zelf, Ben Weyts: u wilt een breuk forceren ‘als wij Vlaamse partners vinden’.

Ben Weyts: Rekenkundig gezien heeft N-VA minstens één partner nodig, en dat zou natuurlijk CD&V of Open VLD kunnen zijn. Dat is onze eerste besogne: een akkoord maken met een andere Vlaamse partij. Want dat hebben we uit de voorbije periode geleerd: het volstaat niet de verkiezingen te winnen in het Vlaamse landsgedeelte, uiteindelijk moet je altijd een akkoord maken met ‘die andere democratie’. Wij willen straks kunnen spreken vanuit de Vlaamse democratie: vanuit een meerderheid in het Vlaams Parlement, en misschien zelfs vanuit de Vlaamse regering. Dan zitten we in een andere situatie.

Eric Van Rompuy: We zullen wel zien wat 2014 brengt. CD&V zal alleszins niet meestappen in een verhaal waarbij de regeringsvorming afhankelijk wordt gemaakt van de invoering van jullie versie van het confederalisme, dus van het separatisme.

Weyts: Maar CD&V zal wel opnieuw meedoen aan een federale regering zonder Vlaamse meerderheid? Is het dat? Gaan jullie er ons er opnieuw afrijden?

Van Rompuy: Gaat N-VA dan echt opnieuw weigeren mee te onderhandelen over een federale regering? Ja? Dan is de kans groot dat wij jullie er inderdaad opnieuw moeten afrijden. En het is goed om in deze periode van Vlaamse voorjaarsklassiekers uit te leggen wat er afrijden betekent. Tussen 2004 en 2011 reden we samen een koers en zaten we samen in de kopgroep. De eindstreep naderde, en we zagen dat we konden ‘winnen’: we kregen eindelijk de kans om B-H-V te splitsen. Maar ineens zagen we dat een van onze vluchtgezellen niet alleen zelf geen meter meer op kop reed, maar voortdurend zijn best deed de ontsnapping te saboteren en de vlucht teniet te doen. Dus zeiden we op een bepaald moment inderdaad: ‘Nu demarreren! Nu proberen aan te komen zonder die wieltjeszuiger die anderen laat werken in de hoop dat onze vlucht níét slaagt om dan op de koop toe zelf met de bloemen te gaan lopen.’ (fier) En dat is ons gelukt.

Ge peist gij toch niet dat wij naïef zijn? Wat gijlie wilt, is in 2014 een meerderheid halen in het Vlaams Parlement. Vandaar dat Bourgeois zo kickte op die veertig procent: dan hebben jullie die meerderheid vast. Dan gaan jullie eenzijdig het confederalisme op tafel leggen. N-VA wil de Endlösung van de Belgische staat.

Weyts: Eric, let alsjeblieft op je woorden.

Van Rompuy: De Wever had het toch over évaporer? Ik geef het u op een briefje: jullie hopen in 2014 in een Antwerps scenario terecht te komen, waar er toch een of andere partij gevonden wordt die u over vijftig procent helpt tillen.

De vraag is dus: welke CD&V’er speelt straks voor Marc Van Peel?

Weyts: (grijnst).

Van Rompuy: (onverstoorbaar) De bevolking moet weten voor welk scenario het land staat. Wat de N-VA wil, is sociaaleconomisch een drama. Voor ‘onze’ staatshervorming hebben we al vijfhonderd dagen moeten onderhandelen. Het confederalisme zoals N-VA dat wil, krijgen jullie in geen duizend dagen onderhandeld. Jullie gaan er trouwens ook geen Vlaamse partners voor vinden: zeker CD&V en SP.A niet, en wellicht ook niet Open VLD. Dat wordt dus totale chaos. De fiscale wetgeving wordt voor elke ondernemer compleet onduidelijk, want die gaat ineens naar de deelstaten. De pensioenkassen moeten worden gescheiden. De financiële markten zullen ons vragen: ‘En wat gebeurt er met de schuld’? En dan verwijten ze mij xdat Van Rompuy angst zaait door te spreken over Griekse toestanden. Met het confederalisme staan we voor zo’n scenario.

Weyts: Komaan. U doet alsof u met die zesde staatshervorming echt het land vooruitgeholpen hebt. De cijfers die u opsomde, klonken wel indrukwekkend, maar ze zijn het niet. Uw fiscale autonomie komt neer op wat meer opcentiemen. De Vlaamse regering krijgt nog altijd niet meer armslag dan het eerste het beste schepencollege. Alsof Vlaanderen niet ambitieuzer mag zijn dan Ranzegem. U hebt het zelf al over een zevende staatshervorming. Dat is toch erkennen dat uw zesde staatshervorming geen Big Bang is? Wordt die zevende dan The Biggest Bang? De Oerknal? Geef toch gewoon toe dat dit een bric-à-brac-hervorming is. Dat dit land blijft aanmodderen, met de hoogste staatsschuld ter wereld, de hoogste fiscale druk en de hoogste overheidsuitgaven, die trouwens nog altijd aan het toenemen zijn. Het zal dus in 2014 wel móéten gaan over confederalisme.

Aan dit gesprek te horen, is een toenadering tussen de twee gewezen kartelpartners nog niet aan de orde.

Weyts: (gelaten) Dit interview lijkt inderdaad op een extreme exponent van het debat zoals het in de Wetstraat gevoerd wordt?

Wat is Confederalisme ?

Ben Weyts, ondervoorzitter N-VA in Villa Politica (21/3/2013)

"Als u het mij vraagt: Confederalisme wil gewoon dit zeggen: 

Mogen wij alstublieft onze eigen problemen aanpakken, met onze eigen oplossingen, met onze eigen centen. Dat is Confederalisme. En hetgeen wij nog samen zouden kunnen doen op dat Confederale Belgische niveau, dat kunnen we samen beslissen met onze Franstalige vrienden. Maar voortaan gaan we die bevoegdheden op dat Confederale Belgische niveau uitoefenen niet omdat we móeten zoals vandaag maar omdat wij dat wíllen. Omdat dat beter is voor onze gemeenschap, voor ons volk.

Wij hopen dat we in 2014 en de jaren die daarop volgen van de inefficiënte Belgische staat waar momenteel alles geblokkeerd is, waar geen verandering is, waar geen hervormingen zijn, kunnen komen tot een efficiënte Belgische Confederatie. Dat zou leuk zijn.”