Archief

Leuke oefening: de berichten die op de website van respectievelijk CD&V en N-VA verschenen over de splitsing van BHV even naast (in dit geval onder) elkaar zetten.

In het bericht van CD&V wordt met geen woord gerept over de inhoud van het akkoord. Daarover is het « silence total ». Vooral een vaag en omfloerst bericht. Bovendien wordt er vooral in gezegd wat er niet in het akkoord staat. Eigenaardige manier van communiceren. Wat zou daar de bedoeling van zijn ? De kiezer vooral dom houden... ?

In het bericht van N-VA daarentegen wordt gefocust op de Vlaamse toegevingen die in het akkoord vervat zijn.

Een buitenstaander die beide berichten leest vraagt zich af of het hier telkens over hetzelfde akkoord gaat… Oordeelt u zelf.

 

---

CD&V

’t Is Gesplitst !

Na meer dan 50 jaar is het zover. BHV is gesplitst. De kiezel is uit de schoen. CD&V is trots en tevreden. Want wij hebben woord gehouden. We hebben onze nek uitgestoken.

In juli 2011 koos CD&V resoluut voor een onderhandelde oplossing. En we hebben resultaat geboekt. Vandaag is er de splitsing. Een propere splitsing. Dat zeggen velen met ons. We voeren hiermee het Vlaamse regeerakkoord uit, en de vijf Vlaamse resoluties uit 1999.

Franstaligen uit Brussel kunnen niet langer kandidaat zijn in Brussel én in Halle-Vilvoorde. En de jarenlange tegeneisen van de Franstaligen zijn afgeblokt. Er komt geen uitbreiding van Brussel. Er komen geen inschrijvingsrechten voor Franstaligen. De taalgrens en de taalwetgeving worden niet gewijzigd en er kunnen geen Franstalige instellingen komen.

En laat ons niet vergeten dat ook het gerechtelijk arrondissement gesplitst is. Halle-Vilvoorde krijgt een veiligheidsbeleid op maat van de regio onder leiding van Vlaamse magistraten.

Net als heel Vlaanderen wil Halle-Vilvoorde een open en warme plek zijn voor elke inwoner, waar we ons voortaan, nog meer dan vroeger, kunnen toeleggen op de echte zorgen van iedere inwoner. Maar één ding is vanaf nu klaar en duidelijk voor iedereen. Halle-Vilvoorde is Vlaams en blijft Vlaams.

 

---

N-VA

BHV: meer Vlaams geld, meer Franstalige priviliges, meer problemen!

De prijs die CD&V, Open Vld, sp.a en Groen betaald hebben voor de splitsing van BHV is enorm hoog. Maar liefst 16 wetten waren er nodig om alle toegevingen aan de Franstaligen om te zetten. Ze worden bovendien gebetonneerd in de grondwet. Dat zegt veel over de blijdschap van de Franstaligen. De zes faciliteitengemeenten komen helemaal in de Brusselse invloedssfeer, de Franstaligen krijgen in Vlaams-Brabant nog meer privileges en de Vlamingen krijgen in Brussel nog minder rechten. Het gerechtelijk arrondissement wordt helemaal niet gesplitst en er komen zelfs Franstalige magistraten in Halle-Vilvoorde. De Vlamingen mogen 1 miljard euro extra betalen voor Brussel zonder dat het hervormd wordt. De communautaire conflicten in Brussel en de Vlaamse rand worden niet weggewerkt met dit akkoord. Het draagt immers de kiemen van toekomstige conflicten in zich. Deze ‘oplossing’ is voor de Vlamingen erger dan de kwaal.

 

Voor goede analyses over het economische en politieke reilen en zeilen in dit land moet de meerwaardezoeker onder meer terecht bij Knack/trends. Men vindt er alvast betere journalistiek dan de eenheidswordt die de zogenaamde “kwaliteits”kranten en hun andere collega’s ons dagelijks voorschotelen.

Een voorbeeld van kritische journalistiek is onderstaand artikel. In tegenstelling met wat deze regering ons vandaag in de pers wil doen geloven gaat het helemaal niet “beter met België”. Maar de verkiezingen zijn in aantocht, weetjewel. En wie hardleers is en zich vandaag toch nog laat inpakken door deze mooipraterij zal vrees ik na 13 oktober Daan Killemaes, redactiecoördinator bij Trends en auteur van onderstaand artikel, gelijk moeten geven.

Hieronder enkele uittreksels.

Hoe langer de politici in de rentehangmat kruipen, hoe langer de crisis duurt

Ze zijn er in Frankfurt doodsbang voor, maar in België is het al zover. De regering-Di Rupo nestelt zich comfortabel in de hangmat van lage rentevoeten die de Europese Centrale Bank (ECB) onder de Europese economie heeft gespannen. Toch steekt de federale regering zich ongegeneerd de pluim van de lage rente op de hoed, klopt zich op de borst dat België ‘een sterk land’ is en verdaagt structurele ingrepen naar sint-juttemis.

De begrotingscontrole werd een zomerwandeling en de uitgestelde relancestrategie is alleen bedoeld voor intern politiek gebruik. Als een vlinder die met gefladder het weer hoopt te veranderen, zo probeert de regering de Belgische economie door een bar en boos klimaat te loodsen.

Mag het iets meer zijn? Deze regering doet niet eens de moeite om een olympisch minimum te halen. Een afbrokkelende concurrentiekracht, een torenhoge belastingdruk of een onopgelost vergrijzingsvraagstuk, het is allemaal niet dringend meer. Een armtierige economische groei van 0,6 procent wordt als een gouden medaille gevierd, maar deze prestatie is voor een groot stuk te danken aan locomotief Duitsland, die de voorbije tien jaar wel zijn huiswerk maakte.

Helemaal intellectueel oneerlijk is hoe de regering de lage rente misbruikt als bewijs voor een gezond budgettair en economisch beleid.

De status van sterk land dankt België niet aan het beleid, maar aan de spaarberg van de gezinnen.

Spaarders krijgen het al hard genoeg te verduren in dit tijdperk van financiële repressie, waarbij kunstmatig lage rentevoeten de koopkracht van hun vermogen niet kunnen verdedigen. Dit is de hoogste vermogensbelasting ooit, zonder de democratische goedkeuring van ook maar één parlement. En er hangt nog een zwaard van Damocles boven de Belgische economie. Dit land heeft netto 270 miljard euro tegoed van het buitenland, en de vraag is hoeveel verlies we daar nog op lijden. Want de schuldencrisis, die is vijf jaar oud maar allesbehalve voorbij.

 

Lees hier het volledige artikel

 

Bron: knack.trends.be

Ondertekening eerste luik staatshervorming met koning, maar zonder N-VA

 

Koning Albert II ondertekent morgen donderdag 19 juli de teksten van het eerste luik van de staatshervorming. Dat zal gepaard gaan met een plechtigheid waarop ook de pers is uitgenodigd. De N-VA gaat niet in op de uitnodiging.

De N-VA gaat niet in op de uitnodiging om de plechtige ondertekening van de teksten van het eerste luik van de staatshervorming  bij te wonen, aldus Kamerlid Theo Francken. Volgens hem laat de koning zich andermaal door de traditionele partijen gebruiken. "Als hij de koning wil zijn van alle Belgen, kan hij beter boven het politieke gewoel staan in plaats van er midden in", meent Francken.

Dat de plechtige ondertekening in aanwezigheid van de pers geen primeur is, speelt volgens de N-VA niet mee in de beslissing om niet aanwezig te zijn. In 1994 ging het om de hernummering van de grondwet, wat politiek niet gevoelig lag. Dat kan echter niet gezegd worden over de teksten van het eerste luik van de staatshervorming, met onder meer de splitsing van BHV, de hervorming van het gerechtelijk BHV en de herfinanciering van Brussel.

Voor de N-VA gaat het om een onevenwichtige hervorming. Theo Francken wijst er voorts nog op dat de teksten goedgekeurd werden door nagenoeg alle Franstaligen, maar enkel met een zeer krappe meerderheid aan Vlaamse kant. Om die redenen kan de N-VA niet aanwezig zijn bij de ondertekening, besluit hij.

 



'Patrick Dewael banaliseert de nazigruwel'
André Gantman

'Hoewel niet zijn bedoeling, banaliseert Patrick Dewael de gruwelen van het naziregime.' André Gantman over het 'gif' van Patrick Dewael.

De grootvader van Patrick Dewael is op 3 april 1945 in Bergen Belsen vermoord en mijn grootvader aan moederzijde op 21 april 1944 in Auschwitz. Ik deel dus principieel zijn afkeer voor racisme,antisemitisme en ieder totalitarisme van rechts en van links.

Om die reden heb ik - en ontelbare anderen met mij - verontwaardigd gereageerd op de uitspraken van Karel De Gucht wanneer hij zonder enig moreel voorbehoud tijdens de uitzending van De Ochtend in september vorig jaar op radio1 sprak over “de negatieve impact van de Joodse lobby op de Midden-Oostenpolitiek van de VS" en "dat dé Joden altijd gelijk hebben". Geconfronteerd met de lange resem afkeurende reacties die daarop volgde, repliceerde De Gucht kil en afstandelijk "dat hij die commotie niet begreep" ( De Standaard 18 september 2010).

Ik heb destijds niet gezegd of geschreven dat De Gucht een antisemiet is, maar dat het eeuwenoude antisemitische gif de geesten - ja zelfs die van humanisten en zelfs buiten hun weten om - kon aantasten. (Ik verwijs hiervoor naar mijn boek 'Het Gespleten Geweten,een anti antisemitisch pamflet', Pelckmans, 2011) Patrick Dewael bewaarde echter na de uitspraken van De Gucht een opvallend stilzwijgen terwijl hij nu zijn opinie van de daken schreeuwt.

De N-VA en Bart De Wever hebben zich bij het innemen van een standpunt over de voormalige Vlaams Belangers wellicht laten inspireren door de beslissing van het VLD-partijbestuur onder voorzitterschap van Karel De Gucht. Voor alle duidelijkheid: Dewael besliste samen met dat partijbestuur in 2001 al dat gewezen leden en mandatarissen van het Vlaams Blok onder bepaalde voorwaarden en na een wachttijd, tot de VLD konden toetreden. De Open VLD voegt trouwens de daden bij het woord: in Londerzeel is een voormalig Vlaams Belanger lijstrekker voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen, idem in Lebeke waar een ex-Belanger op de zesde plaats aantreedt.

Patrick Dewael viseert duidelijk de N-VA en probeert vooral BDW te treffen, een poging die sterke gelijkenis vertoont met de acties van Olivier Maingain die trachtte Bart De Wever af te schilderen als "een negationist". Ik heb ook toen gereageerd dat het ongehoord, ja zelfs immoreel is, om de martelaars van het naziregime te misbruiken voor eigen partijpolitieke doeleinden. Daarbij komt dat door deze handelswijze Dewael de gruwelen van het naziregime banaliseert. Voor alle duidelijkheid: ik denk niet dat dit zijn bedoeling is.

Patrick Dewael zou kunnen schrijven over de talrijke humanisten (overigens niet uitsluitend mandatarissen) die de afgelopen tijd de rangen van N-VA vervoegden om samen een toekomstig en democratisch project voor Vlaanderen mogelijk te maken. Ik begrijp dat deze vaststelling voor hem pijnlijk moet zijn, maar hij zou er zijn voordeel bij halen naar zijn Vlaams fractievoorzitter Sas Van Rouveroij te luisteren die hem adviseert om zich vooral bezig te houden met de eigen geloofwaardigheid.

Het zou niet onverstandig zijn mocht Dewael tijd vinden om over de wijze woorden van de Franse grootrabbijn Gilles Bernheim te mediteren:“ Penser librement, cela commence par choisir ses mots, par résister aux automatismes, aux amalgames, aux syllogismes réducteurs et destructeurs.”

 

André Gantman is advocaat, voormalig Open VLD-schepen in Antwerpen en zal bij de komende gemeeteraadsverkiezingen op de N-VA-lijst van de Scheldestad staan.

Bron: knack.be

    

 

Dat we Béatrice Delvaux (editorialist bij Le Soir) en Bart De Wever niet vlug samen zullen vinden in een bistro met een koffietje hadden we al gemeld (lees hier). Ook lieten wij u meegenieten van de manier waarop zij Bart de hel inprijst (lees haar vertaalde editoriaal).

Maar vandaag maakt ze het wel heel bont in haar anti-Vlaamse krant Le Soir. Zij neemt het op voor de commentatoren en politici die vandaag De Wever proberen klein te krijgen. Zij noemt hen vooral moedig en verantwoordelijk. Maar er is meer: wat deze politiek correcte Vlaamse dames en heren (nog) niet durven uitspreken zegt zij wel: zij waarschuwt zowaar voor een machtsgreep vanwege deze arrogante en gevaarlijke Calimero!

Alweer wordt gedreigd met het einde van België, chaos en een catastrofe. Op die manier sluit zij zich perfect aan bij de angstpsychose die door de politiek correcte en Belgicistische elite aan Vlaamse kant wordt gecreëerd in een poging om de populariteit van Bart De Wever en zijn partij te breken in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen (lees hier). Het is alle hens aan dek.

Kortom (en het is bijn 21 juli): “L'UNION FAIT LA FORCE!”

Haar column doet spontaan terugdenken aan de vergelijking die Yves Leterme (CD&V) een vijftal jaren geleden maakte tussen de RTBF en Radio Milles Collines, de Rwandese radiozender die tijdens de genocide opriep tot haat en geweld tegen de Tutsi's. Maar misschien heb ik gewoon een slecht karakter.

Hieronder een vrije vertaling van haar commentaarstuk.

 

Moedig en verantwoordelijk. Respect !

Béatrice Delvaux

Editorialist Le Soir, 17 juli 2012

 

De grondstroom die door de Vlaamse politieke wereld en politieke commentatoren trekt is indrukwekkend. Met dezelfde kracht en dezelfde overtuiging waarmee zij het immobilisme van de Franstaligen hadden aangeklaagd tegenover de Vlaamse eisen voor de splitsing van BHV en de staatshervorming, klagen zij nu de N-VA aan, de almacht van haar leider, het gevaar dat schuilt indien hij aan de macht zou komen en de opname door die partij, zonder echte filter, van leden van de extreem-rechtse partij Vlaams Belang.

Deze heren en hun politieke analisten uit het Noorden die steeds talrijker en duidelijker zijn, waarschuwen tegen een machtsgreep. Met als enig doel het einde van België. Dit project van een obsessionele en egocentrische partij als de N-VA en man, Bart De Wever, zal chaos en het verlies aan welzijn veroorzaken voor zowel het land als voor Vlaanderen.

Voor meerdere politici in Vlaanderen, zoals de socialiste Freya Vanden Bossche en de Open VLD-ers Patrick Dewael en Marleen Vanderpoorten, brengen die belangrijke leden van het Vlaamse belang niet enkel hun sympathisanten maar ook hun ideeën mee naar de N-VA.

Men zou kunnen denken dat voor deze politici de berekening hun enige drijfveer is. Doordat ze electoraal in het nauw worden gedreven door een hypermachtige Bart De Wever en zijn hyperverleiding van de Vlaamse ziel. Maar wanneer men hen leest, hen aanhoort, is dit allesbehalve het geval. Zij hebben echt angst. En zij willen ageren nu het nog kan, om de catastrofe te vermijden die zich aankondigt.

De situatie van deze partijen is zeer complex. Hun dilemma is totaal. Ofwel klagen zij niets aan en kijken zij toe hoe Bart De Wever zijn kansen onvermurwbaar blijven stijgen zonder dat de kiezer zich bewust is van de reële gevolgen indien hij aan de macht komt. Ofwel klagen zij het aan, waarschuwen ze maar riskeren zij evenzeer een verdere groei te veroorzaken van het electoraat dat door De Wever wordt opgewarmd vanuit zijn favoriete positie, deze van slachtoffer en van Calimero.

Zij hebben het risico genomen om niet te zwijgen. Het heeft zijn tijd geduurd om te begrijpen wat de Franstaligen sedert maanden aanklagen. Dat is bijkomstig. De houding van deze partijen, deze politici, deze commentatoren en deze journalisten die hun onderzoekswerk naar de N-VA doen (wat ons verheugt) (…/…) verdient respect. Het is moedig. Het is krachtig. Het is verantwoordelijk. Chapeau !