Archief

    

Laurette Onkelinx (PS)

Is het u ook al opgevallen dat het vanuit Franstalige politieke hoek al maanden zo stil is richting de Vlamingen ? Sinds Onkelinx (PS) haar middenvinger heeft getoond, hebben wij haar omzeggens niet meer gehoord. Is zij haar giftige anti-Vlaamse tong verloren ? Ook Milquet (CDH en Madame "NON") is al maanden héél stil voor haar doen.  Zijn zij op zoek naar de grote verzoening met de Vlamingen ?

Het valt bovendien op dat communautaire discussies - laat staan conflicten - tussen Vlamingen en Franstaligen de laatste maanden, althans “en publique”, niet te bespeuren vallen. Enkel tussen Vlamingen onderling, nl. tussen de Vlaamse minderheid in de federale regering (CD&V, Open VLD, Spa) en de oppositie (N-VA, Vlaams Belang, LDD) wordt nog communautair vuurtje gestookt. De Franstaligen hebben de buit binnen en zwijgen in alle talen. Het De Wever-bashen laten zij over aan hun Vlaamse vrienden/kameraden.

Omerta

Wat is er dan wel aan de hand ? Vanwaar deze “omerta” ?

Het heeft alles te maken met 6 december 2011. Neen, niet met Sinterklaas. Wel met de allereerste ministerraad van Premier Elio Di Rupo (PS) die op die dag plaatshad.

Di Rupo heeft op die bewuste 6e december de Franstalige regeringspartijen opgeroepen 'alles te doen' om hun Vlaamse partners 'de volgende verkiezingen te laten winnen'. Hij wil een verdere doorbraak van N-VA afblokken. En nog: “De premier vroeg ook om giftige opmerkingen achterwege te laten. 'Restons soudés', zei hij. 'Laten we de gelederen gesloten houden.(Knack.be - 26/12/2011).

Uit Di Rupo's oproep blijkt ook dat hij een verdere doorbraak van de N-VA bij de volgende verkiezingen te allen prijze wil vermijden. 'Als dit mislukt, weet ik echt niet of we ooit nog een Belgische regering kunnen vormen', zei een partijvoorzitter achteraf (Gazet van Antwerpen - 26/12/2011).

Deze “omerta” aan Franstalige kant wordt angstvallig opgevolgd en heeft dus alles te maken met de strategie om de Vlaamse kiezer niet verder in de armen van de grote vijand te jagen… de N-VA.  Dus niks grote verzoening, enkel het status-quo wordt nagestreefd, ook na 2014. Maar dit kan enkel en alleen indien de Franstaligen er mede voor zorgen dat de Bekes en de De Croos van deze wereld in 2014 voldoende gewicht behouden om de huidige coalitie verder te zetten.

Vlamingen die toch verandering willen weten dus wat hen te doen staat.

Niet enkel Beke, De Croo, Dewael en C° knijpen de billen dicht op weg naar de verkiezingen. Ook en vooral Franstalig politiek België zit met een ei in de broek. Van hier tot in Tokio …

Addertje

    

Patrick Dewael: “N-VA is het nieuwe platform voor extreem rechts”

De column van Patrick Dewael in De Morgen van het voorbije weekend is tekenend voor de ontreddering die vandaag bij de traditionele partijen heerst.

De aandacht afwenden van het federale beleid waarvan zij weten dat het de meeste Vlamingen niet zint. Dat is de tactiek van de traditionele partijen in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. Want De N-VA wil van het federale beleid de inzet maken voor deze verkiezingen. Maar zoals Bart De Wever recent nog liet verstaan: indien het beleid van deze regering dan toch zo positief is zoals ze beweren, dan moeten de traditionele partijen helemaal geen schrik hebben van de verkiezingen. Integendeel, dan zullen de kiezers hen dubbel en dik belonen!

Spiegel

Beke, Dewael, De Croo en C° durven niet meer in de spiegel te kijken. Want ze weten verdomd heel goed dat zij verkeerd bezig zijn (Dexia, de pensioenproblematiek, de sociale zekerheid, justitie, de structurele tekorten bij de politiezones, BHV, de cadeau’s aan de Frantaligen, enz.). De waarheid is dat CD&V, Open VLD en Spa vastzitten in de fuik Van Di Rupo en ze kunnen geen kant meer op. Want wie er vandaag de stekker durft uit te trekken pleegt harakiri. De kiesdrempel wenkt. Hun strategie bestaat er dus in om N-VA zo veel mogelijk in een slecht daglicht te plaatsen. En sinds enige tijd is naast het De Wever-bashen ook het verkondigen van platte leugens daarbij een beproefd wapen.

De truc van het cordon

Even terug naar Patrick Dewael en zijn column. De kern van zijn probleem en dat van zijn collega’s in de regering: in tegenstelling tot het Vlaams Belang slaagt N-VA er in de almacht van de traditio’s te doorbreken. Vandaag bestaat er aan Vlaamse kant een partij die een bedreiging vormt voor de macht en de posities van de traditionele partijen. En de truc van het cordon sanitaire om die partij te neutraliseren kan niet worden toegepast.

Het juk van de PS

De enige oplossing tegen de opmars van de N-VA is een beleid afgestemd op Vlaanderen, los van de bevelen van de Franstaligen. Maar dat is in de huidige structuren van dit (on)land onmogelijk… want telkens weer ontmoet je de PS op je pad. Enkel een grotere Vlaamse autonomie is hierop het antwoord. Hiertoe is misschien een splitsing van het land niet noodzakelijk, wel confederalisme. Enkel met een voldoende sterke N-VA is dit te realiseren. Zoniet blijft het aanmodderen en verspeelt Vlaanderen al zijn troeven.

De traditionele anti-Vlaamse partijen dreigen tot aan de verkiezingen van 14 oktober a.s. alvast nog een en ander uit de kast te zullen halen om N-VA te besmeuren. Alleen inhoud zal ontbreken. Het bewijst vooral hoe leeg hun lege doos is.

"Wie beweert dat de overgang naar een confederatie de totale splitsing van het land veronderstelt
is een handelaar in angst."
(Matthias Storme)

 

Er staan in Vlaanderen 162.600 ouderen op de wachtlijst voor een plaats in een Vlaams woonzorgcentrum.

De middelen voor groene renovaties in scholen zijn opgeschort. Honderden scholen hadden nood aan die investeringen, maar er is te weinig budget. 

Vlaanderen kampt met een tekort aan kinderopvangplaatsen. Volgens Vlaams minister van Welzijn Jo Vandeurzen zullen er dit jaar ongeveer 1.000 plaatsen bijkomen, maar moeten er tegen 2016 zeker 3.000 plaatsen bijkomen om de doelstelling te halen van 50 plaatsen per 100 kinderen onder de 3 jaar. Tegen 2020 zou er zelfs voor elke baby of peuter een plaats moeten zijn.

Rik Van Cauwelaert, strategisch directeur Knack

Staatssecretaris voor Staatshervorming Servais Verherstraeten (CD&V) wil een kenniscentrum voor staatshervorming. Daar valt wat voor te zeggen. Alleen jammer dat hij dit stichtende 11 juli-voorstel niet veel eerder - ook aan zijn partij CD&V - heeft voorgelegd. Dat zou heel wat communautair geneuzel hebben voorkomen.

Met grondig denkwerk over artikel 35 - de laatste Belgische oplossing - is het mandje van het toekomstige kenniscentrum van staatssecretaris Servais Verherstraeten al meteen gevuld. Het grote gesprek van gemeenschap tot gemeenschap over artikel 35 is de logische uitkomst van de omwenteling die minister-president Kris Peeters (CD&V) nastreeft en kan daarom maar best zo snel mogelijk worden aangevat.

Staatssecretaris voor Staatshervorming Servais Verherstraeten (CD&V) stelt de oprichting voor van een kenniscentrum voor staatshervorming dat alle bestaande expertise bundelt. Daar valt wat voor te zeggen. Het is alleen jammer dat de staatssecretaris dit stichtende 11 juli-voorstel niet veel eerder - ook aan zijn partij CD&V - heeft voorgelegd. Dat zou heel wat communautair geneuzel hebben voorkomen. Want na zijn verkiezingssucces van 2007 begon Yves Leterme geheel onvoorbereid aan zijn formatietaak die finaal in complete verwarring strandde. Een pijnlijke verwarring was dat, die de aanzet vormde van het electorale succes van N-VA in 2010. De zesde staatshervorming die nu voorligt, is het resultaat van politieke paniek, aangepookt eerst door de eurocrisis en dan door de angst voor N-VA.

De splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde lijkt eindelijk een feit te worden, maar werd door de Franstalige partijen vrij ongegeneerd verkocht in ruil voor veel geld voor Brussel, dat niet eens moet verantwoorden wat het met die buit zal aanvangen. De rest van de staatshervorming is een staatshervorming à la belge, een staatshervorming met weerhaken.

Overdracht van bevoegdheden veronderstelt volstrekte autonomie van de deelregeringen bij de uitoefening van die nieuwe bevoegdheden. Maar dat is niet echt het geval, want als die bevoegdheden al worden overgedragen, dan zitten er telkens toch weer remmen op de aanwending ervan.

In een interview deze week in Knack zegt Vlaams minister-president Kris Peeters verbaasd te zijn dat het federale koninkrijk ondanks de zware politieke overhead toch overeind blijft. Peeters noemt dat een Belgisch wonder, mogelijk gemaakt door Vlaanderen dat met 60 procent van de bevolking 70 procent van het bruto binnenlands product aflevert en 80 procent van de Belgische uitvoer voor zijn rekening neemt. Maar, waarschuwt de minister-president, dit is niet lang meer vol te houden. Daarom ook wil Peeters, terecht, het samenwerkingsakkoord van 1994 herbekijken en eist hij rechtstreekse toegang tot de Europese instanties. Dat laatste stootte op het sarcasme van vicepremier en minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR), die daarmee voorbijgaat aan de mogelijkheid die de gemeenschappen en gewesten nu al hebben om internationaal op te treden.

De staatshervorming die de federale regering in de aanbieding heeft zal dat proces nog versnellen, ook al omdat de Franstalige partijen blijven weigeren om de nodige financiële en economische hervormingen door te voeren. De nieuwe bijzondere financieringswet waar in alle stilte aan gewerkt wordt, voorziet in nieuwe transfers, dit keer van Vlaanderen naar Brussel. Die transfers kan de Vlaamse Gemeenschap zich in de huidige crisisomstandigheden nauwelijks nog veroorloven.

Wie de bevindingen van de Vergrijzingscommissie doorneemt, beseft meteen dat de jongste pensioenhervorming niets voorstelt. Het Internationaal Muntfonds heeft de Belgische regering al gewaarschuwd voor de verwoestende gevolgen van de vergrijzingsgolf die de federale overheid, die haar reserves aan het opeten is, tot zware begrotingsingrepen zal dwingen. Tot nog toe heeft de federale regering vooral nieuwe lasten opgelegd om haar begrotingsproblemen op te lossen. Volgens het IMF moet nu dringend en verregaand in de uitgaven worden gesnoeid.

Eigenlijk kan deze federale coalitie, langs Vlaamse kant bestaande uit drie traditionele partijen die niet eens een Vlaamse meerderheid vormen en die bovendien kampen voor hun electorale overleving, dergelijke oefening niet meer aan.

Het constitutionele imbroglio waarin het federale koninkrijk verzeilde, verdraagt geen halve maatregelen meer. De beste manier om een einde te stellen aan de permanente diplomatieke conferentie die België is geworden, is de rechten van de twee grote gemeenschappen gelijk te schakelen – ongehinderd door grendelwetten en alarmbellen - en hun een volstrekte autonomie toe te kennen.

Die mogelijkheid zit al jaren ingebouwd in de federale grondwet, met het nooit ingevulde artikel 35, dat zegt dat de federale overheid slechts bevoegd is voor de aangelegenheden die de grondwet haar uitdrukkelijk toekent en dat alle andere bevoegdheden de gemeenschappen en gewesten toekomen.

Het grote gesprek van gemeenschap tot gemeenschap over artikel 35 is de logische uitkomst van de omwenteling die Kris Peeters wil bewerken, en kan maar best zo snel mogelijk worden aangevat. Al was het maar om efficiënt te kunnen omgaan met de manier waarop Europa essentiële domeinen van ‘democratische wilsvorming’ die betrekking hebben op economische en sociale kwesties tot zich trekt. En Europa wordt daarbij niet gehinderd door veel vragen over ‘herverdelende rechtvaardigheid’ – Grieken, Spanjaarden en Portugezen kunnen daar meer over vertellen.

Overigens kan men zich ook afvragen of de federale staat België nog veel meer is dan een Europees doorgeefluikje. De ULB-academicus Julien Pieret heeft al eens opgemerkt dat België als gevolg van de ontwrichting door de opeenvolgende staatshervormingen nauwelijks nog een soevereine staat kan worden genoemd.

Met grondig denkwerk over artikel 35 – de laatste Belgische oplossing - is het mandje van het toekomstige kenniscentrum van staatssecretaris Verherstraeten al meteen gevuld.

Bron: Knack.be

Tijdens de regeringsvorming is 73 procent van de tijd een socialistische partijman (Vlaams of Franstalig) aan zet geweest. Bart De Wever kreeg 6,6 procent van de tijd een opdracht van de vorst. Voor professor Vuye is het dan ook duidelijk: koning Albert hield geen rekening met de verkiezingsuitslag in Vlaanderen.

Professor staatsrecht Hendrik Vuye (Universiteit Namen) zei één en ander op de studiedag van de N-VA over de monarchie.

Bron : DS

Op de website van Knack klinkt het iets vollediger en genuanceerder:

De professor rekende zelf uit dat "de PS en sp.a samen 22 procent van de kiezers vertegenwoordigden, maar toch 72 procent van de formatietijd aan zet zijn geweest". "Dat terwijl de N-VA 17,4 procent haalde, maar amper 6,6 procent van de tijd aan zet was".

Meer Koninklijke valse noten uit het (recente) verleden: Koning was nooit neutraal (lvb.net)

In het tijdschrijft Doorbraak las ik onlangs in een interview met Wallonië-kenner Pascal Verbeken onder de titel "De Wever heeft meer invloed op Waalse kiezer dan Hollande" het volgende: “Toen ik in 2006 veel in Wallonië was voor mijn eerste boek, hield iedereen daar sterk vast aan België. Ze wilden het land met hand en tand verdedigen. De successen van De Wever en N-VA zorgden voor een grote omslag. Vele Franstaligen willen doorgaan met België als het kan, maar beginnen toch serieus na te denken over andere wegen want ze twijfelen er steeds meer aan of het land nog een lang leven beschoren is.”

De man zou wel eens gelijk kunnen hebben. Het is in elk geval duidelijk dat - in de aanloop naar de Vlaamse Feestdag - Bart De Wever niet is weg te slaan uit de Franstalige pers. Vooral de wijze waarop over de N-VA-Voorzitter wordt bericht roept ernstige vragen op voor een zogenaamde objectieve pers. Gisteren publiceerden we een editoriaal van Béatrice Delvaux van Le Soir, met wie De Wever – zelfs in zijn huidige gedaante - vermoedelijk nooit meer door dezelfde deur kan (zie ook De Wever woest op "haatdragende Le Soir").

Vandaag is het de beurt aan Francis Van de Woestyne, journalist bij La Libre Belgique en ook notoir De Wever- en Vlamingenhater.   

Om u een idee te geven van de manier waarop onder de taalgrens over de Vlamingen en de grootste Vlaamse partij N-VA wordt gedacht en vooral van de denigrerende wijze waarop over haar Voorzitter wordt geschreven, willen wij u een samenvatting van zijn column niet onthouden (vrije vertaling).

Belangrijk hierbij is te weten dat dit soort van scheldproza en eenzijdige gekleurde propaganda, de enige informatie is die de Franstaligen ’s morgens bij hun ontbijtkoeken via hun krant krijgen opgediend.

De aard van de reacties van lezers (reeds +/- 150, uiteraard in het Frans) op dit soort van artikels (of zijn het lastercampagnes ?) laat zich dan ook raden (lees hier). Maar opgepast, niet voor gevoelige zielen.

  Onvoorspelbaar, onze Vlaamse vrienden ?
(Imprévisibles, nos amis flamands?)

Francis Van de Woestyne (LLB) - 10 juli 2012

De vlamingen blijken nog altijd de beloftes van Bart De Wever te verkiezen boven de verwezenlijkingen van hun Voorzitters.

Morgen woensdag 11 juli is het dus de 710e verjaardag van de Guldensporenslag. …/…

Een jaar geleden hield België de adem in. De politieke crisis was dieper dan ooit tevoren. Een formateur, Elio Di Rupo, probeerde zo goed en kwaad als mogelijk de meerderheid van de Vlaamse partijen te overtuigen om te onderhandelen op basis van een basisnota die de N-VA, haar Voorzitter in het bijzonder, Bart De Wever, in een handomdraai verworpen had.

Een jaar geleden in Kortrijk zong Bart De Wever – die toen nog bier, wafels en drakenburgers verslond (vandaag heeft hij vet, suiker, koolhydraten verbannen om plaats te maken voor proteïnen) - zijn favoriete klaagzang: Vlaanderen, zei hij, waadt in de modder omwille van de Franstalige onverschilligheid. Sedertdien is zijn gewicht op de weegschaal gedaald maar is zijn gewicht in de peilingen naar omhoog geschoten. En dat ondanks een Staatshervorming die in de maak is en waarvan de eerste fase zal worden gestemd, toevallig net na het Vlaamse feest. Maar blijkbaar geven de Vlamingen er nog altijd de voorkeur aan om te geloven in de beloften van Bart De Wever, eerder dan zich te verheugen in de institutionele vooruitgang die werd onderhandeld door de andere Vlaamse partijen. De Wever die nog nooit iets heeft bewezen, die nooit niets doet.

De Vlaamse kiezer is zeer onvoorspelbaar. De Vlaamse feestdag dreigt de twee kampen te verdelen. CD&V, Open VLD en SP.A verheugen zich over de gemaakte volbrachte stappen, N-VA en Vlaams Belang betreuren dat deze hervormingen het resultaat zijn van een onaanvaardbaar compromis.

lalibre.be

  

Celui dont tout le monde dit le nom
(Hij van wie iedereen de naam zegt)

Editoriaal van BEATRICE DELVAUX  (Le Soir) - 9 juli 2012

(Vrije vertaling)

Dat is het nog altijd, een jaar later. Hoewel de Staatshervorming en de splitsing van BHV in de week van de Vlaamse feestdag zullen worden gestemd, toch staan wij nog steeds even dicht bij een mogelijke splitsing van het land. Nooit heeft de schaduw van Bart de Wever zo zwaar gewogen. Nooit is hij in staat geweest om het lot van Vlaanderen zo sterk te domineren, dank zij de gemeenteraadsverkiezingen, en dus ook het lot van België.

Hij zei het dit weekend, genietend van de zichtbare ontreddering van zijn Vlaamse opposanten: “Ik zou Calimero zijn ? De waarheid is dat ik groot ben en dat zij heel klein zijn.”

“Maar op welke planeet leeft N-VA ?”, vroeg Di Rupo zich af toen een parlementslid van die partij de bouw van een nieuwe nucleaire centrale wenste. Het antwoord is eenvoudig: de N-VA leeft niet op de planeet, zij bekijkt ze van op afstand, moedigt het ongenoegen aan, doet aanbevelingen of torpedeert oplossingen die ze zelf nooit in de praktijk moet brengen. “Iemand die dingen zegt maar nooit iets doet, is onaantastbaar”, verklaarde zaterdag Patrick Janssens, de socialistische  burgemeester van Antwerpen. Het is helaas in die “veel te onrechtvaardige” zetel dat Bart De Wever zit.

Hij houdt nog steeds vast aan de splitsing van het land in naam van zijn droom van “democratisch bestuur en efficiëntie” die hij verkondigt. BHV is maar een kleine erwt in die soep. Een splitsingsproject dat hij voortaan aan Europa zal voorstellen en dat zich – volgens hem – ook moet afscheiden van het Zuiden, Frankrijk inbegrepen. Vlaanderen zou dan de grens zijn van dit Noord-Europa van de eerbaren.

De man wacht zijn tijd af om de Geschiedenis binnen te stappen en het risico te nemen om te ontgoochelen door eindelijk zijn verantwoordelijkheden te nemen. Maar hij zal zijn handen enkel vuilmaken voor de “grote slag”. Zijn slag. In een klimaat van populisme, van gepruts en getalm bij de klassieke oplossingen tegenover de schuldencrisis, de bankencrisis, de werkgelegenheid en de identiteiten in Europa, en aangemoedigd door de peilingen, voelt hij dat het moment nadert.

Dat verklaart de angst van de anderen. Want zij zien niet meer welke kracht nog een tegenwicht kan bieden voor de verleiding van een man met enkel gemakkelijke beloften. Die nooit rekenschap moet geven. Die enkel maar zijn nationalistische droom moet verwezenlijken.

lesoir.be