Archief

De schuldige van dit drama ? Neen, niet Maggie De Block (Staatssecretaris voor Asiel en Migratie). Zij probeert het puin te ruimen dat het gevolg is van het gevoerde non-beleid inzake asiel en migratie van de voorbije decennia. Alle traditionele partijen hebben boter op het hoofd. Rood, groen, oranje en blauw, zij zijn de schuldigen. Een beleid van ellenlange procedures, collectieve regularisaties, gewone regularisaties (lees hier ter illustratie).

Verkeerde deur

De jongsocialisten waren de initiatiefnemers van de demonstratie van deze morgen. Ze klopten op de deur bij het kabinet van Maggie De Block. 1. Zij klopten veel te laat. Dat hadden zij al jaren geleden moeten doen. 2. Maar vooral en bovendien klopten zij op de verkeerde deur. Zij hadden jaren geleden al moeten kloppen op de deur van hun rode kameraden, gesteund door Verhofstadt. De bedenkers van dit non-beleid.

Rood klaagt eigen beleid aan

Rode rakker Joël De Ceulaer (journalist bij De Standaard) mocht er op de radio nog een schepje bovenop doen. Hij kreeg waarlijk kippevel van dit voorval. Hij had OpenVLD’ers Turtelboom en Gwendolyn Rutten nog niet gehoord! Wel, waar zat die rode kameraad de afgelopen jaren om het non-beleid aan te klagen dat de oorzaak is van het incident waartegen hij vandaag fulmineert ?  Het scheelde niet veel of deze morgen gaf hij N-VA de schuld van het drama. PVDA-lijsttrekker in Mechelen, acteur Dirk Tuypens, had het over een "compleet fout asielbeleid".  Ook Jan Roegiers (SP.A), zelf Vlaams parlementslid, richt zich jaren te laat tot de verkeerde politicus.  Die rode rakkers hebben geen enkele gêne.

Bovenal, de gespeelde verontwaardiging van de rode kameraden komt rijkelijk laat.

Opendeur-politiek - De naakte cijfers

Dit desastreuze regularisatiebeleid moet een halt worden toegeroepen. Er moet eindelijk werk worden gemaakt van een efficiënt maar vooral ook effectief terugkeerbeleid.

In 2010 had een illegale vreemdeling tien keer meer kans om geregulariseerd te worden dan om gerepatrieerd te worden. Netto ligt migratie in België vier keer hoger dan in de rest van Europa. We ontvangen vijf keer meer asielzoekers dan het EU-gemiddelde; nergens wegen de passieve migratiekanalen (gezinshereniging, asiel,…) en regularisatie (80 procent) zo door en is er zo weinig actieve arbeids- en studentenmigratie (20 procent). Slechts één op de vier van de niet-EU-vreemdelingen heeft een job; nationaliteit wordt twee keer makkelijker toegekend dan het EU-gemiddelde; tijdens de laatste zes jaar werden papieren uitgereikt aan 90.000 illegale vreemdelingen wat België tot koploper maakt in Europa (bron: www.migratieblog.be).

 

Hoe hypocriet kun je nu eigenlijk zijn ? Leterme was in 2006 all over the place: hij ging naar de landbouwbeurs, hij ging met oude mensen sporten, hij ging turnen… Verhofstadt zei toen: “jij hebt blijkbaar veel tijd om overal rond te gaan, maar ik moet besturen.” Nu zegt Beke hetzelfde.

Ons nationale verhaal vindt men schandalig. Ik snap het niet. Ik hoor De Croo en Beke zeggen dat ze de grootste staatshervorming ooit hebben verwezenlijkt, dat ze een hervormingsregering hebben, een saneringsregering ook, dat ze het land van de rand van de afgrond hebben weggehaald, dat we er sociaal-economisch goed voor staan, dat we een top-performer zijn… Ze zouden mij elke dag bloemen moeten  brengen dat ik van zo’n palmares de inzet van de verkiezingen wil maken. Ik moet toch een oen zijn, ongelooflijk. Ofwel geloven ze hun eigen bullshit niet.”

Dat is zo. De Croo stuurt een Tweet de lucht in: “De ene voorzitter is de andere niet.” Dit om te zeggen dat hij veel meer werk aflevert in het parlement dan ik.  Je kijkt dan naar de tabellen, en wat stel je vast ? Zijn parlementaire werk beperkt zich tot het ondertekenen van wetsvoorstellen van andere mensen. Zestig seconden werk in totaal. Dan denk ik: maak uzelf niet zo belachelijk. Dat doet menselijke waardering sterk eroderen, ja. Ik vind dat zo onnozel. Vraag me dan niet om waardering op te brengen op persoonlijk vlak. Ik voel die niet. Ik voel geen respect meer van de kant van Beke en De Croo. Het contact is tot nul herleid.

Het meest geconsulteerde bericht vandaag op de website van de Franstalige krant Le Soir? Het weer aan de kust ! En ook dàt zorgt bij onze zuiderburen voor het nodige Vlaming-bashen, te oordelen aan de lezersreacties (zie onderaan dit artikel). Het komt blijkbaar nooit meer goed in dit (on)land.

Waarover gaat het ?

Onder de titel “De kust wil de website Meteo België aanvallen" meldt het bericht dat een aantal kuststeden overwegen om een klacht in te dienen bij het gerecht tegen de weervoorspellers van de (commerciële) website Meteo Belgique/België. Reden: de voorspellingen van deze site kondigen regelmatig aan dat het een “rotte” zomer zal zijn wat deze steden danig op de zenuwen werkt.

Geert Hoorens, verantwoordelijke voor toerisme aan de Belgische kust klaagt: “Het is zeer moeilijk om het weer op zulke lange termijn te voorspellen. Waarom doet men de mensen dan panikeren ? Het is al de tweede maal dat deze negatieve vooruitzichten een weerslag hadden op de toeristische sector bij ons. De dagjestoeristen vertegenwoordigen zowat 200.000 personen die elk 35 euro besteden. Indien zij niet komen betekent dit een verlies van 5 à 7 miljoen”.

De stad Knokke heeft het vuur aan de lont gestoken en onderzoekt de mogelijkheid om de website aan te vallen. Een vergadering van alle kustburgemeesters is voorzien voor de maand augustus.

Het probleem is dat de website duidelijk vermeldt dat de voorspellingen slechts voor een bepaald percentage betrouwbaar zijn zodat men zich op die manier indekt bij eventuele vergissingen. Indien de zaak niet voor het gerecht kan worden gebracht overweegt de Voorzitter van het Bureau voor Toerisme van Knokke een perscampagne.

Reactie van de website Meteo België

Inmiddels is er al een reactie van de verantwoordelijke van de betrokken website. Hij vindt dat de toerismedienst van de Kust zich belachelijk maakt en zich beter vragen stelt over het onthaal van zijn toeristen. Dat laatste is volgens hem deels verantwoordelijk voor de daling van het toerisme. Volgens hem zijn het de seizoen-tendenzen die de Kust storen. De dagjestoeristen daarentegen kijken enkel meestal naar het weerbericht voor die dag.

Het Toerismebureau van Knokke stelt echter dat het KMI (Koninklijk Meteorologisch Instituut) de tendensen niet publiceert omdat het deze onvoldoende betrouwbaar vindt. Een bewijs volgens het bureau dat de website Meteo Belgique/België sensatie zoekt en niets anders.

Hieronder enkele reacties van lezers op de website van Le Soir naar aanleiding van het bericht (vrij vertaald):

• Een goede Vlaming vindt altijd een verantwoordelijke voor zijn ongeluk: de Franstalige, de vreemdeling en nu de meteowebsite. Gelukkig nemen zij hun onafhankelijkheid.
• Moeten wij overwegen om het weerbericht te « splitsen » ?
• De Vlamingen willen de Belgische barometer afbreken, en het weer zal mooi zijn in Vlaanderen ! Zoals zij bezig zijn België af te breken zodat alles beter zal gaan in Vlaanderen. Zelfde logica, zelfde stommiteit (connerie)
• Gelukkig wordt Vlaanderen onafhankelijk en zullen de Franstaligen definitief verlost zijn van hun “superieure” complexen (zij zijn de enigen die overtuigd zijn van hun pseudo superioriteit!). Met zoveel Vlaamse stommiteiten is het normaal dat het regent aan de “vlaamse” kust!
• Het is niet aan de kust dat ik zal gaan. De Vlamingen willen niet van ons. Waarom zouden wij hun zakken vullen. Ze hebben geen respect voor de niet-Vlamingen.
• Vlamingen zijn niet onze vrienden. Een vrij persoon gaat enkel naar vrienden.

Oef, toch een reactie van een Franstalige die het helemaal anders ziet:

Ik heb nooit een probleem gehad. Noch aan de kust, noch in de Ardennen. Ongetwijfeld omdat ik er een punt van eer van maak om mij tot de mensen te richten in hun taal, of dit nu het Frans of het Nederlands is (of in het Engels of het Duits). Kwestie van communicatie en beleefdheid. Prettige dag aan jullie onder de zon van de mooie ardennen.

Socialisten houden niet van termen als “verantwoordelijkheidszin”. Zij zijn eerder voorstander van het “alles gratis”-verhaal en “solidariteit”, liefst in zijn meest extreme vorm.

Onderstaande parabel illustreert hoe het socialisme, na de laatste decennia de economieën van de lidstaten geleidelijk te hebben ontwricht, nu ook Europa collectief dreigt te gronde te richten.

Een professor vertelde dat in zijn klas nog nooit een student een onvoldoende kreeg.

Slechts één keer ging het fout en faalde heel de klas.

De reden was de volgende:

Die klas was ervan overtuigd dat socialisme werkte en iedereen was daarom bereid om alles gelijk te delen.

Gans de klas zou dus het gemiddelde cijfer ontvangen.

• Bij de eerste test bleek dat het fantastisch begon.
  Het gemiddelde cijfer was een acht. Toch waren de meningen over het succes van dit experiment nu al verdeeld.

Alle studenten die hoger scoorden, waren er toch niet zo over te spreken, maar de studenten die een onvoldoende hadden waren zeer in hun nopjes. Voor hen was dit het bewijs dat het experiment werkte.

• Bij de tweede test bleek de klas gemiddeld slechts op een mager zesje uit te komen.
  Niemand haalde nog een tien. De slimsten van de klas hadden namelijk ingezien dat al hun studiewerk toch niet beloond werd en besloten het rustiger aan te doen.

De studenten die al eerder een onvoldoende haalden, maar beloond werden met een acht, werkten niet harder dan de vorige keer. Ze behaalden echter wederom een voldoende omdat het klasgemiddelde een zes was.

• Bij de derde test was het een dikke onvoldoende. Slechts een vier en hoger dan dat scoorde de klas dat jaar nooit meer.

Er ontstonden enorme ruzies en eindelijk is heel de klas gezakt.

Moraal van het verhaal

Dat, mijn beste vriend, is het resultaat van socialisme. Socialisme legt misschien de lat voor iedereen gelijk maar de lat zelf komt onaanvaardbaar laag te liggen.

Mensen die hard werken en het beter doen dan anderen, worden er niet meer voor beloond maar zien hun inspanningen verdwijnen in de portefeuille van de underperformers.

Probleem is echter dat de groep die betaalt voor de rest, steeds kleiner wordt. Mensen die aan de kar trekken, keihard werken en vooruit willen in het leven, plukken nog amper de vruchten van hun inspanningen.

Het is dit soort socialisme dat altijd en overal aanwezig is. Zelfs Europa omarmt dit model compleet.

Het idee van eurobonds, waar nagenoeg iedereen voor te vinden is, is niet meer dan het socialiseren van de schulden.

Individuele landen maken schulden die vervolgens gedeeld worden door het collectief van Europa.

Denk je echt dat dit zal werken? Dat we op deze manier de discipline gaan tonen om de schulden te bedwingen? Laat me toch niet lachen.

Eurobonds zullen falen om dezelfde reden dat de studenten bij onze professor met een onvoldoende naar huis gingen.

Maarten Verheyen

Groeit hier iets moois ? Soms is het interessant even over de taalgrens te kijken en te lezen wie daar wat schrijft. Zo verscheen recent in het Franstalige tijdschrift Le Vif l’Express (Franstalige tegenhanger van Knack) een ode van Belgicist Luc Van der Kelen (Het Laatste Nieuws) aan een zekere Annemie Turtelboom. Hét fenomeen bij Open VLD dat – nog volgens Van der Kelen - de partij uit de gracht moet trekken.

Hij is zo ingenomen door deze nieuwe verschijning aan het Open VLD-firmament dat je zou gaan geloven dat hij zich alsnog verkiesbaar stelt op haar lijst. Of is hier sprake van een verdoken liefdesverklaring ?

Geen idee echter waarom Van der kelen de loftrompet over Turtelboom steekt in het zuiden van het land terwijl Antwerpen eerder noordelijk ligt... Maar dat is dan weer een detail. Tussendoor geeft hij ook nog even een sneer aan Joëlle Milquet.

Hieronder enkele passages uit zijn column (vrije vertaling).

• Ze is 45 jaar. Ze heeft raafzwart haar. Zij is oorspronkelijk van Ninove, is opgegroeid in Puurs en woont sinds kort in Antwerpen op vraag van haar Voorzitter. Zij kleedt zich steeds volgens de Belgische mode. Haar favoriete kleur is zwart, enkel zwart.
• Zij is recordhoudster van de korte antwoorden in de Kamer. “Het antwoord is ja, ja en ja, Mijnheer Annemans”, wierp ze hem eens toe tijdens een zitting van de mondelinge vragen.
• Zij speelt, blijkbaar zonder probleem, haar dubbele rol van Minster van Justitie en hoofd van de lijst van Antwerpen, de grootste en moeilijkste stad van Vlaanderen. En dit tegenover de hardste tegenstander nl. een zekere Bart De Wever. Zij als geadopteerde Antwerpse. Hij, een “sinjoor” pur-sang.
• Kortom, een nieuw fenomeen is verschenen in de politieke wereld in Vlaanderen. Zij noemt Annemie Turtelboom. Zij is de hoop van de Vlaamse liberalen. Zij zijn gegrepen door angst want de partij heeft veel terrein moeten prijsgeven. Tegenover haar partijvoorzitter en haar vice-Voorzitter gebruikt zij haar charme, haar vastberadenheid en haar kracht. Ze laat zich zelden sussen. Dat is de eerste indruk die zij al gaf als Minister van Migratie- en Asielbeleid in de regering Leterme. Wat Marie Arena en Joëlle Milquet ook mochten ondernemen, ze liet niet los. Ondanks de hongerstakingen en manifestaties.
  
  De recente vernieuwing is nog niet zichtbaar in de peilingen maar de sfeer bij Open VLD is al gewijzigd dank zij één enkele vrouw.
• Op drie maanden tijd heeft zij de situatie van de partij in Antwerpen geanalyseerd. Waar ze een ruïne aantrof. Met slechts 5,5% in de peilingen. In een week tijd heeft de Minister van Justitie de kaarten geschud. De eerste dag heeft zij Foud Belkacem van Sharia4Belgium in de gevangenis gestopt. ’s Anderendaags aanvaardde de Antwerpse politiechef om de tweede plaats in te nemen op haar lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen. De dag daarna vervoegde de directrice van het Antwerpse atheneum, icoon van het verbod op hoofddoeken op school, haar lijst. De verrassing was totaal in de havenmetropool. Zoals Tony Blair in zijn tijd New Labour creëerde, bouwt Turtelboom de New VLD.
  (nvdr. geen woord over Phaedra Hoste of Luc Bungeneers…)
• Haar imago steekt heel sterk af tegen dat van Joëlle Milquet. De efficiëntie tegenover de verwarring. De standvastigheid tegenover de wispelturigheid. Zij ontbreekt enkel een prof voor het Frans. Haar Frans is zoals het Nederlands van de Eerste minister. Er is nog werk aan de winkel.

 Bron: levif.be

Als je geloofwaardigheid helemaal is opgebruikt rest enkel nog het verkiezingswapen van de angstcreatie. Dat is althans wat Eric Van Rompuy moet hebben gedacht tijdens een interview dat hij gaf aan de RTBF.

De Wever: 4 jaar sabotage, hij is arrogant, hij gedraagt zich al als Minister-President

Eric Van Rompuy maakt veel lawaai. Hij deed het voorbije weekend op zijn blog. Vandaag gaat hij wel heel ver op de Franstalige zender RTBF en in de krant Le Soir. Hij beschuldigt De Wever er van om de “Vlaamse regering te saboteren” met als doel “België te laten exploderen”.

Volgens Van Rompuy hebben alle acties van Bart De Wever een zuiver electoraal doel. Er moet vertrouwen zijn tussen de partners. Maar hij beschuldigt de Spa en de N-VA ervan dat zij Minister-president Kris Peeters en zijn partij CD&V treffen om strategisch-electorale redenen. Volgens hem kan dit enkel leiden tot een “clash”.

Zondag had Van Rompuy al verklaard dat De Wever “zich al als Minister-president ziet”. Hij zegt: “de Frantalige publieke opinie moet weten dat Bart De Wever niet meer geïnteresseerd is in de federale regering.”

Op de RTBF geeft Van Rompy toe bang te zijn van de N-VA. “De N-VA mikt werkelijk op een bijna absolute meerderheid in Vlaanderen in 2014. Indien dat het geval wordt, dan zal dit problemen veroorzaken: De Wever zal weigeren om nog onder partijen te onderhandelen voor een federale regering. Hij zal enkel onderhandelen over confederalisme of separatisme.” meent Van Rompuy.

Bart De Wever probeert een klimaat te creëren waarin het onmogelijk wordt om te onderhandelen. “Binnen twee jaar kan hij Voorzitter van Vlaanderen worden en onderhandelen met Wallonië. Niet over een staatshervorming, maar over het einde van België”, besluit Eric Van Rompuy.

Bron: lesoir.be

Bekijk het RTBF-interview : video

Volgens Carl Devos, politicoloog aan de Gentse Universiteit, heeft de grote nervositeit binnen de Vlaamse regering ontegensprekelijk te maken met de grote stress voor de gemeenteraadsverkiezingen. Ongetwijfeld gaan de nationalisten potten breken (“casser la baraque”) in heel wat gemeenten maar Devos denkt dat ook andere redenen meespelen die ook verband houden met de N-VA.

Voor en na

Toen de N-VA in 2009 toetrad tot de Vlaamse regering, had zij nog niet het gewicht dat de partij verwierf bij de federale verkiezingen van 2010 en was ze nog niet de grootste Vlaamse partij. De bevoegdheidsverdeling binnen de Vlaamse regering beantwoordt niet meer aan deze nieuwe politieke realiteit waardoor de N-VA zich steeds een beetje meer centrum-rechts profileert.

Ander element, nog steeds volgens Carl Devos, is het gebrek aan sterke personaliteiten in de huidige regering in vergelijking met Peeters I. Peeters  was toen omringd door Frank Vandenbroucke en Dirk Van Mechelen. Het was een hecht trio dat geen weerstand kende. Vandaag ligt dat anders. Volgens Devos is de huidige Vlaamse regering zelfs maar een “overgangs”regering, tussen Peeters I en Peeters III of De Wever I… Voor De Wever is de echte tegenstander niet Elio Di Rupo maar wel de huidige minister-president.

Wissel binnen regering ?

Valt er een wijziging in de samenstelling van de regering te verwachten ? Devos is van mening dat Kris Peeters dit niet zal toelaten. Hij houdt er aan om de stabiliteit van zijn regering te tonen. Ook bij de komst van de regering-Di Rupo deed hij niets. Hij zou een opening kunnen maken naar de Open VLD (er zijn nog twee beschikbare ministerposten) maar hij zal dat niet doen. Evenmin als de N-VA buiten zetten. Daarnaast is het niet gezegd dat de andere partijen bereid zouden zijn om ministers op te offeren. Toch zal na de verkiezingen iets moeten veranderen. Alles zal afhangen of de regering een tweede adem zal vinden met nieuwe projecten…

Bron: La Libre Belgique, 3-7-2012