Archief

Als Wouter Beke spreekt, klapperen de engelen in de hemel met hun vleugels. Maar zo gevleugeld als zijn uitspraken zijn, zo wankel is het feitenmateriaal waarop ze gebaseerd zijn. Neem nu een recent interview van Marnix Peeters met Beke, dat in De Morgen verscheen. Daarin heeft de CD&V-voorzitter een sluitende verklaring voor de financiële crisis. Leest u even mee:

Kijk, mijnheer: in 2008 ging de telefoon bij George Bush, toen Lehman Brothers moest worden gered. Bush heeft toen niet opgenomen. Hij had de verkiezingen verloren, en hij zei: 'Laat de volgende het maar oplossen.' Had hij wel geantwoord, dan zouden we allicht niet op zo'n manier in zo'n crisis zijn terechtgekomen. In ons land zijn er die wél hebben opgenomen. En die nu nog steeds worden nagewezen, maar van wie achteraf zal blijken, zoals ook met Fortis, dat ze de enig juiste beslissingen hebben genomen.

Wat kan het toch allemaal eenvoudig zijn: de financiële crisis is de schuld van Bush, die immers weigerde om Lehman te redden. Maar in België, dààr wonen de echte staatslieden, die banken gered hebben door er staatsgeld en staatswaarborgen over uit te strooien.  Bij Fortis plaatst Beke het woordje "ook", omdat de vraag eigenlijk ging over Dexia.  Knoop het dus in uw oren en kap het in marmer zodat het over duizend jaar nog geweten is: Dexia en Fortis zijn door onze staatslieden gered met de énig juiste beslissingen.

Een klein probleem voor de stelling van Beke is dat Lehman Brothers failliet ging op 15 september 2008, en dat de Republikeinen de verkiezingen verloren op 4 november 2008. Tussen beide feiten liggen precies 50 dagen. Lehman ging dus voor de verkiezingen failliet. Dat Bush Lehman niet redde komt dus niet doordat hij de verkiezingen had verloren. Volgens sommigen verloor hij zelfs de verkiezingen omdat hij Lehman niet had gered.

Bovendien had niet Bush de verkiezingen verloren (een derde ambtstermijn is onmogelijk), maar zijn partijgenoot John McCain.

En tenslotte kan men zich afvragen of de vergelijking tussen het faillissement van een zakenbank als Lehman, waar gewone spaarders geen rekeningen hadden, wel te vergelijken valt (ook inzake de noodzaak tot overheidsingrijpen) als een faillissement van consumentenbanken als Dexia en Fortis.

Toch zegt Beke in hetzelfde interview iets waar ik hem wel een pluim wil voor geven:

Wij hebben nooit, zoals de sp.a, een mythisch vijandsbeeld opgehangen van het kapitaal als grote boosdoener, om vervolgens te moeten vaststellen dat de helft van het partijbureau in een of andere patrimoniumvennootschap zit of anderszins van de notionele interestaftrek geniet, terwijl de eigen mensen in het parlement staan te roepen dat die moet worden afgeschaft. Dát zorgt pas voor een geloofwaardigheidsprobleem.

Take that, Luc Van den Bossche!  Dat CD&V'er Jean-Luc Dehaene miljoenen incasseert bij Dexia is dus geen probleem, want de CD&V is immers niet tegen het kapitalisme. Aldus sprak Wouter Beke, amper twee dagen na Rerum Novarum.

Waar Vlamingen thuis zijn: in een column met deze titel op de redactie.be geeft Kristien Hemmerechts (docente en schrijfster) vandaag af op het Vlaams karakter van het Cultureel Centrum van Strombeek-Bever, nota bene een Vlaamse gemeente en zonder faciliteiten. Zij stelt zich daarbij de vraag of "de Franstaligen een zaal hebben waar ze voorstellingen organiseren?". Neen dus. En “hoe dit beleid valt te rijmen met de basisprincipes van een democratie?”

Hoe durft Hemmerechts zulke vraag te stellen. Woont zij misschien op een eiland ? Indien zij de Frantaligen die zich in de rand rond Brussel hebben gevestigd een beetje zou kennen, zou ze beter weten.

Samenleven heeft niet enkel te maken met democratie maar ook met respect voor de ander en zich willen integreren in de samenleving waar men woont. Indien dat respect en die bereidheid tot integratie er niet zijn is het op zijn minst begrijpelijk dat men de eigen gemeenschap tracht te beschermen. Strombeek-Bever heeft in de vorige eeuw weerstand moeten bieden tegen een annexatie bij Brussel en tegen de invoering van taalfaciliteiten. De verfransing van de rand is het beste bewijs van dat gebrek aan respect vanwege Franstaligen. Ik ben er al jaren getuige van. Uitzonderingen bevestigen ook hier de regel.

Het is altijd hetzelfde: in Franstalige gemeenten bestaat dat soort problemen niet omdat de Vlaming respect heeft voor de regio waar hij terechtkomt, er de taal spreekt en zijn eigen leefwereld niet wil opdringen. Eist Hemmerechts trouwens ook Vlaamse culturele centra in Wallonië ? En moet Strombeek–Bever dan ook een Cultureel Centrum voorzien voor de Marokkanen, de Turken, de Albanezen, de Oost-europeanen, enz. die er wonen?

Hemmerechts heeft zeker geen problemen met het BHV-akkoord dat vandaag op de regeringstafel ligt. Er zijn drie categorieën van mensen die met dit akkoord kunnen instemmen: de Vlaamse politici van de traditionele partijen, de Franstalige politici en zij die er niets van begrijpen. Ik vrees dat Hemmerechts tot de laatste groep behoort. Sedert gisteren krijgt ze ook nog steun uit onverwachte hoek: de Fransen.

Minister-President Kris Peeters (CD&V) maakt zich ongerust. Ondermeer over de uitvoering van de staatshervorming. Hij is ongetwijfeld niet de enige binnen zijn partij. Ziet Servais Verherstraeten (als Staatssecretaris voor Staatshervorming verantwoordelijk voor de uitvoering van het akkoord) de bui hangen ? Werd er misschien een telefoontje gepleegd tussen Servais en Kris ? De gemeenteraadsverkiezingen komen er immers in sneltempo aan. En wie beweert dat er geen link is tussen het een en het ander dwaalt.

CD&V eiste vorig jaar tijdens de onderhandelingen over de staatshervorming dat er een akkoord moest zijn over alles. Zoniet was er een akkoord over niets. Er werd een akkoord (of wat daarvoor doorgaat) bereikt over alles en dus kwam er ook een regering. CD&V eiste echter geen garanties inzake de uitvoering van dat akkoord. Resultaat: Een deel van het akkoord (o.a. de splitsing van het kiesarrondissement BHV, van het gerechtelijk arrondissement BHV, het geld voor Brussel) wordt normaal gestemd in het Parlement rond het zomerreces. De rest is voor “later”. Hoe naïef kunnen les traditionels toch zijn.

Indien CD&V en de andere traditionelen naar de gemeenteraadsverkiezingen trekken zonder enige duidelijkheid over het verder te volgen parcours van de staatshervorming, en zonder daarover ernstige garanties te krijgen, is dat niet erg vertrouwenwekkend. Het beeld dat op dat ogenblik zal overheersen is het feit dat de Vlaamse partijen van deze federale regering – waarvan zij een minderheid uitmaken – enkel werk hebben gemaakt van wat voor de Franstalige politici belangrijk is. De rest wordt doorgeschoven naar de Griekse kalender. Vraag is dan of die rest alsnog tegen het eind van deze legislatuur kan worden waar gemaakt, gesteld dan nog dat de regering haar termijn uitdoet.

Maar, dixit Wouter Bééék, CD&V is niet bang van N-VA! Alleen al door zulks te (durven) verkondigen bevestig je eigenlijk wat je wil ontkennen. Het is dus redden wat er nog te redden valt voor CD&V. Kris Peeters maakt zich terecht ongerust.

Ooit noemde een vooraanstaand liberaal politicus bepaalde van zijn collega-politici “mestkevers”. Die zaten wel in een andere partij.  Oude rot in het vak Philippe Moureaux, PS-senator, daarentegen houdt niet van “kakkerlakken” in zijn eigen partij.

Hij is vooreerst van oordeel dat de huidige regering te rechts is. “Er moeten binnen de regering sterkere stemmen opgaan tegen de standpunten van rechts binnen de regering” aldus Moureaux zondag op de Franstalige televisie.  Ook moet de PS de regering “bekritiseren”. Verder zegt hij dat de PS in een quasi onuitgegeven situatie verkeert: een regering met een eerste Minister van PS-signatuur (Elio Di Rupo) maar van een sterke centrum (lees rechtse)-regering. Volgens Moureaux was deze laatste echter noodzakelijk om België te redden (de Franstaligen zijn altijd solidair… als het op het redden van het land aankomt)! Hij legt daarbij ook nog even de nadruk op het uitzonderlijke werk dat door de regeringsleider wordt afgeleverd.

Kritiek op de regering, geen probleem dus. Maar voor degenen die kritiek uiten op de eigen partij ligt dit wel even anders. Zij die van binnenuit de partij en haar richting bekritiseren, noemt hij kakkerlakken ("les cafards"): mensen die kritiek leveren zonder hun naam te durven noemen. “Moi je n’aime pas ça”, zegt Moureaux.

Zo verdedigde hij de keuze van Di Rupo om met een commerciële vlucht naar de top van de NATO in Chicago te vliegen en niet met het regeringsvliegtuig. En waarbij hij de discussie hierover als onbenullig bestempelde.

Enkele uittreksels uit de TIJD van gisteren:

• 'De belastingdruk in België bereikt in 2012 een historisch ongezien niveau', voorspelt het Federaal Planbureau. Dat is vooral te wijten aan de ingrijpende maatregelen van de regering-Di Rupo.
• De fiscale en parafiscale druk klimt met 1,6 procentpunten tot 45 procent van het bruto binnenlands product (bbp). Zowel de gezinnen als de ondernemingen betalen beduidend meer taksen dan vorig jaar.
• De federale regering verhoogde bij de opmaak van de begroting 2012 de belastingen met 3,5 miljard euro.
• Bij de begrotingscontrole, in maart, werden voor 400 miljoen extra taksen aangekondigd.
• Ook andere federale maatregelen doen de belastingdruk toenemen. De strijd tegen de fraude moet 720 miljoen extra opbrengen en de belastingen worden versneld geïnd.
• In 2011 bedroeg de belastingdruk 43,4 procent in België en 40,9 procent in de eurozone.
• Het is bijna zeker dat de belastingdruk de komende jaren verder stijgt. De federale regering signaleert in haar stabiliteitsprogramma dat de belastingen in de periode 2013-15 zullen toenemen
  

Enkele quotes van Alexander in 2010

Een leuke oefening: leg het bericht van de TIJD naast enkele quotes van Open Vld-Voorzitter Alexander De Croo tijdens zijn slotmeeting in de verkiezingscampagne van 2010:

• “Christendemocraten en socialisten dromen al openlijk van een rooms-rode, linkse belastingsregering. “
•  “Alle waarnemers zijn het erover eens. Open Vld heeft deze verkiezingen echt inhoud gegeven. We hebben een eerlijke campagne gevoerd. We hebben de mensen geen onbetaalbare beloftes gedaan", sprak De Croo de militanten toe.”
•  “"Wie loze beloftes of economische sprookjes wil horen, moet niet bij ons zijn", ging De Croo voort.”
•  “De liberale voorman past ook voor belastingverhogingen en zegt daarmee het verschil te maken met alle andere partijen. CD&V wil de gezinnen en de gepensioneerden treffen, aldus De Croo, en op de creativiteit van de socialisten en groenen om nieuwe belastingen uit te vinden, staat geen grenzen,…/… Ze zeggen dat de rijken moeten betalen, maar de middenklasse zal ervoor opdraaien"
• De voorzitter merkte op dat er "iets moois bloeit" tussen christendemocraten en socialisten. "Il y a un parfum d'amour dans l'air. Ze dromen al openlijk van een rooms-rode, een linkse belastingsregering. Een regering die de crisis gaat aanpakken door de belastingen te verhogen", luidde het. "Ik zeg u: il y a un parfum de taxation dans l'air. En dat stinkt."

                                                                                 *     *
                                                                                    *

Tja, wat moet een mens daarvan denken ? En Gwendolyn Rutten van haar kant deed gisteren in de Kamer nog zo haar best om geloofwaardig over te komen. Als een briezende "leeuw(in)" haalde ze uit naar de oppositie. Helaas, driewerf helaas. Het heeft niet mogen baten. De Vlaming is niet meer te overtuigen met leugens. Zeker niet als hij dan nog in het gezicht wordt uitgelachen.

Besluit:  
De “doeners” hebben het niet gemakkelijk vandaag (dixit CD&V-voorzitter W.Beke). Helaas, driewerf helaas. Zelfs in die mate dat de kiesdrempel lonkt voor Open VLD.

Het is een dooddoener: de Vlaamse media loopt het regime als een schoothondje achterna. Op enkele uitzonderingen na is van enige kritische pers geen sprake. Om dan nog te zwijgen van de onderzoeksjournalistiek.  Er zijn nochtans tal van politiek smerige zaakjes die eens grondig zouden kunnen worden omgewoeld en waarin kan worden gegraven. Een gat in de markt. Maar niets van dat. Een kritische pers: het is huilen met de pet op. Tja, een Belga-bericht is zo vlug gekopieerd.

Maar, ook hier weer komt om de zoveel tijd een uitzondering de algemene regel bevestigen. Zo’n uitzondering is vandaag het boek “De keizer van Oostende” van twee VRT-journalisten. Die keizer is Johan Vande Lanotte (SPa en Minister van Economie en bevoegd voor de Noordzee). De journalisten Wim Van den Eynde en Luc Pauwels.

Het boek, waarin de auteurs Vande Lanotte beschuldigen van belangenvermenging van zijn politieke en professionele activiteiten, ligt amper in de winkel of de “boodschapper” wordt neergesabeld. Meer nog, hun werkgever die enkele weken terug na het lezen van het boek nog goedkeurend knikte, zet de auteurs vandaag op non-actief. Wegens gebrek aan deontologie ? Of wegens de heisa die in de media plots opsteekt rond de publicatie ? Op zijn beurt maakt Vande Lanotte brandhout van de aantijgingen in het boek. Is hier sprake van censuur en/of intimidatie ?

Vlaanderen - en bij uitbreiding dit land - heeft dringend behoefte aan degelijke onderzoeksjournalistiek want die is vandaag zo goed als onbestaande. Met wat gisteren gebeurde valt het echter te vrezen dat wie zich in de toekomst aan dit genre wil wagen, zijn (figuurlijke) pen meerdere keren zal ronddraaien, alvorens nog iets op papier te (durven) zetten. Met dank aan Vande Lanotte en de VRT.

Bovendien, de kritische manier waarop vandaag sommige andere journalisten reageren op hun collega’s/auteurs is op zijn minst merkwaardig te noemen, vergeleken met de zaak Pol Van den Driessche van enige tijd geleden. Is daar misschien enige zweem van jaloezie waar te nemen ?

Kortom, de uitzonderingen waarover hierboven sprake zullen nog uitzonderlijker worden. Heel bedroevend.