Als Wouter spreekt…

Waar Vlamingen thuis zijn: in een column met deze titel op de redactie.be geeft Kristien Hemmerechts (docente en schrijfster) vandaag af op het Vlaams karakter van het Cultureel Centrum van Strombeek-Bever, nota bene een Vlaamse gemeente en zonder faciliteiten. Zij stelt zich daarbij de vraag of "de Franstaligen een zaal hebben waar ze voorstellingen organiseren?". Neen dus. En “hoe dit beleid valt te rijmen met de basisprincipes van een democratie?”

Hoe durft Hemmerechts zulke vraag te stellen. Woont zij misschien op een eiland ? Indien zij de Frantaligen die zich in de rand rond Brussel hebben gevestigd een beetje zou kennen, zou ze beter weten.

Samenleven heeft niet enkel te maken met democratie maar ook met respect voor de ander en zich willen integreren in de samenleving waar men woont. Indien dat respect en die bereidheid tot integratie er niet zijn is het op zijn minst begrijpelijk dat men de eigen gemeenschap tracht te beschermen. Strombeek-Bever heeft in de vorige eeuw weerstand moeten bieden tegen een annexatie bij Brussel en tegen de invoering van taalfaciliteiten. De verfransing van de rand is het beste bewijs van dat gebrek aan respect vanwege Franstaligen. Ik ben er al jaren getuige van. Uitzonderingen bevestigen ook hier de regel.

Het is altijd hetzelfde: in Franstalige gemeenten bestaat dat soort problemen niet omdat de Vlaming respect heeft voor de regio waar hij terechtkomt, er de taal spreekt en zijn eigen leefwereld niet wil opdringen. Eist Hemmerechts trouwens ook Vlaamse culturele centra in Wallonië ? En moet Strombeek–Bever dan ook een Cultureel Centrum voorzien voor de Marokkanen, de Turken, de Albanezen, de Oost-europeanen, enz. die er wonen?

Hemmerechts heeft zeker geen problemen met het BHV-akkoord dat vandaag op de regeringstafel ligt. Er zijn drie categorieën van mensen die met dit akkoord kunnen instemmen: de Vlaamse politici van de traditionele partijen, de Franstalige politici en zij die er niets van begrijpen. Ik vrees dat Hemmerechts tot de laatste groep behoort. Sedert gisteren krijgt ze ook nog steun uit onverwachte hoek: de Fransen.

Minister-President Kris Peeters (CD&V) maakt zich ongerust. Ondermeer over de uitvoering van de staatshervorming. Hij is ongetwijfeld niet de enige binnen zijn partij. Ziet Servais Verherstraeten (als Staatssecretaris voor Staatshervorming verantwoordelijk voor de uitvoering van het akkoord) de bui hangen ? Werd er misschien een telefoontje gepleegd tussen Servais en Kris ? De gemeenteraadsverkiezingen komen er immers in sneltempo aan. En wie beweert dat er geen link is tussen het een en het ander dwaalt.

CD&V eiste vorig jaar tijdens de onderhandelingen over de staatshervorming dat er een akkoord moest zijn over alles. Zoniet was er een akkoord over niets. Er werd een akkoord (of wat daarvoor doorgaat) bereikt over alles en dus kwam er ook een regering. CD&V eiste echter geen garanties inzake de uitvoering van dat akkoord. Resultaat: Een deel van het akkoord (o.a. de splitsing van het kiesarrondissement BHV, van het gerechtelijk arrondissement BHV, het geld voor Brussel) wordt normaal gestemd in het Parlement rond het zomerreces. De rest is voor “later”. Hoe naïef kunnen les traditionels toch zijn.

Indien CD&V en de andere traditionelen naar de gemeenteraadsverkiezingen trekken zonder enige duidelijkheid over het verder te volgen parcours van de staatshervorming, en zonder daarover ernstige garanties te krijgen, is dat niet erg vertrouwenwekkend. Het beeld dat op dat ogenblik zal overheersen is het feit dat de Vlaamse partijen van deze federale regering – waarvan zij een minderheid uitmaken – enkel werk hebben gemaakt van wat voor de Franstalige politici belangrijk is. De rest wordt doorgeschoven naar de Griekse kalender. Vraag is dan of die rest alsnog tegen het eind van deze legislatuur kan worden waar gemaakt, gesteld dan nog dat de regering haar termijn uitdoet.

Maar, dixit Wouter Bééék, CD&V is niet bang van N-VA! Alleen al door zulks te (durven) verkondigen bevestig je eigenlijk wat je wil ontkennen. Het is dus redden wat er nog te redden valt voor CD&V. Kris Peeters maakt zich terecht ongerust.

Ooit noemde een vooraanstaand liberaal politicus bepaalde van zijn collega-politici “mestkevers”. Die zaten wel in een andere partij.  Oude rot in het vak Philippe Moureaux, PS-senator, daarentegen houdt niet van “kakkerlakken” in zijn eigen partij.

Hij is vooreerst van oordeel dat de huidige regering te rechts is. “Er moeten binnen de regering sterkere stemmen opgaan tegen de standpunten van rechts binnen de regering” aldus Moureaux zondag op de Franstalige televisie.  Ook moet de PS de regering “bekritiseren”. Verder zegt hij dat de PS in een quasi onuitgegeven situatie verkeert: een regering met een eerste Minister van PS-signatuur (Elio Di Rupo) maar van een sterke centrum (lees rechtse)-regering. Volgens Moureaux was deze laatste echter noodzakelijk om België te redden (de Franstaligen zijn altijd solidair… als het op het redden van het land aankomt)! Hij legt daarbij ook nog even de nadruk op het uitzonderlijke werk dat door de regeringsleider wordt afgeleverd.

Kritiek op de regering, geen probleem dus. Maar voor degenen die kritiek uiten op de eigen partij ligt dit wel even anders. Zij die van binnenuit de partij en haar richting bekritiseren, noemt hij kakkerlakken ("les cafards"): mensen die kritiek leveren zonder hun naam te durven noemen. “Moi je n’aime pas ça”, zegt Moureaux.

Zo verdedigde hij de keuze van Di Rupo om met een commerciële vlucht naar de top van de NATO in Chicago te vliegen en niet met het regeringsvliegtuig. En waarbij hij de discussie hierover als onbenullig bestempelde.

Enkele uittreksels uit de TIJD van gisteren:

• 'De belastingdruk in België bereikt in 2012 een historisch ongezien niveau', voorspelt het Federaal Planbureau. Dat is vooral te wijten aan de ingrijpende maatregelen van de regering-Di Rupo.
• De fiscale en parafiscale druk klimt met 1,6 procentpunten tot 45 procent van het bruto binnenlands product (bbp). Zowel de gezinnen als de ondernemingen betalen beduidend meer taksen dan vorig jaar.
• De federale regering verhoogde bij de opmaak van de begroting 2012 de belastingen met 3,5 miljard euro.
• Bij de begrotingscontrole, in maart, werden voor 400 miljoen extra taksen aangekondigd.
• Ook andere federale maatregelen doen de belastingdruk toenemen. De strijd tegen de fraude moet 720 miljoen extra opbrengen en de belastingen worden versneld geïnd.
• In 2011 bedroeg de belastingdruk 43,4 procent in België en 40,9 procent in de eurozone.
• Het is bijna zeker dat de belastingdruk de komende jaren verder stijgt. De federale regering signaleert in haar stabiliteitsprogramma dat de belastingen in de periode 2013-15 zullen toenemen
  

Enkele quotes van Alexander in 2010

Een leuke oefening: leg het bericht van de TIJD naast enkele quotes van Open Vld-Voorzitter Alexander De Croo tijdens zijn slotmeeting in de verkiezingscampagne van 2010:

• “Christendemocraten en socialisten dromen al openlijk van een rooms-rode, linkse belastingsregering. “
•  “Alle waarnemers zijn het erover eens. Open Vld heeft deze verkiezingen echt inhoud gegeven. We hebben een eerlijke campagne gevoerd. We hebben de mensen geen onbetaalbare beloftes gedaan", sprak De Croo de militanten toe.”
•  “"Wie loze beloftes of economische sprookjes wil horen, moet niet bij ons zijn", ging De Croo voort.”
•  “De liberale voorman past ook voor belastingverhogingen en zegt daarmee het verschil te maken met alle andere partijen. CD&V wil de gezinnen en de gepensioneerden treffen, aldus De Croo, en op de creativiteit van de socialisten en groenen om nieuwe belastingen uit te vinden, staat geen grenzen,…/… Ze zeggen dat de rijken moeten betalen, maar de middenklasse zal ervoor opdraaien"
• De voorzitter merkte op dat er "iets moois bloeit" tussen christendemocraten en socialisten. "Il y a un parfum d'amour dans l'air. Ze dromen al openlijk van een rooms-rode, een linkse belastingsregering. Een regering die de crisis gaat aanpakken door de belastingen te verhogen", luidde het. "Ik zeg u: il y a un parfum de taxation dans l'air. En dat stinkt."

                                                                                 *     *
                                                                                    *

Tja, wat moet een mens daarvan denken ? En Gwendolyn Rutten van haar kant deed gisteren in de Kamer nog zo haar best om geloofwaardig over te komen. Als een briezende "leeuw(in)" haalde ze uit naar de oppositie. Helaas, driewerf helaas. Het heeft niet mogen baten. De Vlaming is niet meer te overtuigen met leugens. Zeker niet als hij dan nog in het gezicht wordt uitgelachen.

Besluit:  
De “doeners” hebben het niet gemakkelijk vandaag (dixit CD&V-voorzitter W.Beke). Helaas, driewerf helaas. Zelfs in die mate dat de kiesdrempel lonkt voor Open VLD.

Het is een dooddoener: de Vlaamse media loopt het regime als een schoothondje achterna. Op enkele uitzonderingen na is van enige kritische pers geen sprake. Om dan nog te zwijgen van de onderzoeksjournalistiek.  Er zijn nochtans tal van politiek smerige zaakjes die eens grondig zouden kunnen worden omgewoeld en waarin kan worden gegraven. Een gat in de markt. Maar niets van dat. Een kritische pers: het is huilen met de pet op. Tja, een Belga-bericht is zo vlug gekopieerd.

Maar, ook hier weer komt om de zoveel tijd een uitzondering de algemene regel bevestigen. Zo’n uitzondering is vandaag het boek “De keizer van Oostende” van twee VRT-journalisten. Die keizer is Johan Vande Lanotte (SPa en Minister van Economie en bevoegd voor de Noordzee). De journalisten Wim Van den Eynde en Luc Pauwels.

Het boek, waarin de auteurs Vande Lanotte beschuldigen van belangenvermenging van zijn politieke en professionele activiteiten, ligt amper in de winkel of de “boodschapper” wordt neergesabeld. Meer nog, hun werkgever die enkele weken terug na het lezen van het boek nog goedkeurend knikte, zet de auteurs vandaag op non-actief. Wegens gebrek aan deontologie ? Of wegens de heisa die in de media plots opsteekt rond de publicatie ? Op zijn beurt maakt Vande Lanotte brandhout van de aantijgingen in het boek. Is hier sprake van censuur en/of intimidatie ?

Vlaanderen - en bij uitbreiding dit land - heeft dringend behoefte aan degelijke onderzoeksjournalistiek want die is vandaag zo goed als onbestaande. Met wat gisteren gebeurde valt het echter te vrezen dat wie zich in de toekomst aan dit genre wil wagen, zijn (figuurlijke) pen meerdere keren zal ronddraaien, alvorens nog iets op papier te (durven) zetten. Met dank aan Vande Lanotte en de VRT.

Bovendien, de kritische manier waarop vandaag sommige andere journalisten reageren op hun collega’s/auteurs is op zijn minst merkwaardig te noemen, vergeleken met de zaak Pol Van den Driessche van enige tijd geleden. Is daar misschien enige zweem van jaloezie waar te nemen ?

Kortom, de uitzonderingen waarover hierboven sprake zullen nog uitzonderlijker worden. Heel bedroevend.

Vlaams Minister Geert Bourgeois heeft een starterspakket (brochure en een starterskit) "Migreren naar Vlaanderen" uitgebracht voor Marokkaanse gezinsherenigers. En we zullen het allemaal geweten hebben. Overigens een voortreffelijk initiatief.

Elke politiek correcte medemens die zich journalist noemt voelde zich de voorbije week verplicht om zijn/haar “visie” op de zaak te geven. Van relevante journalistiek gesproken.

Van zodra waarden en normen ter sprake komen loopt het altijd mis. Enkel het linkse gedachtegoed is als norm aanvaardbaar. Enkel onze linkse kameraden mogen morele uitspraken doen. Waar zij dat recht vandaan halen is voor menig andersdenkenden alsnog een raadsel. Wie zich afzet tegen hun normen en waarden is bovendien racist, fascist, bekrompen, onverdraagzaam, kleinburgerlijk, conservatief, reactionair,....

Han Renard, redacteur bij Knack, houdt niet van knulligheid. Volgens haar is “het een krukkige brochure, superonhandig, het resultaat oogt knullig. En dat allemaal in kleutertaal opgeschreven.”  Renard houdt, net als Hugo Camps (“In Casablanca gaan toeteren dat Vlamingen het übervolk zijn“) trouwens, wel van kromme redeneringen: je mag volgens haar niet zeggen dat huiselijk geweld in Vlaanderen niet mag, want huiselijk geweld komt wel degelijk voor in Vlaamse gezinnen. Trek even deze domme redenering door in het verkeer en je krijgt het volgende: je mag niet zeggen dat je voor  het rood moet stoppen want er zijn Vlamingen die doorrijden… Verder zegt de brochure dat Vlamingen erg op hun privacy gesteld zijn. Daaruit besluit ze: ”Marokkanen blijkbaar niet.” Kortom, haar conclusies slaan nergens op. En zo slaagt zij er in het initiatief te ridiculiseren (haar commentaar is uitsluitend gefocust op enkele misschien minder goed geformuleerde zinnen uit de brochure) en het probleem te banaliseren.

Nochtans, wie deel uitmaakte van de stuurgroep die het opstellen van het pakket begeleidde staat m.i. buiten iedere verdenking: “In de stuurgroep die het pakket begeleidde, vinden we ook het onderzoeksinstituut voor arbeid en samenleving van de KULeuven (Hiva), het Kruispunt Migratie, en de vzw Ella, het voormalige Steunpunt Allochtone Meisjes en Vrouwen. Geen van die organisaties kan worden beticht van een nationalistische agenda.” (Tom Naegels in DS van 12/5/2012)

Renard is ook nog wereldvreemd: in zowat alle hotels ter wereld en reisgidsen vind je aanwijzingen over plaatselijke gewoonten en gebruiken. En in tegenstelling met Renard, voel ik me als Vlaming niet beledigd door de starterskit. Oja en ik heb de brochure gelezen.

Vanavond werd een nieuwe peiling bekendgemaakt van La Libre Belgique en RTBF: N-VA haalt 38,6%, ruim anderhalf procent meer dan bij de vorige peiling.

De resultaten:

N-VA:                38,6 (+1,6%)
SP.A :                14,2 % (+1,5%)
CD&V :             13,6 %(-0,7%)
Vlaams Belang: 12 % (+0,9%)
Open Vld :        10 % (-1,7%)
Groen :               7% (+0,2%) 

• De Standaard, ooit een “kwaliteits”krant,  weet zoals naar gewoonte de score van N-VA weer te minimaliseren: “Mochten er vandaag verkiezingen zijn dan zou de N-VA 38,6 procent van de stemmen halen. Dat is nog altijd minder dan de 39,8% bij de barometer van november, maar wel opnieuw een stijging in vergelijking met de peiling van februari, toen de partij 37 procent van de kiezers wist te bekoren.”

Voor SPA schrijft de “kwaliteits”krant: “Ook de SP.A “doet het goed” (bulderlach) en stijgt met 1,5% naar 14,2%.” Kortom, voor De Standaard is elk procent stijging van een traditionele partij blijkbaar net iets meer waard dan bij N-VA.

• Knack heeft een heel ander verhaal: "Opvallend is dat N-VA in de peiling meer stemmen haalt dan SP.A, CD&V en Open VLD samen, meer dus dan alle Vlaamse partijen in de coalitie van de huidige regering Di Rupo. Grootste verliezers zijn CD&V en Open VLD. Zij verliezen tot 4 procent in vergelijking met de verkiezingen van 2010." 
• Gazet van Antwerpen is blijkbaar nog niet op de hoogte van de peiling want om 22u45 stond nog geen enkele info op hun website. Of misschien lopen ze daar met de billen dichtgeknepen te ijsberen en durven ze het nieuws niet bekendmaken, in de hoop dat de Antwerpenaars enkel de GVA lezen.

Hierna enkele titels op nieuwswebsites:

Hbvl: “N-VA schiet naar 39,8 procent in nieuwste peiling”
GvA:  nog geen enkele informatie… (de rode gazet krijgt nu wel echt schrik om Antwerpen te verliezen aan N-VA)
DS: “N-VA blijft stijgen in peiling RTBF-La Libre”
De redactie.be: “N-VA klokt af op 38,6 procent in peiling”
HLN en DM: “N-VA scoort 38,6 procent in nieuwe peiling”
Knack: “N-VA haalt meer stemmen dan alle Vlaamse partijen samen in Di Rupo 1”
La Libre Belgique: “la N-VA progresse encore » (N-VA gaat nog vooruit)

Een greep van positieve reacties uit de lezerscommentaren op de Knack- website:

- Change we need!!!!!

-    - Denken. Durven. Doen. Go Bart go!

-    - De zelfvoldaanheid van de traditioneeltjes resulteert dan weliswaar in heel wat lekkers, fraais en moois voor de vriendjes, maar steeds duidelijker klinkt de roep van de moegetergde Vlaming die het instandhouden van dat vriendjesregime als maatschappijvisie net ietsje te mager vindt. Een Vlaamse lente dient zich aan, desnoods in de herfst...

     -  Een peiling bij de RTBF - eigenaardig dat de VRT deze uitslag meent niet te moeten geven in het journaal van 18h00 ! Of is er geen communicate tussen beide misschien ?

-    - Hoe zou dat komen, eenvoudig omdat de andere "vlaamse partijen judas gespeeld hebben en vlaanderen verkocht hebben voor hun heilig(geld)postje. Hopelijk haalt N-VA de volstrekte meerderheid hier in Vlaanderen, de mensen gaan het nooit vergeven wat die 3, CD&V, SPa, OpenVLD gedaan hebben!!!

Enkele reacties op de De Standaard-website:

 -  Drie maal groter dan CD&V, vier maal oVLD. De Vlamingen worden volwassen en verstandig.
-  Het is te hopen dat deze peiling ook de werkelijke verkiezingsuitslag gaat worden en dat die bende nitwits naar de catacomben worden gestemd! Ik vind 10% nog veel voor de VLD als je ziet wat een bende ongeleide PS projectielen dat zijn
-  Ik gok nog steeds op een overstap van Kris Peeters naar NVA, dat kan nog een paar procenten betekenen. Ik zou niet graag campagne voeren onder de vlag van ACW.
-  Ze zeggen ook, en dit voor de eerste maal, dat de N-VA nu groter is dan de drie 'Vlaamse' partijen die in de regering zitten samen. Go Bart go.

Aan het eind van vorig bericht met dezelfde titel werd de vraag gesteld: “Is Steven een paljas ?” Op het eerste zicht een eigenaardige vraag in het licht van het bericht dat aan de vraag voorafgaat.

Het cryptische van de vraag maakt al vlug plaats voor enige duidelijkheid na het lezen van het hierna volgend verhaal. Bovendien wordt hierdoor het antwoord op de gestelde vraag u ondubbelzinnig aangereikt.

Leest u even mee:

“In april van vorig jaar kwam Mw. Swiggers, onbekend bij het grote publiek maar in de kristelijke zuil beroemd/berucht als de voorzitster van de ACW-holding Arco, bestuurder van Dexia (als referentie-aandeelhouder) en nog een aantal andere instellingen van ACW-signatuur, tot de vaststelling dat hoogdringend moest worden ingegrepen in de regeringsvorming waaraan men nu al bijna een jaar zat te "prutsen" (haar woord ervoor). Er moest een "bevriende" regering komen, die een aantal dringende zaken voor het ACW en aanverwanten kon regelen. "Europa" zat Dexia al een tijdje op de hielen, maar nu werd het serieus. Er moest een regering komen die voldoende sterk onder invloed van het ACW stond om ervoor te zorgen dat geen van de geheimen over de teloorgang van Dexia en over de rol van het ACW daarin zou openbaar worden gemaakt, en dat zodoende de personaliteiten uit ACW-kring die daaraan hadden deelgenomen, uit de kijker bleven. Ook moest het geld van Arco beschermd worden tegen het risico van een perte totale als gevolg van het Dexia-avontuur.

Men luisterde aandachtig naar Mw. Swiggers in de kringen waar men haar wekroep diende te horen, dat is de leiding van CD&V en van de PS waarmee een bondgenootschap diende te worden aangegaan. Binnen zeer korte tijd was de regering-Di Rupo in de maak. Dat de regering geen meerderheid in Vlaanderen had, was jammer, maar helaas, hogere belangen stonden op het spel, met name het fortuin van de christelijke vakbeweging, dat doorgaat als de financiële basis van de hele zuil…

Niet alleen Dexia moest worden gered, ook Dexia's aandeelhouder Arco, door Mw. Swiggers in het geldelijke belang van de vakbeweging bestuurd. De 800.000 coöperanten van Arco kregen in strijd met de legaliteit het statuut van spaarders, dat hun recht gaf op staatswaarborg tegen eventueel verlies van hun belegging. En alsof dat nog niet volstond als voorkeursbehandeling (waar is de ACW-propaganda voor "gelijkheid van kansen"?), heeft de "beweging" voor zichzelf uitgemaakt en door de regering-Di Rupo laten akteren dat zij recht zal hebben op twee procent van de winst van de bank Dexia die inmiddels op kosten van de belastingbetaler is genationaliseerd, maar via een juridische truc blijkbaar nog steeds een privé-aandeelhouder bezit in de persoon van de vakbond (en van Mw. Swiggers). "Een andere term dan een hold-up is voor dergelijke praktijken moeilijk te vinden" (De Morgen, 26.3.12)…

"Het Arco-debacle illustreert wie het land regeert. Het zijn de twee travaillistische zuilen met al hun organisaties" (Luc van der Kelen, in Het Laatste Nieuws. 18.11.11). Het is de PS- en ACW-staat.“

(Bron: Mark Grammens in Journaal nr. 626, 19 april '12 & nr. 627, 3 mei '12)

Indien bovenstaand verhaal enige grond van waarheid bevat – en wie zijn wij om hieraan te twijfelen –  dan  geeft het een antwoord op bovenstaande vraag: Ja, Steven Vanackere is een paljas. Hij is de nar die danst naar de pijpen van ons aller Elio, de PS. Vanacker - bij uitbreiding gans zijn CD&V-club (“iedereen inbegrepen” weet je wil) – is met handen en voeten gebonden aan de PS. Hij mag nog toeteren over alle mogelijke al dan niet ingewikkelde formules om de index aan te passen. Desnoods met 13 in een dozijn. Voor zijn militanten komt dat misschien  over als rustige vastheid. Maar finaal zal het  Elio en Elio alleen zijn die beslist. En Steven zal braaf ja-knikken. Ja, Steven is een paljas.

Hier het volledige verhaal

Ik heb het niet zo voor Karel De Gucht. Vooral als het de Belgische politiek betreft heeft ook hij wel wat boter op het hoofd. Hoewel ik zijn partij gedurende jaren heb gevolgd en zelfs gesteund, zij het dan in de bescheidenheid van het stemhokje, is mijn passie voor dit blauwe verhaal al enige tijd volledig weggedeemsterd. Een verhaal dat wat mij betreft inmiddels wel erg rood is uitgeslagen. Vooral sinds de passage van die illusionist – een zekere Guy Verhofdstadt -  en enkele Burgermanifesten later. Volgens Karel is er zelfs geen verhaal meer. Maar dat is een heel ander verhaal. En vergis u niet, de vormgeving van dit blog is louter functioneel en heeft geen enkele connotatie met welke ideologische overtuiging dan ook, laat staan partijpolitiek.

Maar toegegeven, soms komt Karel wel erg straf uit de hoek. Vooral dan als zijn analyses Europa betreffen. Dan weet Karel verdomd goed waarover hij het heeft. Een mooi staaltje hiervan gaf hij maandag laatstleden ten beste in Terzake. Hij stak zijn angst niet onder stoelen of banken wanneer hij zonder overdrijven of pathos het Griekse drama beschreef.  Deze angst nestelt zich niet enkel in het bestaan zelf van de situatie maar ook en vooral in de vraag hoe de Grieken in godsnaam die roetsjbaan binnen de eurozone kunnen stilleggen om opnieuw in wat rustiger vaarwater terecht te komen. Het lijkt een haast onmogelijke opdracht.

De maatregelen die Europa oplegt zijn niet de oorzaak van de huidige toestand maar het gevolg van een decennialange periode van corruptie, sociale en fiscale fraude, beloning van politieke vriendjes, een vierkant draaiende overheidsadministratie, goochelen met valse begrotingscijfers, enz. Om een idee te geven: de organisatie Transparency International maakt ieder jaar een klassement op van de minst corrupte landen. In 2011 stond Griekenland op een weinig benijdenswaardige 80ste plaats (België op 19) en is daarmee de slechtste leerling van West-Europa. De Top 3 van minst corrupte landen wordt ingenomen door Nieuw-Zeeland, gevolgd door Finland en Denemarken.

Kortom, rechtzetten wat al decennialang verkeerd loopt vergt niet enkel een werk en een inspanning van jaren maar bovendien een grondige mentaliteitswijziging bij de Griek.

En De Gucht heeft gelijk wanneer hij het (als Europees Commissaris) niet pikt dat de Grieken nu met de vinger naar Europa wijzen wanneer zij op zoek gaan naar de grote schuldige. Hoewel, de situatie is zoals altijd nooit zwart/wit. Zijn gelijk betekent bovendien niet dat Europa niet solidair moet of zou zijn. Trouwens, de helft van de Griekse schuld werd al kwijtgescholden en Europa kwam al voor meer dan 300 miljard euro te hulp. Er zijn nu ook relancemaatregelen nodig. Maar, een blanco cheque (waar hebben we dat nog gehoord ?) lijkt me niet meteen de juiste manier om het tij te doen keren. Los dan nog van het precedent dat hiermee zou worden geschapen. Want er staan nóg wachtenden in de rij. De Gucht stelt bovendien terecht de vraag waar al dat geld dan wel vandaan moet komen. Zoals altijd is dat voor de rode kameraden geen punt. De terughoudendheid van de Duitsers is dan ook begrijpelijk. Komt daar vandaag nog de Griekse politieke patstelling bovenop.

Bart Sturtewagen, hoofredacteur politiek van De Standaard, publiceerde het voorbije weekend een opinie naar aanleiding van de Thorbecke lezing 2012 “De Media als gevaar voor de Democratie”door Bart De Wever. Zijn proza is vooral opgebouwd uit een wazig pseudo-intellectualistisch taaltje dat waarschijnlijk enkel Sturtewagen zelf begrijpt en waarmee hij vanuit intellectueel standpunt nog niet aan de enkels van Bart De Wever reikt. Is het misschien op die manier dat sommige journalisten pogen hun eigen onbekwaamheid te verbergen ? Alleszins slaagt hij er niet in het BDW-bashen achterwege te laten. Of hoe een vooringenomen journalist van een krant, die ooit voor kwaliteit doorging, zich in allerlei bochten wringt om de boodschapper weer een beetje dieper de grond in te boren. Zielig.

Lees hier : "De Media als gevaar voor de Democratie” door Bart De Wever