"Voorstellen N-VA over toekomst Brussel niet onbespreekbaar"

Brigitte Grouwels (CD&V)

De voorstellen die de N-VA gisteren heeft gelanceerd voor de toekomst van Brussel, zijn niet volkomen onbespreekbaar. Dat zegt Brussels minister van Openbare Werken Brigitte Grouwels (CD&V). "Brusselaars moeten ook vandaag al keuzes maken, bijvoorbeeld op vlak van onderwijs", stelt ze.

De voorstellen die de N-VA gisteren heeft gelanceerd voor de toekomst van Brussel, zijn niet volkomen onbespreekbaar. Dat zegt Brussels minister van Openbare Werken Brigitte Grouwels (CD&V). "Brusselaars moeten ook vandaag al keuzes maken, bijvoorbeeld op vlak van onderwijs", stelt ze.

"De teksten van de N-VA bevatten zeker elementen die wij erkennen", stelt minister Grouwels. Zo is ze een grote voorstander van het idee het Brussels Gewest meer macht te geven ten nadele van de verschillende Brusselse gemeenten. "Bij andere elementen plaats ik dan weer grote vraagtekens omdat ik er de zin niet van inzie", zegt ze.

Het feit dat Brusselaars volgens de plannen van de N-VA zouden moeten kiezen voor Vlaanderen of Wallonië, is volgens haar niet helemaal nieuw. "Ik zeg niet dat CD&V het plan van de N-VA zonder meer onderschrijft, maar Brusselaars moeten ook vandaag al keuzes maken. Zo moeten ouders beslissen of ze hun kinderen naar het Nederlandstalige of Franstalige onderwijs sturen."

Opinie:
Vic Anciaux ziet Gewest als historische vergissing

(juli 2010)

"Brussel uitbouwen als een deelstaat, evenwaardig aan Vlaanderen en Wallonië, zou onzindelijk zijn. Brussel verdient dezelfde kansen als elke grote stad."

"Moet dat nu per se als Gewest? Vic Anciaux vindt van niet, en legt uit waarom."

"Brussel creëert welvaart voor heel het land. De andere kant van de medaille is de kloof tussen rijk en arm. Het inkomen van de Brusselaars ligt zeven procent lager dan het gemiddelde van het land. Ongeveer dertig procent van de inwoners leeft onder de armoedegrens. Bij de werkloze Brusselaars loopt dit percentage op tot 45 procent. Zelfs van de werkende Brusselaars is tien procent arm. Deze cijfers tonen de toenemende verpaupering van de Brusselse bevolking, die enkele decennia geleden nog de rijkste was van het land."

"Gegevens over de jongeren doen vermoeden dat deze situatie nog zal verergeren. Het percentage jongeren die op achttien jaar zonder diploma de school verlaten, ligt rond 23 procent. Het percentage dat op twaalfde jaar al schoolse achterstand heeft, bedraagt vijftig procent."

"Brussel heeft helaas geen echt beleidsplan om de welvaart op te krikken, zoals Vlaanderen in Actie of het Waalse Marshallplan. Daarom durf ik voor een grondige ommekeer te pleiten."

Vergissing

"Vergeleken met de bedoelingen van de wetgever in 1988 die tot het Brussels Hoofdstedelijk Gewest hebben geleid, is er veel misgelopen. We hebben ons toen vergist. De gewestelijke structuur is niet alleen overbodig, ze is hinderlijk voor een goed bestuur. Geen enkele Brusselaar heeft er baat bij. Daarom dient Brussel een volwaardige ‘stad’ te worden."

"De grootste hinderpaal voor een efficiënt beleid is het gewestelijke waterhoofd boven op negentien gemeentelijke baronieën en OCMW’s, zes politiezones en 33 huisvestingsmaatschappijen. Dit kost veel geld. Intussen wordt onze hoofdstad geplaagd door werkloosheid, armoede, onveiligheid, vastlopende mobiliteit, falend openbaar vervoer, tekort aan sociale woningen, verkeersonveiligheid, vuile straten, eenzaamheid van bejaarden en duizenden jongeren die langs de straten hangen."

"Franstalige politici en enkele Vlaamse professoren pleiten voor een autonoom Gewest en dat Brussel zelf bevoegd zou zijn in persoonsgebonden materies. Dit zou voor Brussel de doodsteek betekenen. Brussel heeft de inbreng van de Vlaamse en de Franse Gemeenschap nodig. De hoofdstad uitbouwen als een deelstaat, evenwaardig aan Vlaanderen en Wallonië, zou onzindelijk zijn. Brussel verdient dezelfde kansen als elke grote stad. Bijgevolg moet Brussel het statuut van een volwaardige stad krijgen. Dan kan Brussel een coherent beleid voeren en zich ontwikkelen als de hoofdstad van de confederatie, de deelstaten en Europa."

"De hoofdstad moet dan aan enkele voorwaarden voldoen: fusie van de negentien gemeenten tot één tweetalige stad, met districten met beperkte lokale bevoegdheid. De hoofdstedelijke raad, met twee taalgroepen (2/3 F en 1/3 N), moet een taalkundig paritair college van burgemeester en schepenen aanduiden."

"Deze hoofdstad staat dus niet onder het cobeheer van Vlaanderen en Wallonië. Ze staat wel, inzake haar algemeen beleid, onder het toezicht van de confederatie. Over de persoonsgebonden materies beslissen de twee taalgroepen als cultuurcommissies, onder voogdij van hun respectieve deelstaat, die meefinanciert en het initiatiefrecht behoudt. Over de tweetalige instellingen beslist de hoofdstedelijke raad met een meerderheid in elke taalgroep."

"De hoofdstedelijke functies en vooral de armoedebestrijding vereisen een financiering die de eigen capaciteit overtreft. Afgezien van eigen inkomsten moeten zowel de confederatie en de deelstaten als de Europese Unie mee instaan voor de middelen die hun hoofdstad nodig heeft. Voor de strijd tegen de armoede moet een strategisch plan opgesteld worden."

"Ik voel me geen slechte Brusselaar wanneer ik deze gedachtegang ontwikkel. Zelfs de FDF’er Didier Gosuin verklaarde onlangs dat de parlementaire activiteit van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest te vergelijken is met een grote gemeenteraad. Hij heeft gelijk. De gewestelijke structuur verhindert een coherent beleid."

"De regeringsonderhandelaars hebben geen keuze: ofwel wordt een confederatie gebouwd die de tegenstellingen overbrugt en een gemeenschappelijke hoofdstad beheert, ofwel valt het land uiteen, met nadelige gevolgen voor alle inwoners en elke gemeenschap."

Vic Anciaux in een interview in juli 2010


(Vic Anciaux is oud-Volksunie-voorzitter, erelid van de Kamer en oud-staatssecretaris van de federale en de Brusselse regering)

Peiling La Libre Belgique:
62% Franstaligen voor ontmanteling federaal België

Voor of tegen een bijna volledige ontmanteling van het federale België ?

N-VA-plan stuit op Belgisch confederalisme

"Hét struikelpunt dat commentatoren en politologen het meest uitspeelden is het feit dat N-VA geen bondgenoten zal vinden voor dit plan. Nu is het vreemd dat een partij bij het uitwerken van het kiesprogramma een draagvlak zou moeten gaan zoeken bij de concurrerende partijen. Het zou mooi zijn als de kiezer zou mogen beslissen over het al dan niet bestaan van draagvlakken, maar dat schreef ik al eerder voor Doorbraak."

"Ruud Goossens van De Standaard tweette: ‘Als N-VA dit confederalisme wil uitvoeren, zal zelfs die 40 procent van Geert Bourgeois niet volstaan.’ Waarop politoloog Dave Sinardet reageerde: ‘Enige oplossing is opkomen in Wallonië en ook daar meer dan 40% halen.’ Deze korte tweetwissel tekent de Vlaamse knoop loepzuiver. Vlaanderen kan volgens kenners niet beslissen over de eigen institutionele toekomst. Zelfs als N-VA in Vlaanderen 60% haalt, blijven de grendels intact en kan alles geblokkeerd worden door het zuiden. De Franstaligen beschikken vandaag reeds over een veto-recht, zoals dat in confederaties het geval is."

"Dat leidt tot het ogenschijnlijk paradoxale besluit dat het confederalisme kan geblokkeerd worden door de confederale technieken die België nu al kent. Staat N-VA alleen met haar pleidooi voor confederalisme? Absoluut niet. De tegenstanders brengen de confederale technieken juist graag in aanslag om N-VA desgevallend te stuiten. Als N-VA veel kiezers kan verleiden, krijgen we na de verkiezingen eigenlijk een strijd tussen Vlaamslievende confederalisten en Belgischminnende confederalisten."

Peter De Roover, chef politiek van Doorbraak.be 


 

De domheid van de federale overheid is onvergeeflijk

“De regering onder leiding van Elio Di Rupo (PS) is de ploeg van de gemiste kansen. Dat is de conclusie van twee begrotingsexperts, Wim Moesen (KU Leuven) en Herman Matthijs (UGent en VUB). Op verzoek van Knack onderzochten ze de meer dan 400 begrotingsmaatregelen van de huidige regering. Ze concluderen dat de regering-Di Rupo, in tegenstelling tot wat de oppositie bijna dagelijks beweert, niet zozeer een belastingregering is maar wel de regering van de eenmalige maatregelen. Dat is nog erger, want het knip- en plakwerk dat Di Rupo presenteerde als begrotingen heeft ons niet op het pad gezet van de structurele gezondmaking van onze overheidsfinanciën.

Het budgettaire lijk wordt nu weer over de verkiezingen van mei 2014 getild. De volgende regering mag het oplossen, samen met de verantwoordelijken bij de regionale en lokale besturen, die met de staatshervorming een deel van de budgettaire miserie doorgespeeld kregen.”

“In zijn boekje Domheid voor beginners - een stoomcursus onderscheidt Matthijs van Boxsel drie tijdperken van de domheid. Allereest is er de klassieke domheid, gekenmerkt door fundamentele naïviteit: 'Heer, vergeef hen, want ze weten niet wat ze doen.' Dan is er de moderne domheid: 'Heer, zij weten niet wat ze doen, en dat is maar goed ook.' Nu zitten we volgens Van Boxsel met postmoderne domheid: 'Heer, ze weten wat ze doen, maar doen het toch.' Dat is de domheid van de federale regeringen van ons land: sinds 2000 weten ze welke gigantische uitdagingen ons met de vergrijzing te wachten staan - zeker in het licht van onze precaire overheidsfinanciën.

En toch hebben ze gehandeld alsof er niets aan de hand is. Zo veel domheid is onvergeeflijk.”

Ewald Pironet, opiniemaker voor Knack.be

DE BELGISCHE STILSTAND

In 2013 vierde de PS 25 jaar regeringsdeelname. Een kwarteeuw van stilstand waarin België, anders dan zijn buurlanden, amper grondige sociaaleconomische hervormingen kende. “Iedereen hervormt, behalve België”, merkt de Gouverneur van de Nationale Bank op. Met alle gevolgen van dien. De belastingdruk, de loonlasten en de overheidsuitgaven behoren tot de hoogste in de wereld en nemen nog altijd toe. Daarbovenop is er de enorme staatsschuld. De koopkracht van alle mensen en het concurrentievermogen van onze bedrijven staan onder druk. De werkloosheid stijgt, net zoals het aantal faillissementen en de schuldgraad. Het vertrouwen van onze ondernemers in de overheid en het federaal economisch beleid neemt nog steeds af. Intussen dient de gigantische uitdaging van de vergrijzing zich alsmaar dreigender aan.

Het antwoord van de federale regering? Nog meer overheidsuitgaven en nog meer belastingen. Fundamentele hervormingen? Die komen er niet. De federale regering slaagt er niet in overeenstemming te bereiken, want ze is het product van het Belgische dualisme. België is in feite een ‘tweestromenland’ en bestaat uit twee democratieën. De kloof tussen Vlaanderen en Wallonië wordt alsmaar groter. Vlamingen en Franstaligen hebben hun eigen waardenschaal, kijken anders tegen samenlevingsproblemen aan en schuiven verschillende beleidskeuzes naar voor.

Deze verschillen staan een daadkrachtig en efficiënt bestuur in de weg. De federale regering duwt noodzakelijke grondige hervormingen voor zich uit. En wanneer ze dan al eens een beslissing neemt, komt ze niet verder dan een halfslachtig akkoord, enkel datgene dat aan de politieke onderhandelingstafel haalbaar is: ‘le faisable’, zoals Di Rupo het verwoordde. Meer zit er niet in.

België is een land in stilstand dat internationaal achteruitboert. En in die achteruitgang sleurt het 6,5 miljoen Vlamingen, hun welvaart en hun welzijn mee.

(Uittreksel uit: “Verandering voor Vooruitgang”, Congresteksten N-VA)

'België wordt nieuw zorgenkind van Europa'

Terwijl de regering Di Rupo geen gelegenheid voorbij laat gaan om te benadrukken dat ons land het economisch veel beter doet dan de buurlanden en het gemiddelde Europese land, wordt België volgens Die Welt het nieuwe zorgenkind van Europa. Ons land deelt die weinig benijdenswaardige positie met Nederland, Frankrijk en Finland.

'In Spanje, Portugal en Griekenland zijn de economische hervormingen in volle gang, al gaat het dan maar langzaam vooruit,' schrijft de Duitse krant Die Welt in een analyse van de stand van zaken van de eurocrisis.

Het probleem is daarmee niet van de baan. 'Er dienen zich nieuwe zorgenkindjes aan.' De opvallendste naam in een nieuwe (korte) lijst van probleemlanden is die van ... België. Nog opvallend: 'België heeft problemen met zijn concurrentievermogen en zijn hoge overheidsschuld.'

Concurrentievermogen

'België importeert meer dan het exporteert, hoewel het jarenlang omgekeerd was,' schrijft de krant. 'Wat er in het land geproduceerd wordt, is zelden high tech en is daardoor prijsgevoelig en onderhevig aan zeer sterke concurrentie op de wereldmarkt.'

'België investeert bijna niets in onderzoek en ontwikkeling. Ook in België heeft het concurrentievermogen een deuk gekregen. In het eerste kwartaal van dit jaar stegen de loonkosten in de industrie en dienstensectoren met 2,6 procent. In de eurolanden bleef de stijging gemiddeld beperkt tot 1,6 procent.'

Overheidsschuld

'Daarbij komt nog de hoge overheidsschuld in België,' zo gaat de analyse verder. 'De overheidsschuld klom op tot ruim 100 procent van het BBP en zal in 2014 nog verder stijgen. Dat maakt dat het land weinig speelruimte heeft om investeringen te doen of om relancemaatregelen te nemen om de economie opnieuw aan te zwengelen.'

De krant geeft nog mee dat ons land vorig jaar een economische krimp kende, dit jaar ongeveer een nulgroei en dat er voor volgend jaar een groei van om en bij de één procent verwacht wordt.

Andere landen die zich aandienen als economische zorgenkinderen voor de Europese Unie zijn volgens Die Welt Nederland, Frankrijk en Finland. In Frankrijk sleurt de arbeidsmarkt het land in een crisis, in Nederland de vastgoedmarkt en in Finland de hypotheekmarkt.

(Knack.be)

Slechts één Belg op drie zorgt voor de welvaart

Op 100 Belgen zijn er slechts 41 die werken, van wie 9 voor de staat. Uiteindelijk zorgt dus amper 32 procent voor de welvaart waarmee de overheid de rekeningen betaalt voor de ambtenarij, de jeugd, de werklozen en de almaar groter wordende groep senioren. Dat schrijft Het Laatste Nieuws vandaag op basis van een doorlichting van econoom en politicus Lode Vereeck (LDD). "De foto van onze welvaartsstaat is een omgekeerde piramide die wankelt", klinkt het.

"Op 100 Belgen zijn er 41 die werken, van wie 6 voor zichzelf, 26 voor een baas en 9 voor de staat. Die laatsten dragen bij tot de samenleving door de diensten die ze verlenen en de belastingen die ze betalen, maar het zijn de 32 andere werkenden die voor de welvaart zorgen en de rest van het systeem financieren", aldus Vereeck.

"Bij de 59 overige Belgen zitten onder meer 17 bejaarden. Zonder ingrepen zal die 'grijze groep' tegen 2050 uitbreiden naar 25 op 100, ten koste van de werkenden."

Volgens Vereeck moet de aandacht op korte termijn gaan naar het versterken van de beroepsactieve bevolking. "En dat vergt een drastische verlaging van de loonkost. De regeringen die op 6 november het concurrentiepact sluiten, staan voor een verpletterende verantwoordelijkheid."

(Hln)

Standpunten N-VA: aanhangers tot over de taalgrens

Er wordt weinig of geen ruchtbaarheid aan gegeven maar de Franstalige krant Le Soir organiseerde gisteren op haar webstek een opvallende peiling: over zes van de sociaal-economische standpunten die de N-VA maandag lanceerde in de aanloop naar de verkiezingen van mei 2014 vroeg de krant de mening van de lezers.

Het resultaat is nog opmerkelijker: een meerderheid van de Le Soir-lezers gaat akkoord met liefst 4 van de 6 stellingen. Dus ook aan Franstalige kant vindt de N-VA heel wat aanhangers voor haar standpunten. Natuurlijk – wie had anders verwacht – kreeg het thema van een verdere overheveling van bevoegdheden naar de regio’s geen meerderheid. Het tegendeel zou pas verbazen. Al is het verzet (56%) niet massaal te noemen. Let wel, het gaat hier "maar" om een internetpeiling.

En toch… wie de politiek en de economie van dit land een beetje volgt moet vaststellen dat enkel met een grote dosis gezond verstand en grondige veranderingen de huidige en toekomstige uitdagingen in dit land kunnen worden aangepakt. En enkel de N-VA wijst hiervoor tot nog toe de juiste weg.

Addertje

 
Moet de inning van de belastingen hoofdzakelijk naar de regio's worden overgeheveld ?



 
Moet de indexering van de lonen worden afgeschaft ?



 
Moet de werkloosheidsuitkering worden beperkt tot 2 jaar ?




 
Moeten de overheidsuitgaven (regionale en lokale) worden bevroren tot 2016 ?



  
Moet men de werknemers ontmoedigen om vóór 65 jaar hun pensioen te nemen ?



Moet de belasting van de ondernemingen worden verlaagd van 33,99 % naar 27,13 % ?

Relancemaatregelen in tijden van besparingen

De COMORI, het comité rond de staatshervorming, heeft beslist dat er 75 bijkomende Franstalige rechters komen; 60 Franstalige griffiers en 52 Franstalige griffieassistenten. De Vlamingen krijgen slechts drie extra magistraten en gaan er dus op achteruit.De situatie van 65 % Franstaligen tegenover 35 % Nederlandstaligen wordt omgevormd naar 71 - 29 %. Het akkoord is typisch Belgischewafelijzerpolitiek. De Vlamingen betalen een dure Brusselse wafel voor wat MR-voorzitter Charles Michel een kolossale stap voorwaarts noemt voor de Franstaligen.

Pjotr

(anders-nieuws-extra)

Lees ook:

75 magistrats francophones supplémentaires pour Bruxelles