Een politieke winter

Het wordt nog een heel lange winter voor de politieke redacties. Zolang N-VA boegbeeld Bart De Wever zich honderd procent inzet voor het besturen van Antwerpen, blijft landelijke politiek een schimmenspel. Ook voor politologen duurt deze windstilte blijkbaar te lang.

In diverse kranten en weekbladen worden na de tenoren zoals ‘Potager’ Patrick Dewael (Open Vld) almaar meer tweederangsfiguren opgevoerd om toch te proberen N-VA uit zijn kot te lokken. De ene tendentieuze interpretatie volgt een ander non-event op. Groot nieuws dus wanneer er ook uit het N-VA-kamp een boodschap komt. Hoog tijd dat de journalisten van de Wetstraat na al dat water ook eens een grand cru mogen openen. Helaas.

De volgende stap in deze mediatieke winter is het zelf maken van politiek nieuws. Tot het een storm in een glas water blijkt te zijn. Wablief, een Vlaamse vod in een wielerfiets? Voor een N-VA sympathisant is Bracke meteen goed voor een defenestratie. Hem uit het venster gooien zoals dat oorspronkelijk gebeurde in het jaar 1419 toen iemand uit het venster van de Praagse burcht werd gegooid. Maar een echte Gentenaar hangt toch te bengelen aan een strop? Binnenkort rolt Links en Rechts binnen N-VA gegarandeerd al vechtend over de vloer. Jan Peumans contra Jan Jambon. Zou dat geen groot nieuws zijn?

Voor de politologen wordt het blijkbaar ook vervelend. Bart De Wever moet dit of dat doen, zo schrijven ze, want anders …, tja, anders moeten ze gewoon nog een beetje geduld hebben. Of ze zouden voor de verandering eens het regeringsbeleid aan een kritische analyse kunnen onderwerpen. Toch niet te veel werk?

Als u het mij vraagt is een verkiezingsperiode die begint in januari al meer dan genoeg voor de mensen om in mei het (de) juiste bolletje(s) 'zwart te maken'. Is dat geen omfloerst racistische kleurkeuze?

Pjotr

(anders-nieuws-extra)

SamuSocial: au secours !

De zelfbediening van de socialisten is legendarisch. Het voorbije weekend werd nog maar eens de daad bij het woord gevoegd, ttz. bij de zegswijze die stelt dat “'het makkelijker is een hond rond een hotdogkraam te leiden dan een socialist rond een hoopje geld'.

De ons-kent-ons-cultuur zal bij het rode gevaar nooit verdwijnen. Ditmaal gaat het over de verloning van Pascale Peraita (PS), de topvrouw van daklozenorganisatie SamuSocial. Die topvrouw geeft leiding aan zowat een veertigtal mensen. Daarvoor strijkt de dame een jaarsalaris op van bijna 200.000 euro.

De rood-blauwe (PS-sp.a, MR, Open VLD) coalitie in Brussel-stad zwijgt oorverdovend over de protegee van de burgemeester in spe, Ivan Mayeur (PS). Peraita zit in de door interne twisten geplaagde Brusselse PS immers in het kamp van de OCMW-voorzitter.

Uiteraard is de verontwaardiging bij de traditionele partijen van de oppositie (CDH, CD&V, Groen) niet te beschrijven. Dat gaat zo: men houde het dekseltje van elkaars potjes onaangeroerd. Maar van zodra een en ander toch uitlekt, dan komen de trado’s één voor één uit de lucht gevallen als een aangeschoten gans. Dit keer is het La Libre Belgique dat “lekte” dat de Inspectie van Financiën zich ernstige zorgen maakt over de ondoorzichtige geldstromen, de bedenkelijke reisjes én het toploon van de directrice van SamuSocial.

In een nog niet zover verleden (november 2011) publiceerde Koen Meulenaere (toen nog in Knack) een uitstekende column over het casino-socialisme van de partij van de werkmens. Zijn slotzin: “U allen, die nauwelijks rondkomt van uw uitkering of uw pensioentje, stemt op de Vlaamse socialisten, de verdedigers van de kleine man.”

Addertje

Lees ook:

Het PS-cliëntelisme (1)
Het PS-cliëntelisme (2)
Het PS-cliëntelisme (3)

Stemrecht of stemplicht ?

‘Beoordeel politici op woorden en daden’

Johan Sauwens (CD&V)

Vlaams parlementslid Johan Sauwens (CD&V) krijgt een déjá vu bij de commotie rond de aanwezigheid van Jan Jambon (N-VA) op een bijeenkomst van het Sint-Maartensfonds. ‘Politici moeten niet beoordeeld worden op waar ze verschijnen’, zegt hij daarover.

In 2001 verloor Sauwens, toen bij de Volksunie, zijn functie als Vlaams minister door zijn aanwezigheid op een jubileum van het extreemrechtse Sint-Maartensfonds. Hij ziet gelijkenissen met de gelekte foto’s van Jan Jambon op een gelijkaardige bijeenkomst.

‘Men gebruikt hier feiten uit het verleden om een politiek figuur en zijn partij te beschadigen’, zegt hij. ‘Ik vind dat politici op hun woorden en hun daden moeten geëvalueerd worden, niet op basis van de bijeenkomsten waar ze aanwezig zijn.’

Over zijn uitnodiging in 2001 heeft Sauwens het gevoel dat hij in de val gelokt is. Ook de hele zaak rond Jambon noemt hij overroepen, ook al was de N-VA’er daar als spreker. ‘Bovendien was ik daar als minister in functie, voor hem is dit een foto van lang geleden.’

Zijn partij (de Volksunie, nvdr), die toen al barsten vertoonde, heeft hem toen niet genoeg gesteund, klinkt het. ‘Ik denk niet dat Jan Jambon zich daarover zorgen moet maken.’

De website van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA/NDP) pakte gisteren uit met foto's van de N-VA fractievoorzitter die een toespraak houdt op een bijeenkomst van het Sint-Maartensfonds in 2001. Dat uit onvrede met de ‘hypocrisie en dubbele standaarden van het partijpolitieke establishment’.

(Bron: DS)

Het gespin van de regimepers (3)

Jan Jambon présent lors d’une réunion d’extrême droite en 2001

Le passé peu reluisant de Jan Jambon (N-VA)

Charles Michel: «Je ne crois pas à la sincérité de la N-VA»

Bruxelles : Les trafics d'armes d'un N-VA

N-VA: les rats quittent le navire?

"Il y a un problème à la N-VA mais le match n’est pas fini !"

Édito: tout est encore possible

Une majorité des conseillers communaux N-VA à Turnhout quitte le parti

Le PS n'a pas plus envie de la N-VA que la N-VA n'a envie du PS

Zie ook:

Het gespin in de Vlaamse regimepers (1)

Het gespin van de Vlaamse regimepers (2)

75 magistrats francophones supplémentaires pour Bruxelles

Un accord est intervenu ce matin, en Comori.

« Et il est très très positif pour les francophones », annonce Charles Michel (Président MR). « Il est prévu de recruter, pour le cadre francophone, 75 magistrats, 60 greffiers, et 50 membres de personnel autres que greffier. »

« En outre, l’accord prévoit un assouplissements des conditions de bilinguisme », poursuit Charles Michel.

Avec Melchior Wathelet, Joëlle Milquet et Laurette Onkelinx, nous avons obtenu un accord qui est extrêmement positif pour les francophones.»

Addertje



Et pour les flamands la même chose...

Lees hier het volledige bericht van Le Soir

Het gespin van de Vlaamse regimepers (2)

Het sociaal geweten van N-VA knaagt

'Het treurige beeld van de grondstroom van Bart De Wever'

'N-VA kan nationale verkiezingen verliezen op lokale thema's'

Bracke omschrijft Vlaamse Leeuw als een vod




Addertje




Lees ook Het gespin in de Vlaamse regimepers (1)

Pijnlijke cijfers en toch Di Rupo II ?

• 6e Staatshervorming: “De staatshervorming die de volgende regering moet doorvoeren bevat tal van onduidelijkheden en bijgevolg nogal wat conflictstof.
  
  Er hebben al wel vaker regeringen aangekondigd dat ze de communautaire confrontaties achterwege zullen laten. Die van Paul Van den Boeynants was er zo een. Ze strandde op Leuven Vlaams.
  
  Guy Verhofstadt (Open VLD) kondigde heel kordaat aan werk te willen maken van de economische dossiers en de communautaire kwesties in de koelkast te zullen houden. Enkele jaren later zat zijn paarse ploeg te sleutelen aan de kieskringen, met het probleem van Brussel-Halle-Vilvoorde als gevolg, en moest de bijzondere financieringswet worden hervormd om het Franstalige onderwijs van vers geld te voorzien. Het resultaat van Verhofstadts kunstgrepen moeten deze en volgende regeringen constitutioneel en budgettair rechttrekken.”

• Ramkoers: “De zesde staatshervorming schept zeker geen klaarheid in de afbakening van de federale beleidsdomeinen, die overigens allemaal communautair ondermijnd zijn. Bijgevolg geraken Vlamingen en Franstaligen bij het minste interpretatieverschil op ramkoers.”

• Verandering: “In Nederland werd de klassieke verzorgingsstaat al geruild voor de zogenaamde participatiesamenleving, waarbij wie kan verantwoordelijkheid moet nemen voor zijn of haar leven en omgeving. Dat het in België dezelfde kant uitgaat, lijdt weinig twijfel.”

• Waalse cijfers: “Het is maar de vraag of Wallonië die oefening aankan. Wat tot onderhuidse spanningen leidt in de PS. Want bijzonder pijnlijk voor de partij van Elio Di Rupo die al decennia Wallonië regeert, zijn de armoedecijfers van het Waalse bureau voor statistiek IWEPS. Volgens het IWEPS leeft in Wallonië een kind op vier in armoede, kan 10 procent van de Waalse gezinnen de verwarmingsfactuur niet meer betalen en is 38 procent van die gezinnen niet opgewassen tegen een onvoorziene uitgave van 1.000 euro.”

• Inkomenskloof: “Met die armoedecijfers zakt Wallonië naar het niveau van Polen en Portugal. De inkomenskloof tussen Wallonië en Vlaanderen, dat aansluit bij het rijkere Noord-Europa, is allerminst kleiner geworden.”

• Staat als werkgever en financier: “De activiteitsgraad onder de bevolking op arbeidsleeftijd blijft met 67,2 procent erg laag. In Duitsland kunnen ze bogen op 76,7 procent, in Nederland zelfs op 77,2 procent. Van de 4,7 miljoen Belgen op arbeidsleeftijd tussen 20 en 64 jaar zijn er ruim 3,8 miljoen loontrekkenden. Meer dan de helft van die loontrekkenden, waarvan een fors deel aan de slag met dienstencheques, heeft een inkomen dat op een of andere manier door de staat wordt gefinancierd.”

• Di Rupo II ?: “Al die pijnlijke cijfers alleen al hebben tot gevolg dat de Vlaamse regeringspartijen onmogelijk naar de stembus kunnen met de aankondiging dat ze de huidige coalitie willen voortzetten.“

Rik Van Cauwelaert in De Tijd

De herwonnen arrogantie van de traditionele partijen

Bidden en kaarsen branden

De beleidsverklaring van Di Rupo bevatte veel stoere claims - zoals die dat ze de loonlasten met zo'n 2,4 miljard zou verlagen. In realiteit gaat het over een 200 mio tegenover een handicap van 24 miljard! Di Rupo gaf een uitgebreid doch zwaar opgeleukt overzicht van wat deze federale regering al zou gedaan hebben. Maar het zweeg over de vele nog noodzakelijke hervormingen.

Zo doet deze regering doet ten gronde niets aan de pensioenbom. Nieuwe brugpensioenen blijven mogelijk. Dat is telkens een financiële dijkbreuk voor de gemeenschap en massaal verlies aan expertise. De huizenhoge pensioenprivileges van de statutaire ambtenaren blijven overeind. Die krijgen - na verrekening van de werkgeversbijdragen voor groepspensioenen in de privé en dergelijke, en van de fiscale voordelen daarop - ongeveer twee maal zoveel pensioen als werknemers in de privé.

De stapjes die deze regering zette voor de pensioenen zijn waardevol. Maar de hardste noten voor de pensioenen moeten nog gekraakt worden. Hetzelfde geldt voor het eenheidsstatuut: Wat nu voorligt blijft een onvolledig en peperduur misbaksel dat geen enkele stap zet naar betere re-activering van wie ontslagen wordt. En idem voor energieprijzen: daarvoor gebeurde ook wel wat, maar het blijft hier fors duurder dan bij onze buren! Op vele andere vlakken moeten de eerste stappen zelfs nog gezet worden: verantwoordelijkheid voor openbare bestuurders, mobiliteit, concurrentekracht, ...

Ook in de fiscaliteit geen enkele van de grote noodzakelijke hervormingen: de fiscale regels blijven extreem complex, de lasten van de hoogste in de wereld, maar de voordelen voor een beperkt aantal grote bedrijven en bepaalde groepen blijven enorm.

De ongelijkheid in de reële belastingdruk voor de bedrijven blijft onder Di Rupo vele tientallen mate groter dan de ongelijkheid in ons onderwijs!

Wat Di Rupo 'de grootste staatshervorming' noemt, dat is ten gronde een dure, nodeloos complexe impasse. De Franstaligen krijgen veel extra geld en ethnische privileges. Die worden stuk voor stuk met dubbele meerderheden vergrendeld. En de Vlamingen? Die worden nu ook de iure gediscrimineerd in Brussel en het Vlaamse Gewest moet zware extra transfers naar de Franstaligen torsen. Een deel daarvan is zelfs niet omkeerbaar.

Di Rupo en zijn acolieten beweren al maanden dat bij deze staatshervorming het zwaartepunt van de openbare uitgaven naar de deelstaten verschuift. Dat is een flagrante leugen: 57% blijft federaal en slechts 30% zullen de deelstaten beheren - de rest zit bij de lagere besturen. Van de fiscale en parafiscale bevoegdheden blijft ruim 4/5-de onder federale controle. Deze hervorming behoudt anderzijds wel het totale gebrek aan eigen inkomsten voor de gemeenschappen, én de dominantie rol van federale dotaties en andere federale middelen voor de gewesten.

De recente veroordeling van België door de EU om ons milieubeleid typeert wat er misloopt: veel te trage hervormingen (hier: in de waterzuivering), die vooral langs Waalse kant nog niet afgerond zijn en die ons nu 10 mio boete opleveren. En dan maar proberen dat op de nationale schatkist af te wentelen - en dus voor tweederde op Vlaamse belastingbetalers, hoewel Vlaanderen geen enkele achterstand in de waterzuivering meer kent!

Voor wie zou menen dat structurele hervormingen en drastische besparingen niet zouden kunnen, kijk eens naar Ierland! Dat land kende een veel zwaardere bankencrisis, maar het staat terug recht. Het zal waarschijnlijk binnen enkele weken als eerste uit het Europese hulpprogramma stappen.

Rudi Dierick, hoofdredacteur De Bron, ingenieur en bedrijfsadviseur
(de-bron.org)