Tweede zit voor Elio Di Rupo

Johan Van Overtveldt,
Hoofdredacteur Trends

Premier Elio Di Rupo claimt - tijdens een gastcollege in Gent - dat onze belastingen onze welvaart verhogen. Theoretisch kan dat, in de Belgische praktijk gaat dat niet op.

"Hij claimde dat "onze belastingen voor onze welvaart zorgen". Vanuit politiek-ideologisch standpunt valt deze claim vanwege Elio Di Rupo licht te begrijpen. Volgens de gegevens van de OESO steeg tussen 2010 en 2013 de belastingdruk in België van 48,7% van het BBP naar 51,3% van het BBP. Dit komt neer op een belastingverhoging van afgerond 10 miljard €. De regering Di Rupo is in belangrijke mate een belastingregering en dus is het niet meer dan logisch dat de leider van deze regering dit essentieel kenmerk van het beleid in een zo positief mogelijk daglicht poogt te stellen.

De claim van Di Rupo rond het welvaartsverhogend effect van belastingen kan in theorie opgaan, nl. als de overheid met de wegbelaste gelden zaken doet die de algemene maatschappelijke welvaart verhogen. Een wiskundig bewijs kan hier in de ene noch de andere richting geleverd worden maar de evidentie dat de claim van Di Rupo voor België niet opgaat, is toch aanzienlijk. We ballen die evidentie samen in twee argumenten.

Ten eerste, standaard economische analyse leert dat elke belastingverhoging een negatieve impact heeft op de activiteit die belast wordt. Soms is dat de bedoeling, zoals bijvoorbeeld bij het belasten van vervuilende productie. Het resultaat van het systematisch opvoeren van de globale belastingdruk is dat de globale economische activiteit daaronder leidt. Anders uitgedrukt: door het voortdurend opdrijven van de belastingdruk komt er minder economische groei waardoor de belastingontvangsten en de tewerkstelling lager uitvallen (zeker als arbeid sowieso al zwaar belast wordt). Als gevolg hiervan komt de begroting onder druk en als men dan opnieuw de belastingen verhoogt - het handelsmerk van Di Rupo I - dan ontstaat er een vicieuze cirkel die gegarandeerd welvaart verlagend werkt.

Ten tweede, uit studies van onder meer de Europese Centrale Bank (ECB) en de Leuvense professor Wim Moesen blijkt dat de overheid in dit land tot de meest inefficiënte van de groep van rijke landen behoort. Concreet wil dit zeggen dat er bij de omzetting van middelen verzameld via belastingen naar andere maatschappelijke projecten toe (onderwijs, gezondheidszorg, ...) klaarblijkelijk niet al te zorgzaam met die middelen wordt omgesprongen. Hoe meer belastingen men int, hoe meer middelen verkwist zullen worden. Ook dit gegeven werkt uiteraard niet positief in op de welvaart van het land en haar burgers.

Elio Di Rupo is een begaafd politicus en gediplomeerd chemicus. Zijn economische inzichten schieten echter dermate tekort dat hier een tweede zit zich opdringt."

Bron: Knack.be
 

"Elio Di Rupo is een begaafd politicus en gediplomeerd chemicus. Zijn economische inzichten schieten echter dermate tekort dat hier een tweede zit zich opdringt" - Johan Van Overtveldt -

Noot van Addertje: Onderstaande verwijzingen in het artikel van Filip Rogiers, De Standaard-journalist, zijn slechts een aanloop naar een reactie van Peter De Roover, Chef politiek bij DOORBRAAK, waar het mij om te doen is. In zijn bijdrage “La Belgique zal Bruxels zijn où ne sera pas” op DOORBRAAK.be herleidt De Roover “de nieuwe Belgitude”-hype, die momenteel wordt gecreëerd rond enkele BB’s (Bekende Brusselaars) uit het brood-en spelen-milieu, tot zijn ware proporties: een hype zonder inhoud die zich beperkt tot het Brussels gewest.

 

Het nieuwe België? Formidable!

• JaJa, er bougeert iets in het koninkrijk.
  
  
• Stromae alias Paul Van Haver, op de Grote Markt (van Brussel) op het Feest van de Franstalige Gemeenschap.: ‘Alles goed? Spreken jullie Vlaams? Spreken jullie Vlaams?! In Brussel we spreken Frans én Vlaams, oké?’
  
  
• Een “Kompany’tje”: De populaire singer-songwriter van Belgisch-Rwandese afkomst deed daarmee een ‘Kompany’tje’. U herinnert zich de tweet van de kapitein van de Rode Duivels: ‘Proud of my team, proud of my country, together we can achieve anything”.
  
  
• Belgicist Sinardet: Politicoloog Dave Sinardet begreep vrijdag als een van de eersten de boodschap en tweette: “Graag Stromae op volgende 11 juli.”
  
  
• “Inclusie, nooit exclusie”: Kompany en Stromae zijn archetypische ‘nieuwe’ Belgen. ‘Ze staan boven en buiten de politiek’, zegt Le Soir-commentator Béatrice Delvaux. ‘En tegelijk zijn het erg betrokken burgers. Belgisch, al zou het me verwonderen dat ze de Brabançonne kennen. Ze stralen inclusie uit, nooit exclusie.’
  Ze hoeven daarvoor zelfs niets te zeggen, gewoon zingen of voetballen volstaat. Hun frisheid en hun ongecompliceerd Belg-zijn steken af tegen de taaiheid van de Wetstraat, met haar crisissen, haar communautaire polarisatie en vooral het succes van de N-VA.
  
  
• De nieuwe belgitude: De nieuwe belgitude van Stromae en Kompany ontsnapt aan aloude Belgische paradigma’s.
  ‘Ze tonen dat we het “Belgique à papa” ver voorbij zijn. Dat Brussel en bij uitbreiding België veel meer zijn dan alleen maar het naast elkaar leven van Vlamingen en Franstaligen. (UCL-professor Philippe van Parijs in DS op 27 september ll.)
  
  
• Deerniswekkend: Enkele uren voor Stromae de Grote Markt deed ontploffen, waren Bart De Wever en het koningspaar verwikkeld in een stroef menuet aan de Schelde. Daarbij botsten het ‘leve de koning!’ en ‘België barst’ nog eens tegen elkaar op. Een oud plaatje, fort minable (Van Dale: deerniswekkend), en ook heel erg Belgique à papa, meer dan de babelse massa – er worden in Brussel 108 talen gesproken – die Stromae vrijdag toejuichte. En straks weer de volledig herstelde Kompany.

Bron: De Standaard

Lees de opiniebijdrage van Peter De Roover op Doorbraak.be: “La Belgique zal Bruxels zijn où ne sera pas”

"Enkele kromme woorden Nederlands op een podium moeten volstaan om de Vlaamse kinderhand weer voor een tijd gevuld te zien" "Echt Belgisch zou de tweetaligheid kunnen zijn. Stromae kan daar uiteraard geen symbool voor staan. Vincent Kompany wel. Philippe Van Parijs ook. Alleen is die drang naar tweetaligheid absoluut geen Belgisch fenomeen maar – in de mate het bestaat en er nood aan is - op z’n best een Brussels. Buiten de hoofdstad is de Nederlands/Franse tweetaligheid een absolute uitzondering, zowel in Vlaanderen als in Wallonië" - Peter De Roover -

Noot van Addertje: Stefaan Declerck, CD&V en voormalig minister van Justitie, verweert zich als een duivel in een wijwatervat om zijn parlementaire uittredingsvergoeding van 270.000 euro bruto (wat overeenkomt met dertig maanden parlementaire wedde) en die hem straks zal worden uitgekeerd, toch maar te kunnen verantwoorden. Zonder enig schaamtegevoel. Intussen is Justitie nog steeds een puinhoop. Ook zal u zich herinneren dat de splitsing van het gerechtelijk arrondissement werd afgeschoten door onder meer de Vlaamse orde van advocaten en zowat de ganse Vlaamse magistratuur. Vandaag is duidelijk dat de verdeling van het aantal magistraten bij de rechtbanken in Brussel (80 procent Franstalig en 20 procent Nederlandstalig) gemaakt is op basis van verkeerde cijfers, uiteraard in het nadeel van de Vlamingen. Stefaan De Clerck – toen minister van Justitie en wiens kabinet verantwoordelijk was voor de cijfers die de onderhandelaars gebruikten – gaf al in 2011 in De Tijd toe dat “met de cijfers die nu bekend raken, het akkoord er anders zou hebben uitgezien”. De Standaard schreef “Minister De Clerck geeft toe dat er geblunderd is.” Deze feiten en het wanbeleid zijn voor dit CD&V-heerschap, niettegenstaande zijn (ogenschijnlijke) christelijke inborst, echter geen reden om zich zelfs nog maar vragen te stellen bij (de hoogte van) zijn vertrekpremie, hoewel hij nota bene zelf beslist om te vertrekken uit het federaal Parlement. En intussen blijft het op justitie huilen met de pet op, zoals blijkt uit onderstaande bijdrage. Maar dat zal Stefaan Declercq worst wezen.

Justitie heeft een forse schrobbeurt nodig, zonder taboes

 

• Deze week was het weer prijs: Fortis-onderzoek, jaren vertraging. Groot schandaal in de krant, morrende bevolking. In zo'n zaak dan nog. Maar ook in gewone zaken van hetzelfde laken een broek. Zo donderdag: zitting voor een hof van beroep, advocaten staan testosteronklaar om volle drie uur te pleiten. De zitting start met een extra vraag van een rechter en hop, uitstel naar mei 2015. Eén - voor het overige perfect relevante - vraag van de rechter, en twintig maanden vertraging.

• Als u wil weten hoe het er in echt beschaafde Europese landen aan toegaat, lees het rapport van de Raad van Europe 'Evaluation of European Judicial Systems' (http://www.coe.int/t/dghl/cooperation/cepej/evaluation/2012/Rapport_en.pdf) We staan er met voorsprong bovenaan. Toch als het erom gaat zaken om ter traagst te doen. Bijvoorbeeld bij een betwiste echtscheiding in graad van beroep: dat duurt in België 436 dagen (enkel Italië doet slechter met 453 dagen), in Slovenië bent u na 45 dagen weer thuis van uw echtscheidingstrip. Voor de zwaarste strafzaken staan we afgetekend op kop: 369 dagen voor een beroepsprocedure, in Macedonië 60. Genadeloos uit het wiel gereden zijn we.
  
  
• Sommige investeerders laten België dus bewust links liggen omwille van zijn justitie. Ondanks de hoge levensstandaard en de goede keuken. Wat onaanvaardbaar is voor die kandidaat-investeerders, moet ook voor ons onaanvaardbaar zijn. Dus, wat doen we?
  
  
• De grove middelen om het tij te keren: de moed hebben om die dingen op te lijsten die volledig anders moeten, ook als dat radicaal ingaat tegen wat we vroeger altijd deden of als 'volledig anders' betekent dat privileges verloren gaan. Rechters die er de kanten aflopen, advocaten die abominabele kwaliteit leveren, griffiers die op zondagsritme draaien horen niet thuis in een moderne justitie.
  
  
• Wie maatschappelijke verantwoordelijkheid draagt, moet marktconform worden vergoed, met voldoende ethisch besef. (…) Wil men de allerknapste mensen voor de job blijven warm maken en eisen dat zij efficiënt en snel topkwaliteit leveren, dan moet hun vergoeding omhoog. En dan kan de eisenlast ook transparant hoog worden geplaatst.Wie voor justitie wil werken om voldoende vrije tijd over te houden, moet ophoepelen.
  
  
• Koken kost geld, goed koken moet niet meer geld kosten. Met de juiste ingesteldheid (kwaliteit, efficiëntie en snelheid zijn de maat van alle dingen) en prioriteiten kan justitie haar kerntaak aan: de maatschappij te vrede houden.
  
  
• Justitie moet door en door worden gezuiverd. Radicaal. Er moet hygiëne in het systeem komen. Dat elke justitiespeler spons en zeep ter hand neemt en zich de eerste schrobbeurt geeft. Rechtshygiëne rules.

Patrick Hofströssler, Advocaat, in De Tijd

(uittreksel)

 

De Wever bij de volgende balkonscène: your ass is mine!

Jo Claus, N-VA

Tijdens een van de voorbije uitzendingen van ‘De Slimste Mens Ter Wereld’ (een kwisprogramma op de commerciële tv-zender Vier) noemde StuBru-radiopresentatrice Lisa Smolders de balkonscène (bij de overwinning van de gemeenteraadsverkiezingen door N-VA in oktober 2012) van Bart De Wever ‘Hitleriaans’. ’t Stad is van iedereen, maar vandaag is ‘t efkes van ons’, sprak De Wever.

Om te beginnen slaag ik er maar niet in te snappen dat bijna niemand zich hierover verontwaardigt. Vergeleken worden met Hitler levert niet bepaald een eerzame titel op. De Wever moet waarschijnlijk gedacht hebben dat het beter is dergelijke idiotie te negeren en zijn tijd te steken in nuttiger zaken.

Dan zal ik het maar even opnemen voor mijn voorzitter.

Sta me toe even de simplistische vergelijking van Smolders tussen De Wever en Hitler te ontkrachten. Heeft De Wever opgeroepen tot haat? Neen. Heeft hij de holocaust verheerlijkt? Neen. Heeft hij de suprematie der ariërs bejubeld? Neen. Waar heeft Smolders dan de vergelijking vandaan? Het is gewoon traditie bij de groenen (Smolders was van 2007 tot 2009 gemeenteraadslid voor Groen); wanneer ze verkiezingen verliezen (en daar hebben ze wel wat ervaring mee) worden ze giftig en dan zijn alle termen goed om de tegenstanders te belasteren.

Wat heeft De Wever dan wel gedaan?

De Wever heeft gewoon een verkiezingsoverwinning gevierd, samen met de sympathisanten van de N-VA. De N-VA had die dag immers een derde van de Antwerpse bevolking achter zich. Die dag heeft niemand anders dan zijn partij de politiek kleur gegeven. Die dag was de N-VA de politieke overwinnaar van ’t stad. Diezelfde avond op het balkon was ’t stad in figuurlijke zin dan ook efkes van De Wever, de N-VA en haar kiezers. De slogan van De Wever was dan ook geheel correct, al is het voor de linkse klasse nooit goed. Had hij gewoon gezegd dat Antwerpen politiek achter de N-VA stond, dan had Smolders wel gezegd dat twee derde van Antwerpen niet achter hem stond en dat die dan maar beter op het balkon hadden gestaan. Voor Smolders was er maar één goed alternatief en dat was een overwinning van haar partij, Groen.

Your ass is mine

Ik zou de slogan van De wever durven vergelijken met die van Natalia in het Sportpaleis alwaar ze tijdens één van haar gesmaakte shows het publiek toesprak met de woorden ‘Tonight your ass is mine’. Bedoelde ze daarmee dat ze zich het gat van alle aanwezigen zou toe-eigenen? Gezien eenieder met zijn eigen gat huiswaarts is gekeerd, is het duidelijk dat het slechts om een slogan ging, een quote die paste in de sfeer van het evenement. Natalia bedoelde met haar uitspraak niets meer dan dat alle aanwezigen op haar tonen en op haar muziek zouden dansen en feestvieren. Zij dicteerde de muzikale wet die avond in het sportpaleis en iedereen vond dat goed, daar waren ze immers voor gekomen. Natalia stond daar, deed waar ze goed in is en iedereen onderwierp zich aan Natalia. ‘Your ass is mine’ was in dat verband een vettige, sfeervolle, toepasselijke quote zoals we dat van Natalia gewend zijn.

Mocht Natalia in het sportpaleis gescandeerd hebben dat het ‘stad efkes van haar was’, dan had smolders haar zeker applaus gegeven. Mocht De Wever de bevolking hebben toegesproken met de woorden ‘Your ass is mine’, dan had Smolders hem vermoedelijk een viespeuk genoemd.

We moeten het Smolders wel nageven, ze weet veel. Maar veel weten is helaas nog geen synoniem voor intelligentie, laat staan voor integriteit.

Beterschap, Lisa!

Jo Claus op LVB.be

België is niet klaar om van eventuele groeihervatting te profiteren

 

Terwijl buiten de herfst toeslaat, is op de arbeidsmarkt een zwaluw gesignaleerd. Het uitzendbedrijf Manpower ziet voor het eerst in twintig maanden een positief cijfer.

Pas op daarmee. De cijfers van Manpower zijn wel betrouwbaar, maar de economie niet. De situatie kan morgen alweer omslaan. En als de lente echt in aantocht is, als er groei op komst is, zal het zeker geen uitbundige maar hooguit een bescheiden groei zijn.

Maar goed, er is hoop.

Is dit land dan klaar om die beperkte groei maximaal in banen om te zetten?

Het ziet er niet goed uit.

Maatregelen waarmee je optimaal kan profiteren van nieuwe groei, moet je niet beginnen te bedenken als de lente doorbreekt; die moet je doorvoeren als het slecht gaat, om klaar te zijn als het goed begint te gaan. En dat is niet afdoende gebeurd.

Hoe staat het met onze competitiviteit?

Slecht, maar Vlaams minister-president Kris Peeters en federaal premier Elio Di Rupo kondigden een historisch initiatief aan: een competitiviteitspact met complementaire maatregelen van beide bestuursniveaus.

Maar erg concreet is dat nog niet. En als het er komt, zal het weer bestaan uit een reeks zeer kleine algemene maatregelen en kleine doelgroepmaatregelen. Die zullen allemaal zo homeopatisch klein zijn dat alleen op een placebo-effect gerekend kan worden.

Over een tweede hoeksteen, een aanpassing van de ondernemingsfiscaliteit, is veel ideologisch wapengekletter te horen, maar daarvan moet nu niets verwacht worden.

Aan de derde hoeksteen, de modernisering van de arbeidswetgeving, is nauwelijks iets gebeurd en is ook weinig te verwachten.

De sociale partners zijn nog krampachtig bezig met wat ze 50 jaar geleden hadden moeten doen: een eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden uitwerken.

Intussen werken Vlaanderen en Wallonië wel hard aan de vierde hoeksteen: het innovatiever maken van de economie. Ze boeken daarmee soms merkwaardige successen. Maar nog niet genoeg. Onze economie is daarmee nog niet echt van aanschijn veranderd.



Uittreksel - Guy Tegenbos in DS

 

Stratego van de N-VA

 

• "Als de N-VA niet onmisbaar is, dan is de kans zeer groot dat de partij opzij wordt gezet. De traditionele partijen snakken naar een lange periode van communautaire rust. Ze weten dat vijf jaar een eeuwigheid is in de politiek en rekenen er op dat het N-VA momentum voorbij zal zijn in 2019. De N-VA kan dit rampscenario enkel vermijden door incontournable te worden in het Vlaams Parlement. Daartoe moeten N-VA en Vlaams Belang samen ongeveer 47% halen, dit is 10% meer dan bij de provincieraadsverkiezingen. Die stemmen moet de N-VA weghalen bij Open VLD en CD&V. Dat zal enkel lukken met een stevig sociaal-economisch verhaal: ‘een stem vóór de N-VA is een stem tegen een nieuwe PS-belastingregering. Wat de N-VA vandaag doet in Antwerpen, kan ze volgend jaar herhalen in Vlaanderen én België: de spilzieke en belastinggeile socialisten buitenknikkeren en écht het verschil maken.’ Dit is de meest verleidelijke boodschap om kiezers weg te lokken bij VLD en CD&V."
  
  
• "Maar de verhaallijn van het confederalisme dreigt daarbij een vervelende stoorzender te worden. Want als de N-VA de regeringsvorming wil koppelen aan het confederalisme, dan rolt ze juist de rode loper uit voor de PS. Die partij zal dan in elk geval nodig zijn, hetzij om de meerderheid te leveren voor het confederalisme, hetzij om dit confederalisme af te blokken in een anti-N-VA-coalitie. Daarom is het strategisch een goede zet om dat confederalisme wat naar het achterplan te verschuiven. Op die manier zal de N-VA allicht stemmen verliezen aan het Vlaams Belang, maar er winnen bij de traditionele partijen. Het aantal V-zetels zal stijgen, en dat is het enige wat telt."
  
  
• "Het is natuurlijk Bart De Wever (en niet Siegfried Bracke) die de moeilijke boodschap (van een strategische koerswending) had moeten brengen, en die meteen al zijn gezag in de weegschaal had moeten leggen om die ook verkocht te krijgen. Nu was het een communicatieve miskleun van formaat. Als het ene partijboegbeeld over het andere moet zeggen ‘ik weet niet wat hem heeft bezield’, dan weet je het wel. Dit is het soort van slechte en zelfdestructieve cinema waarop de VLD tot nu toe het patent had. Maar de N-VA, met haar (zogezegd) gestroomlijnde en perfect georkestreerde communicatie, is wel de laatste partij van wie je zoiets zou verwachten."
  
  
• "En er is nog een ander probleem: wat met het groots opgezette confederalisme-congres van eind januari? (…) De partij heeft te zwaar ingezet op dat confederalisme-congres om het nog onder het tapijt te kunnen vegen zonder dat het te veel opvalt. Wellicht zal het institutionele thema op het congres minder prominent zijn dan oorspronkelijk gepland, en worden ingebed in de nieuwe sociaal-economische verhaallijn. Het zal daarbij helpen dat de congresteksten al einde oktober bekend zullen raken. Wat de N-VA nu precies onder confederalisme verstaat zal dan oud nieuws zijn op het moment van het congres zelf, eind januari. Dit zal de partij toelaten om het congres open te trekken, voorbij het confederalisme, en een ‘fond’ te leggen voor de overwegend sociaal-economische boodschap waarmee men in mei naar de kiezer wil trekken."
  
  
• "Het is normaal dat er vanuit de Vlaams Beweging uiterst sceptisch wordt gereageerd op het stratego van de N-VA. Hoe kan een Vlaams-nationale partij nu het communautaire programma naar het achterplan schuiven? (…) Men moet ook aanvaarden dat een partij een andere logica volgt. In tegenstelling tot drukkingsgroepen zijn partijen onderworpen aan de ijzeren wetten van de politieke markt. Ze worden willens nillens meegezogen in een meedogenloze en bikkelharde competitie om stemmen en macht. De marktwaarde van elke partij wordt elke verkiezing opnieuw genadeloos in kaart gebracht. Voor de V-partijen geldt de oude GB-slogan: ‘twee miljoen kiezers, dat moet je verdienen, elke verkiezing opnieuw’. Dat is nogal wat anders dan een vereniging met een paar duizend leden in de lucht houden. Een bepaalde strategie kan perfect verantwoord en zelfs onvermijdelijk zijn volgens een partijpolitieke marktlogica, maar kronkelig en perfide lijken in de ogen van een drukkingsgroep, die niet onderhevig is aan de harde wetmatigheden van de politieke markt."
  
  
• "De periodieke electorale beursnotering maakt ook dat partijen voortdurend denken in termen van vóór en na. Vóór 25 mei komt het erop aan om de verkiezingen te winnen. Ná 25 begint een nieuw tijdperk (en bovendien een dat dit keer een eeuwigheid zal duren). Vóór 25 mei komt het erop aan om de beste kaarten in handen te krijgen. En voor de N-VA is de onmisbaarheid in het Vlaams Parlement dé cruciale troefkaart. Na 25 mei zal het zaak zijn om die kaarten zo goed mogelijk uit te spelen. Maar hoe de N-VA dat spel dan zal spelen zal ook en vooral afhangen van de bredere politieke constellatie op dat moment."
   
• "Het enige wat nu telt vanuit Vlaams-nationaal oogpunt is dat de N-VA met een geloofwaardig en consistent verhaal naar de kiezer stapt, een verhaal waarmee zoveel mogelijk centrum-rechtse VLD- en CD&V-kiezers kunnen worden verleid. Wat het post 25 mei-tijdperk betreft is er eigenlijk maar één zekerheid: als de traditionele partijen erin slagen om de N-VA opzij te zetten (en ik herhaal, de kans daarop is groot), dan zullen het confederalisme en de staatshervorming voor lange tijd allesbehalve een prioriteit zijn. Dan begint een jarenlange tocht door de troosteloze woestijn van de Belgische contra-reformatie."

Uittreksels uit artikel van Prof. Bart Maddens op Doorbraak.be

Lees hier het volledige artikel

 

Het wurgende establishment

Wordt België een autoritaire staat? Een wispelturige nep-democratie met een slaafse pers, een oppositie die grotendeels buiten spel gezet wordt en met vervolging van dissidenten? Of speelt de oligarchie het hier slimmer? Vele waarnemers wezen al op de sterke collusie tussen het politieke establishment en de top van haar bedrijfsleven. De leiders van de politieke partijen, de vakbonden, de mutualiteiten en de CEO's van banken, holdings en de grote (semi-)openbare maatschappijen vormen een kaste, lui die mekaar eindeloos gunsten toedelen en de hand boven het hoofd houden.

Getuige daarvan het stuitende gebrek aan vervolging van de verantwoordelijken voor de miljarden-debacles bij Dexia, Gemeentelijke Holding, Arco en Ethias, en bij Belgocontrol, de NMBS, ... en de slechts symbolische straffen voor ex-directeurs van Fortis. De lijst van de mislukkingen in het bestuur is lang, maar de lijst van diegenen die daarvoor vervolgd worden ultra-kort, want quasi leeg. Erger, hier mogen verantwoordelijke bestuurders voor miljarden-fiasco's officieel zelfs vereffenaar worden van hun eigen puinhoop! Francine Swiggers, één van de hoofdverantwoordelijken voor de catastrofes bij Arco en Dexia, is nu vereffenaar van Arco. Zoiets is een gigantische schande, een aanfluiting van de rechtsstaat.

Het gros van de pers zwijgt echter over de objectieve verantwoordelijkheid van de bestuurders van deze maatschappijen, vooral politici. Het geeft dat veel minder aandacht dan de beweerde verdiensten van een federale coalitie die de crisis zogenaamd onder controle aan 't krijgen is.

Maar of dat laatste ook zo is, daarvoor zijn er geen harde bewijzen. Diezelfde pers negeert al even vlot dat een Belgische regering, zelfs indien ze kordaat en verstandig zou handelen, de crisis niet kan onder controle krijgt; daarvoor hebben de regeringspartijen teveel privileges te verdedigen en is België meerdere maten te klein. Wat ze wel zou kunnen en moeten doen, is het contraproductieve beleid van haar voorgangers, waardoor die de crisis niet enkel hielpen veroorzaken maar ook nog verergeren en verlengen, terugdraaien. Daar moet Di Rupo I echter nog aan beginnen.

Harde aanwijzingen voor de stelling dat de crisis nog lang gaat duren en dat mede omdat de regeringen zwaar tekort schieten, die zijn er echter in overvloed.

De laatste maanden hoorden we daarenboven kritische economen klagen dat ze bedreigd worden. Zowel Geert Noels (Econopolis), als Ivan Van de Cloot (Itinera) als Johan Van Over 't Veldt (Trends) luidden eerder al de noodklok. Ze signaleerden zware druk en regelrechte bedreigingen. Gezien de aard van deze aanklachten en de auteurs ervan lijken die klachten terecht. Of hun analyse van het beleid klopt, dat zal de toekomst uitwijzen. Onze eigen analyse lijkt hun kritiek te bevestigen. Maar één ding staat nu al vast: zo'n dreigementen zeggen de politici die die bedreigingen uitten alle democratische afspraken op.

Kort daarop bekloeg Geert Lenssens, één van de advocaten van gedupeerde Arco-coöperanten zich over druk om zich terug te trekken. Hij vertegenwoordigt een aantal aandeelhouders die de vereffenaars, Francine Swiggers, Mark Tinant en Ludo Foqué, een gebrek aan transparantie verwijten, plus te vage rapportering en tegenstrijdigheid van belangen. De vereffenaars waren inderdaad zelf bestuurders van Arcopar wat een bizarre situatie oplevert die strijdig is met fundamentele beginselen van de rechtsstaat. 

Tegelijk krijgen de dagbladen een bijzonder gulle federale subsidiëring. Dat maakt de krantenbedeling spotgoedkoop, vergeleken met de werkelijke kosten. Die subsidie wordt door media-experten op enkele honderden miljoenen per jaar geschat. Ze menen dat die voorkeursbehandeling ook een onprofessionele vriendelijkheid tegenover het federale gezag bevordert. De nieuwe, digitale media krijgen echter geen enkele reële steun. Teveel kritische stemmen in die nieuwe media?

En zonet neemt Tecteo, een door de PS gecontroleerde intercommunale, l’Avenir over van Corelio. Tecteo onderhandelt ook over overname van andere dagbladtitels. Maar nergens vindt men uitleg over het belang van media voor de openbare dienstverlening die deze intercommunale moet leveren. Kortom, alles wijst hier op een federale coalitie die haar invloed op de media nog verder wil versterken.

Het Belgische establishment, met vooral de ACW en de PS in de frontlinie, lijkt de aard van het politieke bestel fundamenteel te willen veranderen. In '92 omschrijf prof. Wilfried Dewachter dat nog als 'De mythe van de parlementaire democratie'. Dat degenereerde toen even met zwaar geweld binnen de PS, met de moorden op André Cools en een te kritische journalist. Weinigen weten dat toen ook twee financiële verantwoordelijken van de socialistische mutualiteit vermoord werden. Maar die ontsporingen niet te na gesproken, bleef het nog 'redelijk beschaafd'. Daar lijkt nu verandering in te komen: het establishment grijpt naar de vuile wapens.

Rudi Dierick, hoofdredacteur Bron (de-bron.org)

 

Noot van Addertje: Karel De Gucht, Open VLD en Europees commissaris heeft zich de voorbije week weer eens van zijn beste kant laten zien. Zijn minachting voor zijn tegenspelers en voor de Nederlandse taal die hij op een arrogante manier voor de kijker etaleerde in het debat van Reyers Laat (VRT - 4/9/2013) droop van het scherm. De plaatsvervangende schaamte van politicoloog Carl De Vos in De Zevende Dag bij het zien van de beelden is veelzeggend. De frustratie van De Gucht voor de figurantenrol die zijn partij de laatste jaren nog speelt in het Vlaamse politieke landschap - door toedoen van hemzelf en zijn boezemvriend Verhofstadt nb. - is ongetwijfeld een voedingsbodem voor zijn rancune, vooral tegenover de N-VA. Maar dat is een ander verhaal.

Over Menen en onbeschofte manieren

“De zaken lopen beter als een Franstalige socialist aan het roer staat”

• “De regering Di Rupo is allesbehalve een centrumrechtse regering. Welke andere Europese regering heeft de lasten op kapitaal zo sterk verhoogd? Van de budgettaire inspanning van ruim 20 miljard komt er 6 miljard uit kapitaal. Wie heeft de kleine pensioenen en de lage lonen verhoogd? Niemand anders Wie heeft de pensioenleeftijd kunnen behouden? Onze ergering. Di RUpo I is een sociale regering; Het is dus zekier geen toeval dat deze regering populair is.”

• “Wij zijn erg trots op het feit dat een regering die door een socialist wordt geleid al zo veel poslitieve dingen voor ons land heeft kunnen realiseren. In het verelden waren wij altijd eenpartij die de coalitie vulde. Nu bepalen we de koers. We hebben kunnen bewijzen dat de zaken beter lopen als een Franstalige socialist aan het roer staat.”

• Dankzij de staatshervorming zijn de communautaire spanningen geluwd, zijn de deelstaten meer vragende partij om samen met het federal niveau te werken Dat is nuttig.”
  
  
  
  

Paul Magnette, PS-Voorzitter in De Morgen

Noot van Addertje: ‘In tegenstelling tot vele journalisten van de zelfverklaarde kwaliteitspers hoeft Johan Van Overtveldt zijn pen niet eerst in vitriool te dompelen om scherp uit de hoek te komen. Evenmin kan men van Overtveldt ervan beschuldigen het spel ad hominem te spelen. Integendeel, zijn analyses getuigen stuk voor stuk van een gedegen dossierkennis van het behandelde onderwerp en van de kunst om op een gevatte wijze en zonder omwegen de vinger op de zere wonde te leggen. Hij gaat op zoek naar de waarheid en deinst er niet voor terug zaken die fout lopen aan te klagen. Kortom een directe rechttoe-rechtaanstijl, zoals hij het zelf omschrijft. Deze stijl die de ganse redactie van Trends tracht aan te houden is zeker een belangrijke reden van de stijgende verkoopcijfers van het weekblad en - volgens de jongste CIM-cijfers - de grote uitzondering in deze markt. Maar inderdaad, met goede journalistiek trap je altijd wel ergens op gevoelige teentjes. En Van Overtveldt bewijst: degelijke journalistiek behoeft helemaal geen vitriool.

 

Met goede journalistiek trap je altijd wel ergens op gevoelige teentjes.

“Met die aanpak (rechttoe-rechtaanstijl) maken we ons niet overal geliefd en zo hoort het. Met goede journalistiek trap je altijd wel ergens op gevoelige teentjes. Dat leidt soms tot heftige reacties die het leven er niet altijd eenvoudiger op maken. Een typische verdediging bestaat erin vooringenomenheid en partijdigheid te claimen.

Onze kritiek op de regering-Di Rupo hangt heel vaak samen met de enorme kloof die er gaapt tussen wat deze regering zegt te doen en wat ze effectief doet.

Neem nu de begroting. Ja, het klopt dat deze regering het begrotingstekort niet uit de hand liet lopen, hoewel de staatsschuld toch weer tot boven de 100 procent van het bruto binnenlands product opliep. Maar het is zeer fout te pretenderen dat er door deze regeerploeg een stevig begrotingsbeleid op de lange termijn werd uitgestippeld en uitgevoerd.

Sla er, bijvoorbeeld, het rapport van de Vergrijzingscommissie op na en je weet dat we in België, net als in nogal wat landen, nauwelijks voorbereid zijn op de vergrijzingstsunami die op ons afkomt. Ondanks alle retoriek over begrotingsdiscipline geldt voor de regering-Di Rupo, net als voor de meeste regeringen voor haar, schuldig verzuim in de publieke financiën.

Het verschil tussen woord en daad merk je ook bij de loonkosten. Nagenoeg alle excellenties erkennen dat onze economie met een zware loonkostenhandicap kampt. Hij bedraagt minstens iets in de buurt van de 10 procent of 13,5 miljard euro, want de privésector in België heeft een globale loonrekening van afgerond 135 miljard euro. Kom je dan af met maatregelen voor 250 tot 500 miljoen euro, dan bestrijd je een uitslaande brand met een waterpistooltje. In die omstandigheden blijven beweren dat je als regering echt werk maakt van het verkleinen van de loonkostenhandicap is demagogie.”

Johan Van Overtveldt, hoofdredacteur, in Trends