"Vlaanderen voor Elio, Elio voor de Vlamingen"

"Voor de Vlamingen is Di Rupo hoe dan ook een fantastische zaak. Hij heeft gedaan wat ze wilden: BHV splitsen, een zesde staatshervorming klaarspelen die Wallonië grote financiële moeilijkheden zal bezorgen. Heel wat bevoegdheden zijn immers afgestaan zonder algehele financiering: de armere en met meer schulden overladen Waals Gewest en Communauté Wallonie-Bruxelles zullen de inkomstenderving moeizamer compenseren dan Vlaanderen. Di Rupo heeft de federale begroting ook zo goed gesaneerd als hij kon, dus ja: voor het noorden is hij nog beter uitgekomen dan een Vlaamse premier. Zijn bekende uitspraak in het begin van de regeerperiode voorspelde het al: ‘De Vlaamse partijen die in de regering zijn gestapt – voor CD&V na lang aarzelen – moeten voor hun engagement beloond worden.’ Dat is gebeurd. Dat zal zich in de volgende regeerperiode doorzetten: Vlaanderen voor Elio, Elio voor de Vlamingen.

De copernicaanse revolutie is hoe dan ook een feit. Het begrip werd door Kris Peeters bijna vijf jaar geleden gelanceerd. Hij zet die in de praktijk om door het federale premierschap te negeren. Het is een slecht teken voor het land. In mijn glazen bol zie ik dat de Vlaamse partijen vanaf 2014 hun zwaargewichten definitief naar het Martelaarsplein sturen. Peeters en Crevits zijn er al. Zeker nu de Senaat met zijn behoefte aan kandidaten met nationale bekendheid geen rechtstreekse verkozenen meer zal tellen. De Wetstraat wordt in alle opzichten – budgettair en in aanzien – tweede garnituur. Geen enkel land ter wereld, zelfs federaal, kent zo’n situatie. Een Belgicist zou zich voor minder zorgen moeten maken. Of misschien troost hij zich met de gedachte dat de vriend van de koning, de rots in de branding aan het roer blijft: Elio."

Christiophe Deborsu, Franstalig journalist bij Woestijnvis, in DS

Mag de kiezer in 2014 ook meespreken?

“Niemand kwam op het idee om de rol van de kiezer centraal te stellen. De veel gehoorde bewering dat N-VA geïsoleerd staat met haar confederalisme-eis gaat uitsluitend uit van een optelsom van partijeneenheden. De techniek is bekend: Vlaams Belang telt niet mee; de Franstalige partijen – die des te meer meetellen – zijn allemaal tegen en CD&V en Open Vld alleen in naam confederaal maar hechten daar geen betekenis (meer) aan. SP.a en Groen trokken die kaart nooit. Slotsom: N-VA staat geïsoleerd tegen een veelvoud van tegenstrevers.

Als N-VA in 2014 20% van de stemmen haalt, dan zal die partij wellicht niet eens worden uitgenodigd voor regeringsbesprekingen (al zeker niet op Belgisch niveau). Mag ze toch aanschuiven dan vereist het politieke fatsoen dat De Wever en co zich bij zo’n score tevreden stellen – als ze al in de regering willen stappen – met borrelnootjes. Het woord confederalisme moet dan zelfs niet worden uitgesproken, want daar hangt dan echt te weinig gewicht aan.

Vanaf het getal 30% begint die situatie te wijzigen. Mocht N-VA 40% van het Vlaamse electoraat kunnen overtuigen, met daarnaast nog zo’n 10% Vlaams-nationale hardliners van Vlaams Belang en …% (vul zelf in, maar meer dan nul) Vlaamsgezinden in CD&V en Open VLD, dan kan die eis om de verhouding België/Vlaanderen om te keren tot Vlaanderen/België toch niet genegeerd worden? Dan zijn CD&V en Open VLD het aan de essentie van de democratie verplicht om mee op de N-VA-kar te springen.

Kortom, het gewicht van een partij en van een programma wordt door de kiezer bepaald. Wie nu zegt dat N-VA geïsoleerd staat, miskent het wezen van ons democratisch bestel. Vreemd, dat de voorbije dagen dat ‘detail’ voor het gemak even werd vergeten."

Peter De Roover, chef politiek, op DOORBRAAK.be

Dit kunnen ze niet Menen

Vlaanderen blijft in meerdere opzichten bijzonder. Hier ontstaat zowaar een mediarel omdat een gemeente beslist heeft de wet na te leven. Dit kunnen ze niet menen, denk je dan, want er zijn veel goede redenen om te doen wat Menen doet.

Het bestuur van de stad Menen, dicht tegen de Franse grens en de Belgische taalgrens, nam de spectaculaire beslissing de wet te zullen naleven in de contacten met particulieren aan de gemeenteloketten. Artikel 12 van de wet op het gebruik van de talen in bestuurszaken is nochtans duidelijk: ‘Iedere plaatselijke dienst, die in het Nederlandse, het Franse of het Duitse taalgebied is gevestigd, gebruikt uitsluitend de taal van zijn gebied voor zijn betrekkingen met de particulieren, onverminderd de mogelijkheid die hem gelaten wordt aan de particulieren, die gevestigd zijn in een ander taalgebied, te antwoorden in de taal waarvan de betrokkenen zich bedienen.’

Als iemand uit Wallonië zich in het Frans richt tot een Vlaamse gemeente, dan staat het die gemeente dus vrij te antwoorden in het Frans. Als een inwoner van Menen zich van het Frans bedient aan het gemeenteloket, dan vormt het een inbreuk op de wet (1) om in het Frans te antwoorden.

De beslissing van Menen om de wet niet langer te overtreden, zorgde bizar genoeg voor een hoop persheisa. Die heeft alvast de verdienste duidelijk gemaakt te hebben dat vele gemeenten de wet wél aan de laars lappen. Er is dus wel degelijk reden tot opschudding en verontwaardiging: dat officiële besturen illegaal handelen is hier schering en inslag. Overheidsbesturen die de wet overtreden, verliezen nochtans elk moreel recht van de burgers te eisen de regels wel na te leven. (2)

Inwoners van Menen of andere Vlaamse gemeenten die verwachten in het Frans geholpen te worden, eisen faciliteiten op die de wetgever hen niet verleent. Faciliteiten bestaan maar worden nadrukkelijk beperkt tot een reeks gemeenten. Menen staat niet in dat lijstje. Voor de liefhebbers, zie bovengenoemde wet. Gemeenten die wel aan die wens voldoen, negeren de voorziene procedures om rechtsregels in te voeren en zo nodig te wijzigen en daarmee een basisregel van de rechtstaat. (3)

Vlaamse gemeenten die toch Frans gebruiken – of Waalse Nederlands – overtreden niet alleen de wet, verliezen hun moreel gezag en miskennen de rechtstaat, ze discrimineren bovendien. Een Tsjetsjeen of Oeigoer wordt niet in de eigen taal bediend net zo min als een Berber of een Koerd. Die ‘soepele’ gemeenten negeren dus ook de wet die discriminatie verbiedt. (4)

Als aan de andere kant van het loket toevallig een Tsjetsjeen in overheidsdienst zit, dan wordt de Tsjetsjeen wel geholpen? Dit heet dan weer ‘willekeur’. (5)

Nog een vraagje aan de liefhebbers van ‘pragmatisme’: moeten loketbedienden in Vlaanderen Frans verstaan en spreken of mogen ze dat? Wordt het helpen in het Frans een recht of een kwestie van geluk? Wie verwacht dat in alle Vlaamse gemeenten Frans wordt gebruikt aan het gemeenteloket moet de bedienden daartoe verplichten en bij de aanwerving een bijkomende taalvereiste opleggen. Gaan we alle gemeentelijke loketbedienden die daar niet aan voldoen, overhevelen naar een dienst waarbij ze niet in contact komen met het publiek? Uiteraard moet die regel ook in Wallonië worden opgelegd dan. Wie revolutie wil, hier ligt het recept klaar voor een lawine aan terechte sociale onrust. (6)

Zelfs zonder ook maar één taalargument aan te halen, zijn er tenminste zes goede redenen om de (taal)wet gewoon te volgen. Even nadenken volstaat om ze te vinden. Mooi dat ze het menen met behoorlijk bestuur, daar in Menen.



Bron: Doorbraak.be

Om goed te liegen moet je eerst je eigen leugens geloven

In het artikel 'Meer bochten in communicatie van N-VA dan in Francorchamps' op Knack.be bewijst Wouter Beke eens te meer dat sommige politici wel heel goed kunnen liegen. Beke gelooft zelfs zijn eigen leugens.

• Beke zegt dat de N-VA-communicatie nog meer bochten vertoont dan het circuit van Francorchamps.

CD&V maakt inderdaad doorgaans slechts één grote bocht van 180°: weliswaar altijd ná de verkiezingen. En dan is het geen bocht in de communicatie maar in de door de coalitie gesloten akkoorden waarmee de Vlaamse kiezer wordt bedrogen. Bart De Wever daarentegen kan na zijn zogezegde communicatie-bocht de kiezer nog steeds recht in de ogen kijken.

• Beke verwerpt de negatieve visie van de N-VA op de huidige toestand. Hij stelt: "Het is gemakkelijk om een lijst van problemen op te stellen, maar de echte vraag vandaag is wat men daaraan kan doen".

FOUT. De echte vraag vandaag is wat de regering de voorbije legislatuur aan die problemen heeft gedaan ? De vraag over het “wat” komt vandaag te laat.

• Beke benadrukt dat de CD&V van een "positief federalisme" vertrekt. Dat kan best zijn. Maar hij vergeet er dan wel bij te vermelden dat de CD&V vertrekt van een “voor de Franstaligen” positief federalisme waarbij de Vlamingen worden bedrogen.

• "De deelstaten moeten de motor van het land zijn en dat wordt mogelijk gemaakt door de zesde staatshervorming." Euhhh, zou Beke dat nu waarlijk zelf geloven ? Of liegt hij zichzelf vandaag maar wat voor omdat hij zich in 2011 had vastgereden in de beruchte fuik van de PS en er niet meer is uitgeraakt ? Of misschien heeft hij vandaag gewoon geen andere uitweg dan zijn eigen miskleunen te verdedigen.

• Volgens Beke begint de pensioenhervorming zijn vruchten af te werpen. De heer Beke is wel heel vlug tevreden. Want de waarschuwingen van de voorbije maanden spreken hem radicaal tegen en zijn integendeel erg verontrustend: “Vergrijzing kost veel meer dan geschat”, “Ontmijn de bom”, “Denken en doen”.

De verkiezingspropaganda waarbij alles uit de kast wordt gehaald om de volkverlakkerij te camoufleren komt nu echt op gang…

Addertje

Duitsland 1 - België 0

• 
  
  
  
• "Voor één keer zijn Johan Vande Lanotte en ik het eens over een Merkel . De armoede daalt inderdaad in Vlaanderen, ik haal dat ook aan in mijn voorstelling De stand van het land. Alleen vergelijk ik Vlaanderen niet met Duitsland, maar met onze Waalse buren. Daar is de armoede immers dubbel zo hoog, en loopt ze ook niet terug. Dat dit alles gebeurt onder het dak van dezelfde sociale zekerheid, bewijst overigens dat het economisch DNA van Vlaanderen en Wallonië verschillend is, en dat je beleid op maat moet kunnen voeren. Vlaanderen is een open, inclusieve economie, gericht op de wereld. Wallonië is veel meer een – om de term van Geert Noels te gebruiken – afhankelijkheidseconomie. Of in de woorden van PS-voorzitter Paul Magnette: ‘We hebben nooit geloofd in de actieve welvaartsstaat.’"
  
  
• "Duitsland heeft inderdaad meer working poor dan België, maar niet noemenswaardig meer dan een land (van gelijkaardige grootte) als Frankrijk. En dan zwijgen we nog over alle kwetsbare groepen die in België van de arbeidsmarkt worden gehouden: nergens in de EU zijn er minder mensen met een migratieachtergrond aan het werk dan in België. Niet iets waar de socialisten na 25 jaar regeringsdeelname mee te koop lopen. Ik begrijp dat."
  
  
• "Vandaag zit de werkloosheid in het land van Merkel op het laagste punt ooit. Wij zitten op het hoogste punt in 14 jaar. Dat er excessen zijn in Duitsland, dat zal wel. Het lijkt me net de taak van de politiek om die excessen aan te pakken, niet om een globaal succesvol systeem af te schieten."
  
  
• "Jammer genoeg staan de hefbomen op federaal niveau meestal ingesteld op de afhankelijkheidseconomie naar PS-model. De passieve kosten in de werkloosheidsuitkeringen bedragen in België bijna 2 procent van het bbp. In Duitsland is dat de helft. We blijven het enige land ter wereld waar de werkloosheidsuitkering onbeperkt blijft in de tijd. De loonwig voor een laag arbeidsinkomen in België is 50,5 procent, in Duitsland is dat 5 procent minder. De activiteitsgraad in België is 62 procent. In Duitsland ligt de activiteitsgraad ruim 10 procent hoger. Het zijn cijfers van de OESO ter illustratie."
  
  
• "De toestand is ernstig. Anders dan Nederland en Duitsland heeft België de voorbije 20 jaar 30 procent van zijn exportaandeel verloren. Dat is onze koopkracht op lange termijn die bedreigd wordt. Op de vergrijzing zijn we ondanks 25 jaar socialistische excellenties op het departement Pensioenen al evenmin voorbereid."
  
  
• "Johan Vande Lanotte ziet dus wel Duitse splinters, maar geen Belgische balken. Belgische balken die je nooit weg krijgt zonder staatshervorming, laat dat duidelijk zijn. Je kan in dit land pas structureel hervormen als je de structuren hervormt. Het is een en-en-verhaal: sociaal-economisch hervormen gaat hand in hand met confederalisme, met beleid op maat. Het een kan niet zonder het ander."
  
  

Hoe men een strategie noemt die niet past in het plaatje van de PS ?
Verrottingsstrategie

Zo brengt hij onder meer grondwetsartikel 35 te berde. Mogen wij de heer Eyskens aan herinneren dat het de traditionele partijen waren die artikel 35 de grondwet hebben binnengeloodst ? En mogen wij de heer Eyskens er ook op wijzen dat de Franstaligen tot op vandaag weigeren om dat artikel 35 in uitvoering te brengen ?

Aan zijn retoriek te horen zou – als het van Eyskens had afgehangen – de Sovjetunie (USSR) nooit uit elkaar zijn gevallen en zou Praag vandaag nog steeds de hoofdstad zijn van Tsjechoslowakije. Straffer, als het van Eyskens had afgehangen zou België vandaag niet bestaan maar nog steeds deel uitmaken van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden.

Cliëntelisme

De meerderheid van dit land wil in de eerste plaats over haar eigen lot kunnen beslissen. Deze discussie ontwijken de Belgicisten telkens weer met een grote bocht. Veronderstelt dit separatisme ? Voor de enen wel, voor de anderen komt men met confederalisme al heel ver. Eyskens en zijn patriotten verwerpen beiden.

De vraag is dus: hoe denken Eyskens en C° er in te slagen om – onder de permanente druk van PS en de vakbonden – de concurrentiekracht te herstellen waarvan vooral de Vlaamse bedrijven aan bloot staan. Zij zorgen immers voor 80% van de Belgische export? Hoe denkt Eyskens het overheidsbeslag terug te dringen nadat de trado’s het onder leiding van de PS tot historische hoogte hebben gebracht? Hoe hoopt Eyskens het cliëntelisme, dat één van de oorzaken is van dit overheidsbeslag en dat de grote succesfactor is van de PS om zieltjes te winnen, een halt toe te roepen ? Hoe denkt de heer Eyskens alsnog de ineenstorting van ons zo bejubelde maar onbetaalbaar geworden sociale systeem alsnog te kunnen vermijden ? Hoe wil de heer Eyskens de vergrijzing aanpakken met een PS die al decennia in een ontkenningsfase zit ?

En vooral: waarom heeft zijn partij – de CD&V - er nog altijd niet voor gezorgd dat deze problemen al lang zijn opgelost ? Inderdaad, omdat na verkiezingen de CD&V samen met de andere B-partijen van veel belovende Vlaamse voorvechter telkens weer verschrompelt tot het sch(r)oothondje van de PS.

Schuldig verzuim

Waarom slagen volgens de heer Eyskens de Vlaamse traditionele partijen er niet in zich los te wrikken van de dominante PS ? Waarom slaan ze niet met de vuist op tafel om zich te ontdoen van de hegemonie van de Franstaligen en op te komen voor de eigen Vlaamse burgers ? Meer en meer Vlamingen zijn dit schuldig verzuim beu.

En wanneer Bart De Wever een strategie pro Vlaanderen voorstelt die, oh toeval, niet past in het plaatje van de Parti Socialiste (PS) - en bij uitbreiding van alle Franstaligen – dan luidt het bij de B-partijen unisono dat de N-VA een verrottingsstrategie voert. Qué ?

Of men dat nu graag hoort of niet maar welvaart wordt in de eerste plaats gecreëerd door ondernemingen. Die bevinden zich in hoofdzaak in Vlaanderen. Het proces waarbij deze welvaart wordt teniet gedaan is volop aan de gang. De kritiek van Vlaamse ondernemers in de voorbije maanden spreekt hierbij boekdelen. Maar dat is blijkbaar geen bezorgdheid voor de heer Eyskens.

De vlag en de lading

Terloops, wat vindt de heer Eyskens van de recente carrousel rond de politieke benoemingen ? Van de Belgische schuldgraad van 104% ? Van de staatsschuld van 369 miljard euro (iedere seconde groeit ze aan met 507 euro). En ja, hebben we hem al gehoord over Dexia ?

Belgicist Eyskens is tot een gezegende leeftijd gekomen en heeft niets meer de vrezen of te verliezen. Onze Vlaamse kinderen en kleinkinderen des te meer. Ook dat is blijkbaar geen bezorgdheid voor deze burggraaf.

Zou mijnheer Eyskens tot slot een verklaring hebben waarom zijn partij CD&V eigenlijk voluit nog altijd Christen-Democratisch en Vlaams noemt ? Want deze vlag dekt al lang niet meer de lading.

Addertje

N-VA: gedaan om Elio I de les te spellen!

Het orgasme van Béatrice Delvaux (Le Soir)

Het weekend van Béatrice Delvaux, redactrice bij Le Soir, was sinds 13 juni 2010 niet meer zo uitbundig. En dit om verschillende redenen. Eerst de opiniepeiling van haar krant: “Het is echt de allereerste maal dat onze peiling de indruk geeft dat de tactiek van deze regering werkt”. Het eerste doel is om de N-VA haar vleugels af te knippen. Aan Franstalige kant houdt de pers zich allang niet meer in om deze stelling onverbloemd te poneren. En Delvaux ziet een nieuwe lente al ontluiken: N-VA verliest terrein (30,7 d.i. -4,3% tegenover de peiling van juni maar nog steeds +2,3% sedert de Tsunami van juni 2010, nvdr.), CD&V komt er "weer boven op" (nvdr, 17,2% d.i. + 1,5% maar nog steeds onder het resultaat van 2010) en Kris Peeters onttroont Bart De Wever in de Vlaamse hitparade. Driewerf hoera ! !

Maar… zelf waarschuwt Delvaux dat de beer De wever (“l’ours De Wever”) zijn vel duur zal verkopen en dat enkel de verkiezingen de realiteit weerspiegelen en dat peilingen zijn wat ze zijn.

Verder zijn er ook de politieke benoemingen van de regering. Volgens Delvaux kan de regering hier twee pluimen op haar hoed steken: “Elio I geeft het gevoel dat de spoorwegen recht hebben op een nieuwe start en de matiging van de salarissen van de overheidsbazen komt er (of het duurzaam is valt af te wachten).

Natuurlijk worden de twee patroons die verdwijnen bij het spoor elders geplaatst. Tja, dit is nu eenmaal de "politique politicienne". En men raakt ook niet aan de lastige salarissen (Belgacom, Bpost). Maar… vraagt Delvaux zich af: wie gaat hen (de regering) een lesje leren ? De N-VA ? Dat wordt volgens Delvaux moeilijk voor een partij die boven het gewoel uit wil stijgen maar “zoals de anderen” wordt. Na de verklaringen van Bourgeois (we willen onafhankelijkheid) et die van Bracke vorige zaterdag (de economie is de prioriteit), "raden wij de N-VA aan om – alvorens in Vlaanderen te gaan spreken (noot van addertje: de roadshow “Café bij Bracke”) - best eerst mekaar te spreken. Hun (politieke) lijn is een kakofonie en de Vlaamse kiezer dreigt dit niet te aanvaarden."

Delvaux stelt zich blijkbaar wel geen vragen bij de schandelijke manier waarop de cinema van de politieke benoemingen is verlopen. Wat telt is dat de regering er in slaagt dat de N-VA terrein verliest. Punt.

Tenslotte is het intussen zo doorzichtig: de journalisten van de zogenaamde traditionele pers – zowel aan Vlaamse als Franstalige kant - beoordelen of becommentariëren al lang geen beleid meer. Daarvoor ontbreekt hen iedere kritische zin of zijn ze met handen en voeten gebonden. Zij beoordelen nog enkel strategieën. Voor inhoud en kritische commentaar op het beleid van deze regering raad ik u aan zich te wenden tot ernstige media, zoals bijvoorbeeld DOORBRAAK.be, dat intussen haar kwaliteit dagelijks bewijst.

Addertje

TIP: Tekst te groot / te klein ? Ctrl + scrollen met het muiswieltje...

IEDEREEN NIET INBEGREPEN

In België is de politieke onafhankelijkheid van lobbygroepen van lobbygroepen inderdaad een misplaatste grap. Immers, de politieke wereld heeft zélf de lobbygroepen formeel ingesteld – het zogeheten middenveld - en ze de macht gegeven om in zijn plaats het beleid te bepalen voor de meest cruciale aspecten van een mensenleven: de gezondheid, de sociale omgeving en de tewerkstelling. De partijen hebben zich daarenboven met deze spelers geassocieerd en echte apolitieke spelers worden geweerd, want ze zouden hun macht alleen maar afremmen.

Zelfs Bart Brinckman omschrijft in dS (26/08) dit dieperliggend probleem als volgt: “Voorlopig blijven partijen noodzakelijk om de democratie te laten functioneren. Maar politieke wetenschappers vinden al langer dat de financieringswijze hen bevrijdt van een maatschappelijke verankering. Partijen krijgen voor zowat 90 procent hun geld van de staat. Het comfortabel eten uit de staatsruif maakt lui. De opkomstplicht, die partijen ontslaat van de moeite om kiezers te overtuigen een stem uit te brengen, versterkt dit”.

Terwijl men zou denken dat politieke ondernemers hun medewerkers beter behandelen dan die ‘op winst beluste’ ondernemers, gebeurt net het omgekeerde. De ultieme kick van toppolitici blijkt ‘het maken of kraken van carrières’ te zijn. De partijen evolueren steeds meer naar dynastieën met erfelijke opvolging en partijslaven waarvan het gelukkige deel de Kamer en de Senaat mag vullen. De minder gelukkigen worden zoet gehouden met even partijafhankelijk werk op de achtergrond, in studiediensten of mantelorganisaties. Zulk een invulling van de particratie leidt niet tot een open samenleving, maar tot een gesloten systeem. Zo worden partijen zelf lobbygroepen met een buitenissig grote macht

IEDEREEN NIET INBEGREPEN

Wouter Beke wond er zelfs geen doekjes om: de fractiemedewerkers van de senaat werken eigenlijk voor de partij en dus moet de vergoeding blijven bestaan ook al zijn die medewerkers niet meer nodig voor het 'senaatswerk'. Hiermee zegt Wouter Beke ‘en passant’ dat de partij zich in de plaats stelt van de verkozenen en dus van het algemeen belang. Innesto! Iedereen inbegrepen, tenminste als het om de partijinkomsten gaat. Voor wie het nog niet zou weten: 'Inesto' is geen nieuwe oploskoffie maar een nieuwe manier om de partijkas te spijzen.

Bart Brinckman schrijft hierover: “Dat partijen fractiemedewerkers zonder verpinken beschouwen als ‘eigen personeel’ versterkt het beeld van een particratie waarbij almachtige leiders carrières maken en kraken. Hoeft het dan te verbazen dat de slagkracht van de volksvertegenwoordiging ten aanzien van de regering enkel afneemt?”

Wat we ondertussen wel weten is dat onder meer de studiediensten van de politieke partijen veel geld kosten maar enkel het partijbelang dienen. Want als we even aannemen dat ze het algemeen belang zouden dienen, dan ligt het toch voor de hand om ze allemaal samen te zetten en er een forse publieke studiedienst van te maken die alle kennis verzamelt en op een transparante manier iedere ‘verkozene’ (en het publiek) kan voorzien van alle gevraagde informatie. Zou dat niet in het belang zijn van de parlementaire democratie?

Als het evenwel een stap te ver is om te beweren dat politieke partijen zelfbedieningszaken zijn, dan hadden de voorzitters van de partijen die deze nieuwe regeling willen erdoor duwen ten minste de moeite kunnen doen om de kiezers uit te leggen hoe ze met die acht miljoen euro extra, ook beter het algemeen belang zullen dienen. Dat ze in het Canvasdebat (Terzake 27/08) weigerden hun standpunt te verdedigen spreekt voor zich. Een duidelijker gebrek aan empathie voor de kiezers is nauwelijks mogelijk.

Pjotr op Anders Nieuws Extra

Flagrant misbruik van overheidspersoneel op kosten van de belastingbetaler

"Het grootste tekort van deze nieuwe wet (op de partijfinanciering) is echter wat er niet in staat: het blijft namelijk nog altijd mogelijk dat medewerkers van mutualiteiten, vakbonden, openbare diensten, openbare bedrijven of directe medewerkers van mandatarissen zich tijdens de maanden voorafgaand aan de verkiezingen zwaar inzetten, tijdens hun door de belastingbetaler betaalde werkuren, voor de campagne van politieke partijen. Ook daarop geen controle.

De drie klassieke politieke partijen – CD&V, SP.A en OpenVLD – benoemden de voorbije decennia veruit het grootste deel van deze politieke medewerkers. Dat deze zich tijdens hun werkuren inzetten voor een partijpolitieke campagne is tegen de deontologie en tegen de wet – het wordt in vele openbare diensten dan ook met een scheef oog bekeken – maar in praktijk gebeurt het en het wordt zelden bestraft. Zelfs bij flagrante gevallen.

Een vriend van mij zag zo bij de laatste gemeentelijke verkiezingen een paar grote reclameborden met propaganda voor één partij in zijn tuin verschijnen, zonder dat hij toestemming gegeven had. Bij een klacht daarover bij de kandidaat die op die borden stond te pronken – een cumulard uit een bekend geslacht – kreeg hij een parlementaire medewerker van die kandidaat aan de lijn, tijdens de werkuren. Enkele uren later, nog steeds tijdens de werkuren en nog steeds van op het zelfde parlementaire telefoonnummer, belde die medewerker terug met de bewering dat zij wel degelijk toestemming hadden gekregen. Bleek dat de brave man zich vergist had qua plaats. De toestemming betrof een verder gelegen perceeltje dat de bouwpromotor, Matexi, ook bekend van zijn genereuze financiering van Daniel Termont, aan de lokale gemeente had overgedragen. Die parlementaire medewerker bekloeg er zich dan nog over dat alleen al in die gemeente hij wel een dertigtal borden had laten plaatsen, en dat hij daar druk mee bezig was, zodat het vervelend was als hij met zulk een bagatellen lastig werd gevallen. Waar hij blijkbaar geen moeite mee had, was dat hij dit deed als medewerker van een vertegenwoordiging (parlement) die absoluut niets te maken had met die verkiezingen (gemeentelijk), en op kosten van de belastingbetaler.

De burger betaalt en moet zwijgen

De nieuwe wet voorziet geen enkele reële mogelijkheid voor burgers om klacht in te dienen tegen dat genre misbruik van belastinggeld. Daardoor behouden de partijen met de meeste politieke benoemingen – CD&V, SP.A en OpenVLD – een gigantisch voordeel op de andere partijen. Al bij al lijkt die nieuwe wet me daarom vooral oogverblinding voor de naïeve burger. Zure oude wijn in nieuwe zakken."

Martha Huybrechts op de-bron.org

Het minste wat je vandaag kan zeggen is dat het uitgebreid interview van Siegfried Bracke voor De Standaard inslaagt als een bom.

Brackes stelling dat de ‘economie boven confederatie’ gaat, blijft hangen als boodschap. Alle commentatoren interpreteren zijn woorden als een strategische bocht van de N-VA. Dat veronderstelt dat Brackes interventie past in een bewust communicatieplan van zijn partij. De korte reactie van ondervoorzitter Ben Weyts in De Standaard wekt de indruk van niet. In dat geval stelt het Gentse kamerlid zich op als een dissident binnen de eigen partij.

Tot nogtoe klonk de officiële partijlijn dat de sociaal-economische problemen vastkleven aan de communautaire en omgekeerd. Het ene – Vlaamse staatsvorming - is noodzakelijk om echt beterschap te brengen op het andere terrein. Bracke zet nu een stap verder en plaats het sociaal-economische boven het communautaire, weliswaar met die nuance dat hij het oude adagium nog de aanvulling gunt dat door ‘de aanpak van de economische problemen de confederale logica “sowieso” de bovenhand haalt.’

Brackes bekommernis is terecht maar zijn remedie dreigt het wezen van de N-VA uit te hollen. Tegenstanders van zijn partij willen N-VA identificeren met ‘chaos’ en ‘blokkering’ om de kiezers schrik aan te jagen. Dat gevaar wil hij bezweren door een overcompensering die communicatief schade berokkent. Uiteraard legt de pers zijn uitspraken naast recente van Bart De Wever, Geert Bourgeois of Theo Francken, die daar niet mee in overeenstemming zijn te brengen.

Bij de start van het belangrijke politieke jaar van die ‘moeder van alle verkiezingen’ roept Bracke alvast meer vragen op dan hij antwoorden geeft.

Men kan zich bijvoorbeeld de vraag stellen waarom er een veelbesproken en zwaar gepromoot congres over confederalisme moet worden georganiseerd als de partij zelf dat thema niet eens op tafel zou leggen? Hoe overtuigt N-VA Vlaamsgezinden die het met Brackes analyse niet eens zijn om hun heil niet elders in de oppositie te gaan zoeken? Hoe overtuigt N-VA kiezers die het wel met Brackes analyse eens zijn om niet hun heil bij Vlaams-Belgische regeringspartijen te zoeken? Krijgt N-VA zoveel kramp van de spreidstand, het zogenaamde spagaat, dat de partij nu op één van beiden benen gaat staan? Hadden de andere partijen dan toch gelijk om de regering-di Rupo te vormen? Het zal energie kosten om die vragen overtuigend te beantwoorden. Weinig waarschijnlijk dat de topmensen van N-VA er dit weekeinde fundamenteel vrolijker op geworden zijn.

De vorming van een volwaardige Vlaamse staat is geen doel op zich maar wel het enige middel om te kunnen waarborgen dat de Vlaamse kiezer het beleid in Vlaanderen bepaalt en bij verkiezingen kan belonen of sanctioneren. Als in 2014 de kans zich voor N-VA aandient om een centrumrechtse regering te vormen met MR, die een beleid voert dat past bij de voorkeuren die de Vlaamse kiezer in de stembus heeft geuit, dan is het probleem eventueel voor één legislatuur opgelost.

Haalt de PS in 2019 in het zuiden weer de bovenhand, zonder dat ook Vlaanderen dan die bocht naar links neemt, dan zijn we weer terug naar af en zorgt de Belgische structuur opnieuw voor blokkering en stilstand. Dat verhaal speelde N-VA altijd uit als haar USP (unique selling proposition, nvdr). Met USP’s moet je zeer omzichtig omspringen.

De komende uren en dagen zullen duidelijk maken of de N-VA een bocht maakt dan wel of Bracke zal komen vertellen dat hij ‘verkeerd begrepen’ is.

Peter De Roover, chef politiek bij Doorbraak.be