BBI-directeur insinueert doofpot bij ACW

Volgens de Gentse BBI-directeur Karel Anthonissen vindt er politieke druk plaats om het ACW-dossier te laten voor wat het is. Anthonissen deed zijn uitspraken in het schotschrift 't Scheldt.

Volgens de Gentse BBI-inspecteur Karel Anthonissen bestaat er in ons land zoiets als 'de C-broederschap'. Daarmee verwijst Anthonissen naar een onbewezen aanklacht van Itinera-econoom Ivan Van de Cloot in Knack.

Van de Cloot had in het weekblad beweerd dat een topminister op de exportmissie in Houston verteld had aan journalisten dat iedereen die kritiek gaf op het ACW één voor één zou worden aangepakt. Volgens Anthonissen kunnen bepaalde ambtenaren bij de belastinginspectie hun volgende benoeming vergeten als ze de kritiek op het ACW durven volgen.

In zijn stuk in 't Scheldt verwijst Anthonissen ook naar de Antwerpse diamantspeurder Peter Van Calster die aan de kant werd geschoven en naar het dossier van eurocomissaris Karel De Gucht (Open VLD).

In het licht van die laatste zaak stelt Anthonissen dat er naast de C-broederschap in dit land ook zoiets bestaat als het 'V-broederschap', met de V van 'vrijzinnig'. 'De advocaat van ene KDG heeft een arme belastingambtenaar in Gent laten weten dat er ‘agressieve reacties’ zullen volgens als...’, zegt Anthonissen over die zaak.

(DS)

"Een strijd op leven en dood over de toekomst van de islam"

Tony Blair

"In werkelijkheid is er een strijd op leven en dood aan de gang over de toekomst van de islam, terwijl extremisten trachten zowel zijn open traditie als de moderne wereld te ondermijnen. Wij mogen niet neutraal zijn in die strijd. Overal waar het extremisme het leven van onschuldige mensen verwoest – van Iran tot Syrië, Egypte, Libië en Tunesië, maar ook elders, in Afrika, Centraal-Azië en het Verre Oosten, moeten wij aan hun kant staan."

"Als een van de architecten van het beleid na de terreuraanslagen van 11 september 2001 weet ik hoe controversieel en pijnlijk de beslissingen van toen waren, en wat ze hebben gekost. Ik begrijp waarom de slinger zo ver is teruggezwaaid. Maar we hoeven niet terug te grijpen naar het toenmalige beleid. En de krachten die de interventies in Afghanistan en Irak zo moeilijk hebben gemaakt, zijn natuurlijk de krachten die ook vandaag de kern zijn van de storm. We moeten hen verslaan. Dat is nodig, hoe lang het ook duurt, want anders zullen ze niet verdwijnen. Ze ­zullen sterker en sterker worden, tot we een nieuwe tweesprong bereiken. En dan zal er geen keuze zijn."

(DS)

De gratuite doorschuifpolitiek van Louis Tobback

Johan Van Overtveldt
Hoofdredacteur Trends

De oproep van Louis Tobback om de pensioenlasten van onze steden en gemeenten te laten overnemen door Vlaanderen is de zoveelste uiting van de gratuite doorschuifpolitiek.

De Leuvense burgervader Louis Tobback (SP.A) vervoegde recent de rij van gemeentelijke mandatarissen die aan de alarmbel trekken rond de pensioenlast voor steden en gemeenten. Tobback vraagt aan de Vlaamse regering een bedrag van 500 miljoen euro om die steden en gemeenten te helpen bij het torsen van die pensioenlasten.

De suggestie dat het inderdaad nijpende probleem van de pensioenlasten van steden en gemeenten kan weggewerkt worden door de hete aardappel door te schuiven naar de Vlaamse regering hangt nauw samen met de verslaving van generaties van politieke bewindslui aan de doorgeefpolitiek. Oplossingen ten gronde komen er zo zelden.

Stel dat de Vlaamse regering die vandaag grosso modo een begroting in evenwicht heeft, zou ingaan op de eis om 500 miljoen euro ter beschikking te stellen. Dan zijn er drie mogelijkheden:

• De Vlaamse regering bespaart overeenkomstig het bedrag toegestoken aan de steden en gemeenten. De betreffende pensioenlast wordt dan gedragen door zij die het onderwerp van deze besparingen uitmaken.

• De Vlaamse regering verhoogt de belastingen waardoor zowat alle Vlamingen inleveren ter delging van de pensioenputten.

• De Vlaamse regering laat een deficit toe en bouwt zodoende meer schuld op. Toekomstige generaties draaien dan op voor de pensioenen van vandaag en morgen.

Het gemeenschappelijke aan elk van deze drie opties is dat het probleem van de pensioenlasten voor steden en gemeenten in Vlaanderen doorgeschoven wordt naar anderen: de dupe van nieuwe besparingen, de belastingbetaler, de toekomstige generatie. Het probleem ten gronde aanpakken en onder ogen zien dat de gemaakte pensioenbeloftes eigenlijk niet kunnen nageleefd worden, komt niet aan de orde.

De discussie rond de pensioenlasten voor steden en gemeenten vormt alzo een perfecte illustratie van wat over verschillende generaties van politici heen de tactiek van de doorgeefstrategie geworden is. Hoe werkt dat? Er doet zich een probleem voor en dat probleem in zijn wortels aanpakken, is zeer moeilijk, meestal omdat het machtige belangengroepen tegen de borst zou stoten en omdat het electoraal wel eens negatieve gevolgen zou kunnen opleveren. Men zoekt dan het minst weerbare gedeelte in het maatschappelijke pantser en diegenen die daar achter schuil gaan krijgen de hete aardappel op het bord.

Meestal is de belastingbetaler die zwakke schakel. Als men een last (bv. 500 miljoen euro om pensioenen te kunnen blijven betalen) oplegt aan de globaliteit van de belastingbetalers dan zal dat finaal om een relatief klein bedrag per belastingplichtige gaan. Giet daar nog een saus van de noodzaak aan verregaande maatschappelijke solidariteit over heen en klaar is kees. Het is via deze visie op beleid en problem solving dat we in dit land nu zo ongeveer tot de hoogste belastingdruk ter wereld gekomen zijn. Vele kleine belastingverhoginkjes zorgen finaal voor een taks-tsunami.

Vlucht voor verantwoordelijkheid is nadrukkelijk aan de orde voor de generatie politici van de voorbije drie à vier decennia. De stelling hier is niet dat er niks gebeurde en dat men voor elk probleem bij de pakken is blijven zitten. De stelling is wel dat er nooit echt een aanpak ten gronde kwam voor de structurele problemen inzake bijvoorbeeld onze publieke financiën en onze arbeidsmarkt. Het principe van het doorschuiven van de acute problemen in de richting van de zwakste plekken van het bestel haalde het voortdurend.

Vooral inzake de pensioenen is de vaandelvlucht van de voorbije generaties schrijnend omdat het hier een problematiek betreft die zeer voorspelbaar was. Reeds in de loop van de jaren 1970 waarschuwden mensen als de Antwerpse hoogleraar economie Emiel Van Broekhoven ervoor dat we afstevenden op een zwaar pensioenprobleem. Om dat vast te stellen volstond het, zo argumenteerden Van Broekhoven en anderen met de cijfers in de hand, het geldende beleid in relatie te brengen met de bekende demografische evolutie. Toenmalig eerste minister Leo Tindemans veegde de waarschuwing van Emiel Van Broekhoven van tafel als wartaal van een ivoren toren-econoom. Voor zijn studenten reageerde Van Broekhoven laconiek: "Om tot mijn conclusies te komen, moet je enkel maar kunnen lezen en tellen".

De aanrollende pensioenproblematiek van steden en gemeenten is geen probleem van gisteren of vandaag. Iedereen die er wou naar kijken, kon minstens 20 jaar geleden al vaststellen dat er hier zware problemen zaten aan te knopen. De bewindslui stonden erbij, keken ernaar en schoven ernstige maatregelen op de oneindig lange baan. En nu de problemen echt nijpend worden, grijpt men terug naar de beproefde formule van die doorgeeftactiek. De geschiedenis gaat niet mals zijn voor de tenoren van de doorgeefgeneratie.

(Knack)

"Men kan N-VA van alles betichten, maar niet van grenzeloze naïviteit"

Ben Weyts
Ondervoorzitter N-VA

'Wat mij betreft zal de N-VA niet van dit geld afzien als de andere partijen stemmen voor de verhoging van de partijfinanciering,' zei N-VA-ondervoorzitter Ben Weyts in Terzake. Weyts mocht het helemaal alleen komen uitleggen in het VRT-programma. Van de 8 politici die het voorstel tot de hervorming van de partijfinanciering indienden en van de 4 Vlaamse partijen die het voorstel steunen, was er volgens Terzake niemand bereid om het toe te lichten of te verdedigen op televisie.

'Als de andere ploegen het reglement veranderen tijdens de wedstrijd, dan willen wij daar niet het slachtoffer van worden,' zei Weyts. 'Als iedereen met 13 speelt, dan gaan wij niet met 11 spelen. '

'Vestzak-broekzakoperatie'

De hervorming van de partijfinanciering is al dagenlang het onderwerp van discussie in de Wetstraat nadat N-VA en Vlaams Belang zware kritiek uitten op het voorstel dat gedragen wordt door de meerderheidspartijen en door Groen. Het geld dat uitgespaard wordt door de afschaffing van de senaat, vloeit grotendeels terug naar de financiering van de partijen. 'Een vestzak-broekzakoperatie die ongehoord is in tijden dat van de burgers zoveel inspanningen worden gevraagd,' luidt de kritiek.

Volgens de meerderheidspartijen en Groen vloeit er geen extra geld naar de politiek. Ook in Terzake bleef N-VA-ondervoorzitter Ben Weyts bij zijn kritiek.

'Als we 11,5 miljoen euro besparen door de afschaffing van de senaat, dan kunnen we niet 8 miljoen euro van dit bedrag laten terugvloeien naar de politieke partijen,' houdt Weyts vol. De partijen hebben sowieso veel minder uitgaven zonder senatoren en zonder al de medewerkers van de parlementairen die ze vandaag moeten betalen.'

'Di Rupo is er altijd als de kippen bij om de Vlaming te belasten. In deze budgettaire barre tijdens is deze operatie onfatsoenlijk. Dat wordt al aangetoond door het feit dat niemand dit voorstel vandaag durft te komen verdedigen.'

Weyts doet een oproep aan de andere partijen om deze hervorming opzij te schuiven en een nieuw voorstel te onderhandelen met alle partijen in de meerderheid en de oppositie.

Fantoomfinanciering

'Laat ons het bedrag dat we uitsparen door de afschaffing van de senaat volledig uitsparen,' zegt Weyts. 'Nu doen we aan fantoomfinanciering. Het imago van de politiek wordt hier ernstig besmeurd.'

Weyts had eerder al aangekondigd dat zijn partij in het parlement tegen de hervorming van de partijfinanciering zal stemmen. Nochtans wordt de N-VA als grootste partij ook de grootste begunstigde. Dat betekent niet dat de partij van Bart De Wever het geld zal weigeren als de hervorming buiten haar wil om wordt goedgekeurd. Men kan de N-VA van alles betichten, maar niet van grenzeloze naïviteit.'


(knack.be)

(*) Lees hier de analyse van politicoloog Bart Maddens

Terzake-uitzending:

Toelichting bij voorstel nieuwe partijfinanciering

Gesprek met Ben Weyts

België heeft geen Vlaamse meerderheid meer

De Organisation Internationale de la Francophonie bundelt 77 'staten en regeringen'. De club telt 57 leden en 20 staten mogen zich observator noemen.

De Fédération Wallonie-Bruxelles (de Franse gemeenschap, nvdr.) blijkt lid. Deze benaming bestaat grondwettelijk niet eens en is evenmin goedgekeurd door de federale volksvertegenwoordiging, maar presenteert zich daar wereldwijd wel als een officieel vehikel.

Naast die Fédération is ook Belgique lid van de internationale francofonie. Op de betrokken worden ook statistische gegevens voorzien. Ons land telt 10 698 000 inwoners en er worden drie officiële talen gesproken: ‘français, néerlandais, allemand’. Het aantal Franstaligen (‘nombre de locuteurs de français’) bedraagt 8 243 900 (2010). Daarmee komen de Franstaligen net boven de 77% van het totaal aantal inwoners van België.

Het betreft weliswaar gegevens van 2010 maar in die tussentijd kan er nooit zoveel verschoven zijn. Daarmee is de mythe dat de Vlamingen de meerderheid vormen in dit land deskundig de wereld uit geholpen door een organisatie waarvan het land België officieel lid is en waarnaar onze regering voor de tweejaarlijkse top elke keer een officiële afvaardiging stuurt. Chapeau.

(Doorbraak.be)

Het Ei van Columbus

Er woedt al een tijd een discussie over de beperking van de toplonen van overheidsmanagers. Dezer dagen wordt Johnny Thijs (CEO Bpost, jaarsalaris van 1,1 miljoen euro) geviseerd. Centraal hier bij is het voorstel om de lonen te plafonneren tot het loon van de eerste Minister (momenteel Di Rupo), zijnde 290.000 euro. Inmiddels is duidelijk dat tussen de regeringspartijen hierover geen eensgezindheid bestaat. Maar wat denken andere managers hiervan ? Hieronder de reactie van twee onder hen.

"Di Rupo verdient het niet"

Bruno Segers, CEO Irispact, in Terzake:
"Laat ons Elio Di Rupo afrekenen op resultaat: de schuldgraad in ons land is toegenomen, bij Bpost is hij afgenomen. Ik stel voor dat Elio zijn salaris aan Johnny Thijs (CEO Bpost, jaarsalaris van 1 miljoen euro) geeft want Elio verdient het niet, Johnny Thijs wel."

"Johnny Thijs heeft Inbev verlaten en heeft een salarisvermindering aanvaard en opties laten schieten, voor een kapitaal waar Jean-Luc Dehaene (CD&V) niets tegen is. Dat zijn miljoenen die hij heeft laten schieten. Hij is geen haai."

"Als Johnny gulzig was dan was hij gewoon bij Inbev blijven zitten, zoals een andere politicus (Jean-Luc Dehaene, nvdr.) in de Raad van Bestuur is blijven zitten daar om opties te cashen. Ik vind het niet correct."

"Deze discussie is het platste populisme. Ik vraag bij deze aan elke voetbalploeg om vóór de start van de wedstrijd de salarissen van de spelers op heb bord te zetten. Over de bonussen van de banken: ”Dat is greedy (gulzig): er is een verschil tussen 1 miljoen € en 10 miljoen €. Dat is een factor 10. Dat is niet te vergelijken. Didier Bellens (CEO Belgacom – jaarsalaris van 2 mijoen euro) is moeilijk te interviewen omdat hij zoveel te verbergen heeft."

De Terzake-reportage kan u hier bekijken.

Het Ei van Columbus ?

Karel Vinck, voormalig spoorbaas, in De Tijd:
Voormalig spoorbaas Karel Vinck heeft het ei van Columbus gevonden in de discussie over de beperking van de toplonen. ‘De vraag is niet of Thijs te veel verdient. De vraag is eerder: verdient de premier wel genoeg? 290.000 euro is belachelijk voor alle verantwoordelijkheden die Di Rupo draagt om zo’n complex land te besturen’, zegt hij in De Tijd. ‘Betaal Di Rupo drie keer meer. Dan zit hij op het niveau van Thijs.’

Addertje

Partijfinanciering verdrievoudigde in twintig jaar

De partijfinanciering is de afgelopen twintig jaar spectaculair gestegen (zie grafiek). Twintig jaar geleden lag de partijfinanciering nog op zowat twintig miljoen euro. In 2011 was dat bedrag al gegroeid tot 63 miljoen euro.

Vóór de jaren negentig waren partijen niet zo happig op overheidssteun. Ze leefden vooral van giften uit het bedrijfsleven. Na een reeks corruptieschandalen hebben de partijen het roer omgegooid, maar er is nog altijd gêne over de geldstromen in hun richting.

De omslag kwam er met de wet Dhoore uit 1989 en de wetsherziening van 1993. Daarna werden de partijen meer en meer afhankelijk van overheidsdotaties, en dat via een complex en ondoorzichtig systeem.

De dotaties voor de politieke fracties zijn de oudste vormen van overheidsfinanciering. Zij zijn decennialang ook quasi onveranderd gebleven.

In de federale dotaties zat de grootste groei. In 1993 werd het partijen verboden nog giften van bedrijven te aanvaarden. Ter compensatie werd de geldkraan via de overheden flink opengedraaid.

Daarbovenop is de voorbije jaren ook een regionale dotatie gekomen. Het Waalse parlement was het eerste om een eigen partijdotatie in te voeren. De Vlaamse partijen waren daar aanvankelijk niet voor gewonnen, omdat ze dat zagen als een vorm van zelfbediening. In 2001 gingen ze toch overstag. Vooral de socialistische partij zat in financiële ademnood na de Agusta-affaire.

Daarbovenop komen nu ook nog provinciale fractietoelagen. Die zijn tussen 1999 en 2011 liefst vertienvoudigd tot 5,5 miljoen euro.

Het resultaat is een gul systeem. De reserves die de politieke partijen opstapelen, blijven jaar na jaar groeien.

Bron: DS
 

Respectloos, onbeschoft, rancuneus

Dat de pen van Hugo Camps verdrinkt in het vitriool is algemeen geweten. Maar wat die oude stakker de laatste tijd in een zelfverklaarde kwaliteitskrant presteert tart elke verbeelding en welvoeglijkheid.

Gisteren schreef voornoemd sujet in zijn column van de krant De Morgen nog een beledigend, respectloos woordbraaksel (met verontschuldiging voor de term) over de moeder van Delphine Boël. Walgelijk. Wat dacht u anders van bijvoorbeeld “Was zij zelf niet medeplichtig aan de capriolen tussen scrotum en anus?” of “Hoe wanhopig moet je als tv-zender zijn om een oud wijf op te voeren met spijt over haar cuisses légères.” Of “Het mens heeft een dubbele achternaam, wat te denken geeft als het om openhartigheid gaat.”

Algemener gesteld dringt de fatale vraag zich op of sommige journalisten zowel inzake het gebrek aan inhoud, gebrek aan objectiviteit als het gebrek aan enig welvoeglijk taalgebruik nog lager kunnen vallen dan het laagste. En dat noemt zich journalist of columnist. Er moet nu eenmaal brood op de plank komen en daarvoor mag voor sommigen alles wijken.

Wat een zielige, respectloze, onbeschofte, rancuneuze linkse troep.

Addertje

Les diables Rouges

Et pour les Flamands la même chose

De Rode Duivels – het sympathieke elftal dat de Belgische natie weer moet doen herleven en door de regering wordt ingezet als campagnemiddel – zijn een ploeg die in het Frans moet worden aangemoedigd. Dat is immers de taal die door de meerderheid van de Belgen begrepen wordt. Zo blijkt toch uit de bizarre communicatie van de Koninklijke Belgische Voetbalbond (Kbvb).

De Belgische Voetbalbond lanceerde woensdag een zesde Duiveluitdaging. Die Duiveluitdagingen moeten de band tussen de nationale ploeg en de supporters versterken. Ze passen in een uitgekiende marketingcampagne die de hype rond de Belgische ploeg moet aanwakkeren. De spelers roepen de supporters op uitdagingen te volbrengen in de hoop veel mensen mee te krijgen en het merk ‘Rode Duivel’ zichtbaarder te maken in het straatbeeld. De zesde Duiveluitdaging past in de aanloop naar de belangrijke match tegen Schotland en gaat gepaard met een affichecampagne. De Kbvb heeft twee affiches gemaakt: een Franstalige (‘On compte sur vous’) en een Engelstalige (‘Make Us Proud’).

Waarom de twee affiches? En waarom geen Franstalige en een Nederlandstalige versie? Of een enkele, Engelstalige, affiche? In La Meuse lezen we het antwoord. Het is eigenlijk ‘heel eenvoudig’ en het gaat hier om een ‘bewuste keuze’. Volgens Stefan Van Loock, hoofd communicatie bij de Kbvb, is de Engelstalige versie een gebaar naar de Schotse supporters. De Kbvb wil een signaal uitzenden: ‘Pas op, hier komen de Belgen’. De Engelstalige versie, verduidelijkt Van Loock nog eens, is dus bedoeld voor de tegenstanders. En de Franstalige? Die wordt begrepen ‘door de meerderheid’.

Het België van de Kbvb is dus een land waar de meerderheid toch Frans begrijpt. Wie als Nederlandstalige de Duivels, euh les Diables, in zijn moedertaal wil aanmoedigen, moet zelf maar een affiche knutselen.

Het vermoeden dat de Kbvb hiermee op een subtiele manier akkoord wil gaan met de stelling van Yves Leterme dat Franstaligen intellectueel niet in staat zijn om een andere taal te leren, moet verworpen worden. Want sport en politiek zijn twee heel aparte dingen naar het schijnt.

Bron: Doorbraak.be

TIP: Tekst te groot / te klein ? Ctrl + scrollen met het muiswieltje...

Minachting voor het volk

Prof. Carl Devos
Politicoloog UGent.

De regering Di Rupo moet snel een oplossing vinden voor enkele netelige dossiers waaruit een zekere minachting voor het volk blijkt.

• "Bij het zoveelste Dexia-bericht blijkt hoezeer de gewone man deze miserie betaalt, terwijl de echte bancaire en politieke verantwoordelijken vrijuit gaan. Dat sommige beleidsmakers die schande minimaliseren is een slag in het gezicht van de kiezers. Laat staan dat ze alweer dromen van bonussen voor bankiers."

• "De splitsing van het gerechtelijk arrondissement BHV gebeurde op basis van de verkeerde cijfers. Geen nood: een werklastmeting zou achteraf de verdeelsleutel (tussen Nederlands- en Franstalig personeel) corrigeren, op basis van de objectieve noden. Die studie is er al een tijdje. Die zegt dat er meer personeel nodig is voor beide taalgroepen, maar ook dat de verdeelsleutel gewijzigd moet worden.
  
  Vanuit Franstalige hoek komt er protest, ze betwisten de werklastmeting. Als ooit het beeld ontstaat dat de verdeling van personeel niet volgens de echte noden kon, lees dat de Vlamingen niet het nodige personeel kregen omdat de Franstaligen dat weigerden, dan zijn dat vele extra stemmen voor N-VA. Dat de rechtsbedeling in BHV niet optimaal kan verlopen door communautaire twisten zou een zware nederlaag zijn voor het imago van Di Rupo I. Ook een evident compromis – behoud of lichte aanpassing van de verdeelsleutel maar beide taalgroepen krijgen extra personeel – is vatbaar voor de kritiek ‘wafelijzerpolitiek’: Franstaligen zouden volgens die kritiek meer personeel krijgen dan nodig, enkel omdat de verdeelsleutel zo heilig is. Wat de regering ter zake ook beslist, de perceptie over dit dossier is cruciaal."

• "Het ergste van de drie snertdossiers is dat van de politieke benoemingen. De regering sleept dit al zo lang achter zich aan dat het alle vuiligheid dreigt mee te sleuren. Niets eraan deugt nog. De laatste weken escaleerde het: omdat sp.a en Open VLD het elkaar niet gunnen dat hun kandidaat de NMBS zou leiden, kwam een derde in beeld. Maar omdat Ellen Joncheere te dicht bij sp.a stond is haar kandidatuur getorpedeerd. Ze zou gelogen hebben over haar cv. De ingehuurde headhunter, die enkel een objectief sausje over het politieke koehandel moest gieten, slaat een modderfiguur in een procedure die voor het overige al niet deugde. Wie durft nog beweren dat het in dit verhaal vooral om gaat om de meest competente bestuurders aan te stellen?"

"Deze drie kwesties zijn niet enkel ergerlijk. Ze vormen een belediging voor de intelligentie van de burgers. Immers, politici lijken te denken dat zij niet slim genoeg zijn om ze te doorzien, dat burgers het politieke verhaaltje geloven dat Dexia meevalt, dat de verdeelsleutel in BHV de échte noden weerspiegelt of dat politici vooral naar competentie op zoek zijn bij benoemingen. Daardoor spreekt uit deze dossiers zelfs een zekere minachting voor het volk."

Bron: Knack.be